Stella nel cielo

...

2012-02-13T09:36:00.006+02:00

Όποιος συγκρίνει αυτό που αντικρύζει κανείς στην Αθήνα σήμερα, με τον Δεκέμβρη του '08, μάλλον δεν είχε κατέβει στο κέντρο, ούτε τότε, ούτε τώρα.
Κινούμαι στο κέντρο καθημερινά από το 1992. Έχω δει κι αν έχω δει.
Τα τελευταία 7 χρόνια είμαι εντελώς "στο στόμα του λύκου", στην Πανεπιστήμιου.
Αυτό που αντίκρυσα σήμερα από κοντά - γιατί τα όσα είδα στην τηλεόραση δεν συγκρίνονται με το να περπατάς, να βλέπεις, να μυρίζεις, να αγγίζεις - δεν έχω λόγια να το περιγράψω.
Θα πω μόνο ότι περπατώντας από την Ομόνοια ως τον προορισμό μου, μου ήρθαν εικόνες από Σέρβους που περπατούσαν και πήγαιναν στις δουλειές τους ανάμεσα σε βομβαρδισμένα κτίρια, που τις βλέπαμε και λέγαμε "μα πως μπορούνε?", ότι στο κτίριο που εργάζομαι το ισόγειο και ο ημιόροφος είναι καμμένα από αριστερά - σπασμένα & λεηλατημένα από δεξιά (τράπεζα κι εμπορικά αντίστοιχα), κι ότι στα γραφεία μας τρέχουν τα μάτια μας, τσούζουν οι μύτες μας κι έχουμε ναυτία από την μυρωδιά των χημικών, αλλά δεν μπορούμε και ν' ανοίξουμε να παράθυρα να μπει αέρας, γιατί δεν θα μπει καθαρός αέρας, αλλά τα ίδια χημικά, συν κάπνα και μυρωδιά καμμένου.
Κι όλα αυτά είναι το τίποτα σε σχέση μ' άλλα γύρω μου.
Κι έχουν γίνει επίσης για το τίποτα. Δεν έχουν καμία σχέση με τον κόσμο που προσπαθεί για ένα αξιοπρεπές μέλλον. Το αντίθετο. Το μόνο που εξυπηρετούν είναι να κλείσουν αυτόν τον κόσμο στα σπίτια του, να τον κάνουν να φοβηθεί να ξαναβγεί και να μιλήσει.

ΔΕΝ ΘΕΛΩ ΝΑ ΒΑΛΩ ΤΙΤΛΟ

2012-02-09T09:32:00.004+02:00

Ούτε φωτογραφίες θέλω να βρω, ούτε μουσικές.
Ούτε λόγια αισιοδοξίας, ούτε κινδυνολογίες. Πραγματικότητα.

Ο εφιάλτης δεν είναι μια είδηση στο ίντερνετ.
Δεν διαβάζεις απλά κάπου "παιδάκια λιποθυμούν στα σχολεία από την πείνα", και σφίγγεται το στομάχι σου. Έρχεται το παιδί σου σπίτι και στα λέει. Αν έχεις την τύχη - ακόμα - να μην είναι αυτό που λιποθύμησε, έρχεται και σου λέει ονόματα. Το ξέρεις αυτό το παιδί, ξέρεις τους γονείς του, βρίσκεστε σε παιδικά πάρτυ από τότε που φορούσαν πάνες ακόμα. Από καθαρή τύχη/συγκυρίες είναι το α ή το β παιδί, η α ή η β οικογένεια. Από τη μια στιγμή στην άλλη.

Ακούω για φίλους ότι την "έκαναν" για Αυστραλία και ζηλεύω. Κάποτε θα στεναχωριόμασταν, τώρα μακαρίζουμε την τύχη τους. Ο Γ. έφυγε, και με το που πάτησε το πόδι του "πέφταν" τα επιδόματα. Τα χρήματα που παίρνει ως άνεργος, συν τα ποσά για κάθε παιδί - ενώ τα παιδιά του παραμένουν στην Ελλάδα ακόμα - είναι υπερδιπλάσια του μισθού που παίρνω δουλεύοντας σχεδόν 20 χρόνια, χωρίς ωράριο. Μισθό τον οποίο μπορεί να κάνω και τρεις μήνες να τον δω, πλέον. Απολύονται συνεχώς συνάδελφοι, την περασμένη βδομάδα οι τελευταίοι δύο. Δεν ήξερα ποιος είναι πιο τυχερός. Αυτοί πρόλαβαν και πήραν τις αποζημιώσεις τους, και θα έχουν σε στάνταρ ημερομηνία το ταμείο ανεργίας. Κατάσταση ομηρίας. Λες "τουλάχιστον έχω δουλειά".

Κι εκεί που λες "επιβιώνω ακόμα", έρχονται αυτά που ακούμε και διαβάζουμε όλοι μας αυτές τις μέρες. Γίνεται να μην αναρωτιέσαι "για πόσο ακόμα θα επιβιώνω"? Έχεις επιστρατεύσει ό,τι αποθέματα δύναμης μπορεί να έχουν απομείνει πια σε άνθρωπο, για να συμβιβαστείς με το "επιβιώνω" και να ξεχάσεις το "ζούσα". Τώρα τι να περιμένεις? Την απόλυτη εξαθλίωση? Δεν μπορείς καν πια να πεις στον εαυτό σου, "έλα μωρέ, υπερβολές, ψυχραιμία"... Η "απόλυτη εξαθλίωση" δεν είναι σενάριο επιστημονικής φαντασίας, είναι το πιθανότερο να σου συμβεί. Με μαθηματική ακρίβεια.

Ξέρεις ότι είναι πολύ κοντά η μέρα που θα σου πουν - αν είσαι τυχερός και δεν σε πετάξουν κατευθείαν - "θες να συνεχίσεις με 500 ευρώ ή να πάρω τον 25άρη?". Γιατί τώρα δεν θα χρειάζεται καν να προβληματιστούν "πως θα του πληρώσω τόσων χρόνων αποζημίωση". Κι αυτό που μόλις περιέγραψα, δηλαδή το "ζω και μεγαλώνω παιδί με 500 ευρώ" είναι το πιο αισιόδοξο σενάριο. Το καλύτερο που έχεις να περιμένεις, να ελπίζεις. Προσπαθείς να πιαστείς απ' αυτό για να μην τρελλαθείς σκεπτόμενος πόσο κοντά είναι το σενάριο "μένω χωρίς δουλειά, ποιος βρήκε για να βρω εγώ, ΠΩΣ ΘΑ ΖΗΣΕΙ ΤΟ ΠΑΙΔΙ ΜΟΥ" (εμένα μ' έχω "γραμμένη" από καιρό ούτως ή άλλως, μόνο η υποχρέωση προς αυτό το παιδί με απασχολεί).

Μιλάω με μαμάδες στα κάγκελα του σχολείου για κανά 5λεπτο το πρωί. Αρρωσταίνω ακούγωντας κάθε φορά ποιος έμεινε άνεργος, πόσο καιρό έχουν να βάλουν κρέας στο σπίτι, όταν βάζουν κρέας πως ξεγελούν τα παιδιά ότι έφαγαν κι εκείνες με τους άντρες τους... Μετά, τα βράδια που στριφογυρνάω από το άγχος της επόμενης μέρας και το μυαλό δουλεύει με χίλια, κάνω σκέψεις που με οδηγούν στην σχιζοφρένεια.

Σκέφτομαι πόσες από αυτές άραγε, ανήκουν στην κατηγορία που μας οδηγήσε εδώ που μας οδήγησε. Σ' αυτούς που ζούσαν μέσα σε μία φούσκα από κάρτες, εορτοδάνεια και διακοποδάνεια, το κέρατό μου μέσα. Που μέχρι και σήμερα που ζουν σ' αυτήν την κατάσταση, κάθονται και βλέπουν εκπομπές ή διαβάζουν περιοδικά που ασχολούνται με το ποιος χώρισε, ποιος παντρεύτηκε, τι βρακί φορούσε η κουμπάρα και πόσο κόστισαν όλα αυτά. Γιατί αυτό το σπίτι που δεν έχει κρέας να φάνε τα παιδιά που ζουν μέσα, έχει τιγκάρει από ηλεκτρονικές συσκευές τελευταίας τεχνολογίας, ντουλάπες με ένα σκασμό πανάκριβα ρούχα, έπιπλα του τάδε γιατί "του ΙΚΕΑ τά 'χουν όλοι", υδρομασάζ στην μπανιέρα, και δεν ξέρω κι εγώ τι άλλο, που κανονικά θα είχε θέση μόνο στα σπίτια των ηρώων της σαπουνόπερας που βλέπουν τα απογεύματα ή της τηλεπαρουσιάστριας που κάνει εκπομπή και πληρώνεται για να θάβει τις άλλες τηλεπαρουσιάστριες.

Δεν ξέρω αν είναι για λύπηση ή για σκότωμα. Όταν σκέφτομαι τα παιδιά τους, λυπάμαι. Όταν σκέφτομαι το παιδί μου, θέλω να τους σκοτώσω. Γιατί εγώ ποτέ δεν πήρα δάνειο για να πάω διακοπές στο Μπαλί, ΜΑΖΕΥΑ χρήματα και πήγαινα ΕΚΕΙ που μπορούσα ΓΙΑ ΟΣΟ μπορούσα, με τα λεφτά ΠΟΥ ΕΙΧΑ. Δεν τσάκιζα πιστωτικές κάρτες σε ρούχα, για να φοράω άλλο κάθε μέρα, έκανα τον ταχυδακτυλουργό κάθε πρωί μπροστά στην ντουλάπα, ώστε να εξαντλήσω κάθε δυνατό συνδυασμό των όσων είχα, μέχρι να φθαρούν. Στα μπουζούκια πρέπει να έχω πάει 2-3 φορές σ' όλη μου τη ζωή, κι αυτές, επειδή κάποιος θα έκανε εκεί τη γιορτή του. Μην πιάσω τα αυτοκίνητα... ΟΚ, εγώ δεν οδηγώ, αλλά ξέρω πολύ καλά, πως αν χρειαζόμουν ν' αγοράσω ένα αυτοκίνητο, θα έψαχνα κάτι ΣΤΑ ΜΕΤΡΑ ΜΟΥ. Δεν θα έπαιρνα το ακριβότερο και μεγαλύτερο που υπάρχει, το οποίο θα πάλιωνε περίπου στον ίδιο χρόνο που θα είχα εξοφλήσει το 1/5 του. Που θα έκαιγε το μήνα σε βενζίνη, όσα χρειάζονται για Αγγλικά και Φροντιστήρια παιδιού.

Μην ανοίξω το στόμα μου για τους γάμους. ΜΗΝ ΑΝΟΙΞΩ ΤΟ ΣΤΟΜΑ ΜΟΥ ΓΙΑ ΤΟΥΣ ΓΑΜΟΥΣ! Αλλά δεν κρατιέμαι γαμώτο. Ήθελα να κρατηθώ λόγω του οξύμωρου του πράγματος, αλλά δεν μπορώ, οπότε όποιος θέλει, με μουτζώνει ελεύθερα. Γιατί, αυτοί που πρόκειται να κατηγορήσω για το πόσα σπαταλούν σε σκανδαλωδώς χλιδάτες δεξιώσεις, με ταΐζουν εδώ κι εφτά χρόνια που εργάζομαι στο χώρο που εργάζομαι. Μου σηκώνεται η πέτσα κάθε φορά μ' αυτά που βλέπω κι ακούω, αλλά ταυτόχρονα από αυτό ζω. (Τρελλαίνεσαι κύριε Πρόεδρε, ή δεν τρελλαίνεσαι?). Σιχάθηκα πια να βλέπω συμπεθέρες να κανονίζουν δεξιώσεις, και να κρατάει 3 ώρες το κάθε ραντεβού, μέχρι να τους εξήγησεις το μενού. Κάθε πρόταση, 5 άγνωστες λέξεις. "Τι είναι αυτό, τι είναι εκείνο...". ΑΦΟΥ ΔΕΝ ΞΕΡΕΙΣ ΚΑΝ ΤΙ ΕΙΝΑΙ ΚΥΡΑ ΜΟΥ, ΓΙΑΤΙ ΤΟ ΔΙΑΛΕΞΕΣ? Μα φυσικά επειδή ήταν το ακριβότερο και θέλει να πουλήσει μούρη... Για το θέμα των γάμων - λόγω δουλειάς - μπορώ να γράψω εγκυκλοπαίδεια με υπερβολές που έχω ακούσει. Να σου φεύγει το κεφάλι. Και μιλάω πάντα για άτομα που ΔΕΝ ΗΤΑΝ ΖΑΜΠΛΟΥΤΙΔΟΥ. Οπότε για να μην ξεφύγω, θα σας πω μόνο ένα, κι αυτό επειδή ΔΕΝ το έχω ακούσει από πελάτισσα, αλλά από συνάδελφο, η οποία παντρεύτηκε πριν 1,5 χρόνο περίπου. Αυτή η κοπέλα λοιπόν, που κάθεται απέναντί μου και τώρα βγαίνει στο περίπτερο για να πάρει κόκα-κόλα, επειδή έχει 20 λεπτά φθηνότερα από το κυλικείο του μεγάρου, είχε διαλέξει ένα ζευγάρι παπούτσια ως νύφη, αξίας περίπου 600 ευρώ, μόνο και μόνο για τη "κλασσική" φωτογραφία γάμου, όπου βγάζει η νύφη το πόδι έξω από το αυτοκίνητο, πριν μπει στην εκκλησία... Εννοείται ότι εγώ δεν ήξερα καν ότι υπάρχει τέτοια φωτογραφία... Απλά της είχα πει όλο χαρά πόσο τυχερή είμαι που βρήκα υπέροχα νυφικά παπούτσια με 50 € περίπου, και άκουσα την δολοφονική ατάκα "θα φαίνονται καλά στην φωτογραφία του παπουτσιού"?????? Έτσι έμαθα όλο το υπόλοιπο...

Από άλλο πλανήτη, τέρμα. Είμαι από άλλο πλανήτη. Εγώ και μερικοί άλλοι - δυστυχώς ελάχιστοι - βρεθήκαμε στον πλανήτη Ελλαδιστάν, και τώρα πληρώνουμε μαζί με τους ιθαγενείς τις μαλακίες που έκαναν τόσα χρόνια.

Μπορώ να γυρίσω στον πλανήτη μου, παρακαλώ? Να ξυπνήσω από τον εφιάλτη? Κάτι?

LIVE

2012-02-06T23:31:00.003+02:00

Σάββατο 21 Ιανουαρίου, Mogwai – Kwoon, στο Fuzz.

Το περίμενα. Την έβλεπα νά ‘ρχεται η απογοήτευση με μαθηματική ακρίβεια. Πάντα κρατάω ένα ίχνος ελπίδας για μια ευχάριστη έκπληξη ότι κάτι ΔΕΝ θα ακολουθήσει την πεπατημένη. Μπα... Όπως ήταν προδιαγεγραμμένο. Φόλα. Ό,τι νά ‘ναι, αρκεί να. (Αν δεν είχε τόσο πρόβλημα ο ήχος, τουλάχιστον θά ‘χαμε μείνει με την υπέροχη αίσθηση από τους Kwoon. Αλλά μας βγήκε από τη μύτη...)

Σε κόντρα της εκεί απογοήτευσης, εγώ θα τους έχω κάπως έτσι στο μυαλό μου, να «μιλάνε» για/με αστέρια που πολεμούν, ελπίζοντας ότι κάποια στιγμή θα θυμηθούν ποιοι είναι και για τι είναι ικανοί.

Star Wars

Σάββατο 17 Μαρτίου, dEUS στο Fuzz.

Η επόμενη συναυλιακή εξόρμηση. Δεν έχω τρελές απαιτήσεις, ούτε φόβους απογοήτευσης, καθώς δεν πρόκειται για Αγάπη αλλά για Φλερτάκι. Ξέρετε, καλά να περνάμε... Ε, και μάλλον καλά θα περάσουμε, πιστεύω.

Κάτι που μ’ αρέσει, αλλά που το διάλεξα κυρίως για να ξορκίσω τον τίτλο του. (Κι απ’ το live, κι απ’ τη μοίρα μου...)

Bad Timing

ΚΑΘΑΡΗ, ΠΟΤΕ

2012-01-03T11:30:00.005+02:00

(συνέχεια)

Ο δεύτερος λόγος, λοιπόν...

Είχα αραιώσει πολύ το γράψιμο στο μπλογκ μου, γιατί αισθανόμουν ότι τά ‘χω πει όλα. Μετά τό ‘κοψα τελείως, γιατί είχα ένα σκασμό πράγματα που έγραφα, αλλά για προσωπικούς λόγους δεν ήθελα να δημοσιευθούν. (Τέτοιες περιπτώσεις στα χρόνια που λειτουργεί το μπλογκ μου, πάντα υπήρχαν, απλά πλέον ήταν μόνο τέτοιες). Δεν το έκλεισα ποτέ όμως. Για λόγους που ανέφερα σε παλαιότερη ανάρτηση και γιατί μπορεί και νά ‘ξερα κατά βάθος, ότι θά ‘ρθει η μέρα που θα νιώσω πάλι την ανάγκη να ξαναγυρίσω στον «τόπο του εγκλήματος», έστω και πρόσκαιρα, ή έστω ακόμα-ακόμα και για μία μόνο ανάρτηση. Αρκεί να με «τσίγκλαγε» κάτι... Κι αυτό το κάτι ήταν μια «ανακάλυψη» ας την πούμε, η οποία όμως κατ’ ουσίαν ήταν επιβεβαίωση. Πολύ σημαντική για μένα, για ό,τι είμαι. Ένιωσα λοιπόν πως πρέπει να υπάρχει κι εδώ, γιατί αυτό το «εδώ», εγώ είμαι. Κι ήθελα νά ‘ρθω να μου το πω. Κι όπως κατά καιρούς ανατρέχω και με διαβάζω και με ξαναθυμάμαι, να συναντώ κι αυτήν την επιβεβαίωση του έτους 2012 και να την επεξεργάζομαι το εκάστοτε έτος που θα είναι τότε. Να δω αν θα εξακολουθώ να φοράω μωβ γάντια κι αν θα me διακατέχει ένα curly spirit…

Σ’ αυτό το μπλογκ υπάρχουν τα πάντα μου. Οι ιδέες, οι σκέψεις, οι θεωρίες, τα πιστεύω μου. Τα καλά μου, τα στραβά μου, τα μαύρα μου, τα άσπρα μου. Σαν ένα ημερολόγιο που θες να το μοιραστείς. Όλα. Ένα «εγώ» σε μορφή μπλογκ. Είναι κάπως σαν «ανοιχτές» συνομιλίες με τον εαυτό μου, ένα πράγμα. Πάντα ευθείς και ειλικρινείς, χωρίς τίποτα ωραιοποιημένο για να είναι αρεστό. Έτσι, όσοι γνώρισαν πρώτα την «διαδικτυακή εμένα», και μετά την «πραγματική εμένα», είδαν πως δεν υπάρχει διαφορά από τη μία μορφή στην άλλη. Κι αυτό το άτομο - ανεξαρτήτως της «μορφής» που το γνώρισε, λίγη σημασία έχει αφού πρόκειται για το ίδιο και το αυτό - ο καθένας το κατέταξε όπου νόμιζε, και πολύ καλά έκανε. Εμένα αυτό δεν με αφορά και δεν με αφορούσε ποτέ. Αυτό που με αφορά, είναι πως όλοι, ευθύς εξαρχής, ήξεραν πως «what you see is what you get» και δεν ξεγέλασα ποτέ μου άνθρωπο.

Υπάρχουν πολλοί γύρω μας που κάνουν ακριβώς το αντίθετο. Άλλοι εν γνώσει τους και άλλοι εν αγνοία τους. Οι πρώτοι για να εξαπατήσουν και οι δεύτεροι επειδή για τον άλφα ή βήτα λόγο είναι ήδη εξαπατημένοι από τον εαυτό τους, κι έτσι έχουν πρωτίστως οι ίδιοι μια στρεβλή εικόνα του εαυτού τους, άρα εκ των πραγμάτων, περνούν στους γύρω τους λάθος μηνύματα. Με τους πρώτους, δεν ασχολούμαι, άτομα χωρίς συνείδηση, μακριά από μας. Για τους δεύτερους, πάντα υπάρχει η ελπίδα να «ξυπνήσουν», αλλά κάτι τέτοιο προϋποθέτει πως θα έχουν την ικανότητα κάποια στιγμή να αναγνωρίσουν/παραδεχτούν πως κάτι δεν πάει τόσο καλά όσο νομίζουν. Δείγματα ότι «κάτι δεν πάει καλά»? Πάμπολλα. Αν δεν φοράς παρωπίδες, τα βλέπεις. Αν φοράς? Δε πα να σού ‘ρχονται κατάμουτρα με φωσφορίζοντα βελάκια... Αν δεν αναγνωρίζεις τα δείγματα ή κάτι πας να μυριστείς, αλλά επιβάλλεις στον εαυτό σου στρουθοκαμηλισμό επειδή είναι ευκολότερος, είσαι απλά άξιος της μοίρας σου. Και ζεις με τους εφιάλτες σου, κυριολεκτικά και μεταφορικά. (Αν δεν έχεις εφιάλτες, απλά ανήκεις στους πρώτους, σ’ αυτούς που δεν έχουν συνείδηση).

Πέρασα μία περίοδο από αυτές που άλλοι τις λένε «ενδοσκόπησης», άλλοι «ψαξίματος», άλλοι «αναδρομής»... δεν έχει σημασία πως λέγονται. Σημασία έχει πώς βγαίνεις από αυτές. Γιατί θέλοντας και μη, γίνονται επαναξιολογήσεις, απολογισμοί...

Λυπάμαι όσους βγαίνουν από μια τέτοια διαδικασία αναθεωρώντας. Φαντάζομαι θα πονάει πολύ να καταρρίπτονται όλα όσα νόμιζαν/θεωρούσαν/πίστευαν. Όσα λάθη τους στοίχισαν και βλέπουν πια πού οφείλονταν. Όμως τους βγάζω το καπέλο, που μπήκαν σε μια τόσο επώδυνη διαδικασία, όταν το εύκολο θα ήταν να παραμείνουν με το κεφαλάκι τους βουτηγμένο στην άμμο. Αν μάλιστα καταφέρουν να γκρεμίσουν και ν’ αλλάξουν δια παντός όλα τα στραβά που τους αποκαλύφθηκαν, με ΟΠΟΙΟ κόστος, και προχωρήσουν βάσει αυτών που ανακάλυψαν για τον εαυτό τους και για τα θέλω τους... είναι νικητές. Και τους αξίζει ένα μεγάλο μπράβο. Αιωνίως χαμένοι και αιωνίως για λύπηση, για μένα θα παραμείνουν πάντα, όσοι δεν βουτήξουν μέσα τους ποτέ.

Εγώ βούτηξα. Με τρόμο. Δεν κάνω την γενναία, καμία σχέση. Ίσα ίσα, δεν ντρέπομαι να πω, πως με αφορμή μια υφιστάμενη επώδυνη κατάσταση, βρήκα το θάρρος να το κάνω, σκεπτόμενη «πόσο πιο χάλια μπορεί να γίνω»? Δεν έχει σημασία η αφορμή, η απόφαση μετράει. Ας βρει ο καθένας το κίνητρο που του ταιριάζει. Μου πήρε πάρα πολύ καιρό. Μα πάρα πολύ. Και λογικό είναι, δεν γίνονται από τη μια στιγμή στην άλλη αυτές οι «δουλειές»... (σαν φασίνα το βλέπω, όντως!). Το άφηνα να συμβαίνει. Δεν βιαζόμουν να καταλήξω σε κάποιο συμπέρασμα, απολάμβανα τη διαδικασία. Και λέω «απολάμβανα» γιατί ήταν το μόνο ευχάριστο που συνέβαινε σε μία περίοδο κατά την οποία εγώ «πλήρωνα» το τίμημα της κοσμοθεωρίας μου, καθώς αυτή με είχε φέρει κατά κάποιον τρόπο σε εκείνη την κατάσταση. Ζύγιζα και ξεκαθάριζα, ζύγιζα και ξεκαθάριζα, ζύγιζα και ξεκαθάριζα.

Όσο έβλεπα τη ζυγαριά να γέρνει υπέρ της κοσμοθεωρίας μου, τόσο λίγοτερο επώδυνα κατέβαλλα το εν λόγω τίμημα. Αυτή ήταν μια συναρπαστική ανακάλυψη για μένα. Πλήρωνα και το «φχαριστιόμουν» τρόπον τινά, όχι από κάποιο άρρωστο μαζοχισμό, αλλά επειδή η πληρωμή συνοδευόταν από ένα «χαλάλι», το οποίο όσο πήγαινε και γινόταν πιο σίγουρο και ισχυρό. Αυτός ήταν κι ο σκοπός της ενδοσκόπησης άλλωστε. Αν ανακάλυπτα ότι «πλήρωνα τζάμπα και βερεσέ», θα κατέληγα στο συμπέρασμα ότι «κάτι δεν πάει και πολύ καλά με την κοσμοθεωρία μου». (Και τότε – υποθέτω ξεκινάει κάποιος δεύτερος γύρος, όπου χρειάζεται κανείς να βρει που κάνει το λάθος.)

Ευτυχώς εμένα όλο και ενισχύονταν οι πεποιθήσεις μου, γι’ αυτό πήγαινα από το καλό στο καλύτερο ως ψυχική διάθεση. Και οι «καταβολές τιμήματος» συνεχίζονταν... Θά ‘χετε όλοι παρατηρήσει ότι σε περιόδους εορτών, υπάρχει μια... προσαύξηση! Ναι, ναι, σαν το δώρο Χριστουγέννων, το δώρο Πάσχα στα μαγαζιά... κάπως έτσι. Οπότε αφού πλήρωσα την προσαύξηση Γενεθλίων, την προσαύξηση Ονομαστικής Εορτής, περίμενα έντρομη να δω τι σκατά θα πληρώσω για Χριστούγεννα και Πρωτοχρονιά. Στα Χριστούγεννα, είχα πέσει αρκετά μέσα στις προβλέψεις μου. Οπότε λίγο η σωστή πρόβλεψη, λίγο το όλο και πιο ενισχυμένο «χαλάλι»... την πάλεψα. Η πουτάνα η Πρωτοχρονιά ήταν πέρα από κάθε πρόβλεψη... Είπαμε, κύριος, πόσο κάνει, να πλερώσω... αλλά όχι κι έτσι!!! Τά ‘δα όλα. Όλα όμως.

Και κάπου εδώ θά ‘ρθω να να κάνω τη σύνδεση με το Α΄μέρος, που αφορούσε τον Καρλ από το «Καθαροί, Πια». Ο ακρωτηριασμένος Καρλ που μ’ ό,τι του απέμεινε χορεύει σε πείσμα των Πάντων. Αυτή η σκηνή είναι πάντα μέσα μου, αλλά αυτό δεν σημαίνει ότι είναι και σε πρώτο επίπεδο. Είναι κάπου βαθιά, και δοθείσης αφορμής έρχεται κατά καιρούς στην επιφάνεια. Π.χ. υπήρξε κάτι, που παρέπεμπε ευθέως στον ακρωτηριασμό του Καρλ, αλλά που τη δεδομένη στιγμή δεν ήμουν σε θέση να το αντιληφθώ. Αφορά την έναρξη από ένα κείμενο που έγραψα κάποια στιγμή, από αυτά που δεν δημοσιεύω. (Πριν περάσω «δεύτερο χέρι» τα γραφόμενά μου, εδώ είχα το εν λόγω απόσπασμα, προκειμένου να γίνει σαφέστερο αυτό που θέλω να πω. Μετάνιωσα όμως, δεν αφορά το παρόν, και ίσως δημιουργηθεί σύγχιση).

Κι ερχόμαστε σ’ ένα Πρωτοχρονιάτικο πάρτυ, όπου όλοι χορεύουν, κι εγώ, ΕΓΩ, που όλοι ξέρουν ότι δεν βάζω κώλο κάτω στα πάρτυ, είμαι παλουκωμένη σε μία καρέκλα, με το μπανταρισμένο πόδι μου πάνω σ’ ένα σκαμπώ κι ακουμπισμένες δίπλα μου ένα ζευγάρι πατερίτσες. (Εύκολα μπορεί να φανταστεί κανείς, με τόσο άπλετο χρόνο που είχα στη διάθεσή μου, όντας καθηλωμένη στο σπίτι, σε τι επίπεδα είχε φτάσει η ενδοσκόπησή μου τις αμέσως προηγούμενες μέρες. Το «ζύγισμα» έδινε κι έπαιρνε. Κάπως έτσι θυμήθηκα κι εκείνο το κείμενο για το οποίο κάνω λόγο παραπάνω, αλλά πάλι δεν μου έκανε κλικ σε σχέση με τον Καρλ.) Είμαι σ’ αυτό το πάρτυ, λοιπόν, όπου κάποιοι ξέρουν τον συναισθηματικό τραυματισμό που έχει προηγηθεί και όλοι – γιατί είναι προφανής – τον σωματικό τραυματισμό του παρόντος. Ανά διαστήματα, όπως μιλάω με διάφορους, εισπράττω τύπου «συγχαρητήρια» που βρίσκομαι εκεί, έστω κι έτσι, που δεν το βάζω κάτω, που τι δυνατή που είμαι, κλπ. Με ρωτάει μια κοπέλα «που τη βρίσκεις τη δύναμη? γιατί φαίνεται πως δεν είναι προσποιητό όλο αυτό, φαίνεται στο πρόσωπό σου που λάμπει, το πόσο καλά είσαι!» κι εγώ στέκομαι λίγο να σκεφτώ την απάντησή μου. Ήξερα ήδη, πως αφού μετά από τόοοοσο καιρό η ζυγαριά δεν έπαψε να γέρνει υπέρ μου, ό,τι κι αν της έβαζα από την άλλη, ακόμα και την ασήκωτη-από-το-βάρος-γαμημένη-Πρωτοχρονιά, το πιθανότερο ήταν να καταλήξω στο συμπέρασμα ότι «τελικά, χαλάλι για όλα, αφού δεν αλλάζω τίποτα απ’ όσα πίστεψα και υποστήριξα στη ζωή μου». Όμως σαν κάτι να περίμενα ακόμα... κάτι σαν επίλογο? δεν ξέρω ακριβώς... σαν «επισφράγιση»? μάλλον κάτι τέτοιο... Οπότε γι’ αυτό κοντοστάθηκα πριν απαντήσω. Είπα ένα θα σου πω μετά, και την «άφησα» να εκσφενδονιστεί προς την «πίστα», στο άκουσμα της έναρξης ενός τραγουδιού, που προφανώς γούσταρε να το χορέψει.

Κι εκεί, σε μια φαινομικά αδιάφορη στιγμή, ακούω ένα φαινομενικά αδιάφορο τραγούδι, που ποτέ δεν στάθηκα ν’ «ακούσω» τους στίχους του, δεν ήξερα γιατί μιλάει, το θεωρούσα ένα τραγουδάκι της μοδός, χωρίς αυτό να σημαίνει πως δεν μου άρεσε, μου άρεσε και πολύ μάλιστα, αλλά ως μελωδία και αίσθηση αισιοδοξίας που απέπνεε κατ’ εμέ. Όπως όμως τους έβλεπα όλους να λυσσάνε στο χορό, και κυρίως όταν είδα να το τραγουδάνε 2-3 φίλοι γαλλομαθείς, «στάθηκα» ν’ ακούσω. Λέω, δεν μπορεί, για να χτυπιούνται και να ουρλιάζουν αυτοί με τέτοιο πάθος... Και άκουσα. Και κατάλαβα τι έλεγε. Αποτέλεσμα? Βούτηξα τις πατερίτσες, σηκώθηκα και πήγα ανάμεσά τους και χόρευα κι εγώ, όπως δεν έχω ξαναχορέψει ποτέ. Όπως μπορούσα μεν – δεδομένης της κατάστασής μου, αλλά όπως ένιωθα δε. Και ούρλιαζα κι εγώ τους στίχους, κι ένιωθα να βγαίνουν από το μεδούλι της ψυχής μου, κι ας ήταν ένα απλό τραγουδάκι της εποχής. Για μένα το όλον, ήταν η επισφράγιση που περίμενα. Αισθανόμουν υπέροχα από τις αντιδράσεις των γύρω μου, σαν να ήμουν ολόκληρη ένα μήνυμα αισιοδοξίας. Τότε ήταν, που σαν να βγήκα από το σώμα μου και με είδα από απόσταση. Τα μάτια των άλλων, μ’ έκαναν να θέλω να «δω» τι βλέπουν. Γιατί εννοείται πως αρχικά πετάχτηκα ενστικτωδώς και καθόλου δεν με απασχολούσε η εικόνα που θα παρουσίαζα. Όταν «με είδα» λοιπόν απ’ έξω, ξανάδα ολοζώντανο μπροστά μου τον Καρλ σ’ εκείνη την παράσταση. Προς Θεού, τηρουμένων των αναλογιών πάντα, δεν συγκρίνω τις καταστάσεις, την αίσθηση συγκρίνω. Αυτό μου ήρθε αυτόματα στο μυαλό.

Εγώ, με τις «παράπλευρες» απώλειές μου, να χορεύω όπως – όπως, και να τραγουδάω τα «θέλω» μου, το «έτσι είμαι» μου, και κυρίως, το «θέλω να τα τινάξω με το χέρι στην καρδιά» μου. Όχι, στο κεφάλι μου, ρε πούστη μου, στην καρδιά μου.

Έτσι, λίγο αργότερα, μετά από αυτήν την «φλασιά», η φίλη την πήρε την απάντησή της. Είμαι καλά και νιώθω δυνατή, επειδή γνωρίζω και αποδέχομαι τον εαυτό μου, επειδή παλεύω για να μην τον προδίδω - και δόξα τω Θεώ το μεγαλύτερο μέρος της ζωής μου το έχω επιτύχει, δεν έχω προδώσει τα πιστεύω μου, δεν έχω προδώσει τις αρχές μου, δεν έχω προδώσει τα θέλω μου, δεν έχω προδώσει τους γύρω μου. Αυτό. Με όποιο τίμημα. Δεν πειράζει, αντισταθμίζεται. Αντισταθμίζεται με την αγάπη όλων όσων με αποδέχονται και είναι δίπλα μου γι’ αυτό που είμαι. Αυτών που μπορούν να λένε με σιγουριά φράσεις όπως «η Στέλλα δεν θα το έκανε ποτέ αυτό», ή «αυτό είναι εντελώς Στέλλα» ή «ξέρω πολύ καλά τι θα έκανε η Στέλλα για μένα» και βάζουν το χέρι τους στη φωτιά γι’ αυτό, τίποτα δεν μπορεί να τους κλονίσει. Κυρίως όμως, αντισταθμίζεται με τον σεβασμό και την αγάπη που έχω εγώ στον εαυτό μου.

~ ~ ~ ~ ~ ~ ~ ~ ~ ~ ~ ~ ~ ~ ~ ~ ~ ~ ~ ~ ~ ~ ~ ~ ~ ~ ~ ~ ~ ~

Το τραγούδι το ακούτε ήδη από δίπλα, αλλά αφήνω εδώ ένα υπέροχο unplugged, το οποίο έχει ελληνικούς υπότιτλους για τους μη γαλλομαθείς. Η μόνη μου ένσταση στη μετάφραση είναι ότι χρησιμοποιεί το ρήμα «να πεθάνω» ενώ στα γαλλικά δεν χρησιμοποιεί το αντίστοιχο, αλλά κάτι που σημαίνει όπως είπα πριν «να τα τινάξω» (ή «ψοφήσω»)! Συγνώμη, αλλά έχει διαφορά!

ΚΑΘΑΡΟΙ, ΠΙΑ

2012-01-02T17:19:00.007+02:00

Το 2001 είδα μία παράσταση στην οποία έχω αναφερθεί πολλές φορές σ’ αυτό το μπλογκ. Σε αναρτήσεις, σε σχόλια... σε διάφορες χρονικές περιόδους... Πάντα μπροστά μου, πάντα σημείο αναφοράς. Προφανώς, με «σημάδεψε» που λένε. Κάπως έτσι πρέπει να ορίζεται αυτό το «με σημάδεψε». Στο ότι τόσα χρόνια μετά, τα συναισθήματα που μου προκάλεσε παραμένουν εκεί, παραμένουν αναλλοίωτα και παραμένουν σημείο αναφοράς σε ένα σωρό καταστάσεις που ζω και με παραπέμπουν απευθείας εκεί. Σ’ αυτήν την παράσταση και σε μία συγκεριμένη σκηνή. Όχι πως δεν το καταλάβαινα τη στιγμή που συνέβαινε. Ακόμα θυμάμαι πως ένιωσα τη στιγμή που διαδραματιζόταν η σκηνή που μου εντυπώθηκε περισσότερο απ’ όλη την παράσταση. Δεν έχω βιώσει ποτέ μου τόσο έντονα συναισθήματα κατά τη διάρκεια θεατρικής παράστασης. Είχε κοπεί η ανάσα μου, κάθε «γουλιά» αέρα που πήγαινα να πάρω, έβγαζε ήχο λυγμού, έτρεμαν τα άκρα μου και τα μάτια μου δάκρυζαν ασταμάτητα. Σοκ. Το έργο προχωρούσε κι εγώ δεν μπορούσα να σταματήσω πια να κλαίω. Θυμάμαι τα περίεργα βλέμματα των πλησιέστερων προς εμένα θεατών. Ένιωθα τα μη ειπωμένα σχόλιά τους και μου ερχόταν να σηκωθώ και να τους ουρλιάξω «ΤΙ ΣΤΟ ΔΙΑΟΛΟ ΠΑΡΑΚΟΛΟΥΘΕΙΤΕ ΕΣΕΙΣ ΤΟΣΗ ΩΡΑ?????????? ΑΝ ΔΕΝ ΝΙΩΘΕΤΕ ΟΠΩΣ ΝΙΩΘΩ, ΕΣΕΙΣ ΕΧΕΤΕ ΤΟ ΠΡΟΒΛΗΜΑ!!!!!!!!!».

Ήταν το «Καθαροί, πια» της Σάρα Κέην, σε σκηνοθεσία του Λευτέρη Βογιατζή. Οπότε ήταν ο ιδανικός συνδυασμός: Κορυφαίο έργο, κορυφαία σκηνοθεσία. Πως να μην γίνει ό,τι καλύτερο έχω δει ποτέ μου στο θέατρο? Δεν ήταν παράσταση αυτό, ήταν εμπειρία ζωής και πραγματικά νιώθω τυχερή που το έχω «στις βαλίτσες μου». Έχω διαβάσει τη γνώμη του Βογιατζή για το έργο της Σάρα Κέην και καταλαβαίνω γιατί δημιούργησε αυτό το αριστούργημα. Δεν την προσέγγισε γιατί έγινε κάποια στιγμή της μοδός, γιατί υπήρχε το θέμα της αυτοκτονίας της, γιατί στάθηκε στα προφανή. Μεταφέρω από συνέντευξή του και θα καταλάβετε γιατί το έκανε: "Πέσανε να το φάνε το κοριτσάκι", λέει ο Λ. Βογιατζής, που δηλώνει ότι τα έργα της Κέιν τον συγκινούν ολοκληρωτικά: "Η επαφή μου μαζί τους έχει αλλάξει πράγματα στη ζωή μου, που ακόμα δεν τα ξέρω, αλλά τα διαισθάνομαι.". Όταν αυτοί είναι οι λόγοι που σε σπρώχνουν να καταπιαστείς μ’ ένα έργο, και όταν φυσικά είσαι καλλιτέχνης του βεληνεκούς ενός Λευτέρη Βογιατζή, το αποτέλεσμα είναι σχεδόν θεϊκό. Φυσικά τα μέγιστα συνέβαλαν οι εξαιρετικοί συντελεστές, θά ‘ταν μεγάλη παράλλειψη να μην το αναφέρω αυτό.

Με αφορμή μια πρόσφατη εμπειρία, μού ‘ρθαν πάλι όλα στη σκέψη μου. Πάλι με κυρίευσε αυτό το συναίσθημα – που δεν υπάρχουν λόγια να το περιγράψω – που με είχε πλημμυρίσει σε μία σκηνή εκείνης της παράστασης. Οπότε ήταν δύο οι λόγοι που μ’ έσπρωξαν σ’ αυτήν την ανάρτηση. Πρώτον, ότι ήθελα να υπάρχει σ’ αυτό το μπλογκ ειδική και ξεχωριστή αναφορά σ’ αυτήν την παράσταση, κι όχι μόνο τα σκόρπια λόγια εδώ κι εκεί. Δεύτερον... Το δεύτερο είναι αρκετά πολύπλοκο, γι’ αυτό θα το πιάσω στο Β΄μέρος.

Το έργο, στο πρωτότυπο («Cleansed»), μπορούν να το διαβάσουν όσοι έχουν οικειότητα με την αγγλική γλώσσα εδώ: http://www.scribd.com/doc/24140567/Sarah-Kane-Cleansed διαφορετικά συστήνω ανεπιφύλακτα να αγοράσουν το βιβλίο από την παράσταση της Νέας Σκηνής του Λ. Βογιατζή, σε μετάφραση της Τζένης Μαστοράκη.

Εν τω μεταξύ όμως, έψαξα λίγο στο ίντερνετ να βρω πληροφορίες για το έργο, ώστε να δώσω εδώ μία γεύση, αλλιώς τι νόημα θα είχε η ανάρτηση/αφιέρωση! Έτσι βρήκα κάτι το οποίο ήταν αρκετά κοντά στις δικές μου απόψεις και από αυτό θα πάρω κομμάτια να σας μεταφέρω. Και – ΦΥΣΙΚΑ – δεν πρόκειται να καπηλευτώ τον πνευματικό κόπο ενός άλλου ατόμου, παρουσιάζοντά τα ως δικά μου, γι’ αυτό ενημερώνω για την πηγή: http://invenio.lib.auth.gr/record/122567/files/lykourgioti.pdf?version=1 η οποία είναι Διπλωματική Εργασία για Μεταπτυχιακό της Ασπασίας Λυκουργιώτη τον Απρίλιο του 2010. Θα παραθέσω μερικές πληροφορίες για το έργο γενικά, αλλά όσον αφορά την πλοκή, δεν θα μεταφέρω κάτι από τις ιστορίες όλων των προσώπων, παρά μόνο ό,τι αφορά τον Καρλ, που είναι και ο ήρωας της σκηνής στην οποία αναφέρομαι εξ αρχής για το πόσο με σημάδεψε:

ΚΑΘΑΡΟΙ, ΠΙΑ (ΣΑΡΑ ΚΕΗΝ)

Στο επόμενο έργο της, μέσα σε μια οργουελική ατμόσφαιρα, η Κέιν γράφει έναν εφιάλτη διάλυσης και κατασκευής σεξουαλικών ταυτοτήτων. Στο Καθαροί, πια ο Τίνκερ σαν άλλος μεγάλος αδελφός βλέπει και ακούει τα πάντα, αλλά συγχρόνως είναι και το εκτελεστικό όργανο που μαζί με τους αόρατους ανθρώπους ασκούν τη βία στους χώρους του ιδρύματος που διαδραματίζεται το έργο. Το ίδρυμα αποκαλείται πανεπιστήμιο και ως εκ τούτου γίνεται ένας συσχετισμός της επιτελεστικής κατασκευής των ταυτοτήτων διαμέσου της βίας του λόγου που υπάρχει στο πανεπιστήμιο, με την κατασκευή των ταυτοτήτων διαμέσου της σωματικής βίας που σαν εφιάλτης αναπαρίσταται στο έργο. (...)

(...) Η αίσθηση όμως που κυριαρχεί και συνδέει ως εκ τούτου όλο το έργο, αφορά το σύνολο της τρομοκρατίας και βίας που ασκεί ο Τίνκερ και οι αόρατοι άνθρωποι στα υπόλοιπα πρόσωπα. Το έργο διαδραματίζεται σε διάφορα δωμάτια, το Λευκό, το Μαύρο, το Κόκκινο, το Στρογγυλό δωμάτιο καθώς και το προαύλιο και το φράχτη του πανεπιστημίου. Βία ασκείται σε όλους τους χώρους αλλά φτιαγμένο μόνο γι’ αυτό το σκοπό είναι το κόκκινο δωμάτιο. Την ιδέα των δωματίων η Κέιν φαίνεται να έχει πάρει απ’ ευθείας από τον Όργουελ και έτσι καταφέρνει να δημιουργήσει την αίσθηση ενός αφαιρετικού και πολυσήμαντου χωροχρόνου που παραπέμπει στο μέλλον όσο και στο παρελθόν, όπως οι εφιάλτες του γερμανικού εξπρεσιονισμού. Ουσιαστικά όμως η ατμόσφαιρά του έργου αφορά ένα έντονα ψυχολογικό δράμα που θέλει να ανασύρει και τα ελάχιστα ακόμα τραύματα του θεατή πλήττοντας τους παρόντες μηχανισμούς κατασκευής ταυτοτήτων.(...) Στο έργο η επιθυμία των προσώπων εμπλέκεται ή πολλές φορές συμπορεύεται με τους εξωτερικούς τους καταναγκασμούς ή τη βία που τους ασκείται. Με ψυχαναλυτικούς όρους θα μπορούσαμε να πούμε πως κάτι τέτοιο σχετίζεται και με την ενοχή που έχουν τα πρόσωπα για την επιθυμία τους, η οποία τα οδηγεί σε μια μαζοχιστική ή σαδομαζοχιστική εκζήτηση. (...) Ο Τίνκερ δεν κάνει τίποτε άλλο από το να καθοδηγεί τους ίδιους τους εαυτούς στο να στρέφονται εναντίον τους, εγείροντας απλά τις ενοχές τους.(...) Επαναλαμβάνονται δηλαδή οι κανόνες και τα σύμβολα της επιθυμητής έμφυλης κανονικότητας, με τρόπο που να διδάσκονται, αλλά και να υπονοούν τον αποκλεισμό του διαφορετικού. (...) Η επιβαλλόμενη συνήθεια – επανάληψη μιας ψευδούς κανονικότητας αφομοιώνεται με τον καιρό από το άτομο και έτσι η κάθε προσπάθεια ανατροπής της στρέφεται και εναντίον του εαυτού.(...)

(...) Η Κέιν ζωντανεύει τους εσωτερικούς εφιάλτες της καθώς η δική της καλλιτεχνική δουλειά δεν αφορά μόνο το να πολιτικοποιήσει το θεατή, αλλά και να του προσφέρει μια ψυχολογική κάθαρση διαμέσου της ταύτισης με τους ήρωες. Αυτή η κάθαρση στο Καθαροί, πια δεν αφορά μόνο τη συνειδησιακή νομιμοποίηση της επιλογής του φύλου και την απενοχοποιημένη κατάργηση μιας επιβεβλημένης ταυτότητας, αλλά αφορά ακόμα και τη δυνατότητα του να ελπίζει κανείς στην αγάπη. Ο τελικός σκοπός αυτού του ιδρύματος είναι να αποκτηνώσει τα άτομα και να τα κάνει ανίκανα για κάθε συναισθηματική εμπλοκή, ανίκανα για αγάπη. Ο λόγος ή αλλιώς η λογική της επιβίωσης απορρίπτει τον έρωτα και την αγάπη ως φαντασιακή δημιουργία. Ο Κάρλ αναγκαστικά θα χάσει τον Ροντ και ο Ρόμπιν την Γκρέης αφού πρώτα εξευτελιστούν μπροστά τους, καθώς αναμφίβολο θύμα αυτού του ακαδημαϊκού ιδρύματος είναι ο ίδιος ο έρωτας.(...)

(...)Παρά το ότι η Κέιν θεωρεί πως ο Βόυτσεκ του Μπύχνερ είναι το πιο σημαντικό διακείμενο για το « Καθαροί, πια» είναι δύσκολο να μη δει κανείς πόσο κοντά βρίσκεται το κεντρικό θέμα του έργου της στο 1984 του Όργουελ - έργο που λειτουργεί και σαν ερμηνευτικό κλειδί για τον έρωτα. Στο 1984 ο Όργουελ, όντας περισσότερο πεζολογικός, κάνει σαφείς τους λόγους για τους οποίους σε μια ανελεύθερη κοινωνία - θεσμός της οποίας είναι και το πανεπιστήμιο - ο έρωτας είναι απαγορευμένος. Ο έρωτας στα χρόνια του Μεγάλου Αδελφού θεωρείται ανεξέλεγκτος, ανατρεπτικός, απρόβλεπτος, και κυρίως αντιπαραγωγικός γι’ αυτό πρέπει να σβηστεί από την κοινωνία ακόμα και η μνήμη του. Προφανώς οι λόγοι για τους οποίους η αγάπη και ο έρωτας δεν μπορούν να συνεχίσουν να υπάρχουν στο ίδρυμα του «Καθαροί, πια», αν και η Κέιν δε το αναφέρει, είναι λίγο - πολύ οι ίδιοι με αυτούς του 1984. Ο Τίνκερ είναι παντού όπως και ο Μεγάλος Αδελφός και στόχος του είναι να πλήξει κάθε ελπίδα.(...)

Ο ΚΑΡΛ

(...) Ο Κάρλ ζητάει από το Ροντ να ανταλλάξουν δακτυλίδια αρραβώνα. Ο Τίνκερ τους παρακολουθεί και μεταφέρει τον Καρλ στο κόκκινο δωμάτιο όπου μπροστά στον Ροντ τον βασανίζει αναγκάζοντάς τον να πει «Όχι εμένα - τον Ροντ». Στη συνέχεια του απαγορεύει να ζητήσει συγνώμη από τον Ροντ, κόβοντάς του τη γλώσσα όταν πάει να μιλήσει, τα χέρια όταν πάει να γράψει και τα πόδια όταν πάει να χορέψει έναν χορό αγάπης για τον Ροντ.(...)

Όποιος αφιέρωσε λίγο χρόνο να διαβάσει όλα τα παραπάνω, θα είδε την αναφορά στον Καρλ, τον ήρωα που ξεχώρισα, και τα περί των ακρωτηριασμών του. Δυστυχώς, δεν θυμάμαι το όνομα του ηθοποιού που υποδύθηκε τον Καρλ στην εν λόγω παράσταση, πράγμα απίστευτο, αν σκεφτεί κανείς ότι θυμάμαι όλους τους άλλους, εκτός από αυτόν που λάτρεψα!!! Ο Βογιατζής, ο Κουρής, η Μουτούση, ο Λούλης... Αλλά τον Κάρλ... ΔΕΝ. Σεντόνι! Κάτι ίσως σημαίνει αυτό, αλλά δεν αντέχω άλλη ανάλυση... (θα καταλάβετε γιατί το λέω αυτό, στο Β΄μέρος).

Να διευκρινήσω ότι λόγω της περιληπτικής αναφοράς στις ιστορίες των ηρώων, γράφτηκε στο παραπάνω απόσπασμα «σε σειρά» και «μαζεμένα» ο ακρωτηριασμός του Καρλ. Κατά την παράσταση, αυτό εκτυλίσσεται σταδιακά. Όσο παρακολουθούμε τις ιστορίες των πιο κεντρικών ηρώων, επανερχόμαστε ανά διαστήματα στον Καρλ, ο οποίος «δεν βάζει μυαλό», συνεχίζει να διεκδικεί την αγάπη και κάθε φορά που το εκδηλώνει με κάποιο τρόπο και πέφτει αυτό στην αντίληψη του πανταχού παρόντος Τίνκερ, οδηγείται στην αίθουσα βασανιστηρίων, όπου ο Τίνκερ του αφαιρεί κι ένα ακόμα μέλος.

Το σκηνοθετικό εύρημα γι’ αυτές τις «εκδηλώσεις» του Κάρλ που πήγαιναν κόντρα στο κατεστημένο, ήταν να χορεύει παθιασμένα υπό τους ήχους μιας εκπληκτικής μουσικής που έντυνε την παράσταση από τον Κωνσταντίνο Βήτα. Έτσι, κάθε λίγο, βλέπουμε τον Καρλ να χορεύει μια χωρίς γλώσσα, μια χωρίς το ένα χέρι, μια χωρίς χέρια, μια στο ένα πόδι... και φτάνει η στιγμή που του κόβουν και το δεύτερο. Πέρα από το σοκ και την φρίκη που συνόδευαν πάντα τις σκηνές του ακρωτηριασμού – ήταν άκρως ρεαλιστικές και αληθοφανείς στην παράσταση! – αυτήν τη φορά, έχοντας δει όλες τις προηγούμενες και ξέροντας πια το μοτίβο, μένεις με κομμένη την ανάσα περιμένοντας να δεις πως θα είναι πια ο Καρλ... Θα συμμορφωθεί? Θα εγκαταλείψει? Κι αν δεν?... ΠΩΣ??????? Έχει μείνει πια ένα σώμα μ’ ένα κεφάλι... Ήταν τόσο αριστοτεχνικά στημένο όλο αυτό, που ένα κομμάτι μου παρακαλούσε να κάτσει ο Καρλ «στ’ αυγά του» γιατί δεν άντεχα να βλέπω τις συνέπειες της επιμονής του στο να παραμείνει αυτό που είναι και να θέλει αυτά που θέλει, κι ένα κομμάτι μου παρακαλούσε να μην το βάλει κάτω, ακόμα κι αν σήμαινε το τέλος του. Ε... κι ακολουθεί Η Σκηνή. Η ΣΚΗΝΗ. Ο Καρλ, ή μάλλον ό,τι έχει απομείνει από τον Καρλ, χορεύει κάτω από μία καταρακτώδη βροχή...

Ούτε σε δέκα ζωές δεν θα το ξεχάσω αυτό το πράγμα. Ούτε.

(συνεχίζεται...)

~ ~ ~

Υ.Γ. Βρήκα εδώ μία συνέντευξη του Κωνσταντίνου Βήτα απ’ όπου παραθέτω:

- Θα γυρίσω λίγο πίσω το χρόνο. Το τραγούδι «Το κύμα» είναι εντελώς ταξιδιάρικο. Υπό ποιες συνθήκες γράφτηκε; Πως προέκυψε;

- Το κύμα γράφτηκε για την παράσταση Καθαροί πια (Cleansed) της Sarah Kane σε σκηνοθεσία Λευτέρη Βογιατζή. Το 1998 γνώρισα την Sarah ένα χρόνο πριν αυτοκτονήσει, και της το αφιέρωσα. Το 2002 το συμπεριέλαβα στο άλμπουμ «Για σένα με αγάπη» γιατί και για μένα ήταν ένα ιδιαίτερο κομμάτι.

CLOSE(T)

2011-08-27T17:51:00.013+03:00

UPDATE: (Μου έστειλε μια φίλη που θέλησε να κρατήσει την ανωνυμία της αυτό το βίντεο, θεωρώντας ότι "ανήκει" εδώ. Είναι από τα άτομα που αποτέλεσαν "κολώνα" αυτού του μπλογκ, οπότε δεν χαλάω χατήρι.)

Αυτό το μπλογκ πήρε τ' όνομά του, από μια παλιά αγάπη. Την πρώτη.

Έμελλε όμως να γίνει "μάρτυρας" μιας άλλης αγάπης.

Ό,τι πιστεύω, ό,τι θεωρώ, ό,τι νιώθω, ό,τι... ό,τι... ό,τι... για την αγάπη, είναι εδώ κλεισμένα.

Σε αναρτήσεις, σε σχόλια, σε τραγούδια, σε εικόνες...

Λάθος? Σωστά? Μόνο για το αληθινά μπορώ να βάλω το χέρι μου στη φωτιά.

Είναι καιρός που δεν γράφω.

Απείχα. Άλλες φορές για καλό, άλλες για κακό. Ευτυχώς, οι περισσότερες για καλό.

Δεν μπορώ να συνεχίσω, αλλά δεν μου πάει και να το κλείσω εντελώς. Θέλω να υπάρχει. Υπάρχει τόση αγάπη εδώ μέσα. Τόση...
Ποτέ δεν θα μπορούσα να την πετάξω.

Η αγάπη είναι πολύτιμη και δυσεύρετη. Δεν γίνεται να πάω κόντρα σε όσα διατυμπάνιζα τόσα χρόνια... Εξακολουθώ να το πιστεύω ακράδαντα, πως θά 'πρεπε να την φυλάμε σαν τα μάτια μας και να την προστατεύουμε. Να την βάζουμε πάνω απ' όλα.

Λάθος? Σωστό? Οι απόψεις δυστυχώς δεν συγκλίνουν. Αν το έβλεπαν όλοι από την ίδια οπτική, θα είμασταν όλοι οι άνθρωποι ευτυχισμένοι. Η δυστυχία κάποιων έγκειται ακριβώς στο γεγονός ότι δεν την τοποθετούμε όλοι στην ίδια θέση.

Ένα αντίο λοιπόν, σε όλους όσους μοιράστηκαν μαζί μου αυτήν την πορεία από το 2007.
Όσοι ήταν να μείνουν πλάι μου κι εκτός διαδικτύου, έμειναν, κι ευτυχώς είναι εκλεκτοί.

Ο αποχαιρετισμός είναι για τον οποιοδήποτε πέρασε κι άφησε εδώ το λιθαράκι του.

Αποχαιρετώ λοιπόν, αφήνοντας λινκς στις πιο αγαπο-αναρτήσεις, γιατί μόνο τέτοιες θέλω να φαίνονται όταν φέρει κανέναν από δω ο δρόμος του. Άλλωστε - ακόμα - τόσα χρόνια μετά - εξακολουθούν να έρχονται άνθρωποι που απλά έγραψαν στο Google "ΣΕ ΘΕΛΩ".... Δεν ξέρω που το προωθούν μετά. Ελπίζω όμως και τους εύχομαι να το αξίζει ο παραλήπτης. Κι αυτοί που το έχουν λάβει, να το κρύψουν στην καρδιά τους για πάντα, σαν πολύτιμο φυλαχτό.

ΣΕ ΘΕΛΩ...

ΑΓΑΠΗ ΕΙΝΑΙ...

SMS STORY 1: HE

SMS STORY 2: SHE

2

FATAL

WISHFUL THINKING

COUNTLESS CUBIC RIVERS

ΕΝΑΡΞΗ

ΤΟ ΧΙΟΝΙ ΚΙ Ο ΠΟΛΕΜΟΣ

TIMELESS

Πλλλάκα με κάνεις???

2011-06-16T09:49:00.022+03:00

Και μετά από αυτήν την αξέχαστη ατάκα που έχει μείνει και τη λέμε ως τώρα και γελάμε, έρχεται η "πιο κουλή ατάκα σε ληστεία του 2011":

Όσο κι αν πιστεύουμε ότι κάποια πράγματα δεν θα συμβούν ποτέ σ' εμάς, μόνο σε άλλους συμβαίνουν κι εμείς τα βλέπουμε από τον καναπέ μας κι άντε να πούμε και κανά "πω-πωωωωώ", κάποια στιγμή αργά ή γρήγορα θα έρθει η ώρα μας και θα βγούμε από την πλάνη μας.

Έτσι κι εμένα... "ήρθεν η ώραν μου"!

Έπεσα χθες σε ένοπλη ληστεία στο σ/μ της γειτονιάς μου. Δεν ακούστηκε κιχ. Ο κόσμος ψώνιζε στην κοσμάρα του, ενώ οι κοπέλες στα ταμεία είχαν, η μία ένα κατσαβίδι στο πλευρό της και η άλλη ένα όπλο στην πλάτη της. Δύο οι ληστές. Πότε μπήκαν, πότε είπαν - αν είπαν - το κλασσικό "ΛΗΣΤΕΙΑ!"... χαμπάρι δεν πήραμε. Απ' ό,τι έμαθα εκ των υστέρων είναι η τέταρτη φορά που γίνεται αυτό σε πολύ μικρό χρονικό διάστημα, οπότε ίσως αυτό και να εξηγεί το ότι ήταν ατάραχες σε βαθμό απάθειας. Αυτά τα λέω για να δικαιολογήσω και λίγο τη μαλακία που έκανα, αλλά... ΕΙΛΙΚΡΙΝΑ τίποτα δεν θύμιζε σκηνικό ληστείας. Εκτός... απ' το ότι υπήρχε άνθρωπος με όπλο μέσα στο στο σ/μ!!!

Κι όμως... Μέσα σ' αυτό το σκηνικό, προχωρώ εγώ κουνιστή και λυγιστή, έχοντας στο ένα χέρι το προϊόν που είχα μπει να αγοράσω (ναι, για ΕΝΑ πράγμα είχα μπει) και στο άλλο χέρι... ΤΟ ΠΑΙΔΙ ΜΟΥ!!!

Πλησιάζοντας, η μία ταμίας μου κάνει κάποιο νόημα με τα μάτια, το οποίο εγώ είδα μεν, αλλά - σόρρυ κιόλας - δεν μετέφρασα ως "παρ' το παιδί σου και πήγαινε τα μπρος πίσω, γίνεται ληστεία", αλλά ως "έλα από δω αφού έχεις ένα πράγμα μόνο, μην σου χωθεί καμία με το καρότσι τούρλα". Αφελής? Ηλίθια? Άσχετη? Αθώα ύπαρξη? Ό,τι θέτε, πείτε με...

Φτάνω μπροστά της, κι όσο προχωράω μιλάω - και δυνατά κιόλας - και λέω "αχ, ωραία, γιατί είχα ένα πραγματάκι μόνο...", αλλά η φωνή μου σιγά σιγά χαμηλώνει και κόβεται γιατί ... σαν κάτι να πιάνω στον αέρα ότι δεν πάει καλά... σαν να με κοιτάνε περίεργα... σαν αυτό που νιώθεις ότι όλοι ξέρουν κάτι κι εσύ είσαι στην απ' έξω... Μπλοκάρει ο εγκέφαλος από αυτήν την αίσθηση, και στρέφω το κεφάλι μου να δω γύρω μου "τι παίζεται". Τότε βλέπω έναν με όπλο. Όλοι οι άλλοι στις θέσεις τους σαν να μην συμβαίνει τίποτα, απόλυτη σιωπή, κι ένας με όπλο. Χωρίς κράνος ή κουκούλα, μόνο μαύρα γυαλιά. (Τον δεύτερο με τον κατσαβίδι, ούτε που τον έχω αντιληφθεί).

Και τι λέω... ΤΙ ΛΕΩ, ΡΕ ΠΟΥΣΤΗ ΜΟΥ, που αν μου το έλεγε κάποιος πριν, ότι ΕΓΩ θα αντιδρούσα ποτέ έτσι σε παρόμοια κατάσταση, θα τον μούτζωνα με πόδια και με χέρια... ΤΙ ΛΕΩΩΩΩΩ????????? (και με ύφος "η Πολυάννα σε ένοπλη ληστεία, έτσι?????)

"Τι... σοβαρά...?"

Αυτό έκανα. Αυτό είπα. Καθόμουν, ΜΕ ΤΟ ΠΑΙΔΙ ΜΟΥ, μπροστά σε κάποιον με όπλο, και είπα αυτό. ΟΚ. Δεν ξέρω τι νόμισα... Είναι και τόσες εκπομπές με φάρσες, πλάκες και αηδίες... Τίποτα από το σκηνικό δεν παρέπεμπε στην εικόνα που έχω στο κεφάλι μου για την περίπτωση ένοπλης ληστείας από τις άπειρες ταινίες που έχω δει. Ούτε κόσμος στο πάτωμα, ούτε με τα χέρια ψηλά, ούτε τρομοκρατημένες φάτσες. Και είπα αυτό... Αποτέλεσμα? Αντί να περάσω απαρατήρητη και να την κάνω για πίσω, κάθομαι εκεί σαν μαλάκας ΜΕ ΤΟ ΠΑΙΔΙ ΜΟΥ και τραβάω την προσοχή! Ε, και γυρνάει ο τύπος προς τα μένα κουνώντας μου το όπλο στα μούτρα και γκαρίζει "ΔΕΝ ΠΑΙΖΟΥΜΕΕΕ!!!!!! ΔΕΝ ΠΑΙΖΟΥΜΕΕΕΕΕΕΕΕΕΕΕ!!!!!". Χρειάστηκε να γίνει αυτό, μπροστά στα μάτια του παιδιού μου, για να πάρω τα χαμπάρια μου. Τέτοια ευστροφία. Τσακμάκι. Σπίρτο αναμμένο.

Το βούλωσα κι έμεινα στήλη άλατος, και μόλις ξαναγύρισε προς την ταμία, απλά προσπαθούσα με πολύυυυυυυ μικρά και πούστικα βηματάκια, να τοποθετήσω το παιδί πίσω μου, κι όχι πλάι μου, να μην φαίνεται και να μην βλέπει. Σχεδόν αμέσως πήρε αυτά που ήθελε, έκανε νόημα στον άλλον - τότε είδα ότι η άλλη η κακομοίρα που μου έκανε τα νοήματα, είχε κάποιον να της κρατάει ένα κατσαβίδι στο πλευρό - βγήκαν, καβάλησαν το μηχανάκι που είχαν απ' έξω και μην τους είδατε.

Τι να σας πω τώρα... Να περιγράψω την αίσθηση του να νιώθεις το χέρι του παιδιού σου να τρέμει και ν' ακούς μια ξεψυχισμένη τρεμμάμενη φωνούλα να σου ψυθιρίζει "φοβάμαι μαμά μου φοβάμαι πάμε να φύγουμε φοβάμαι μαμά μου"? Το μόνο που σκεφτόμουν και παρακαλούσα από μέσα μου, ήταν να προλάβουν να φύγουν ΠΡΙΝ έρθει η αστυνομία, και βουτήξουν το παιδί για όμηρo. Πάντα παιδιά, εγκύους... ότι "ξύνει" περισσότερο την ευαισθησία βουτάνε για ομήρους. Καθόμουν εκεί παράλυτη και παρακαλούσα αυτό. Ευτυχώς, έτσι έγινε. Η αστυνομία ήρθε γύρω στα 7 λεπτά αργότερα. Θέλαμε να βγούμε, και φοβόταν το παιδί γιατί ήταν όλοι πίσω από αυτοκίνητα, πίσω από δέντρα, με τα όπλα προτεταμένα... Αυτό, ναι, ΗΤΑΝ σαν τις ταινίες. Τους φώναξα "έχουν φύγει, έχουν φύγει" και τότε κατέβασαν τα όπλα και πλησίασαν χαλαρά. Έτσι βγήκαμε.

Μπορώ να συνεχίσω λέγοντας για το "που φτάσαμε", "τι μας περιμένει ακόμα", φίλες που μου είπαν "δεν ξαναπάω με το παιδί μου σ/μ μετά από αυτό", το σοκ που έπαθα εγώ, το παιδί...

Προτιμώ να θυμάμαι και να γελάω την κουβέντα με τον αστυνομικό που με ρωτούσε διάφορα επειδή ήμουν αυτόπτης μάρτυρας. Για όσους δεν ξέρουν, είμαι τέρας μη παρατηρητικότητας. Δεν υπάρχω. Το πιο χοντρό που έχω να λέω, είναι που μπήκα στο σπίτι φίλης μου, στο οποίο μπαινόβγαινα τουλάχιστον 10 χρόνια σχεδόν καθημερινά, είχαν αλλάξει σαλόνι, κάθισα στον καινούργιο καναπέ σαν να μην συμβαίνει τίποτα, η φίλη μου με τη μαμά της γελούσαν και ρώταγαν "δεν παρατηρείς τίποτα??????" κι εγώ τις κοιτούσα με το βλέμμα το αγελάδας...

Ε, φανταστείτε να είστε αστυνομικός και να ρωτάτε ένα τέτοιο άτομο για να πάρετε πληροφορίες για τους δράστες. Στιγμές απείρου κάλλους... Τι φορούσαν, πως ήταν... Μόνο στο ότι ήταν Έλληνες ήμουν απόλυτα σίγουρη. Κι όσο τον έβλεπα να έχει τη φάτσα "που έπεσα ρε πούστη μου, θέλω να κοπανήσω το κεφάλι μου στον τοίχο ΤΩΡΑ", τόσο να μπλοκάρω. Κι έρχεται το αποκορύφωμα...

- Πως ήταν το όπλο?

- Εεεε... έναααα... μαύρο, μαύρο ήτααααν... έτσι κάπωωως... όχι σαν αυτά που έχουν εκείνο τοοοοο... ξέρετε (κινήσεις χεριών σαν το προφιτερόλ του Κωνσταντίνου) εκείνο τοοοο... που γυρνάει?... πως είναι που κάνουν ρώσικη ρουλέτα?... όχι από αυτά δηλαδή, από τα άλλα... τα άλλα που είναι έτσιιιιι... όλο μαζί πάει... συμπαγές... έτσι αυτά, ξέρετε, πουουουου (οι εν λόγω κινήσεις, αστάματητα, καθόλη τη διάρκεια της εξαιρετικής περιγραφής μου)... πως τα λέτε δεν ξέρω... που είναι σαααααν...

- Ντάξει, ντάξει, κατάλαβα, μπορείτε να πηγαίνετε...

2011-06-02T10:26:00.006+03:00

Έχω ένα καλοκαίρι μέσα μου.

Είχα και παλαιότερα, αλλά κάηκε με κάτι χιόνια.
Πριν λίγα χρόνια ξαναπέταξε ηλιαχτίδες.

Άρχισα πάλι να το ποτίζω αλμύρα και να το λιπαίνω με φύκια.
Κλάδευα προσεκτικά τα φτυαράκια και τις τσουγκράνες του, άλλαζα την άμμο στο κουβαδάκι του...

Ξανάρθαν χιονιάδες αλλά φρόντιζα ν’ ανοίγω εγκαίρως την ομπρέλα.
Μάγκωνα την πετσέτα στην ξαπλώστρα και σφήνωνα από κάτω της, για να μην τα πάρει ο αέρας ή το κύμα, όλα τα σύνεργα: τις φόρμες για αστερίες-κοχύλια-ιππόκαμπους, τις σαγιονάρες, τα τσιγάρα με τον αναπτήρα, το βιβλίο...
Τα μπλε τραπεζάκια με τα καρώ τραπεζομάντηλα, τη χωριάτικη, την αθερίνα και το ούζο, τα τύλιγα με το παρεό μου και τα έβαζα γρήγορα γρήγορα στο καλάθι μου, που έκλεινε και με φερμουάρ.

Πολλοί χιονιάδες όμως!

Τι να σου κάνει και μια ομπρέλλα...

Οικογενειακή τραγωδία

2011-01-24T09:55:00.003+02:00

Συνελήφθη και ομολόγησε ο δράστης της δολοφονίας 20χρονου στο Π. Φάληρο.

Γυναίκα βρέθηκε νεκρή στον Ληθαίο ποταμό των Τρικάλων μαζί με τον 10χρονο γιο της.

Κάθε πρωί, με το που ανοίγω υπολογιστή στο γραφείο, μπαίνω στο in.gr και ρίχνω μια πεταχτή ματιά, μην έχει γίνει τίποτα κοσμοϊστορικό και δεν πάρω και χαμπάρι με τους ρυθμούς που κινούμαι...

Πλέον δεν "ανοίγω" καν τα άρθρα που αφορούν πολιτικές και οικονομικές εξελίξεις. Τα ξεπετάω από τους τίτλους και την περίληψη. Ίσα να...

Μ' ενδιαφέρουν περισσότερο οι συνέπειες αυτών. Όσο κι αν πονάει και χαλιέμαι κι είμαι όλη μέρα μετά με σκατοδιάθεση, θέλω να ξέρω. Οφείλω να ξέρω.

Αυτοκτονίες κάποιων συζύγων ή/και πατεράδων που χρωστούσαν παντού, που δεν είχαν δουλειά, που δεν μπορούσαν να συντηρήσουν εαυτόν και οικογένεια, έχουμε ακούσει αρκετές. Όχι ότι συνηθίζεται ποτέ κάτι τέτοιο, αλλά φτάσαμε απλά να κουνάμε το κεφάλι θλιμμένοι.

Οι δύο περιπτώσεις όμως στα παραπάνω λινκς? Τι να νιώσεις και τι να πεις... Εγώ τουλάχιστον, δεν έχω λόγια... Και τρέμω σκεπτόμενη πως αυτό είναι η αρχή.

Υ.Γ. Και οι δύο είχαν υπέρτιτλο "Οικογενειακή Τραγωδία". Από προσδιοριστική δημοσιογραφίστικη φράση, μήπως έφτασε να γίνει κατηγορία? Θα βλέπουμε: - Πολιτικά, - Οικονομία, - Πολιτισμός, - Οικογενειακές τραγωδίες, - Αθλητικά, - Ο καιρός, ... ??????????????

Τραγούδια για τη ΣΤΕΛΛΑ

2010-11-26T08:29:00.004+02:00

Καλημέρααα!!!

Κάνω μια τρελλή καγκουριά τώρα, αλλά μόλις είδα το σχόλιο από faraona και θυμήθηκα ότι γιορτάζω, κι όποιος θέλει να έρθει για μια ευχή, θα μπαίνει στο "γάιδαρο"!!!

Οπότε, "με αντιγράφω" του κερατά, ΞΑΝΑβάζω τη λίστα που είχα πριν λίγο καιρό (κουτί μού 'ρθε τώρα μες τον πρωινό πανικό!)... και μουσικές και τέτοια από δίπλα τα φτιάχνω από το γραφείο, γιατί... έχω ήδη αργήσει για τη δουλειααααά!!!!!!!!

Άντε, να μας ζήσουν οι Στέλλες:

(με τα βελάκια αριστερά και δεξιά, τα βλέπετε όλα, ναι?)

"Έτσι είναι, αν έτσι νομίζετε"

2010-11-19T12:08:00.005+02:00

Τι κάνεις όταν αγαπημένο πρόσωπο υποφέρει και σε παρακαλάει να του πεις ότι πετάει ο γάιδαρος? Υ-Π-Ο-Φ-Ε-Ρ-Ε-Ι, όμως.

Τον έχεις μπροστά σου και τον βλέπεις να κλαίει και να βασανίζεται, να κοιτάζει ψηλά στυλώνοντας τα μάτια του, να στον δείχνει με το δάχτυλο, να προσπαθεί να οδηγήσει εκεί το βλέμμα σου, να απορεί που δεν νιώθεις κι εσύ να σου φυσάει το πρόσωπο το φτερούγισμά του, που δεν χαμηλώνεις όταν είναι ακριβώς από πάνω σου μην σε χτυπήσει με τα πόδια του, που δεν σου γαργαλάει τα μαλλιά η ουρά του, που δεν σου κρύβει τον ήλιο όταν περνάει από μπροστά...

Τι κάνεις?

ΤΙ ΚΑΝΕΙΣ???

Τι να κάνω, που δεν πετάει ο πούστης...

BIRTHDAY GIRL

2010-10-29T09:23:00.003+03:00

Ήρθαν πάλι...

...

Κι αν δεν μπορείς ν' αποφύγεις κάτι,

απλά το απολαμβάνεις!

Ειδικά όταν έχεις τέτοιους φίλους!!!

The party is there, λοιπόν!!!

ΓΙΑ ΤΗ ΣΤΕΛΛΑ

2010-10-21T06:54:00.006+03:00

Όταν τέλειωσα τη Σχολή, για κανά δυο χρόνια δούλεψα σ' ένα βίντεο κλαμπ στην γειτονιά που έμενα τότε νιόπαντρη. Ήθελα να βγάζω χρήματα χωρίς να έχω δεσμευτεί σε μία "επαγγελματική υποχρέωση καριέρας" μέχρι ν' αποφασίσω τι δρόμο θ' ακολουθούσα. Πέρασα πολύ όμορφες και ξένοιαστες στιγμές εκεί, χωρίς να σημαίνει ότι έλλειψαν και τ' άσχημα. Μού 'χει μείνει όμως το ανάλαφρο του πράγματος. Πρέπει να ήταν η μοναδική δουλειά που έχω κάνει, την οποία δεν "κουβαλούσα σπίτι", που λέμε.

Γνώρισα πολύ κόσμο. Φαντάζεστε πόσο... σχεδόν γνώριζα πια και καλημεριζόμουν με ολόκληρη τη συνοικία, χωρίς να είναι το μέρος που μεγάλωσα και είχα σόι, μόνο και μόνο λόγω αυτής της δουλειάς. Υπήρξαν άνθρωποι οι οποίοι πια με τον καιρό και με τις άπειρες κουβέντες που είχαμε κάνει, έμπαιναν κι έλεγαν "έχει τίποτα για μένα?" κι ήξεραν ότι αν τους δώσω ΕΓΩ ταινία, θα περάσουν σίγουρα καλά. Από την κυρά-Πόπη που ήθελε Αντόνιο Σάμπατο μέχρι την κυρία Ο. που δεν την χώνευε κανείς γιατί πήγαινε πάντα μετά και τους έβριζε, λες κι είχαν γυρίσει την ταινία οι υπάλληλοι του βίντεο κλαμπ, και μ' εμένα ξανάκλαιγε όταν την έφερνε κι αναφωνούσε "τι ήταν αυτόοοοοοοο!!!!!!" και μ' αγκάλιαζε. - "Εδώ κοιτάτε ρε, τη Στέλλα την αγκαλιάζει κιόλας κι εμείς λέμε καλημέρα και γυρνάει τη μούρη της να μην μας μιλήσει!".

Από όλους αυτούς, κάποιοι πέρασαν και δεν ακούμπησαν, κάποιους δοθείσης αφορμής τυχαίνει και τους θυμάμαι, άλλοι έρχονται συχνά στο μυαλό μου για τον α' ή β' λόγο... κι ένα άτομο χαράχτηκε βαθιά μέσα μου, μεταξύ ίσως ελαχίστων άλλων. Στέλλα κι εκείνη.

Την Στέλλα, την θαύμαζα απεριόριστα. Σπάνια με κερδίζει έτσι άνθρωπος. Σε πολλά μοιάζαμε πολύ, σε κάποια εκ διαμέτρου αντίθετες. Αλλά θετικά προσμετρούσε κι αυτή η αντίθεση. Με όλη την τσίτα και το νεύρο που έχω, λατρεύω να συναναστρέφομαι με άτομα ήρεμα και γειωμένα. Κάνουν τους εξουθενωτικούς ρυθμούς μου να πέφτουν και αισθάνομαι σαν να με βοηθούν να βάζω τα πράγματα στις σωστές τους διαστάσεις. Στα κοινά που λάτρευα, ήταν η ροκιά της, τ' αρχ... της, η μαγκιά της...

Στο μαγαζί είχα γνωρίσει και την κόρη της, την Μαρία, την οποία είχα κατασυμπαθήσει ως ανεξάρτητη προσωπικότητα, όχι ως παιδί της μαμάς της. Γύρω στα 15 τότε, ένα κουκλί, με ένα από τα πιο γλυκά κι ευγενικά πρόσωπα που έχω δει, καμία σχέση με τα σαχλοκούδουνα που κυκλοφορούν. Μου άρεσαν πολύ να τις βλέπω και μαζί. Έδειχναν να έχουν υπέροχη σχέση, κι ήταν ένας ακόμα από τους λόγους που θαύμαζα την Στέλλα. Ήξερα ότι την έχει μεγαλώσει μόνη της, και βλέποντας τι πλάσμα έχει "φτιάξει", ανέβαινε κι άλλο στην εκτίμησή μου.

Λόγω όλων αυτών, "καμάρωνα" όταν μου αφιέρωνε χρόνο να μιλήσουμε, έδειχνε να με "πηγαίνει" και γενικώς μου εξέφραζε αντίστοιχη εκτίμηση. Εγώ τότε λόγω ηλικίας, ένιωθα το ίδιο κοντά και με τις δύο. Ήμουν με το ένα πόδι, στο ηλικιακό γκρουπ "πιτσιρίκα" και με το άλλο πόδι στο "γυναίκα". Ως μαμά, μου ήταν αδιανόητο όμως ακόμη να με φανταστώ.

Που και που, τύχαινε να είναι στο μαγαζί και να χαζεύει στα ράφια, κι άκουγε κάτι που εγώ άκουγα από τον κόσμο εκεί σχεδόν καθημερινά: "πότε θα κάνεις ένα παιδάκι, άντε τώρα που 'χεις τα κουράγια, όσο το αργείς δεν θα το αποφασίζεις" κι όλα αυτά που οι περισσότερες τρώμε κατά καιρούς στην μάπα, πόσο μάλλον οι ήδη παντρεμένες. Έβλεπε ότι η δική μου αντίδραση ήταν να φτύνω τον κόρφο μου, να γυρνάω τρεις βόλτες γύρω από τον εαυτό μου, να χτυπάω ξύλο... και δεν μιλούσε ποτέ.

Μια μέρα που άκουσε να λέω "ακόμα δεν ξέρω τι θα κάνω στη ζωή μου, τα βγάζουμε δύσκολα πέρα, μένει αλλού η μαμά μου", με πλησίασε. Όταν μείναμε μόνο εκείνη, εγώ και η ιδιοκτήτρια του μαγαζιού, πλησίασε να μου μιλήσει. Άκουσα πάνω κάτω τα εξής, τα οποία δεν ξέχασα ποτέ:

"Συγνώμη, αλλά επειδή άκουσα τι λέγατε... Από τα όσα έλεγες μέχρι τώρα πίστευα ότι δεν θέλεις παιδί, γι' αυτό δεν μίλησα ποτέ. Σήμερα κατάλαβα ότι θες, αλλά φοβάσαι αν θα τα καταφέρεις επειδή δεν είναι ιδανικές οι συνθήκες. Άκουσες από πολλούς ότι "ποτέ οι συνθήκες δεν είναι ιδανικές, άμα περιμένεις αυτό δεν θα κάνεις τίποτα" και τέτοια. Δεν σε είδα να πείθεσαι, γι' αυτό θέλω να σου πω κάτι που ίσως δεν περνάει από το μυαλό σου. Ας πούμε ότι κάποια στιγμή δημιουργούνται γύρω σου οι ιδανικές συνθήκες κι αποφασίζεις να κάνεις ένα παιδί. Ξέρεις για πόσο θα κρατήσουν? Ξέρεις πόσο εύκολα μπορούν ν' ανατραπούν? Σε μια στιγμή μέσα, μπορεί να βρεθείς στις χειρότερες δυνατές. Εκεί τι θα κάνεις, θα το δώσεις πίσω? Άρα το ερώτημα - και όχι μόνο για το παιδί, για τα πάντα - ποτέ δεν είναι "ποιες είναι οι συνθήκες", αλλά "πόσο το θέλω". Το θέλω τόσο, ώστε και μόνο αυτή η ανάγκη/αγάπη μου γι' αυτό, να με γεμίζει δύναμη ώστε να λειτουργώ ανεξαρτήτως συνθηκών? Είναι τόσο ρευστά όλα. Εγώ ήμουν μ' έναν άντρα που με λάτρευε και δεν μού 'λειπε τίποτα, όταν έκανα τη Μαρία. Από τα ζευγάρια που μας έφτυναν να μην μας ματιάσουν. Όταν, πιτσιρίκα 20κάτι εγώ, σκοτώθηκε ο άντρας μου, έμεινα μόνη μου μ' ένα παιδί και με καμία επαγγελματική εμπειρία. (Σημ.: αυτά τα έλεγε σαν το πιο απλό πράγμα του κόσμου, χωρίς καθόλου κλάψα μέσα). Πως με βλέπεις τώρα? Κάνω μια δουλειά που επέλεξα και λατρεύω, έχω μια κοπελάρα που είμαστε πλέον κολλητές... Δημιούργησα τις συνθήκες, πάλεψα γι' αυτές. Τίποτα δεν είναι εύκολο και τίποτα δεν χαρίζεται. Δεν αποκτούμε τα πράγματα επειδή απλά τα θέλουμε. Τα αποκτούμε, όταν η ανάγκη/αγάπη μας γι' αυτά, είναι μεγαλύτερη από το ό,τι μας εμποδίζει να τα έχουμε. Μόνο τότε."

Είχα πάθει σοκ. Όντως ποτέ δεν είχα σκεφτεί το ενδεχόμενο της ανατροπής. Λόγω ηλικίας ήμουν ακόμα σ' αυτό το στάδιο που πιστεύεις ότι όλα αυτά τα δραματικά που ακούς ή βλέπεις, αφορούν κάποιους εκεί έξω, κάποιους γύρω σου, αλλά όχι εσένα. Ακόμα και για την Στέλλα, έτσι όπως την έβλεπα, χωρίς να γνωρίζω την ιστορία της, την είχα πλάσει στο κεφάλι μου ως την χειραφετημένη σαραντάρα που τά 'χει όλα γραμμένα και κάνει μια ζωή όπως τη γουστάρει, η οποία κάποια στιγμή θέλησε να κάνει κι ένα παιδί, κι απλά τό 'κανε, ίσως και εκτός γάμου. Ατομάρα μεν, αλλά που η ζωή της έκατσε και καλά, και την ευνόησε. Αυτά ήταν τα δικά μου αυθαίρετα συμπεράσματα, στα οποία τόσο εύκολα καταλήγουμε και νομίζουμε ότι τα ξέρουμε όλα, σ' εκείνες τις ηλικίες. Εγώ ειδικά, η "ψυχολόγα"... που τόσο καλά τους είχα "κόψει" όλους, ώστε να διαλέγω ταινίες γι' αυτούς...

Ήταν κομβική στιγμή στη ζωή μου. Μια απλή κουβέντα, σ' ένα βίντεο κλαμπ, με μια γυναίκα που δεν ξανάδα ποτέ, απ' όταν έφυγα από το μαγαζί και μετακόμισα. Δεν ξέρω καν αν ξέρει τι επίδραση είχε στη ζωή μου. Ούτε μήνας δεν είχε περάσει από την κουβέντα μας, όταν ανακάλυψα την "μη προγραμματισμένη" εγκυμοσύνη μου. Θυμάμαι, το κλάμμα, τον πανικό, τη φρίκη... θυμάμαι τους οικείους μου να μην ξέρουν πως να με ηρεμήσουν μην πάθει κάτι το παιδί σε τέτοια κατάσταση που ήμουν. Και θυμάμαι πως μόνο όταν έφερνα στο μυαλό μου τη φωνή της να μου λέει αυτά τα λόγια, ηρεμούσα, κι ένιωθα δυνατή να καταφέρω τα πάντα.

Δεν της το είπα ποτέ. Αλλά νομίζω πως το βλέμμα και το χαμόγελο που ανταλλάξαμε όταν της της ανακοίνωσα ότι είμαι έγκυος, είπαν πολλά περισσότερα. Μου έσφιξε τα χέρια, με κοίταξε βαθιά στα μάτια και μου είπε "δε σε φοβάμαι εσένα".

Πολλά χρόνια αργότερα, σχετικά πρόσφατα... κανά χρόνο? δύο?... πέτυχα στην Ομόνοια την Μαρία. Κοιταχτήκαμε για λίγο και χαμογελάσαμε αμήχανα - όπως σε κάτι διαφημίσεις, που σε ξέρω, που σε ξέρω... - αλλά σύντομα αρχίσαμε τις αγκαλιές και τα φιλιά. Βιαστικές και οι δύο, μεταξύ τραίνων και τρεχαμάτων, είπαμε τα "τι κάνεις, που είσαι, τι νέα". Φυσικά με το που μου είπε δυο τρία λόγια για εκείνη, ρώτησα όλο χαρά "τι κάνει η μαμά σου?". Κόπηκε η κοπελίτσα... μου λέει όλο αμηχανία "ε... η μαμά... έφυγε...". Το χαμόγελο παρέμενε στο προσωπάκι της, κι ο εγκέφαλός μου δεν έκανε την επεξεργασία. Μόνο ότι κάτι δεν πήγαινε καλά μπορούσα να νιώσω, αλλά ήμουν σε σοκ, δεν λειτουργούσε, μπλόκαρε. Κι έκανα την πιο ηλίθια ερώτηση που μπορεί να κάνει άνθρωπος: "Που πήγε?????". Ανάγκασα - ΤΟ ΖΩΟΟΟΟΝ!!!! - το κορίτσι να το πει αυτολεξεί: "Πέθανε...". Εκείνη παρεμένει με το πράο, γλυκό, χαμογελαστό ύφος, κι εγώ, η άγνωστη, που απλά διασταυρώθηκαν οι δρόμοι μας κάποτε, είμαι μες την Ομόνοια και κλαίω σαν χαζή. Τι "συγνώμη", τι "δεν ξέρω τι μ' έπιασε", τι "σε αναστάτωσα στα καλά καθούμενα"... Το Μαράκι, μου έσφιξε τα χέρια, με κοίταξε στα μάτια και μου είπε "δεν πειράζει, είναι φυσιολογικό, εσύ μόλις το έμαθες, εγώ έχω πάρει το χρόνο μου". Παρηγορούσε εκείνη εμένα!!! Χωριστήκαμε βιαστικά... εγώ έκλαιγα σ' όλη τη διαδρομή.

Πολύ αργότερα, κάταφερα να δω κάτι θετικό και να χαμογελάσω: Η στάση της Μαρίας, η ενέργεια που έβγαλε, ακόμα και η κίνηση "σου πιάνω σφιχτά τα χέρια και σε κοιτάζω κατευθείαν στα μάτια"... ήταν τόσο Στέλλα. Για κάποιον λόγο, μόλις έκανα αυτή την σκέψη, μου έφυγε η θλίψη. Μία λύπη, ναι, μου έμεινε, και την έχω και τώρα που τα ανασκαλεύω. Αλλά όχι θλίψη. Γιατί σκεφτόμουν πως έζησε μια γεμάτη ζωή, κι άφησε κάτι σπουδαίο πίσω της, κάτι ολότελα δικό της, και ταυτόχρονα ολότελα ανεξάρτητο και αυτόνομο. Αν δεν είναι αυτό σπουδαίο, τότε τι είναι?

Υ.Γ. 1: Κάποια στιγμή, σκέφτηκα πως να είναι η ζωή της Μαρίας, χωρίς κανέναν γονιό, σε τόσο μικρή ηλικία. Αμέσως μου έφυγε η οποιαδήποτε ανησυχία. Είμαι σίγουρη πως δεν φοβάται τίποτα, και είναι περιτριγυρισμένη από ανθρώπους που την αγαπούν.

Υ.Γ. 2: Ήθελα να μιλήσω για την Στέλλα και να της αφιερώσω μία ανάρτηση, από τότε που βρήκα αυτό. Έπεσα πάνω του εντελώς τυχαία, όταν έψαχνα στο You Tube βιντεάκια με τραγούδια για Στέλλες, σε πρόσφατη ανάρτηση. Αν είχε αγγίξει σε τέτοιο βαθμό τη δική μου ζωή, με δυο τρεις κουβέντες, φαντάζομαι τι επίδραση είχε στους μαθητές της. Δεν μου κάνει εντύπωση που κάποιος ένιωσε την ανάγκη ν' ανεβάσει αυτό το βίντεο.

Υ.Γ. 3: Στέλλα, σ' ευχαριστούμε.

Y.Γ. 4: Στις 6 χτύπησε το τηλέφωνό μου για να μου ανακοινωθεί κάτι που περιμένουμε εδώ και λίγες μέρες. Αγαπημένος θείος μου, έφυγε για εκεί που πήγε και η Στέλλα. Χαίρομαι που μέσα στην κωλοζωή μου και στην κωλοκαθημερινότητά μου, κατάφερα χθες να πάω στον Ευαγγελισμό, να του χαϊδέψω το κεφάλι και να τον φιλήσω. Δεν πα να λένε ότι δεν καταλάβαινε... ΔΕΝ ΜΠΟΡΕΙ ΝΑ ΜΗΝ ΕΝΙΩΘΕ ΤΟΣΗ ΑΓΑΠΗ ΓΥΡΩ ΤΟΥ. Όλα τα ανίψια του πέρασαν να τον χαιρετήσουν. Κι αυτό σπουδαίο, ε? Στο καλό, θείε μου...

ΒΛΕΦΑΡΟ ΜΟΥ

2010-10-16T17:45:00.005+03:00

Άλλη ανάρτηση είχα κάνει. Δεν με ήθελε. Τι να μην κάθεται η γραμματοσειρά, να κάνει τα δικά της, τι να μην ανεβαίνει το τραγούδι... Δεν επέμεινα, την κατέβασα. Ίσως έρθει άλλη στιγμή η ώρα της, ίσως ποτέ. Τώρα πάντως δεν με ήθελε.

Όταν ξεσκόνιζα τα τραγούδια μου για να βρω εκείνο που ήθελα να την συνοδεύει, έπεσα πάνω σ' αυτό και το ξαναθυμήθηκα.

Το συνδύασα με μία κουβέντα που είχα αργά χθες το βράδυ με την Μάγια και το παιχνίδι της. Της έλεγα ότι δεν νομίζω να υπάρχει κάποιος καλλιτέχνης που να εμπίπτει σ' αυτήν την κατηγορία, ώστε να μπορώ να παίξω. Όμως σήμερα που το άκουγα, σκέφτηκα πόσοι υπάρχουν σαν κι εμένα, που δεν έχουν καμμία σχέση με την δημοτική μουσική.

Ο Χρόνης Αηδονίδης, γνωστός ως Το Αηδόνι της Θράκης, ευτυχώς δεν μ' έχει ανάγκη για να τον "κάνω γνωστό". Είναι πασίγνωστος και καταξιωμένος και όχι αδίκως. Εγώ είχα πλήρη μεσάνυχτα. Για όσους έχουν πλήρη μεσάνυχτα λοιπόν, παίζω κι εγώ το μπλογκοπαίχνιδο της Μάγιας:

Όταν ήταν να δώσω εξετάσεις στην δραματική σχολή του Εθνικού, προ αμνημονεύτων χρόνων, χρειαζόταν να εξεταστούμε μεταξύ άλλων, και στους ελληνικούς χορούς. Όσοι με ξέρουν, άνετα καταλαβαίνουν τι έπαθα όταν το έμαθα. Επιστράτευσα μία φίλη, η οποία είχε τελειώσει Γυμναστική Ακαδημία, με ειδικότητα στους ελληνικούς χορούς. Περάσαμε ώρες ατέλειωτες να μου βάζει ν' ακούω διάφορα είδη, μπας και κάποιο μου κάνει κλικ, να κάτσουμε μετά να μου το μάθει. Ήταν όρος απαράβατος το να μου αρέσει, γιατί αλλιώς φαντάζεστε το αποτέλεσμα... Κι εκεί που κοντεύω να αυτοπυρποληθώ από αυτά που ακούω για τόσες ώρες, ακούω κάτι και μένω άναυδη. Δεν θα την ξεχάσω ποτέ αυτή την φωνή. Ομολογουμένως, μου έκανε "κάτι" κι ο ρυθμός, και λέω στη φίλη μου, "ναι, αυτό το ακούω και θέλω να σηκωθώ να χορέψω". Ήταν ένας Θρακιώτικος Ζωναράδικος, αν θυμάμαι καλά. Σε κάποιο διάλειμμα από τις πρόβες, της είπα ότι αυτός ο άνθρωπος έχει μαγική φωνή και απορώ πως δεν είναι γνωστός. Της έφυγε το τσιγάρο από χέρια της κοπέλας, και μου είπε "μην το πεις παραέξω... είναι Ο ΧΡΟΝΗΣ ΑΗΔΟΝΙΔΗΣ!!! Δηλαδή αν δεν είναι αυτός γνωστός, τότε ποιος???".

Είτε τον ακούτε πρώτη φορά, είτε τον ξέρετε χρόνια, είτε, είτε, είτε... ακούστε αυτό το τραγούδι... Θεωρώ ότι αυτή η φωνή, ΔΕΝ ΓΙΝΕΤΑΙ ΝΑ ΜΗΝ ΑΓΓΙΞΕΙ ΚΑΤΕΥΘΕΙΑΝ ΨΥΧΗ. Η κυτταρική μας μνήμη? Δεν ξέρω... Αλλά ειδικά με το συγκεκριμένο, εγώ αισθάνομαι να συναντιέμαι με τα πιο όμορφα κομμάτια του εαυτού μου, της ύπαρξής μου...

Εδώ η προσωπική του ιστοσελίδα και εδώ από Βικιπαίδεια.

Σπίτισου

2010-09-30T10:48:00.003+03:00

Ο καρχαρίας μυρίζει το αίμα από 3 χλμ απόσταση.

Λογικό. Ένστικτο επιβίωσης.

Ποια είναι η απόσταση από την αρχή του δρόμου σου ως τον όροφό σου;

Από εκεί μου μύριζε σπίτισου.

Λογικό. Ανάμνηση συμβίωσης.

Y.Γ. Θυμάμαι την αλεπού να λέει στον Μικρό Πρίγκηπα πως "ο χρόνος που πέρασες με το τριαντάφυλλό σου, είναι αυτό που το κάνει ξεχωριστό για σένα". Και φτάνω σ' αυτήν την ηλικία να μάθω πως αυτό ισχύει ακόμα και για ένα τεχνητό άρωμα "άγριο τριαντάφυλλο" σε μαλλακτικό ρούχων. Ναι, είναι ευτελές μπροστά στο πραγματικό τριαντάφυλλο. Αλλά αφού ο χρόνος που έχεις μοιραστεί μαζί του, μετράει...?

15 (ΠΑΡΑ ΜΕΡΙΚΑ) ΤΡΑΓΟΥΔΙΑ

2010-09-25T00:27:00.007+03:00

UPDATE: Εδώ υπάρχει μία από τις πρώτες αναρτήσεις αυτού του μπλογκ, που θα μπορούσε κάλλιστα να παίξει σ' αυτό το μπλογκοπαίχνιδο, πέρα από την τωρινή πλάκα...

Τα παιδία παίζει...

Δεν φαντάζομαι να ψάχνει κανένας για κανόνες,
προσκλήσεις και τέτοια, ε?

(Προς το τέλος, γελάμε, ναι?)

ΟΧΙ, ΝΑ ΜΟΥ ΠΕΙ ΟΠΟΙΟΣ ΠΑΕΙ ΚΟΝΤΡΕΣ,
ΑΝ ΥΠΑΡΧΕΙ ΠΙΟ ΧΙΛΙΟΤΡΑΓΟΥΔΙΣΜΕΝΟ ΟΝΟΜΑ!!!

Δέκα - μικρά (?) - πράγματα που αγαπώ

2010-09-18T15:36:00.004+03:00

Μπλογκοπαίχνιδο, λοιπόν, μετά από τόοοοοοσο καιρό, κι έχουμε όλοι χαρεί πολύ γι' αυτό.
Σχετικά με το συγκεκριμένη παιχνίδι, στον συγκεκριμένο χρόνο, ό,τι είχα να πω το είπα, αλλά αφού καλέστηκα, θα παίξω. Απλά θα ασχοληθώ για άλλη μια φορά με τις αγαπημένες μου λεπτομέρειες...

Πριν περάσω στο παρασύνθημα, να καλέσω κι εγώ αφού συνηθίζεται. Ποιον να καλέσω... ποιον να καλέσω... Λοιπόν. Επειδή δεν νομίζω να είδα πουθενά να τον κάλεσαν κι επειδή πήξαμε στο φουστάνι, θα καλέσω αγοράκι. Συγκεριμένα το ΦιλαράκιΜου!!! Αγορά-κιιιιι??? Παίζουμεεε???

~ ~ ~ ~ ~ ~ ~ ~ ~

Αγαπώ,

1. Ν' ακούω τον πατέρα μου να λέει ιστορίες που έχουμε ακούσει 2456732 φορές και να προσποιούμαι τρελλό ενδιαφέρον κι ενθουσιασμό, ενώ: - Πηδάει συνειρμικά απ' τη μία ιστορία στην άλλη και χάνω τη μπάλα - Κολλάει να θυμηθεί κάποιο όνομα με τις ώρες (κάνοντας εεεεεεεε...), λες και θα τον ξέρω άμα τον θυμηθεί - Όποιον μα όποιον και να αναφέρει, ακόμα κι αν θυμηθεί αυτόν που έλεγα πριν, θα βάλει κι ένα συγχωρεμένος-η. Μα τι φατσούλα είναι αυτή που έχει... το καταγλεντάει! Άντε να του το χαλάσω.

2. Ν' ακούω τον Α., εμ να επιχειρηματολογεί μέχρις εσχάτων γι' αυτό που πιστεύει, εμ χρησιμοποιώντας το ύφος και τις ατάκες μου. Ξέρω πόσο εγωιστικό ακούγεται, αλλά... λιώωωνωωωω!!!!!! Αυτές οι φάσεις που αναφωνείς (από μέσα σου) "Ω, ναι, αυτό είναι παιδί μου!"

3. Να ανταλάσσω e-mails σε τρίο. Και να γίνεται της πουτάνας. Να φεύγουν ασύλληπτες ατάκες, και να τα διαβάζω καιρό μετά και να ξαναγελάω. Ιδανικοί συνδυασμοί: Με ΤαλιΜάγια και με ΧνουδόΨαρο.

4. Να "πέφτω μέσα". Πωπω, τι κάβλα είναι αυτή... Που το πιάνω από Λαμία, "θα σου πει έτσι, και μετά θα κάνει έτσι, κι επειδή τα προηγούμενα, δεν θα μπορεί παρά να...", και καταλήγω κάπου. Μα - σχεδόν - ΠΑΝΤΑ μέσα η πουτάνα??!! Αυτό έχει και τη άλλη πλευρά, βέβαια. Όταν οσμίζομαι κάτι αρνητικό, που παρακαλάω να βγω "ψεύτρα". Ε, εκεί, δεν το χαίρομαι, όντως...

5. Να κάνω χαζομικροδωράκια, που όμως σημαίνουν κάτι. Που δείχνουν ότι όταν σου μιλάει κάποιος, δεν μπαίνουν από το ένα αυτί και βγαίνουν από το άλλο, ούτε περιμένεις να τελειώσει για να πεις τα δικά σου. Τον ακούς, τον προσέχεις, και ΘΥΜΑΣΑΙ.

6. Να ξαπλώνω και να ονειρεύομαι ξύπνια, απίστευτα σενάρια που πλάθω μόνη μου. Με πρόσωπα υπαρκτά ή φανταστικά. Το κάνω από τότε που με θυμάμαι και με βοηθάει να βγαίνω από το σώμα μου, μ' ότι αυτό κουβαλάει μαζί του. Ακόμα κι αν "μου βγει" σε δραματικό, με λυτρώνει το ότι κλαίω για κάτι άλλο εκτός από αυτά που με αναγκάζουν να κλαίω.

7. Να είμαι ερωτευμένη και να νιώθω ότι κάποιος είναι/παραμένει ερωτευμένος μαζί μου, μέσα από μικρούτσικα τοσοδούλικα πραγματάκια, όπως ένα ΣΜΣ, ένα e-mail ή ένα τηλεφώνημα, που θα λέει ένα εφηβικό, χαζοχαρούμενο γλυκόλογο, ή μια βαθιά κουβέντα αγάπης. Δεν έχει σημασία πόσες φορές έχει ειπωθεί στο παρελθόν και αν το ξέρω ή όχι. Αγαπώ ή μάλλον ΛΑΤΡΕΥΩ να το ζω αυτό, για όσο κρατάει η σχέση. (Γιατί να είναι μόνο στην αρχή, ρε πούστη μου?)

8. Να κερδίζω σε επιτραπέζια, να τσακώνομαι σε επιτραπέζια, να ξεφτιλίζομαι σε επιτραπέζια...

9. Να έχω στο βάζο του σπιτιού βιολέτες. Είναι μωβ και μυρίζουν τέλεια.

10. Να έχω τη δυνατότητα να πω αμέσως "ναι" σε μια ενδιαφέρουσα πρόταση, χωρίς να πρέπει πρώτα να σκεφτώ τι και πόσα έχω να κάνω από υποχρέωσεις προς άλλους.

(Κάπου είδα ότι θέτε και τρεις στιγμές? Άντε, πάρτε και τέτοιες.)

1. Όταν άκουσα τ' όνομά μου και τη φράση "σας τα φέραμε να τα ταΐσετε", άνοιξα τα μάτια μου παρόλη τη νύστα και την ταλαιπωρία, τον είδα δίπλα μου να με κοιτάει μέσα από το πυρέξ, και σκέφτηκα ότι "να που γεννήθηκε ο άνθρωπος για τον οποίο ΔΕΝ θα δώσω προτεραιότητα στον ύπνο μου".

2. Όταν με πήρε τηλέφωνο και μου είπε αυτά που περίμενα πάνω από χρόνο ν' ακούσω, κι έτρεξα κλαίγοντας κάτω στην παραλία, μες τα μαύρα σκοτάδια με ελάχιστο φεγγάρι, γονάτισα στην κρύα άμμο, και ούρλιαζα από χαρά προς τη θάλασσα, απευθυνόμενη δεν ξέρω που, "είμαι ευτυχισμένηηηηηηηηη, ευχαριστώωωωωωωωωωωωω".

3. Όταν έπαιξα τον Βαλμόν κι ένιωθα κάτω από τον κόσμο, κάτι που δεν υπάρχουν λόγια να το μεταφέρω. Κι απλά ήξερα ότι είχα καταφέρει κάτι σχεδόν ακατόρθωτο, για το οποίο πάσχιζα μήνες.

Anathema & Porcupine Tree @ Technopolis, Athens - 9/9/10

2010-09-10T23:41:00.008+03:00

Τελικά αυτήν την μπλούζα θα φοράω από εδώ και μπρος όποτε πηγαίνω σε συναυλία, τέρμα. Αυτήν φορούσα και στους Mercury Rev, που κοντεύαμε να κάτσουμε πιο μπροστά κι απ' τα μόνιτορς. Χθες ήμασταν αγκαλιά με το μπροστινό κάγκελο, αριστερά της σκηνής. Ψώνιο.

Μ' αρέσει που ξεκινάω να γράψω εγώ τώρα... αφού δεν έχω λόγια, και το ξέρω... τι το παλεύω?

Τεσπα... αφού το άρχισα, κι αφού δεν μπορώ να εκφραστώ ως προς τα θετικά, να πω πως τα μόνα αρνητικά, ήταν τα προβληματάκια του ήχου στους Anathema, το ότι ΔΕΝ είπαν το Flying, και κάποια από τα καινούργια των Porcupine Tree που με κούρασαν για κάποιο - ευτυχώς μικρό - διάστημα.

Κατά τ' άλλα... ΑΑΑΑΑΑΑΑΑΑΑΑΑΑΑΑΑΑΑΑΑΑΑΑΑΑΑΑΑΑΑΑΑΑΑΑΑ!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!

Μερικές Νεγκμίστικες λεπτομέρειες, εντός, εκτός και επί τα αυτά, του θέματος:

1. ΑΠΟΡΙΑ: Γιατί τόσες λιγοθυμιές βρε κορίτσια? Νηστικά ήρθατε? Ορθοστατική πίεση έχετε? Το παραχέσατε σε ποσότητα, αυτό που πήρατε/ήπιατε? Τι???????

2. ΣΥΜΒΟΥΛΗ: Όταν στέκεστε μπροστά στο κάγκελο, προσοχή στον υπέρμετρο ενθουσιασμό σας. Δεν κοπανιέστε απλά, ως συνήθως, κοπανιέστε πάνω στα σίδερα, δεν αστειεύονται αυτά. (ακόμα πονάω...)

3. ΠΑΡΕΝΘΕΣΗ (ΣΕ ΜΕΓΕΘΟΣ ΑΝΑΡΤΗΣΗΣ): Θέλω να σας πω για ένα παιδί, γιατί με αφορμή ένα σκηνικό που θα σας περιγράψω, μού 'κατσε μετά από κάποια έτη φωτός που τον ξέρω, καθαρά και μόνο φατσικώς, να τον "ψάξω".

Αυτόν και που δεν τον έχω τρακάρει. Επαναλαμβάνω, δεν γνωριζόμαστε. Τον θυμάμαι ως μπάρμαν, ανάθεμα όμως που. Για κανά Wild Rose το κόβω, βάλτε λοιπόν με νου σας, για πόσα χρόνια πίσω μιλάω. Τον θυμάμαι να παίζει στη διαφήμιση του Drambuie. (Βάσει των δύο προηγουμένων στοιχείων, τον γκούγκλισα και τον βρήκα). Τον έχω πετύχει σε δενξέρωκιεγωπόσες συναυλίες. Σε μπαρ ως θαμώνα. Δεν μού 'ρχεται τώρα κάτι άλλο. Γενικώς, αυτό που λέμε "γνωστή φάτσα". Ε, ήταν και χθες. Γιατί όμως ΤΩΡΑ αποφάσισα να μάθω πως τον λένε και να κάνω εδώ και ειδική μνεία? Για μια τόοοοοση δα απειροελάχιστη λεπτομέρεια, από αυτές που εγώ τρώω κολλήματα και κρίνω ανθρώπους. Γιατί τό 'χω πει κατά καιρούς, ότι σπάνια στέκομαι στα μεγάλα και βαρύγδουπα... για μένα οι λεπτομέρειες κάνουν τη διαφορά.

Το "παιδί", λοιπόν, το λένε Γιάννη Λεουνάκη, και πολλοί τώρα ίσως γελάτε, γιατί αφού τον έψαξα, είδα πως δεν είναι κανάς τυχαίος, και πιθανότατα μόνο εγώ δεν τον ήξερα. Μπάρμαν στα μεγαλύτερα κλαμπ της Αθήνας, ραδιοφωνικός παραγωγός στον Rock FM, παρτίδες για χρόνια με διοργάνωση συναυλιών, με πιο πρόσφατη ενασχόληση, την Eleven του Ντέμη Νικολαΐδη, και ίσως πολλά ακόμα που μου διαφεύγουν γιατί δεν έψαξα παραπάνω, αρκετά μαλάκας ένιωσα. Νταξ, τι να κάνουμε, δεν τό 'χω με celebrities και τέτοια... Δεν έχω ιδέα λοιπόν για το αν και πόσα και τι σημαντικά πράγματα έχει κάνει στη ζωή του ο άνθρωπος, ούτε έχω καμμία διάθεση να τον κρίνω επ' αυτών. (Σας προλαβαίνω, μην αρχίσει κανείς να μου λέει διάφορα περί mainstreamαδούρες, κλπ).

Εμένα, άλλο είναι το θέμα μου. Επειδή καθόμασταν όπως είπα μπροστά μπροστά στο πλαϊνό κάγκελο, πέρασαν από μπροστά μας, ένας σκασμός άνθρωποι. Μα δημοσιογράφοι, μα φωτογράφοι, μα τεχνικοί, μα σεκιουριτάδες, μα διασώστες... τι θες και δεν πέρασε. Εννοείται πως ήταν άνθρωποι του "σιναφιού" για να κάνουν αυτήν τη δουλειά, σ' αυτό το χώρο, έτσι? Ε, όλοι αυτοί, περνούσαν/στέκονταν μπροστά μας, σαν να μην συμβαίνει τίποτα, να κι αν βλέπει ο άλλος, να κι αν δεν βλέπει. Και από τα περίπου 20? 30? άτομα που μας έσπασαν τ' αρχ@@@, περνάει κι ένας, δυο φορές, μία προς το μπαρ, και μία που γύρισε στη θέση του, ΣΚΥΦΤΟΣ ΚΑΙ ΤΡΕΧΟΝΤΑΣ!!!!!!!!!

Το πόσο εντύπωση μου έκανε, ρε παιδιά... Δεν το πίστευα! Είναι τόση η καφρίλα που κυκλοφορεί, που έχουμε φτάσει να βλέπουμε το φυσιολογικό, και να το θεωρούμε ύψιστη χάρη! Ε, και τέλος πάντων, τον "έκοψα", από περιέργεια να δω τι μέρος του λόγου είναι ο μόνος άνθρωπος που σκέφτηκε το αυτονόητο, κι ήταν αυτός ο Γιάννης... που δεν με νοιάζει στην τελική τι άλλο είναι. Για μένα παραμένει "εκείνη η γνωστή από χρόνια φάτσα"...

4. ΠΑΡΑΠΛΕΥΡΩΣ: Ήταν πολύ γλυκό να βλέπω την Μ. και τον Π., που είναι μουσικοί, να βλέπουν τα stands με τις κιθάρες των Porcupine, σαν παιδάκια σε βιτρίνα με ζαχαρωτά. Ειδικά ο Π.! Είχε τη φατσούλα "αγοράκι, να κάνω κι εγώ λίγο?". Ζήλευε τον τυπά που τις καθάριζε και τις κούρδιζε!!! Ή η Μ. που έκανε έναν πρόχειρο υπολογισμό του κόστους τους, και συμπέρανε πως ο σεκιουριτάς που στεκόταν μπάστακας μπροστά της, θα είχε λόγο ύπαρξης, αν στεκόταν δίπλα στις κιθάρες και οπλοφορώντας.

5. ΑΠΡΟΒΛΕΠΤΟ: Τη λαχτάρα που πήρα όταν έπεσε από τη σκηνή ο Richard Barbieri, μπροστά στα μάτια μας, και σχεδόν μπροστά στα πόδια μας...!!! Πραγματικά, άργησα να συνέλθω, γιατί εγώ όταν τρομάζω, μουδιάζω ολόκληρη από τη μέση και κάτω, και δεν με κράταγαν τα πόδια μου μετά. Ευτυχώς ήταν προς το τέλος. Τά 'δα όλα! Και δεν έφταιγε κιόλας ο δόλιος! Μη φανταστείτε κανάν τελειωμένο/κόκκαλο που αλλού πατάει αλλού βρίσκεται. Απότομα από τα φώτα στα μούτρα, πήγε στα σκοτεινά, ήταν κι όλα μαύρα εκεί, δεν μπορούσε να δει καλά. Ήταν και στην ευθεία του άτομα στο ύψος του, θεώρησε ότι είναι όλο ενιαίο, ΠΟΥ ΝΑ ΦΑΝΤΑΣΤΕΙ ΤΟ ΚΕΝΟ ΕΝΔΙΑΜΕΣΑ! Πώπω, άργησε και να σηκωθεί... Κοψοχολιαστήκαμε σας λέω!!!!

6. To whom it may concern: Ρε άνθρωποι, εκεί στο μπαρ... Ζεστές μπύρες? ΖΕΣΤΕΣ ΜΠΥΡΕΣ??? ΜΑ, ΖΕΣΤΕΣ ΜΠΥΡΕΕΕΕΣ??????????? Ντροπή...

~ ~ ~

Τώρα από μουσικές και βίντεο -

Στους U2, είχα μπαταρία, αλλά καθόμουν διαόλου μάνα. Χθες ήμουν φάτσα μόστρα και δεν είχα μπαταρία. Δεν με θέλει τελικά με τα βιντεάκια... Θα βάλω από αλλού όμως γιατί θέλω ν' ακούσετε!

Από Anathema, θα βάλω το Flying για το ξεκάβλωμα, κι ας μην τό 'παιξαν, με σκηνές από μία αριστουργηματική ταινία, και το Lost Control, με σκηνές από μια απλώς αγαπημένη ταινία (δεν λέω άλλα, θα τις δείτε).

Από Porcupine Tree, μιας και δεν με άφησαν παραπονεμένη, θα βάλω το λατρεμένο μου Way out of here... όχι κάποιο τυχαίο βίντεο, αλλά φυσικά από την χθεσινή βραδιά στο Τεχνόπολις!

Υ.Γ. Εύχομαι σε όλους τους γονείς και όλα τα παιδιά για την Δευτέρα... ΚΑΛΗ ΑΝΑΣΤΑΣΗ!

You, too!

2010-09-07T23:20:00.007+03:00

Φυσικά και πήγα. Αλίμονο αν δεν. Για όλα όσα υπήρξαν. Γενικώς. Και ειδικώς. Για μένα. Δεν με νοιάζει αν ο Μπόνο πλέον προσπαθεί να πραγματοποιήσει την ευχή των απανταχού εστεμμένων κορασίδων. Ας σώσει τον πλανήτη, ας φέρει την παγκόσμια ειρήνη, ας επισπεύσει τα έργα του ΗΣΑΠ... Λες κι όλοι οι άλλοι καλλιτέχνες, διάγουν βίον ροκ-άρεστον. Χέστηκα. Πήγα προς τιμήν όλων των ραβασακίων, τα οποία έχω επιστρέψει, γράφοντας από κάτω: "Ι Y U2".

Δεν έχω να σχολιάσω κάτι από τη συναυλία, ΕΓΩ πέρασα μία βραδιά που θα θυμάμαι για όλη μου τη ζωή. Μόνο να ευχαριστήσω θέλω την Μ. και τον Α. Θα είναι πάντα και οι δύο συνυφασμένοι με την μαγεία που έζησα.

Υ.Γ.1 Α, πήρα κι αυτό το μπλουζάκι, γαμώ?

Υ.Γ.2 Με καλύπτει παραπάνω κι από απόλυτα, αυτό. Αν το επισκεφθείτε, μην παραλείψετε να μπείτε στα λινκς, είναι ακριβώς ό,τι θα διάλεγα κι εγώ. Ειδικά το Moment of Surrender, το λινκάρω κι εδώ, για δύο λόγους: Πρώτον, το τραγούδι είναι από τα καινούργια, το πρωτοάκουσα εκεί και μου άρεσε ΠΑΑΑΡΑ πολύ. Δεύτερον και σημαντικότερο, προηγείται του τραγουδιού μία μαγική/μοναδική στιγμή, όπου ο κόσμος "παίρνει τα ηνία" και... θα δείτε και θα καταλάβετε, γιατί τα λόγια περιττεύουν!

Υ.Γ. 3 Παλεύω εδώ και ώρα ν' ανεβάσω τα βιντεάκια μου και γαμιέται ο μπλόγκερ. Τι κάθομαι και τα μετατρέπω σε άλλες μορφές αρχείου, τι , τι , τι, ... δεν μπορώ άλλο, νύσταξα, θα ξαναπροσπαθήσω άλλη στιγμή!

UPDATE:

With or without you

In the name of love

Γρμφχδφςεσςςςς@$#$@#%@^@#^@^... μόνο αυτά με άφησε, στο τρίτο κόλλησε πάλι...
Σε συνέχειες θα μπαίνουν τα βιντεάκια, σαν σήριαλ...

Διακοπές στη Γκατζολία*

2010-08-25T10:38:00.017+03:00

Το καλοκαιρινό νυχάκι,
απαραίτητο για να μπούμε σε happy mood

* έτσι την έλεγαν όσοι άκουγαν που θα πάμε. Και κάτι για (γ)κασμάδες, επίσης. Δυστυχώς αυτή η άποψη επικρατεί στους περισσότερους για την Π-Α-Ν-Ε-Μ-Ο-Ρ-Φ-Η ΛΗΜΝΟ. Είτε έχουν πάει φαντάροι οι ίδιοι, ή φίλοι τους, ή συγγενείς τους, ή ακουσαγιακάποιον... Και την καταδικάζουν ερήμην. Εμείς δεν μασάμε... και ξεκινάμε!

... και ποδαρίνι βεβαίως βεβαίως ...

Στα διάφορα που διαβάζαμε στο διαδίκτυο πριν ξεκινήσουμε, κάπου είχε δει ο Π. κάποιον να λέει ότι "Στο λιμάνι της Λήμνου κλαις κι όταν φτάνεις κι όταν φεύγεις! Όταν φτάνεις επειδή λες "που ήρθα Παναγία μου!", κι όταν φεύγεις επειδή ... ΔΕΝ ΘΕΣ ΝΑ ΦΥΓΕΙΣ!".

Δεν απέχει και πολύ από αυτό που ζήσαμε. Θυμάμαι όταν την είδαμε από το καράβι, να με αγκαλιάζει "έντρομος" και να μου λέει: "Πού σ' έφεραααα????". Αλλά εγώ γελούσα κι έλεγα: "Πρώτον, δεν "μ' έφερες", αλλά "ήρθαμε", ήταν και δική μου επιλογή, και δεύτερον, θυμάσαι αυτό που διάβασες σ' εκείνο το φόρουμ? Άσε να δούμε...". Έπεσε πολύ γέλιο πάντως, με διάφορες ατάκες σ' αυτό το κλίμα. Είναι ομολογουμένως αρκετά σκιαχτικό αυτό που βλέπεις. Σεληνιακό τοπίο. Κι αν φρικάρει ο τουρίστας, δεν θέλω να διανοηθώ τι νιώθει το φανταράκι.

Λίγα μέτρα από το δωμάτιό μας.
Καθόμασταν εδώ...

... και βλέπαμε αυτό!

Η πρώτη εξόρμηση φυσικά ήταν στην πλησιέστερη παραλία, τα Ρηχά Νερά. Η μία εκ των δύο της πρωτεύουσας/λιμάνι, της Μύρινας. Η άλλη, είναι ο Ρωμέικος Γυαλός. Πιο κοσμική, με το νάιτ-λάιφ, φαγομάγαζα, ποτομάγαζα, νυφοπάζαρο, ξέρετε... Οπότε μια χαρά μας έκατσε που ήμασταν πιο κοντά στα Ρηχά Νερά. Ωραιότατη παραλία, συμπαθητικό beach-bar, τέλεια νερά και... ΟΝΕΙΡΕΜΕΝΗ θέα με ασύλληπτο ηλιοβασίλεμα φάτσα-κάρτα!

Η πόλη, γραφική, με αρχοντόσπιτα τύπου καπετανόσπιτα κατά μήκος του Ρωμέικου Γυαλού, συν τα προαναφερθέντα μαγαζιά. Στο πλάι δεσπόζει το κάστρο, στο οποίο θα αναφερθώ αργότερα. Σε έναν κάθετο προς τον παραλιακό δρόμο, υπάρχει η "αγορά" με τα γνωστά τουριστομάγαζα, αλλά όμορφος και με συμπαθητικά μέρη για άραγμα. Εκεί βρήκαμε κι ένα "πρωινάδικο" που τσακίζαμε πάμφθηνα μπουγατσοτέτοια. Φανταστική πίτσα επίσης. Κάτι κομματάρες ΝΑ με το συμπάθειο, σε εξαιρετικές τιμές. Σκάγαμε τσάμπα.

Γενικώς φάγαμε πολύ καλά και σε καλές τιμές, με εξαίρεση το χαράτσι που κόβανε σε ούζα/τσίπουρα/τέτοια. Μα 6,50 ευρώ το καραφάκι, ρε παιδιά??????? Χεσούς Κρίστο!!! Ενώ η πιατελάρα με τα μύδια τα αχνιστά έχει 7 ευρώ???????? Τεσπα, δεν συνεχίζω τη μίρλα, αλλά μού 'κατσε πολύ στραβά αυτό, και θά 'σκαγα αν δεν τό 'λεγα.

ΝΤΟΚΟΥΜΕΝΤΟ!
(μην πω... ΜΙΡΑΚΟΛΟ!!!)

Ενώ ελπίζαμε να γυρίσουμε το νησί, καθώς είχαμε καρακαταφτιαχτεί από τους οδηγούς που είχαμε μελετήσει, τον ψιλοήπιαμε, γιατί πέσαμε σε νομοταγείς πολίτες, που σε αντίθεση με όλα τα κυκλαδονήσια που έχουμε επισκεφθεί κατά καιρούς, οι Λημνιοί δεν μας νοίκιασαν μηχανάκι με δίπλωμα αυτοκινήτου. Νόου νόου νόου, έπρεπε να έχουμε δίπλωμα για μηχανάκι. Μετά το πρώτο σοκ, νοικιάσαμε ποδήλατα μην χάσουμε τη μέρα, και πήγαμε μέχρι το Πλατύ, που ήταν κοντά και ψιλοίσιωμα ως διαδρομή, καθότι δεν είμαστε για ανηφόρες κλπ. Όχι ότι πάλι δεν ψόφησα, εγώ η αγύμναστη, αλλά τουλάχιστον κατά το μεγαλύτερο μέρος της διαδρομής, με πήγαινε το ποδήλατο, δεν το πήγαινα εγώ. Αν είχε κι άλλες ανηφόρες ή ανηφόρες με μεγαλύτερη κλίση, απλά θα είχα εκτός από το σαρκίο μου και την τσάντα της θάλασσας, να κουβαλάω και το ποδήλατο...

Το Πλατύ, πολύ χαριτωμένο, αλλά στα ήδη γνωστά μας πλαίσια από την "δικιά μας" παραλία: Αμμουδιά, καθαρά καταγάλανα νερά, beach bar, κλπ. Κάπως έτσι, αλλά στο πιο χάι του, είναι το Θάνος, λίγο πιο δίπλα από το Πλατύ, αλλά εκεί δεν αξιωθήκαμε να πάμε μέρα, τό 'δαμε στα πεταχτά, ένα βράδυ, σε μια επιστροφή από αλλού. Γιατί τελικά, αποφασίσαμε να νοικιάσουμε για 2 μέρες αυτοκίνητο, δεν έλεγε να κάνεις 20 ώρες ταξίδι, για να δεις μόνο τη Μύρινα, ρε πούστη μου! Ε, έτσι τα σκάσαμε στο τουτού, αλλά... χίλιες φορές χαλάλι!!!

Το τουτού μας στη μέση του πουθενά

Για τις δύο μέρες που θα είχαμε μέσο, οργανώσαμε δύο διαδρομές, προσπαθώντας να δούμε όσο το δυνατόν περισσότερα μέρη. Δυστυχώς την πρώτη μέρα, δεν μας ήθελε. Χάσαμε το μεγαλύτερο μέρος της, βολοδέρνοντας στα όρη στ' άγρια βουνά, ψάχνοντας την πουτάνα την Χορταρολίμνη, που λυσσάξαμε να δούμε τα φλαμίνγκος και τ' άλλα πετούμενα που χαζεύαμε στον οδηγό, αλλά... κανείς δεν μας είπε πως το καλοκαίρι δεν έχει καν νερό. Τι περάσαμε... ΤΙ ΠΕΡΑΣΑΑΑΑΜΕΕΕΕΕ!!!!!!! Ευτυχώς λόγω καλής διακοποδιάθεσης το γελάσαμε όσο δεν παίρνει! Και τουλάχιστον βρήκαμε τα υπόλοιπα που είχαμε υπολογίσει, δηλαδή τις υπόλοιπες λίμνες.

Φωτό από την Αλυκή.

Η λίμνη, τα βούρλα (χωρίς εμάς)
και τα κοχυλάκια στο γύρω έδαφος.

Μετά πήγαμε για μπάνιο στο Φαναράκι. Έχει δύο Φαναράκια, μικρό και μεγάλο, νομίζω στο μεγάλο κάτσαμε. Πολύ ωραία κι εκεί, όχι τρελλή διαφορά όμως από τις προαναφερθείσες παραλίες. Δεν είναι γαμάτο όμως, που τελικά σε όποια παραλία πας σ' αυτό το νησί, είναι ΤΟΣΟ ωραία?

Το τέλος της διαδρομής εκείνης της μέρας, επιλέξαμε να είναι ο Μούδρος, που θεωρείται η δεύτερη μεγάλη πόλη της Λήμνου. Δεν τρελλάθηκα ρε παιδιά... Είχε ένα ωραίο λιμανάκι, από το οποίο είδαμε κι ένα αξιοπρεπέστατο ηλιοβασίλεμα, αλλά... αυτά. Άφήστε που είχε δύο εστιατόρια όλα κι όλα, άδεια την ώρα που πήγαμε, στα οποία στέκονταν έξω σαν τα κοράκια και μας κοιτούσαν σαν ξερολούκουμα, ποιος θα μας πρωτοπάρει για πελάτες. Ξενερώσαμε και φύγαμε πίσω για Μύρινα.

Η δεύτερη μέρα εκδρομής/εξερεύνησης, ήταν σκέτη αποκάλυψη. Ήταν λόγος για να πάει κανείς στη Λήμνο. Γιατί? Γιατί τα δύο μέρη που επισκεφθήκαμε, είναι απλά ΜΟΝΑΔΙΚΑ!!! Κυριολεκτώ. Δεν τα συναντάς αλλού. Ούτε καν σε άλλο σημείο στο ίδιο το νησί.

Πάμε αρχικώς να δούμε τις Αμμοθίνες. (Το γράφω με λινκ σε ενημερωτική σελίδα, για όποιον δεν ξέρει τι είναι αυτό). ΔΕΝ - ΕΧΩ - ΛΟΓΙΑ, ΤΟ - ΜΕΡΟΣ - ΔΕΝ - ΥΠΑΡΧΕΙ. Βάζω απλά μερικές φωτό, πραγματικά δεν περιγράφεται αυτό που νιώθεις βλέποντας ξαφνικά ανάμεσα στα τυπικά χαρακτηριστά λοφάκια της περιοχής, να υπάρχει κι ένα κομμάτι Σαχάρα. Με μόνη διαφορά ότι στη Σαχάρα δεν βρίσκεις κοχυλάκια στην άμμο...

Η πλησιέστερη στις Αμμοθίνες παραλία, είναι το Γομάτι. Αυτή, ναι, διέφερε από τις άλλες. Κατ' αρχάς γιατί κάποια από τα βασικά χαρακτηριστικά του τοπίου των Αμμοθινών έφταναν ως εκεί, αλλά και γιατί ήταν σε εντελώς διαφορετικό σημείο, από τις άλλες παραλίες. Πρόκειται για το βορειότερο άκρο του νησιού από την Δυτική πλευρά. Στο ανατολικό, είναι κάποια υπέροχα μέρη, με αρχαιότητες, σπήλαια, κ.α. που δυστυχώς δεν καταφέραμε να δούμε, κι έφυγα με τον καημό. Το λέω κι αυτό να μου φύγει, και συνεχίζω μ' αυτά που καταφέραμε να δούμε.

Το δεύτερο συγκλονιστικό μέρος, λοιπόν, ήταν το Φαρακλό. (Εδώ δεν βρήκα κάτι ενημερωτικό να σας βάλω λινκ, γαμώτο...). Το μόνο που ξέρω να σας πω από μόνη μου, είναι πως πρόκειται για ηφαιστιογενή πετρώματα, τα οποία έχουν πάρει απίστευτα ασυνήθιστα και πρωτότυπτα σχήματα, και δεν τα συναντούμε ΠΟΥΘΕΝΑ αλλού. Προσωπικά, βλέποντάς τα, ένιωθα σαν κάποιος γίγαντας να έπαιζε με πηλό ή κάποια πόλη να είχε καλυφθεί από λάβα και σήμερα να έφτασε να δείχνει έτσι. Δεν ισχύει φυσικά κάτι τέτοιο, σαν εικόνα προσπαθώ να σας το παρομοιάσω.

Βάζω πάλι μερικές φωτό, αλλά... δεν... τι να... ΑΠΟ ΚΟΝΤΑ ΠΡΕΠΕΙ!

Τελευταίο σας άφησα το κάστρο. Η μαγεία η ίδια. Απίστευτη θέα, απίστευτο ηλιοβασίλεμα... Και το κλου? ΕΧΕΙ ΕΛΑΦΑΑΑΑΚΙΑΑΑΑΑΑΑ!!!!!!!!!!! Τρελάθηκα! Στην πρώτη απόπειρα ανάβασης, έφτασα μέχρι τα μισά, ένιωσα το έμφραγμα να έρχεται, λόγω της προαναφερθείσας εξαιρετικής φυσικής μου κατάστασης, είπα στον Π. "τράβα βγάλε καμμιά φωτό, να πω κι εγώ ότι το είδα" και γύρισα τα μπρος πίσω. Άραξα σ' ένα κουκλίστικο καφέ στους πρόποδες του κάστρου, ήπια το Κίουι-Σπράιτ μου κι έκανα ότι δεν υπάρχει ο πόνος στο στήθος που κράτησε ως την άλλη μέρα. Έλα όμως που όταν ήρθε να με βρει, μου είπε για τα ελαφάκια και λύσσαξα? Έτσι έγινε και δεύτερη απόπειρα ανάβασης, επιτυχής αυτή τη φορά. Και δεν το μετάνιωσα. Ήταν Σ-Υ-Γ-Κ-Λ-Ο-Ν-Ι-Σ-Τ-Ι-Κ-Α!!!

Τα ελαφάκιαααα!!!!!!!!

Μια τρελλή καραδοκεί...
Αλλά μέχρι τόσο κοντά τα έφτασε!

Ηλιοβασίλεμα. Ο ορισμός, δηλαδή.

Καλλιτεχνική του Π.
Ο κορμός, που κρύβει τον ήλιο, κι έτσι.
(Καμάρωνε, γι' αυτό την έβαλα! Χιχιχι...)

Αχ, παιδιά...! Από τα ομορφότερα ηλιοβασιλέματα που έχω δει. Γενικώς, άκρως ρομαντική ατμόσφαιρα, και με πιάσαν τα γουτσουγουλινέ μου και με πέθανε στο δούλεμα το κωλοπαίδι (ο Π., ποιος άλλος?). Ένα μικρό παράδειγμα, οι δύο φωτό που ακολουθούν: Καθόταν ένα πουλάκι, κι ήρθε μετά κι ένα άλλο κι έκατσε δίπλα στο πρώτο... και κοιτούσαν το ηλιοβασίλεμα... ΝΑΙ ΡΕ, ΓΙΑΤΙ, ΑΠΟΚΛΕΙΕΤΑΙ? ΑΦΟΥ ΤΟ ΚΟΙΤΟΥΣΑΝ, ΚΑΙ ΗΤΑΝ ΚΑΙ ΖΕΥΓΑΡΙ, ΝΤΑΞ??? Εγώ το λέω, τέρμα!

Είχε κι άλλα "πιτσουνάκια" εκεί εκτός από μας...

(όποιος κοροϊδέψει, πέθανε!)

Ορίστε, Άπιστοι Θωμάδες!!!

Τελευταία από το ηλιοβασίλεμα του Κάστρου, αφήνω αυτήν, γιατί έχει κάτι το ιδιαίτερο που θέλω να προσέξετε. Εκεί απέναντι, βρίσκεται το όρος Άθως. Πίσω από εκεί πέφτει ο ήλιος. Κι ενώ η απόσταση δεν επιτρέπει να το βλέπει κανείς, την στιγμή ακριβώς που δύει ο ήλιος πίσω του, είναι ορατό! Τέλειο???

Ο ήλιος παίζει "κούκου-τσα" με τον Άθω.

Πλησιάζουμε προς το τέλος. (Υπομονή Μάγια... αν ζεις ακόμα...). Επειδή ως γνωστόν δεν γίνεται να μην μπουν και Νεγκμίστικες φωτό, μετά το σχεδόν επαγγελματικό οδοιπορικό μας, ακολουθούν τρεις φωτό:

Αυτό είναι ένα Ινδιάνικο απολίθωμα,
γνωστό ως "Η Καθιστή Γουρούνα"
και παραδόξως απαντάται σε αρκετά ελληνικά τουριστικά μέρη.
Συμπτωματικά, σε όσα έχω επισκεφτεί.
Τούτη τη φορά κατάφερε κάποιος να το απαθανατίσει.

Για αυτές τις δύο, no further comments, λέμε!!!

Αυτά τα ολίγααααα... (ΣΚΑΣΜΟΣ, ΜΗ ΒΑΛΩ ΚΙ ΑΛΛΑ!!!)

Πριν κλείσω, να σας πω, άμα πάτε, να φάτε σαγανάκι από το Μελίχλωρο Λήμνου. Θα με θυμηθείτε! Τα σπάει!!! Α, και να πάρετε θυμαρίσιο μέλι, επίσης τα σπάει.

Σταυρωτά φιλάκια, και του χρόνου νά 'μαστε καλά, και καλό βαλτεοποιαλεξηθέλετε στο εξής!!!!!!!!! (Ε, ναι, δεν μπορώ ΠΑΛΙ αυτά τα "μη λες χειμώνα", "μη λες φθινόπωρο", "η χρονιά μετράει από Γενάρη κι όχι από Σεπτέμβρη"...)

Άσε - τη - ζωή - να λιώνει - μέσα - στα - χέρια - της - σαν - χιόνι

2010-07-01T09:33:00.011+03:00

Στέκομαι στην άκρη του γκρεμού
και κοιτάω όλους αυτούς που τους έσπρωξε ένα χέρι
κι αναγκάστηκαν να βγάλουνε φτερά
τώρα τους φωτίζει αυτό το υπέροχο αστέρι
τους κοιτάω να πλανιούνται μακρυά
πέρα από τα πέρατα πέρα από τα πέρα μέρη
κάποιος πλησιάζει σαν να θέλει να μου πει
κάποιος απ' αυτούς θα ξέρει
κάποιος πλησιάζει σαν να θέλει να μου πει

'Ασε τη ζωή να λιώνει μέσα στα χέρια της σαν χιόνι....

Στέκομαι στην πόρτα σου μπροστά
και διαβάζω ένα μήνυμα γραμμένο με μαχαίρι
ότι έπρεπε να φύγουνε ξανά
ότι τώρα διασχίζουν το μεγάλο μεσημέρι
και την πιο παραμυθένια αμμουδιά
πέρα από τα πέρατα πέρα από τα πέρα μέρη
κάποιος πλησιάζει σα να θέλει να μου πει
κάποιος απ' αυτούς θα ξέρει
κάποιος πλησιάζει σα να θέλει να μου πει

Μη με ρωτάς αν η αγάπη ανασταίνει
μου είπε κάποιος κάποτε το είδε να συμβαίνει
θυμήσου, τότε που σ' άφησαν μονάχο
τον σκορπιό που βρήκες όταν σήκωσες το βράχο
το βράχο, που επάνω του το κάστρο φτάνει στους ουρανούς
για ναύτες σαν κι αυτούς λιμάνι
κάνει να ακούγεται κι αυτό το βράδυ
ο ήχος απ' τα κέρματα που ρίχνει στο πηγάδι, η μοίρα
θυμάμαι τ' άρωμά της
τους σκύλους που ησυχάζανε κάτω απ' τα βλέμματά της
πήγαινε δε θα το μετανιώσεις
πες της πως ήρθες εσύ και θα το νιώσεις
θα νιώσεις στο πλάι σου την πνοή της
μια νύχτα με πανσέληνο στο ιπτάμενο χαλί της

Άσε τη ζωή να λιώνει μέσα στα χέρια της σαν χιόνι...

Είδες τον στίχο που σου έχω τονίσει?

"Τους σκύλους που ησυχάζανε κάτω απ' τα βλέμματά της"?

Ε, αυτό κράτα.

Ξέχνα όσα ήξερες για σκύλους από την κόλαση.

Δεν είναι αυτό η αγάπη. Ο έρωτας ίσως.
Αλλά μετά από τον έρωτα έρχεται η αγάπη,

κι είδες τι επίδραση έχει στα σκυλιά, ε?

~ ~ ~

"Ο Βράχος"

29/6/2010 Θέατρο Βράχων. Όχι το βίντεο, αυτό είναι παλιότερο. Ο Παυλίδης.

Πλησίαζαν οι μέρες για τον ΤρίτοΜουΙούλιο. Είχα ήδη αποφασίσει πως δεν θα κάνω φέτος ιδιαίτερη/ξεχωριστή ανάρτηση για τις 5 και για τις 22, αλλά μία για όλο τον Ιούλιο. Όσο και να τά 'χω παρατήσει, δεν μου πήγαινε ούτε ν' αφήσω έτσι το μπλογκ καλοκαιριάτικο, ούτε να περάσουν στο ντούκου οι γιορτέςμου.

Κι όλα λύθηκαν ως διά μαγείας. Χρειάστηκε αυτό το βράδυ, της 29/6/2010 για να ξεδιαλύνει το θολό τοπίο. Γιατί αμέσως συνειδητοποίησα, τι ακριβώς γιορτάζω, γιατί το γιορτάζω, τι σημαίνει για μένα, πως εκφράζεται... Κι όταν ξεκαθαρίζουν αυτά, δεν "ψάχνεις τι να αναρτήσεις για να", αλλά "σού 'ρχεται μια ανάρτηση επειδή".

Έτσι εγώ θέλησα να αναρτήσω αυτό το τραγούδι. Τραγούδι το οποίο λατρεύω έτσι κι αλλιώς, δεν το ανακάλυψα στις 29/6/2010. Το πως και το που το άκουσα είναι το θέμα.

Τελευταία φορά που είχα πάει σ' εκείνο το χώρο, πριν τρία χρόνια περίπου, με κρατούσε ένα χέρι που ήθελα ν' αφήσω και να μ' αφήσει, ενώ παραδίπλα μου υπήρχε το χέρι που ήθελα να κρατάω χωρίς όμως να μπορώ.

Προχθές πήγα έχοντας στο ένα μου χέρι μια παγωμένη πράσινη και στο άλλο το αγαπημένο χέρι.

Μύριζε καλοκαιρινή νύχτα, μας φώτιζε ένα τεράστιο φεγγάρι, κι ακούγαμε τους ονειρεμένους στίχους του Παυλίδη. Εγώ τους άκουγα στέρεο. Μπροστά από τον Παυλίδη και πίσω από το αγαπημένο χέρι.

Αυτές οι απλές μικρές στιγμές ευτυχίας, για τις οποίες αξίζει ολόκληρη ζωή. Που δεν σε νοιάζει να πεθάνεις την επόμενη στιγμή, γιατί ξέρεις ότι θα φύγεις γεμάτος.

Πόσες φορές μ' έχετε ακούσει να περιγράφω ιστορίες με τις ασύλληπτες ανεκδιήγητες γκαντεμιές μου? Αυτές που λέμε "ε, μόνο στη Στέλλα μπορούσε να συμβεί!"?

Αν κάπου υπάρχει η Τύχη και κρατάει μια ζυγαριά η οποία πρέπει να ισορροπεί, τότε είμαι έτοιμη να δεχτώ τόσες κι άλλες τόσες γκαντεμιές στα αριστερά της, για όσο θα υπάρχει στα δεξιά της αυτό το υπέροχο δώρο που μου έκανε.

Να με κρατάει αγαπημένο χέρι.

~ ~ ~

Καλό καλοκαίρι με πολύ πολύ χιόνι!

BLACK RAIN

2010-06-05T23:26:00.003+03:00

Αυτό που ήθελα, δεν "άφηνε" να το πάρεις.
Αλλά πάλι... τι μου κάθεται για να μου κάτσει κι αυτό?

Sex & the Pity

2010-05-28T11:11:00.011+03:00

Και η Βοσκοπούλα, παντρεύτηκε τον Πρίγκηπα,

κι έζησαν αυτοί καλά κι εμείς καλύτερα!

Άντε... νάνι τώρα...

Ναι, ΟΚ, πήγα. Και πήγα όπως και την άλλη φορά. Μες τη χλίδα. Στην Gold αίθουσα των Village με cocktails και finger food. Μία στα δύο χρόνια, νομίζω μου το χρωστάω. Σαν να παίζω ρόλο είναι, τόσο έξω από μένα. ΚΑΙ ΤΗΝ ΚΑΤΑΒΡΙΣΚΩ! Αφού όταν περπατάω – να βγω για τσιγάρο με το ποτήρι στο χέρι, πχ – νομίζω ότι ακούγεται το μουσικό θέμα, με ακολουθούν κάμερες, θα σκάσει μύτη κάποια από τις άλλες τρεις... (δεν χρειάζεται να πω ποια «μία» είμαι εγώ!).

Η μόνη διαφορά αυτήν την φορά ήταν ότι χάρηκα μόνο όλο το γύρω γύρω. Γιατί η ταινία... Η απογοήτευση η ίδια. Υποτυπώδες σενάριο για να στηρίξει ένα fashion show. Στο οποίο μέγας χορηγός είναι ο οργανισμός τουρισμού του Άμπου Ντάμπι. Σκηνές τραβηγμένες από τα μαλλιά «για να γελάσουμε», αλλά δεν... Μόνο αν ήταν παρωδία αμερικάνικης μπαλαφάρας υπήρχε περίπτωση να γελάσει κανείς με κάτι τέτοια, αλλά επίσης δεν... Στα σοβαρά τις είχαν.

Τα κορίτσια φόρεσαν αυτά τα ρούχα ειδικά,
για να μπορέσουν να είναι πιο άνετα πάνω στη καμήλα.

Ελάχιστα ψήγματα υπήρχαν διάσπαρτα στην ταινία από αυτό που μ’ έκανε ν’ αγαπήσω την σειρά. Και την πρώτη ταινία. Γιατί εγώ ποτέ δεν το έβλεπα για τα ρούχα και τα παπούτσια. Αυτά τα παρέβλεπα. Χθες απλά ΔΕΝ ΓΙΝΟΤΑΝ να το παραβλέψεις αυτό το κομμάτι γιατί ΗΤΑΝ ΜΟΝΟ ΑΥΤΟ. Οπότε μόνο να εκνευριστείς μπορούσες που έβλεπες τις «φιλενάδες σου» να εξευτελίζονται. Πραγματικά έτσι ένιωσα. Και στην πρώτη και στην δεύτερη ταινία, ένιωθα σαν να πηγαίνω να συναντήσω φίλες από τα παλιά, να δω τι γίνεται στις ζωές τους, που βρίσκονται, να μάθω νέα τους. Αλλά χθες θα ήθελα να μην τις έχω δει έτσι. Σαν να «έπεσαν στα μάτια μου» ένα πράμα... Μόνη εξαίρεση κάποιες κατ’ εξοχήν θεϊκές σεξενδεσίτυ ατάκες, που πραγματικά γέλασα. Ελάχιστες βέβαια, αλλά έτσι, για το γαμώτο, το αναφέρω.

Ίσως φταίει και το πώς είμαι γενικότερα αυτόν τον καιρό, με την όλη κατάσταση, που ενώ δεν θέλω να μιλήσω για την οικονομικοκοινωνικοπολιτική κατάσταση, δεν έχω διάθεση να μιλάω και για τίποτα άλλο πέραν αυτού. Αφού αυτό μας καίει όλους περισσότερο από οτιδήποτε άλλο, πως θα γίνει? Το ‘κανα, για να το κάνω χθες. Μπας και ξεχαστώ. Αλλά σήμερα νομίζω ότι είμαι χειρότερα. Δεν πειράζει... το προτιμώ από το να είχα κάτσει σπίτι μου να κλαίω τη μοίρα μου. Άξιζε τον κόπο και μόνο για το ευτράπελο που προηγήθηκε της συνάντησης με την κολλητή που θα πηγαίναμε. Αλλά αυτό είναι ανάρτηση από μόνο του, οπότε θα επανέλθω!

Τα κορίτσια λόγω της κρίσης τρώνε κατάχαμα και με τα χέρια.

Υ.Γ. Α, ξέχασα... Έγιναν και κάποιες αναφορές στην κρίση. Η Κάρρυ με την Μπιγκ, μετακόμισαν από το Penthouse σε διαμέρισμα 12 όροφους πιο κάτω... ναι... μεγάλη «πτώση»... και βέβαια η Κάρρυ παράλληλα πληρώνει νοίκια και κρατάει το παλιό γνωστό διαμέρισμα για να πηγαίνει να γράφει που και που... και το έχει ανακαινίσει κιόλας... τώρα που ΔΕΝ μένει! Κι όταν πρότεινε ο Μπιγκ να έχει κι αυτός ένα δεύτερο δικό του καβάντζα για όταν θέλει κι αυτός να απομονωθεί, η Κάρρυ πέταξε κι ένα «μήπως είναι too much ως έξοδο τέτοιες εποχές???»... Επίσης το ασύλληπτης χλιδής ταξίδι στο Άμπου Ντάμπι έγινε με έξοδα του Σεΐχη, γιατί αυτές δεν θα είχαν τέτοια δυνατότητα, επίσης λόγω κρίσης... αφού η σουίτα που έμεναν είχε 22.000 δολάρια την βραδιά, εκτός όλων των άλλων. Προσωπικό μπάτλερ, προσωπική λιμουζίνα...

Λοιπόν, ξέρετε τι μού ‘ρθε τώρα? Πως στην μεταπολεμική περίοδο όλες οι ταινίες ήταν με την φτωχιά που παντρεύτηκε τον πλούσιο και ζούσε βασιλικά? Και τα έβλεπαν τα φτωχοκοριτσόπουλα κι ονειρεύονταν? Ζούσαν μέσα από τις ταινίες για λίγη ώρα όλα αυτά που δεν θα κατάφερναν καν ν’ αγγίξουν ποτέ? Ε, τελικά, αυτό μου θύμισε η ταινία. Κάτι τέτοιο τέλος πάντων. Φάτε μάτια ψάρια, να ξεχάσετε ότι σε λίγο δεν θα έχετε ούτε φαΐ να φάτε.

MINI UPDATE: Διάβασα κι αυτό προλίγου στην Καθημερινή, οπότε το προσθέτω, γιατί κολλάει.

ΤΟ ΠΝΕΥΜΑ ΤΟΥ ΚΑΚΟΥ

2010-05-18T22:18:00.007+03:00

(Η ανάρτηση αυτή έχει καθαρά ενημερωτικό χαρακτήρα, για να μην φρικάρουν άλλοι όπως εγώ, αν τύχει ποτέ κάτι παρόμοιο σε κανέναν (που δεν νομίζω να με διαβάζει ο Μητσοτάκης, αλλά ίσως υπάρχει και κανάς ακόμα του βεληνεκούς μας). Επειδή λοιπόν, απλά ενημερώνω και δεν καταγγέλω, δεν θα αναφέρω το όνομα του καταστήματος. Οι άνθρωποι δέχτηκαν αμέσως την αλλαγή των προϊόντων, ως ελαττωματικών, και ζήτησαν και συγνώμη για την ταλαιπωρία.)

Σε μια προσπάθεια να "αλλάξω το παρελθόν" αυτού του σπιτιού, έχω βαλθεί τον τελευταίο καιρό να αντικαθιστώ διάφορα είδη του νοικοκυριού. Το ήθελα, για την ακρίβεια το είχα ανάγκη, από το Φθινόπωρο του 2007, κι απλά τώρα έτυχε να έχω και τη δυνατότητα να το κάνω. Σταδιακά. Πήρα καινούργια σετ: πιάτα, ποτήρια, μαχαιροπήρουνα, σεντόνια, τραπεζομάντηλα/σουπλά... Κι έχω πάρει τεράστια χαρά - για όποιον μπορεί να καταλάβει.

Ως γνήσιος γεννημένος γκαντεμόσαυρος, δεν άργησα να γευτώ το "Κακό".

Το πρώτο ποτήρι, το βρήκα στο νεροχύτη, ερχόμενη από τη δουλειά. Σκέφτηκα πως ή το έσπασε ο Α. και κάνει τον κινέζο για να μην τον πάρει και τον σηκώσει ή χτυπήθηκε με άλλα ποτήρια/πιάτα όταν το έβαζα εκεί και δεν το αντιλήφθηκα αμέσως. Εννοείται ότι απλά "πήρε και σήκωσε" τον Α.

Πήγα την άλλη κιόλας μέρα να αγοράσω ένα νέο, για να μην είναι λειψό το σετ. Δεν υπήρχε. Οι κοπέλες έψαχναν παντού. Μπορώ να γίνω πολύ πειστική άμα θέλω. Με το καλό πάντα. Υπήρχε ένα στην βιτρίνα, αλλά υπάρχει - μου είπαν - πολύ αυστηρή πολιτική στο εν λόγω κατάστημα, να μην μπαίνει στην βιτρίνα αφού φτιαχτεί από τους διακοσμητές, ούτε μύγα. Επί λέξει αυτό, μ' αυτήν την έκφραση μου το περιέγραψαν. Μία κοπέλα λοιπόν, με κίνδυνο να χάσει τη δουλειά της σχεδόν, μπήκε μουλωχτά και μου βούτηξε ένα. Νά 'ναι καλά. Το έβαλα στο ντουλάπι και αναπληρώθηκε και εκεί το κενό και μέσα μου. Ησύχησα. Νόμιζα.

Σάββατο βράδυ. Αργά. Πολύ αργά, γύρω στις 2 μετά τα μεσάνυχτα. Ένας ήχος σαν να τσουγγρίζουν ή να σπάνε ποτήρια έρχεται από την κουζίνα. Εγώ είμαι σε άλλο δωμάτιο και δεν τον ακούω, αλλά - για ΠΑΑΑΑΡΑ ΠΟΛΥ καλή μου τύχη - είναι εκεί ο φίλος μου, ο οποίος πετάγεται και φωνάζει "τι 'ταν αυτό?" απορημένος. Μπαίνω κι εγώ, και δεν βλέπω τίποτα, ησυχία, τάξη και ασφάλεια. Όπως είμαστε όρθιοι και περιεργαζόμαστε το δωμάτιο, ξανακούγεται και τον ακούω κι εγώ αυτή τη φορά. Κοιταζόμαστε ακαριαία με την φάτσα "το άκουσες κι εσύ?", αλλά γύρω μας καμμία κίνηση. Εγώ έχω κλάσει μαλλί, μέντες, πατάτες κι ό,τι άλλη σχετική έκφραση υπάρχει. Ο φίλος μου ατάραχος, να μου λέει "ηρέμησε, είμαι εγώ εδώ" και άλλα τέτοια αντρικά (πώς χρειάζονται οι κερατάδες ώρες ώρες, γαμώ την ανεξαρτησία μου γαμώ...).

Ρημαδοκοιμάμαι και το πρωί που μπήκαμε κουζίνα για καφέ, ανακαλύπτω ότι ένα από τα ποτήρια ΕΧΕΙ ΣΠΑΣΕΙ ΑΠΟ ΜΟΝΟ ΤΟΥ. Έχει δύο ρωγμές, περιμετρικά, κοντά στην βάση (προφανώς τα δύο "κρακ" που ακούστηκαν). Παθαίνω αμόκ, αρχίζω να λέω διάφορα λογικά-λογικότατα, "που η γλωσσοφαγιά, που η αρνητική ενέργεια"... Ο φίλος μου έχει σκάσει στα γέλια, μέχρι που καταλαβαίνει ότι σοβαρολογώ, οπότε και του κόβεται το γέλιο, λέγοντάς μου πως δεν είναι δυνατόν να πιστεύω τέτοιες μαλακίες και προφανώς είναι ελαττωματικά τα ποτήρια. Το δέχτηκα, επειδή χωνευόταν ευκολότερα, και είπα πως από βδομάδα θα τα πάω πίσω. (Αλλιώς τι νά 'κανα, να τα πάω στο Χαρδαβέλλα?)

Την Κυριακή το βράδυ, μόνη μου πια, ξανακούω τον γνωστό ήχο και μπαίνω καρφί στην κουζίνα, ατάραχη. Σαν να μη συμβαίνει τίποτα, κατευθύνομαι στα ποτήρια και βλέπω το τρίτο πια ποτήρι, να έχει σπάσει στον ίδιο ακριβώς "δακτύλιο" με το προηγούμενο, αλλά αυτή τη φορά εντελώς. Το πάνω μέρος του δηλαδή είχε αποκοπεί. ΟΚ. Απλά καθημερινά πράγματα. Σ' όλους τυχαίνει. #$%^&^%$#$%$$^&!!!!!!!

Δευτέρα, μίλησα με τον φίλο μου τον Γιώργο, ο οποίος είχε για χρόνια τέτοιου τύπου μαγαζί. Δεν εντυπωσιάστηκε καθόλου, διότι του είχε τύχει παρόμοια περίπτωση με μια παρτίδα βάζα. Αρχικώς κι εκείνος είχε δυσκολευτεί αφάνταστα να πιστέψει τις πελάτισσες που του τα πήγαιναν πίσω λέγοντας "έσπασε μόνο του, ΣΑΣ Τ' ΟΡΚΙΖΟΜΑΙ", αλλά όταν το είδε με τα μάτια του σ' ένα από τα βάζα που είχαν μείνει στο ράφι, πείστηκε απόλυτα.

Αυτό με καθησύχασε, γιατί είχα ένα άγχος για το πως θα με αντιμετωπίσουν στο κατάστημα που τά 'χα αγοράσει, όταν πάω και τους πω τι έγινε. Έτσι πήρα σήμερα τηλέφωνο πρώτα, να τους τα εξηγήσω πριν αρχίσω και αμπαλάρω και κουβαλάω. Γιατί εννοείται πως ήθελα να τα γυρίσω πίσω όλα. Πήρα το ύφος το "σας λέω το πιο φυσιολογικό πράγμα του κόσμου" και - ω του θαύματος - μου είπαν χαλαρότατα "συγνώμη, φέρτε τα να σας τα αλλάξουμε".

Έτσι κι έγινε. Και μου βγήκε και σε καλό τελικά όλο αυτό, γιατί το σχέδιο που πήρα τώρα, είναι πιο ωραίο μωβ, το άλλο με μισή καρδιά το είχα πάρει γιατί ήταν το πλησιέστερο σε απόχρωση του μωβ, αλλά όχι το δικό μου το μωβ, αυτό που είναι σαν το μπλογκ μου ένα πράγμα, αλλά και πάλι... όχι σαν του SILK CUT ακριβώς, αλλά...

ΔΟΥΛΕΙΑ ΔΕΝ ΕΙΧΕ Ο ΔΙΑΟΛΟΣ...

2010-05-13T09:55:00.006+03:00

Μωρέ, για την ακρίβεια, τρελλές δουλειές έχει ο διάολος...

Και οι τρεις διαόλοι συγκεκριμένα.

Τι μας ήρθε τώρα... Άβυσσος!!!

(αν αύριο μεθαύριο το βαρεθούμε, φαντάζομαι δεν θα εκπλαγεί κανείς...)

ΤΟΥ ΑΓΙΟΥ ΠΟΥΤΣΟΥ ΑΝΗΜΕΡΑ

2010-04-20T15:36:00.005+03:00

(Φίλε-η που σοκαρίστηκες από τον τίτλο, φύγε όπως είσαι!)

Λοιπόν, σήμερα έκανα μια τεράστια ανακάλυψη για την ανθρωπότητα. Ανακάλυψα πότε ακριβώς είναι η ημερομηνία αυτής της πασίγνωστης εορτής, στην οποία όλοι αναφερόμαστε κατά καιρούς. Θα σας εξηγήσω ευθύς αμέσως πως κατέληξα στο ασφαλές αυτό συμπέρασμα:

Ανήμερα του Αγίου Βαλεντίνου, με το που μπήκα πρωί πρωί στο γραφείο μου, είδα το καλώδιο του τηλεφώνου μου έτσι:

Αμέσως χαμογέλασα, το φωτογράφησα, το είπα και σε μια φίλη, "αχ καλέ, τι σημαδιακό", κι άλλα τέτοια ώριμα και λογικά.

Σήμερα, με το που μπήκα πρωί πρωί στο γραφείο μου, είδα το καλώδιο του τηλεφώνου μου έτσι:

Δηλαδή εσείς ποιανού ανήμερα θα συμπεραίνατε ότι είναι σήμερα?

(Άντε, μεγάλη η χάρη του, και οι πιστές μην ξεχάσετε να προσκυνήσετε μέρα πού 'ναι...)

Fatal

2010-03-25T23:11:00.007+02:00

Updated

Αν χαθούμε σ' αυτήν,
ραντεβού στην επόμενη,
στο άγνωστο μέρος.

Δεν ξέρω ως τι θα έχω έρθει,
αλλά θα φοράω κάτι μωβ.

Μη φοβάσαι, θα με καταλάβεις.
"Όπως ο Χάιλαντερ έναν αθάνατο"?
Έτσι.

.

2010-03-13T20:31:00.005+02:00

Συγνώμη
που αν μου χτυπήσεις την πόρτα
για μια κούπα ζάχαρη
δεν θα έχω να σου δώσω.

Lonely - Bat for Lashes

Heart-αετός

2010-02-16T21:37:00.003+02:00

Απλό είναι.
Το λέγαμε και παιδιά.
"Αμόλα καλούμπα".
(Σαν "άμπρα κατάμπρα" δεν ακούγεται?)
Έτσι.
Αυτή είναι η μαγική φράση.
Και να δεις μετά τι ψηλά που πετάει...

Αν υπάρχει κι ένα φυσηματάκι που και που,
μια μικρή πνοή ανέμου,
ίσα ίσα να λικνίζεται η ουρά,
χορεύει στους ουρανούς...
για όσο...

Για όταν θα φύγει το διπλανό προσωρινό player:
Χαρταετός - Μανώλης Φάμελλος
Χαρταετός - Τάνια Τσανακλίδου

STAR WAR(DS)

2010-02-02T18:06:00.009+02:00

Είπα κι εγώ να δω τι λένε τ' άστρα για το ριζικό μου

τη νέα χρονιά... Δε βγάΝω άκρη...

Πάρτε λίγα highlights από τα όσα ξεσκόνισα,

με τη γνωστή μέθοδο copy-paste:

- Αν ένας Καρκίνος μπορεί να γίνει καρκινάκι, ή ένας Ιχθύς ψαράκι ποτέ μα ποτέ δεν έχει διανοηθεί κανείς να αναφερθεί σε ένα Σκορπιό ως σκορπιούλη γιατί φοβούνται- κι όχι άδικα- ότι η ματιά που θα τους επιστρέψει ο Σκορπιός είναι ικανή να τον στείλει στη Σιβηρία με one way ticket για πάντα. Ήθελα νά ‘ξερα ποιος διαδίδει αυτές τις ανυπόστατες φήμες για τους γλυκύτατους Σκορπιούς, και τους τρέμει ο κόσμος τΖάμπα κι άδικα. Που να τον ήξερα, να τον έπιανα στα χέρια μου τον καρ...λη, να του γ...σω το σόι του π..στη... @@@... ###...

- Ας μιλήσουμε στα ίσα. Μερικές φορές οι σεξουαλικές ανάγκες δεν μπορούν να ικανοποιηθούν από τους ανθρώπους που η οικειότητα έχει σκοτώσει την επιθυμία. Αν σε τσακώσουν πάντως, κατηγόρησε τη νέα Σελήνη που σε ξεμυάλισε ή τον Ουρανό που σε κεραυνοβόλησε υποκύπτοντας σε κάποιον ή κάποια που δεν έπρεπε- έπρεπε; Μα εσύ δεν είσαι που γεννήθηκες για να λες ΝΑΙ στα απαγορεύεται; Και σου λέω εγώ ότι άμα με τσακώσει, θα προλάβω να μιλήσω κιόλας... είναι δυνατόν να θέλω να είναι my famous last words αυτές οι παπαριές?

- Ο Δίας στους Ιχθείς το πρώτο εξάμηνο του έτους είναι σχεδόν μαθηματικά βέβαιο πως θα φέρει ένα νέο έρωτα κοντά σου (ίσως και από το εξωτερικό) Πολλά σήριαλ του Μανουσάκη πρέπει να έχει δει ο γράφων... ή θα κατορθώσεις να αυξήσεις την οικογένεια σου με ένα (ακόμα) απόγονο. ΓΚΝΤΟΥΠ! Το θέμα είναι κατά πόσο είσαι έτοιμος/η να υποστηρίξεις αυτή την αλλαγή που έρχεται στη ζωή σου. Αντιλαμβάνεσαι πως μπαίνεις σε μία νέα φάση της ζωής σου που θα αρχίσει να φαίνεται μετά από 2-3 χρόνια; Αντιλαβού, σώσον, ελέησον και διαφύλαξον ημάς…

- Η ηλικία δεν αποτελεί σοβαρό εμπόδιο όταν ο Δίας βρίσκεται στο 5ο οίκο σου εφόσον η καρδιά σου λειτουργεί και τα πόδια σου μπορούν να χορέψουν. Άμα βρίσκεται στον 6ο ? Η καρδιά των πιτσιρικάδων χτυπάει σαν μετρονόμος σε εξοντωτικούς ρυθμούς ενώ οι μαμάδες τους είναι έτοιμες να κυκλοφορήσουν το πρώτο τους άρλεκιν, ή οι πατεράδες τους να αρχίσουν το banjee jumping, ή να τινάξουν την μπάνκα του καζίνο στον αέρα. Αν υποψιαστώ πως όλοι αυτοί είναι μέλη της ΙΔΙΑΣ οικογένειας... Κανείς από όσους ζουν τη διέλευση του Δία στους Ιχθείς δεν μπορεί να μην τραγουδήσει στο μπάνιο του δυνατά το I feel love κι αφού δεν υπάρχει τρόπος να κρύψεις τα αισθήματά σου άφησε τα ελεύθερα. Όταν ο Δίας περνάει από τον πέμπτο γενέθλιο οίκο σου η ζωή γίνεται ζωή ζωάρα και αν δεν μπορείς να κάνεις τον κόσμο μια τεράστια σκηνή για να παίζεις τουλάχιστον θα θελες να ήταν ένας τεράστιος παιδότοπος. Ή μάλλον ένα λούνα παρκ για ενηλίκους όπου ο έρωτας, το παιχνίδι, η δημιουργικότητα, το χόμπι, οι εμπνευσμένες ιδέες, τα όνειρα και το σεξ μπερδεύονται γλυκά. Καλά, τόση ώρα λέει, τι θά ‘θελα??? Τι θά ‘θελα, τα ξέρω κι από μόνη μου, τι σκατά ΘΑ ΓΙΝΕΙ δεν υποτίθεται ότι προβλέπει η αστρολογία?
Αυτή η διέλευση συνήθως γεννάει την επιθυμία να βγαίνεις πιο συχνά έξω- στο θέατρο, στο σινεμά, σε συναυλίες, για βόλτα, για ποτό, για φλερτ ή ακόμη να φεύγεις εκτός πόλης για συχνά γουικ εντ. Μιλώντας πιο γενικά η λέξη κλειδί είναι η Απόλαυση- και ναι μερικοί παίρνουν ευχαρίστηση από την ανάγνωση ενός βιβλίου για το ρωμαϊκό δίκαιο και άλλοι βλέποντας όλους τους κύκλους του in treatment, άλλοι τρελαίνονται να παίζουν ηλεκτρονικά παιχνίδια, άλλοι δουλεύοντας στον υπολογιστή τους, άλλοι σκηνοθετώντας, ερμηνεύοντας, ή γράφοντας. Κι άλλοι εκστασιάζονται με το καινούργιο προϊόν που σκέπτονται να κυκλοφορήσουν στην αγορά. Και φυσικά o Έρωτας ubber alles. Ναι, όοοολα αυτά δεν τα είχα ΠΟΤΕ ως ανάγκες ή επιθυμίες, το ξαφνικό θα με βρει στο 2010, όλα τα πρωτόγνωρα μαζΩμένα θα σκάσουν... Πολλοί ερωτεύονται ή μπαίνουν σε μια καινούργια σχέση και σίγουρα οι περισσότεροι θα είναι πιο σεξουαλικά ενεργοί. «Πιο»? «ΠΙΟ»?? «ΠΙΟΟΟΟΟΟΟΟ»??? ΟΚ... Για όσους έχουν ήδη παιδιά τους δίνεται η ευκαιρία για να συνδεθούν πιο ουσιαστικά και σε βάθος μαζί τους. Για τους καθηγητές, τους ηθοποιούς, τους αθλητές, τους ηθοποιούς, τους καλλιτέχνες, τους δημιουργούς τους δάσκαλους και τους χορευτές αυτή η διέλευση σημαίνει επιτυχία κι έμπνευση- κυρίως αν ο ωροσκόπος τους είναι Σκορπιός. Υ.Γ. Εάν διαθέτεις οποιοδήποτε ταλέντο ή σταγόνες δημιουργικότητας βάλτες στο μίξερ και ξεζούμισέ τες. Ούτε λεπτό χαμένο. Όσο για το θέμα των παιδιών έχε πρόχειρο το καπέλο σου και κλείσε ραντεβού στο Ιασώ. Αυτό, δεν μπορώ να κάνω δεύτερη φορά ότι δεν το είδα... Ή μάλλον μπορώ. ΜΙΑ ΧΑΡΑ ΜΠΟΡΩ! "Δεν το είδα, δεν το είδα, δεν το είδα..."

*Θερμές ευχαριστίες στο STARDOME!

ΘΕΛΩ ΝΑ ΜΕ "ΧΟΡΕΨΕΙΣ"...

2010-01-24T23:08:00.005+02:00

Είχα κλειστεί στο δωμάτιό μου και ακουγόταν για ώρες αυτό. Η βιντεοκασέτα - μία από τις πολλές που είχα αντιγράψει από το αρχείο των δασκάλων μου για να έχω εικόνες και ακούσματα κι όχι μόνο τη διδασκαλία τους - κόντευε να λιώσει στο σημείο αυτών των 3 περίπου λεπτών. Και δεν ήταν και το αγαπημένο μου τότε. Τις σνομπάραμε τις Σεβιγιάνας. Κάτι είχα πάθει εκείνη τη μέρα μ' αυτό, κάπου με χτύπαγε και με βοηθούσε να πονέσω καλύτερα - κατά την πάγια τακτική μου. Ώρες ατέλειωτες. Μόνο για τουαλέτα έβγαινα που και που, κι εκείνος απλά με κοιτούσε. Κουβέντα.

Εκείνος, που και κατά τη δική του πάγια τακτική, να αρνείται δηλαδή ότι συμβαίνει κάτι που τον στεναχωρεί και δεν αποδέχεται, "δεν ήξερε" ότι κάνω φλαμένκο. - "Που πας?" - "Γυμναστήριο..." - "Α! Στο καλό, κούκλα μου!". Ναι... Γυμναστήριο... με τα βολάν της μαυροκόκκινης φούστας να εξέχουν από την τσάντα και τα παπούτσια με τα καρφάκια στα τακούνια κρεμασμένα στους ώμους... Έτσι όπως παλιότερα η Θεατρική Ομάδα ήταν "απλά παρακολουθώ να περνάει η ώρα μου...", αργότερα η Δραματική Σχολή ήταν "κάτι σεμινάρια κάνω...". Ποτέ δεν δέχτηκε ν' ακούσει, και φυσικά ποτέ των ποτών να έρθει να με δει, είτε να χορεύω, είτε να παίζω. Για εκείνον απλά δεν συνέβαινε αυτό με το οποίο διαφωνούσε. Αν δεν ήμουν ένα από τα πιο αγαπημένα του πρόσωπα στον κόσμο, αν όχι το πιο αγαπημένο, θα μου είχε κόψει την καλημέρα. Μ' αυτούς που αγαπούσε, απλά έκλεινε τα μάτια. Οι ήχοι που ακούγονταν από το δωμάτιο μου όταν έκανα πρόβα - τακούνια που κοπανιούνται σε πάτωμα και μουσική τσίτα - δεν έφταναν στα δικά του αυτιά. Δεν μιλούσαμε ποτέ γι' αυτό γιατί απλά δεν συνέβαινε. ΟΚ... Επίσης δεν μιλούσαμε ποτέ για τα προσωπικά μου. Λατρεία ξελατρεία μπαμπάς-κόρη, αλλά "τέτοια" δεν λέμε. Ό,τι περνούσα, το μύριζε από μακριά όμως. Μπορεί να μην ήξερε τι είχα, αλλά ήξερε καλύτερα από τον καθένα αν είμαι καλά ή όχι, κι ας μην ήξερε το γιατί. Όταν αντιλαμβανόταν το μέγεθος, ίσως έλεγε κανένα "είσαι καλά, κούκλα μου?" μ' εκείνο το βλέμμα το γινεταιναποναωεγωαντιγιασενα; στα μάτια του. - "Ναι, ναι, μια χαρά..." έλεγε το στόμα μου και οι δυο τρομάρες έφεγγαν από παντού γύρω μου.

Έτσι με είχε μυριστεί κι εκείνη τη μέρα. Ασχέτως του τι ακουγόταν με τις ώρες. Μαθημένος ήταν σ' αυτά, αυτό ήταν το λιγότερο. Ένιωθε ότι η "κούκλα του" είναι αρκετά μέτρα κάτω από το πάτωμα. Πάλι χωρίς να ξέρει γιατί, αλλά λίγη σημασία είχε. Σημασία είχε προφανώς για εκείνον η κατάστασή μου. Δεν είχε βγάλει μιλιά, δεν είχε πει κουβέντα, φευγαλέα βλέμματα μου έριχνε όποτε έβγαινα από το δωμάτιο. Αργά το βράδυ, στην 20438520462 φορά που αρχίζει το συγκεκριμένο βίντεο, ανοίγει ξαφνικά την πόρτα διάπλατα, χωρίς να χτυπήσει, πράγμα ασύλληπτο για τον πατέρα μου, ορμάει στο δωμάτιο χορεύοντας κι έχοντας το ανάλογο ύφος, κι αρχίζει να κοιτάει από το βίντεο και ν' αντιγράφει φιγούρες. Εκατό και βάλε κιλά άνθρωπος, με πυζάμες-ρόμπα-παντόφλες, αλλά ύφος τύφλα νά 'χει ο Αντόνιο Γάδες, να στροβιλίζεται και να κοπανάει τα πόδια του καικαλαχορεύωφλαμενκο. Αφού ξεπέρασα το αρχικό σοκ, έχω αρχίσει να γελάω και να κλαίω μαζί... ούτε ήξερα τι έκανα. Όλα μαζί με είχαν πιάσει. Μόλις είδε ότι επιτέλους αντιδρώ σ' ένα εξωτερικό ερέθισμα, υποκλίθηκε και μου πήρε το χέρι. Τι χορό ρίξαμε, Χριστέ μου... τι αγκαλιές... τι γέλιο... Ειδικά όταν εμφανίστηκε στην πόρτα η μάνα μου και σταυροκοπιότανε... - "Μη χειρότερα, Παναγία μου! Τι πάθατε καλέ? Σού 'πε ότι κάνει φλαμένκο αυτή? Αυτό είναι? Κι αντιδράς έτσι??? Που σε δουλεύει τόσο καιρό??? ΠΕΙΤΕ ΜΟΥ, ΓΙΑΤΙ ΔΕ ΜΟΥ ΛΕΤΕ?????"

Τι να της λέγαμε και τι να καταλάβει. Ποιος να καταλάβει. Είχε όμως καταλάβει αυτός κι αυτό μου αρκούσε. Έκανε την απόλυτη υπέρβαση μόνο και μόνο για να γελάσω και να μου δείξει ότι είναι εκεί. Για κάποιο λόγο το θυμήθηκα σήμερα εκεί κάτω στο πηγάδι που ήμουν και ήθελα τόσο πολύ να το ξαναδώ και να το ξανακούσω. Αλλά πως? Σκέφτηκα να γράψω στο YouTube, "Sevillanas" και να ξενυχτήσω ως το ξημέρωμα μέχρι να τα ψάξω όλα όσα βγάλει, μπας και το βρω. Ήταν το πρώτο πρώτο που έβγαλε. Σαν να μου έκλεισε το μάτι το μπαμπακουλίνι* μου ένιωσα... κι είμαι πολύ καλύτερα. Πάρα πολύ καλύτερα.

*καιρός ήταν να του αφιερώσω κάτι, όλο τη μάνα μου θάβω!
(θά 'ρθει η ώρα που θα με πιάσουν οι αγάπες μου και θα πω καλό και για εκείνη...)

ΤΟP 5 ΠΡΟΟΡΙΣΜΩΝ

2010-01-13T12:07:00.007+02:00

- Που είναι το ωραιότερο μέρος του κόσμου?

- Αν το έχω πάρει μαζί μου, τότε είναι οπουδήποτε πάω.

~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~

Β' μέρος (αυτοσαμποτάζ του Α'...)

TOP 5:

1. Ξεκινώντας από το κεντρικό σημείο του στέρνου, προχωράμε αριστερά με κατεύθυνση ελαφρά προς τα πάνω, μέχρι να καταλήξουμε στην άκρη του κορμού, ακριβώς κάτω από την ένωση με το χέρι. Προτείνεται για: Ύπνο, παρηγοριά, αίσθημα ασφάλειας.

2. Έχοντας ως αφετηρία τον ίδιο σταθμό με το 1, προχωράμε ευθεία επάνω και κάνουμε στάση στο πλευρικό μέρος του λαιμού. Προτείνεται για: Βαθιές εισπνοές, γευσιγνωσία, μικρή ανάπαυλα.

3. Βρισκόμενοι στην κορυφή του κεφαλιού, κατηφορίζουμε από την πίσω πλευρά μέχρι να φτάσουμε στους πρόποδες ή αλλιώς αυχένα. Προτείνεται για: Διασκέδαση, έκπληξη, υπονοούμενα.

4. Εδώ, key point είναι το μέσο μεταφοράς, το οποίο είναι τα γνωστά σε όλους "βαρελάκια", ήτοι: Κυλάμε από τους προαναφερόμενους πρόποδες προς την πεδιάδα της πλάτης, για να καταλήξουμε στην κοιλάδα της μέσης. Από τα ελάχιστα θέρετρα που η ορολογία "γούβα", θεωρείται προτέρημα. Προτείνεται για: Διάβασμα, ταβάνing, φλογαστοτζάκing.

5. Ως "ποδιά" είναι ευρύτερα γνωστή η τοποθεσία αυτή, και δεν είναι άλλη παρά η γνωστή πάνω πλευρά των μηρών όταν αυτοί σχηματίζουν ορθή γωνία με τις κνήμες και βρίσκονται τοποθετημένοι είτε παράλληλα, είτε σταυρωτά. Εδώ υπάρχει μια ιδιαιτερότητα. Ανάλογα με το πως θα φτάσουμε και προς τα που θα είναι το πρόσωπό μας, αλλάζουν τα highlights. Έτσι ο προορισμός αυτός, προτείνεται για: α) Κλάμμα, δενσουχωπιαμούτρα, χουζούρι β) extreme sports, προσκύνημα σε αγίους τόπους.

Whishful thinking*

2009-12-20T12:30:00.006+02:00

Αυτό θα σου τραγουδάω.
Και θα κλείνουμε τα μάτια
και θά 'ναι όπως τώρα.

*(Wikipedia): Wishful thinking is
the formation of beliefs and making decisions
according to what might be pleasing to imagine
instead of by appealing to evidence or rationality.

Bitter Orange

2009-12-15T13:23:00.006+02:00

Ακόμα κι αν περπατάω μέσα σε βομβαρδισμένο τοπίο, με κίνδυνο της ζωής μου,
αν δω μπροστά μου νεράντζι, θα πάω να το κλωτσήσω.

Δεν θα το προσπεράσω.

Μην κάνεις σαν να λέω πως πετάω νεράντζια γεμισμένα με ξυραφάκια. Ότι τα κλωτσάω, λέω. Κι όσο πιο μακριά πάει, τόσο μεγαλύτερη χαρά θα κάνω, κι ας με κοιτούν περίεργα οι περαστικοί. Κι αν σφηνώσει κάπου και δεν φύγει όπως ήθελα, θα πάω να το ξανακλωτσήσω. Κι ας έχω αργήσει στα σημαντικά Σας ραντεβού. Και κάθε τέτοια εποχή που είναι πολλά πεσμένα κάτω, θα κάνω και ζιγκ-ζαγκ, μη μου ξεφύγει κανένα, τώρα που τα βρήκα. Κι αν μου ξεφύγει ένα, θα το σκέφτομαι όλη μέρα στο γραφείο. Ειδικά αν το έχασα για ηλίθιο λόγο, όπως "με κοιτάνε όλοι καλά - καλά...".

Και θα προτιμούσα χίλιες φορές, αντί να τσακωνόμαστε επειδή τα κλωτσάω, να τσακωνόμαστε για το ποιος είναι ο πιο ζαβολιάρης, και κλώτσησε νεράντζι που ήταν στην μεριά στου άλλου.

UPDATE: Είδα προλίγου αυτό, κι έχω μείνει άφωνη. Νομίζω ότι κάπου εκεί μέσα χωράνε και τα νεράντζια μου... (Φιλενάδα μου, πόσο σ' ευχαριστώ...)

Γέλα, κυρία μου...

2009-12-08T15:53:00.005+02:00

UPDATED

Δεν ξέρω ποιος με δοκιμάζει...

αλλά οφείλω να του αναγνωρίσω,

ότι κάνει πολύ καλή δουλειά ο πούστης...

Πούστης - Στέλλα: 0 - 1

ή μάλλον...

Στέλλα - Πούστης: 1 - 0

(ούτε ότι είναι δικό του το γήπεδο δεν θέλω ν' αναγνωρίσω...)

ΧΑ!

Αυστηρώς ακατάλληλον

2009-12-05T02:39:00.006+02:00

Εκεί τους είχαν δει. Έπιναν από νωρίς, όπως είχαν έρθει από τη θάλασσα. Εκείνη φορούσε ανακατεμένα μαλλιά, ηλιοκαμμένα μάγουλα, αλμυρή ξεγνοιασιά και καλοκαιρινό διαμπερές χαμόγελο. Εκείνος φορούσε πάνω κάτω τα ίδια. Τους έβλεπαν να μιλάνε και να γελάνε ασταμάτητα. Τα ποτήρια με το ντεκόρ-υπερθέαμα και το περιεχόμενο-ουράνιοτόξο, πήγαιναν κι έρχονταν. Την ώρα που έπεφτε ο ήλιος και το φόντο έπαιρνε τα χρώματα του Άρλεκιν, ακούστηκε αυτή η μουσική. Και τότε αντίκρυσαν ένα παράξενο θέαμα.

Εκείνη άρχισε να χορεύει κι Εκείνος ανταποκρίθηκε. Οι μαμάδες πήραν τα μικρά τους για να μην βλέπουν. Οι κακογαμημένοι πουριτανοί έριχναν κλεφτές ματιές δήθεν αηδιασμένοι. Άλλοι απλά τους χάζευαν εκστασιασμένοι. Κανείς μα κανείς όμως δεν τους ξέχασε ποτέ. Έφυγαν όλοι με την αίσθηση ότι είχαν μόλις δει ένα ζευγάρι να κάνει έρωτα μπροστά στα μάτια τους. Ένιωσαν το πάθος τους, να τους αγγίζει και να τους τρυπά μέχρι τα κόκκαλα. Κόπηκε η ανάσα τους, ίδρωσαν τα πρόσωπά τους, αυξήθηκαν οι σφυγμοί τους. Ήταν απολύτως σίγουροι για όλα αυτά που είδαν και ένιωσαν. Με τη διαφορά ότι Εκείνος κι Εκείνη δεν άγγιξαν καν ο Ένας τον Άλλον, σε καμμία στιγμή. Απλά είχαν μπει ο Ένας μέσα στα μάτια του Άλλου, καθρέφτιζαν τα χαμόγελά τους και χόρευαν. Κι είχαν μπλεχτεί μεταξύ τους αυτά που φορούσαν.

Τους ξανάδαν κάποια πρωινά στην παραλία να παίζουν με τα κουβαδάκια τους. Κάποια βράδια με φωτιά στην άμμο να τραγουδάνε. Ούτε μια φορά αγκαλιά, ούτε μια φορά πιασμένους χέρι-χέρι, ούτε μια φορά μουτρωμένους. Πάντα μαζί και πάντα χώρια. Κι όμως... κάθε φορά που τους έβλεπαν, άκουγαν καθαρά σ' αυτιά τους εκείνη τη μουσική κι ένιωθαν την ίδια ταραχή. Ακόμα και έτη φωτός μετά από εκείνον τον χρόνο κι εκείνον τον τόπο. Ήταν πάντα το ζευγάρι που έκανε έρωτα σ' ένα beach bar, μεθυσμένο από φανταχτερά κοκτέιλς κι έναν ψεύτη ήλιο.

Τι ήταν Εκείνοι για Εκείνους, Εκείνοι ο Ένας για τον Άλλον, Εκείνοι Μεταξύ τους, δεν το έμαθε κανείς ποτέ. Ούτε οι Ίδιοι.

Εκεί: Η φωτό
Αυτή: Η μουσική από δίπλα

Dead can bloom

2009-12-01T19:54:00.003+02:00

Και σου λέω εγώ τώρα, ότι είσαι ζωγράφος. Ή μουσικός.

Και δεν μπορείς να ζωγραφίσεις. Ή να παίξεις μουσική.

Μη βιάζεσαι. Έχει κι άλλο.

Και δεν μπορείς ούτε να δεις μια έκθεση, έναν πίνακα, τίποτα.. Ή ν’ ακούσεις ραδιόφωνο, να πας σε μια συναυλία, τίποτα.

Αυτό δεν το φανταζόσουν, ε; Έτσι, όπως τ’ ακούς, λοιπόν. Τόσο.

Και για να επιβιώσεις, το θάβεις. Όλο. Όλο αυτό. Σαν να μην υπάρχει, ρε παιδί μου, τέλος. Μία τέχνη λιγότερη.

Να πούμε ότι τα καταφέρνεις; Λέμε τώρα... Άντε να πούμε κι ότι τα καταφέρνεις.

Κι έρχονται μια μέρα και κουνιούνται μπροστά σου καβαλέτα και χρώματα και πινέλα... Ή μουσικά όργανα και παρτιτούρες...

Τόσα κοντά ώστε να τα αντιληφθείς, τόσο μακριά ώστε να είναι άπιαστα.

Τι; Τι έπαθες; Μίλα μου! Εγώ; Εγώ στο προκάλεσα, μ' αυτά;

Συγνώμη... δεν ήξερα ότι ζούσες.

Στέλλα

2009-11-26T21:00:00.000+02:00

Η ονομαστικές γιορτές δεν μου πολυλένε... Δεν θεωρώ ότι είναι όσο σημαντικά είναι τα γενέθλια, ανεξαρτήτως του αν μου προκαλούν θετικά ή αρνητικά συναισθήματα.

Στη χώρα και στην κοινωνία που ζούμε, το τι όνομα θα αποκτήσεις, ξέρουμε όλοι από τι παράγοντες εξαρτάται. Κλασσική μου ατάκα όταν ακούω δηλώσεις του στυλ "θα την βγάλουμε Πουλχερία επειδή έτσι λένε την πεθερά μου" είναι η "αυτό λέγεται κακοποίηση ανηλίκου".

Πάντα με θεωρούσα πολύ τυχερή που η γιαγιά μου από τον μπαμπά μου λεγόταν Στέλλα. Το αγαπώ πολύ το όνομά μου, από μικρή. Κι αυτό είναι κάτι πολύ σπάνιο για μένα. Ως άνθρωπος πάντα δυσκολευόμουν πολύ να βρω πράγματα σχετικά με μένα που να τ' αγαπώ. Όλο ελαττώματα και προβλήματα έβρισκα και βρίσκω. Μερικά τ' αγάπησα μεγαλώνοντας, άλλα απλά τ' αποδέχτηκα. Αλλά για το όνομά μου και τα μάτια μου ένιωθα πάντα περήφανη.

Σε κάποια ηλικία ήρθε στη ζωή μου και η "Στέλλα". Τέλος. Η απόλυτη ταύτιση. Τότε κι αν την ψώνισα. Θεωρούσα ότι δεν είναι καθόλου τυχαίο που λέγομαι έτσι. Πως όσες έχουμε αυτό το όνομα, έχουμε και στοιχεία από αυτόν τον χαρακτήρα, από αυτήν την προσωπικότητα. Καλά, δε, όταν τύχαινε να λένε άνθρωποι που με πρωτογνώριζαν "έχει ματάρες σαν την Μερκούρη", πρέπει να είχα μικρούς οργασμούς. Αφήστε που αν γνώριζα καμμιά Στέλλα και ήταν ό,τι πιο συμβιβασμένοκατινοσάμθινγκ, εκνευριζόμουν γιατί θεωρούσα ότι ξεφτιλίζει τ' όνομα. Για ΤΟΣΟ ψωνάρα μιλάμε.

Ίσως στη δική μου ζωή, να χρειάστηκε να πω πολύ περισσότερες φορές, απ' ότι η Μερκούρη στην ταινία (μ' εκείνον τον ασύλληπτο τρόπο): "φτού σου Στέλλα!". Παρ' όλα ταύτα, θεωρώ ότι το έχω τιμήσει τ' όνομά μου. Ίσως ακόμα, κι ακριβώς γι' αυτό. Επειδή ήξερα πότε ήμουν για να με φτύσω. Κάποιοι δεν το αντιλαμβάνονται ποτέ.

~~~

Ακολουθούν δύο βίντεο με αγαπημένες σκηνές από την ταινία. Δυστυχώς 2-3 άλλες που ήθελα ακόμα, δεν υπήρχαν μόνες τους. Ήταν μέσα σε 8λεπτα βίντεο που θα κούραζαν. Ήθελα να το βάλω κι αυτό το "φτού σου Στέλλα!" μια και το ανέφερα...

Ε, ναι! Γιορτάζω! Λοιπόν, ξέρετε τι θα γούσταρα? Πέρα από ευχές κλπ, να γράψει όποιος θέλει, τι του έρχεται στο μυαλό όταν ακούει αυτό το όνομα. Πολύ θα μου άρεσε!!!

Countless cubic rivers

2009-11-18T22:59:00.004+02:00

- Δηλαδή πόσο πολύ;

- Πάρα πολύ!

- Ε, πόσο, ρε παιδί μου;

- ... τι να σου πω... ΠΟΛΥ!

- Δεν με βοηθάς...

- Πάρα πάρα πάρα πάρα πάρα πάρα πολύ... άλλα πάρα!

- Πόσα «πάρα» ήταν αυτά;

- Δεν τα μέτραγα, στην τύχη τα είπα.

- Γιατί; Δεν ξέρεις ακριβώς;

- Εγώ ξέρω. Πως να στο δώσω να το καταλάβεις δεν ξέρω.

- Για άλλα πράγματα πως μπορείς;

- Δεν είναι «πράγμα»!

- Γιατί δεν είναι;

- Γιατί αν ήταν θα είχε μονάδα μέτρησης. Και θα μπορούσα να σου απαντήσω.

Too long

2009-11-03T09:28:00.003+02:00

Ναι, και πάνω στην κούνια καπνίζω.

Αρπάζουν βλεφαρίδες, τρυπάνε ρούχα, μπαίνουν στάχτες στα μάτια...

Αλλά ναι, κι εκεί καπνίζω.

Βρίσκω.

Τι που τα βρίσκω, ξέρεις πόσοι προσφέρονται να μου τα πετάξουν με σφεντόνες για να τα πιάσω; Ευτυχώς αρκετοί.

Ακούω. Ακούω, όλα τα πιάνω.

Να μιλήσω δυσκολεύομαι, αλλά καπνίζω.

Να κατέβω;

Σιγά μην κατέβω!

Θα μάθω και να μιλάω από εδώ.

Turning 18 (once more...)

2009-10-29T07:00:00.000+02:00

Ή μάλλον ούτε καν 18... πιο κάτω... γύρω στα 14...

Εκεί που νιώθω πολύ συχνά να είμαι. Αυτό που ώρες ώρες νομίζω πως με πήραν από κει και με πέταξαν στα 30κάτι και μού 'παν "πάρε κι ένα παιδί νά 'χεις". Χωρίς αυτό να σημαίνει πως νιώθω να έχω χάσει το ενδιάμεσο. Όχι, δεν μπορώ να πω, τό 'ζησα και με το παραπάνω. Δεν ξέρω γιατί όμως έχω κάποιες στιγμές αυτήν την αίσθηση. Πως...

...είμαι ένα κοριτσάκι που παλεύει να δείξει τη μεγάλη, το μάγκα, τη σκληρή, την ανεξάρτητη... ή δεν "δείχνει" αλλά "είναι"... τουλάχιστον κάποια, αν όχι όλα από αυτά τα χαρακτηριστικά.

Σίγουρα δεν είχα μεγάλη σχέση με τα άλλα κορίτσια της ηλικίας μου. Το ότι εγώ όμως είχα εμπειρίες που οι άλλες άντε το πολύ πολύ να είχαν δει σε έργα, δεν το επέλεξα, το λούστηκα. Κι ίσως ένας τρόπος να το αντιμετωπίσω, να το χειριστώ, να ήταν η συνειδητή επιλογή κάποιον ρόλων. Και σε τέτοιες ηλικίες είναι πολύ εύκολο να μπερδευτούν αυτά. Δεν ξέρεις μετά τι από αυτά ήσουν, τι "φόρεσες"... Και δεν ξέρω και πόση σημασία έχει τελικά, μπορεί νά 'ναι και λίγο απ' όλα, σημασία έχει τι κατέληξες να είσαι.

Γεγονός παραμένει ότι τα θέματα που υπήρχαν και με πονούσαν τα είχα αναγάγει σε "και γαμώ", "ουάου", "μαγκιά"... Δεν άφηνα περιθώριο οίκτου ή περιφρόνησης. Ούτε από τους έξω προς εμένα, ούτε από μέσα μου προς εμένα. Σχεδόν τύχη κι ευλογία τά 'χα βαφτίσει. Επειδή μ' έκαναν να ξεχωρίζω από τους κοινούς θνητούς, που "τι να μας πουν κι αυτοί απ' τη ζωή τους". Λάθος; σωστό; δεν ξέρω. Ξέρω όμως πως εγώ, έτσι τη βόλεψα.

Σύμμαχος σ' όλα αυτά: η μουσική. Τη μέρα, τσίτα οι ροκιές στο δωμάτιό μου με κλειστή την πόρτα. Εγώ καθιστή στο χαλί, με τον δίσκο αγκαλιά για να διαβάζω τους στίχους (όσους δεν είχα προλάβει να μάθω απ' έξω), να ουρλιάζω για να μιμηθώ τα φωνητικά, να "τραγουδάω" την κιθάρα, να "κοπανάω τα μπούτια μου"στα ντραμς και τη μάνα μου πίσω από την πόρτα να αναρωτιέται αν έχει ΚΑΙ αυτό το παιδί "πρόβλημα". Ειδικά αν την άνοιγε και με πετύχαινε να χτυπιέμαι με τη μαλλούμπα... την ίδια μαλλούμπα που πάσχιζε να με πείσει να κάνω "αλογοουρίτσα να φαίνεται το προσωπάκι μου". Όταν έμπαινα για μπάνιο έπαιρνα και το ραδιοκασετόφωνο μέσα. Πως δεν έπαθα καμμιά ηλεκτροπληξία ποτέ, θαύμα είναι. Με τις ώωωωρες μέσα... Το ντους, μικρόφωνο, και δώστου! Αλλά το καλύτερο απ' όλα ήταν το βράδυ. Το βράδυ που έχωνα το ίδιο ραδιοκασετόφωνο κάτω από το πάπλωμα για να πνίξω την ένταση κι άκουγα τον ΟχτώΟγδονταοχτώ. Και μάθαινα όλα αυτά που πήγαινα μετά να βρω να γράψω σε κασσέτες. Η φωνή του ΟχτώΟγδονταοχτώ... τι έρωτας! Να τον φαντάζεσαι κάτι μεταξύ Μόρισον και Αυτουνουπουσουαρεσειαποτηνπαμπ. Ν' ακούς τη φωνή του και να λιώνεις. Να σηκώνεσαι στις μύτες τρεις η ώρα τα χαράματα για να πάρεις τηλέφωνο στην εκπομπή του, να ξανατρέχεις πίσω στο πάπλωμα και να σπαρταράει η καρδιά σου με τις ώρες από την ταραχή. Ειδικά όταν έλεγε αυτά τα "πόσα ξέρεις, είσαι απίστευτη!" ή "έχεις πολύ ωραία φωνή" ή "χθες δεν με πήρες και μου έλλειψες" ή "μ' αρέσει να μιλάω μαζί σου, μην κλείσεις, βάζω αυτό κι έρχομαι"... τι κωλοτούμπες, τι βαρελάκια, τι πνιχτές στριγγλίτσες, πάντα κάτω από το γνωστό πάπλωμα! Μη μας πάρουν χαμπάρι. Όχι τίποτ' άλλο, θα τους λυθεί κι η απορία γιατί έχω τον ασήκωτο κάθε πρωί, και χάνω τις πρώτες ώρες. (Χρόοοοονια μετά, κάποιος μου είπε ότι ο ΟχτώΟγδονταοχτώ ήταν σαν γαμώ το κέρατό μου, αλλά δεν με απασχόλησε. Σιγά μην σκοτώσω τα κοριτσίστικα όνειρά μου για μια απλή λεπτομέρεια. Εγώ προτιμώ να τον "θυμάμαι" με την εικόνα του κούκλου, του θεού, που είχα πλάσει).

Τι μ' έχει πιάσει αυτές τις μέρες και γυρνάω συνέχεια εκεί? Όλα αυτά θυμάμαι, όλα αυτά ακούω. (Έτσι ξέθαψα και το Black Dog που ακούμε από δίπλα). Πάντα είμαι χώμα στα γενέθλιά μου και αρκετές μέρες πριν, αλλά τέτοιο flashblack στην εφηβεία μου, πρώτη φορά τόσο πολύ. (Πρόσφατα πήρα ένα μαύρο τζην σωλήνα και κάτι "τύπου σταράκια" μαύρα με μωβ μποτάκια. Τα φόρεσα ένα βράδυ και όταν ήρθε η κολλητή να με πάρει να βγούμε, με κοιτάει με περιέργεια και της λέω "έχω ντυθεί τρίτηγυμνασίου"...).

Μάλλον έχει σχέση μ' αυτά που έλεγα στην αρχή. Ίσως να είναι πάλι μια περίοδος που έχω κάνει τα προβλήματά μου παντιέρα για να την παλέψω, ενώ κατά βάθος θέλω να κουκουλωθώ στο πάπλωμά μου και να ξορκίσω τους φόβους μου και το κλάμα μου με τη μουσική... Να πάρω δύναμη, για να σηκωθώ άλλο ένα πρωί ως η δυνατή/μάγκας/σκληρή και κυρίως... μεγάλη.

Υ.Γ.1: Παίρνω μεγάλη δύναμη από το ότι πλέον, πίσω από την πόρτα δεν είναι μια μητέρα που αναρωτιέται αν πρέπει να φέρει παπά να με διαβάσει. Είναι ένα υπέροχο πλασματάκι, που την ανοίγει όταν ακούει τσίτα τις μουσικές, μπαίνει, κι αρχίζει να χτυπιέται μαζί μου... και γουστάρει τη μαλλούμπα... και προσπαθεί να κάνει με τα μπουκλάκια του το ίδιο... και με λέει "μαμά" και γελάνε όλα του. Και μ' αγαπάει γιατί "δεν είσαι σαν τις άλλες μαμάδες, είσαι κι εσύ σαν παιδάκι". Και ξαφνικά δεν με αγχώνει τόσο, το ότι πρέπει να είμαι "μεγάλη".

Υ.Γ.2: Μια ακόμα τεράστια πηγή δύναμης: Η μαγική φωνή πίσω από το μικρόφωνο και τις μουσικές, βγήκε από τα ηχεία, πήρε μορφή, σάρκα, οστά, αίμα, καρδιά, ψυχή... κι ήρθε και τ' ακούμπησε δίπλα μου. Κι είναι όλα κατά πολύ ανώτερα απ' ό,τι θα μπορούσε να έχει ονειρευτεί το κοριτσάκιπουκούρνιαζεστοπάπλωμα. Το οποίο τώρα έχει την αγκαλιά του για να κουρνιάζει.

Outcast

2009-10-18T21:23:00.004+03:00

Δεν είναι ότι χτυπάω στου κουφού την πόρτα...

Είναι που δεν χτυπάω καν, και περιμένω να μου ανοίξουν...

EC* go home

2009-10-11T22:30:00.007+03:00

- Έτσι.
- Έτσι;;; Σίγουρα;

- Ε, μάλλον σίγουρα...
- Μάλλον και σίγουρα... δεν πάει!
- Τι να πω... όλοι έτσι λένε πως θα είναι πάντως.
- Όλοι...
- Άμα δεν μπορείς, πήγαινε αλλού.
- Μα δεν θέλω να πάω οπουδήποτε... σου είπα...
- Τότε έτσι θα πας.
- ...
- Τι;
- Θέλω να πάω σπίτιμου...
- Άντε πάλι...
- Θέλω να πάω σπίτιμου.
- Ε, πήγαινε!!!
- Δεν μπορώ έτσι...
- Πάλι απ' την αρχή... Αφού έτσι είναι για εκεί που πας!
- Εγώ δεν μπορώ να πάω αλλιώς, δηλαδή;
- Πως αλλιώς;
- Ξέρω 'γω... έτσι;

*Extra Celestial

Αν-button

2009-09-28T20:03:00.004+03:00

- Από εκεί έφευγαν όλα? Θέλω να πω… το άδειασμα…

- Ναι… υποθέτω…

- Και πως έγιναν?

- Μου είπαν ότι υπήρχαν από πάντα. Θέμα κατασκευής.

- Ελαττωματικό?

- Όχι, επί τούτου. Έτσι είμαστε.

- Μα δεν σκέφτηκαν ότι από εκεί θα υπάρχουν διαρροές?

- Παράπλευρες απώλειες το λένε αυτό.

- Και είναι πολλές αυτές?

- Μόνο τέτοιες ως πριν λίγο καιρό.

- Τώρα?

- Τώρα… τώρα γέμισαν. Και οι τέσσερις. Τώρα που βρήκα τη θέση μου.

- Που ήσουν πριν?

- Σε καλαθάκι με ραφτικά, σε μια ξεμαλλιασμένη κούκλα, σε ένα φθαρμένο τζιν, σ’ ένα χειροποίητο κολλιέ…

- Δεν ακούγονται άσχημα…

- Όχι, όχι πάντα. Αλλά να… Δεν με κρατούσαν γερά και άφηναν τεράστια κενά στις τρύπες. Φτηνές κλωστές με πρόχειρο ράψιμο. Μονίμως με διαρροές. Και μονίμως σε μετεώριση... ένα «τσακ» κι άλλαζα θέση.

- Και που πήγαινες?

- Σε παγωμένο τσιμέντο, σε ζεματιστή άμμο, σε λασπωμένο γρασίδι…

- Τι άλλαξε?

- Αντί κλωστές, τέσσερα δάχτυλα τις διαπέρασαν και γαντζώθηκαν μαζί με μένα σ’ ένα στήθος. Ζω σ’ ένα Σώμα με Ψυχή.

- Και γιατί είναι ωραίο αυτό?

- Είναι ωραία εκεί, γιατί γεμίζω αντί να αδειάζω. Μυρίζει πότε λιωμένη καραμέλα και πότε μπισκότα με γάλα και πότε φράουλες με λιωμένη σοκολάτα... Με τυλίγει μια γλυκιά ζεστασιά γιατί από κάτω περνάει ένα ποτάμι με καυτά κατακόκκινα νερά. Η μουσική τους... παράγουν μια ονειρεμένη μελωδία όπως ρέουν και τον ρυθμό τον δίνει η πηγή τους. Εγώ ζω κοντά στην πηγή και την ακούω καθαρά. Όταν φοβάμαι, με νανουρίζει ο ρυθμός της. Και το σημαντικότερο? Όταν μεγαλώνουν οι τρύπες, μεγαλώνουν αντίστοιχα και τα δάχτυλα και δεν αφήνουν να ξαναχυθεί έξω τίποτα τίποτα τίποτα τίποτα τίποτα τίπ-

- Ναι, ναι, ντάξει, κατάλαβα...

- Τι κατάλαβες?

- Ότι τώρα δεν θα κρέμεσαι από μια κλωστή και θα μείνεις εκεί για πάντα.

- Τίποτα δεν κατάλαβες... Τώρα όταν θα πέσω, θα πέσουν μαζί μου και τα δάχτυλα. Όχι ξεφτισμένες κλωστές... δάχτυλα! ΑΥΤΑ θα είναι μαζί μου για πάντα. Κι αυτά θα κουβαλάνε για πάντα κομμάτια από αυτές τις μυρωδιές, κι αυτές τις μουσικές κι αυτή τη ζεστασιά... και την Ψυχή, αυτούσια. Αυτή δεν κομματιάζεται. Πολλαπλασιάζεται και μοιράζεται. Με χρειάστηκε ένα Σώμα, όχι ένα ρούχο, κατάλαβες?

ΧΡΙΣΤΟΣ ΑΝΕΣΤΗ!!!

2009-09-11T12:15:00.003+03:00

Κάποτε σας είχα πει για την ατάκα του Α., ότι στις 17/11 είχαν μπει τα... τρακτέρ! στο Πολυτεχνείο, και το είχα καταφχαριστηθεί που το παιδί μου δεν αναγνώριζε σ' εκείνη την τρυφερή ηλικία τα τανκς ως εικόνα (τους είχε δείξει φωτό η νηπιαγωγός).

Ε, ο Α. ξαναχτύπησε με τρελλή ατάκα, που αποδεικνύει και πόση σχέση έχει με τα εκκλησιαστικά (που επίσης το καταφχαριστιέμαι, χωρίς να θέλω να θίξω κανέναν που τα θεωρεί ουσιαστικά για την πίστη):

- Καλή χρονιά, καλή πρόοδο, αρχίζεις αύριο μου είπε η μαμά, ε?

- Τι αρχίζω αύριο?

- Σχολείο!

- Α, νταξ... Δεν θα κάνουμε μάθημα... Έχουμε Ανάσταση...

Τσαφ!

2009-08-31T23:05:00.004+03:00

Τα όμορφα ψέμματα, όμορφα καίγονται

Το Lies, σε διαφορετική εκτέλεση από αυτήν που ακούμε δίπλα.

Mercury Rev Live @ Athens 22/7/09

2009-07-23T10:38:00.008+03:00

Επειδή είμαι πολύ φοβιτσιάρα μ' αυτά, συν το ότι δεν είχα καλό κινητό για λήψεις ως τώρα, δεν σας έχω δείξει ποτέ βιντεάκια από συναυλίες. Χθες ήταν αλλιώς.

Κατ' αρχάς ο χώρος επέτρεπε μια σχεδόν φυσική επαφή μεταξύ καλλιτεχνών και κοινού. Κοινώς, μπορούσαμε να αγγιχτούμε. Σαν να καθόμασταν όλοι μαζί παρέα, και απλά αυτοί σηκώθηκαν κι έπαιζαν. Αυτό ίσχυε φυσικά για όσους δεν κατσικωθήκαμε στα καθίσματα, αλλά κατεβήκαμε και κάτσαμε κάτω.

Ήταν πολύ ζεστά και όμορφα. Αυτό. Τα μουσικά ας τα αναλύσουν οι ειδικοί. Εγώ συνήθως στέκομαι σε ατμόσφαιρα, σε feeling, σε αύρες... Κι από αυτής της άποψης ήταν υπέροχα! Στα highlights: α) Η απίστευτη γλύκα που έβγαζε ο τραγουδιστής, σου ερχόταν να τον βουτήξεις να του κάνεις γούτσου γούτσου! (Καθόλου ερωτικά δεν το εννοώ αυτό, "παιδικά" θα έλεγα). β) Το τεράστιο χαμόγελο του ντράμερ! Αυτό το σχολιάσαμε όλοι μετά, φανταστείτε για τι χαμόγελο μιλάμε!!! Πέραν του ότι τά 'σπαγε ο άνθρωπος αυτό...

Από βιντεάκια έχω 2 στα 3. Τι εννοώ: Από τα τρία τραγούδια που θα ήθελα να είχα, με πρώτο και καλύτερο (για μένα) το Tides of the moon, έχω μόνο τα δύο, και δυστυχώς αυτό που δεν έχω, είναι το... Tides of the moon. Παίχτηκε νωρίς και δεν είχα ξεψαρώσει να βγάλω κινητό και τέτοια.

Σας έχω όμως το The dark is rising και το Goddess on a highway από το ανκόρ!!!

Α, έχω κι ένα bonus... Στο τέλος του ανκόρ, όταν χαιρετάνε, μπορείτε να απολαύσετε τον μπασίστα να έρχεται κοντά στην κάμερα, να χαιρετάει και να στέλνει φιλί και να ξαναχαιρετάει... ΑΑΑΑΑΑΑΑΑΑΑΑΑΑΑΑΑΑΑΑΑΑΑΑΑ!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!

Παρασκήνιο: Εγώ είχα λυσσάξει να πάρω τα sticks του ντράμερ. Δεν τα είχε πετάξει, είχα κι ένα απωθημένο από τους Silversun που τα πέταξε ο "ΘΕΟΣ" και δεν πρόλαβα να πιάσω κανένα... Μού 'κατσε! (Δεν θέλω και πολύ εγώ για να μου καρφωθεί κάτι, όπως θά 'χετε καταλάβει...). Μια και δυο, τους είδα που 'χαν αράξει και πίναν στη σκηνή χαλαρά, ψήνω τον Πάνο (εδώ και η σχετική του ανάρτηση με την ευκαιρία) να πάμε μαζί να μην ντρέπομαι, με τον όρο ότι θα μιλήσω εγώ. Βρίσκω πρόχειρο τον μπασίστα και του το αμολάω. (Έβαλα και τη σχετική σάλτσα "που τα θέλω για το γιο μου", να φανεί "αμάρτησα για το παιδί μου" τύπου, μπας και ξεφτιλιστώ λιγότερο). Ε, γελάει ο άνθρωπος και λέει "θα πάω να τον ρωτήσω" (τον ντράμερ). Εκεί σκάει ένας παπάρας-ελληνάρας (aka διοργανωτής? παρατρεχάμενος?) μ' ένα ύφος δέκα καρδιναλίων και πάει να μας την πει, και καλά "τι θέτε, εμένα πείτε" και τέτοια. Του λέω τι θέλω, μου λέει "δεν γίνεται", τον γράφω στ' αρχίδια μου, και συνεχίζω να κοιτάω τον μπασίστα με το βλέμμα "πληγωμένο κουταβάκι" το οποίο ομολογουμένως πάντα πιάνει, τό 'χω η πουτάνα. Βρήκαν ένα σπασμένο εκεί και μού 'δωσαν, είπαμε σαν καλά παιδιά τα "ευχαριστώ" μας, εγώ επιδεικτικά ΜΟΝΟ μπρος τον μπασίστα και τον Χριστιανό που τό 'δωσε, αγνοώντας τον παπάρα-ελληνάρα. Ο οποίος δε, πήρε μετά "φιλικό" ύφος και μας άρχισε στα "αλήθεια παιδιά, τους έχουν τελειώσει, κι έχουν κι άλλα tour" και του κώλου τα εννιάμερα. Αυτόν τον άφησα στον Πάνο να τον τακτοποιήσει, που τό 'χει κιόλας μ' αυτά... του πέταξε ένα απαξιωτικό "κι έτσι νά 'ναι, που σιγά μην είναι, πάρτε το πρωί από τα Εξάρχεια καμμιά δεκαριά", αλλά μ' ένα τρελλό υφάκι "σε τα μας τέτοιες παπαριές???" που το καρακαταφχαριστήθηκα!!! Ακολούθησαν ονειρεμένες ατάκες από τον Κώστα (Fuzzy Snail) στο μοναδικό και απαράμιλλο Σαλιγκαρίσιο ύφος: "Πήγες κι είπες "I want the stick of the drummer"? Και δεν βγήκε το παλικάρι να σου πει "Come and get it"???" και άλλα τέτοια, μεταξύ γέλιων και φράσεων του στυλ "δώσμου να πιάσω κι εγώ λίγο", "εσύ τόση ώρα παίζεις, η σειρά μου είναι", κλπ. Ώριμα κι ενήλικα, ξέρετε...

Άλλα 2

2009-07-20T09:00:00.000+03:00

"En vole"

ِΓιορτάζω.
Μόνη μου.
Πάλι.
Γιατί έτσι.
Κι επειδή έτσι, δεν το ανεβάζω στις 22, το ανεβάζω τώρα.
Δικιά μου είναι η γιορτή, ό,τι θέλω την κάνω.

Γιορτάζω που μπορώ να γιορτάζω μόνη μου.
Γιορτάζω που δεν κουράστηκα να γιορτάζω.
Γιορτάζω που μπορώ να μετατρέψω το καθετί σε γιορτή.

Γιορτάζω που μπορώ πάντα να μαζεύω όλα αυτά τα κομματάκια που αποκολλήθηκαν κατά την πτήση, βουτώντας σε απύθμενα βάθη, σκαρφαλώνοντας σε απάτητες κορφές... τα ξετρυπώνω από οπουδήποτε κι αν σκάλωσαν ή θάφτηκαν ή κρύφτηκαν. Τα μαζεύω προσεκτικά και τα κολλάω με σελοτέιπ. Στις ενώσεις φτιάχνω ζωγραφιές για να μην φαίνονται τα μπαλώματα, προσέχοντας παράλληλα να ταιριάζουν με τα κενά... να μην χαλάει και το παζλ.

Κι ύστερα πάλι ίπταμαι. Και ξέρω πως θα σκορπίσουν πάλι. Και γιορτάζω.

2

2009-07-05T09:00:00.001+03:00

Το παρόν διαλύεται στα εξ ων συνετέθη

2009-05-25T13:06:00.007+03:00

Εγώ κάθομαι αναγκαστικά εδώ

αλλά εμένα μ' έχω ήδη στείλει εκεί.

Αν πάω κι εγώ, έχει καλώς.

Αν όχι, θα συμβιβαστώ με τις καρτ-ποστάλ

που θα λαμβάνω από εμένα.

Και θά 'ναι θέμα χρόνου να ξαναενωθούμε.

ΕΝΔΕΚΑΤΗ ΕΝΤΟΛΗ: ΟΥ ΔΕΙΣ ΚΟΚΚΙΝΟΠΟΥΛΟ ΝΥΧΤΙΑΤΙΚΟ

2009-05-18T09:28:00.005+03:00

Σάββατο, 9/5/09, μετά τα μεσάνυχτα.
Δέκατη εντολή στον Alpha και μετά θεωρητικά ύπνος.
Αμ δε...

Επεισόδιο 14 με τίτλο «ΟΡΦΑΝΗ ΜΗΤΡΟΣ».
Η Αλικάκη μόλις έχει μάθει την τραγική ιστορία των γονιών της και χτυπιέται στο αυτοκίνητο. Εγώ ακούω το κομμάτι που παίζει και χτυπιέμαι στον καναπέ.

Πούστη Κοκκινόπουλε... (με την καλυτερότερη έννοια αυτό!). Πότε θα κυκλοφορήσεις ένα soundtrack με τις μουσικάρες που βάζεις στις σειρές σου??? Πάλι θα κάνω να ξανακοιμηθώ όσο πάρει μέχρι να βρω κομμάτι που έπαιξε σε επεισόδιό σου???????? Φτουουουουουου!!!!!! (Αυτός ο άνθρωπος πρέπει να κάνει εκπομπές στο ραδιόφωνο... κάτι...)

Λίγες μέρες πριν η Μ. μου λέει ότι ένα χρόνο σχεδόν πριν άκουσε ένα κομμάτι σ’ ένα επεισόδιο, και μόλις εκείνη τη μέρα το βρήκε στο You Tube σε μια playlist που έχει ανεβάσει κάποιος με τραγούδια από την Δέκατη Εντολή.

Σηκώνομαι, ρίχνω κάτι πάνω μου και πάω στον υπολογιστή. Η νύχτα προβλέπεται μακρά...

Ακούω ΚΑΙ ΤΑ 36 κομμάτια της εν λόγω playlist. Τζίφος. Νεύρα κοτσίδες και το σκορπινίστικο πείσμα «άμα δεν γίνει το δικό μου θα σκάσω» να βαράει κόκκινα.

Ψάχνω να βρω το επεισόδιο σε κανά σχετικό site για να ξανακούσω το συγκεκριμένο σημείο. Είχα στο μυαλό μου καρφωμένο το πολύ συγκεκριμένο σημείο, το οποίο δεν είχε στίχους, ώστε να το αναζητήσω με τη γνωστή μέθοδο «γκουγκλίζω ό,τι έπιασε τ’ αυτί μου κι ελπίζω να το εντοπίσω από τους στίχους του». Πρέπει λοιπόν πάση θυσία να το ξανακούσω, γιατί έχοντας ακούσει και τ’ άλλα 36 κόντευε να μου «φύγει».

Βρίσκω το επεισόδιο, πάω όλο χαρά να το δω... Πάλι τζίφος. Μου έδινε μόνο 5 λεπτά να δω, εκτός κι αν κατέβαζα το Veoh, γινόμουν μέλος κι άλλα διαδικαστικά που τα σκυλοβαριέσαι σε νορμάλ ώρες, πόσο μάλλον 2.00 τα χαράματα.

Συνεχίζω να ψάχνω το internet. Βρίσκω την επίσημη σελίδα της Frenzy Films, την εταιρεία παραγωγής, και – ω του θαύματος – έχει αναλυτικά όλα τα επεισόδια με τίτλο, υπόθεση, συντελεστές και... κάτω κάτω έχει τα κομμάτια που ακούγονται στο συγκεκριμένο επεισόδιο!!!

Αρχίζω και τα γκουγκλίζω ένα προς ένα. Άλλα να βρίσκω, άλλα να μη βρίσκω... μια παράνοια... Είχα αρχίσει να μη θυμάμαι ποιο βρήκα που, κι αν το άκουσα τελικά...

Γύρω στις 02.30΄ χτυπάει τηλέφωνο.

Μ: Έλα, κοιμάσαι?
Σ: Όχι, έχω βρυκολακιάσει. Θυμάσαι που μου έλεγες προχθές τι είχες πάθει με τη Δέκατη Εντολή? Τα ίδια και χειρότερα.
Μ: Να σου δώσω link για τη λίστα που σου έλεγα?
(καμμία απορία για την ώρα της κλήσης... το θέμα... Αυτό το υπέροχο, που όταν συζητάνε δύο «τρελλοί» συνεννοούνται μια χαρά)
Σ: Άσε, την έχω ήδη βρει και την έχω ακούσει κιόλας ολόκληρη. Επίσης, μέχρι στιγμής έχω...
(της αναφέρω όλα τα παραπάνω που έχω ήδη κάνει και ψήνεται κι αρχίζει και ψάχνει κι εκείνη. Είπαμε, οι δύο τρελλοί....)

Είμαστε στ’ ακουστικά χωρίς να μιλάμε μεταξύ μας, απλά ακούμε η μία τους μονολόγους της άλλης, καθώς ψάχνει μάταια.

Σ: (Ανάμεσα σε μανιασμένο ήχο πληκτρολογίου) Το γαμίδι...
Μ: (γελάει δυνατά)
Σ: Τι γελάς, ρε? (γέλιο)
Μ: Μαλάκα, συνειδητοποιείς τώρα πως είμαστε και τι κάνουμε?
Σ: Ναι... Αλλά μας έχω απόλυτα ικανές! Το ίδιο κόλλημα τρώμε μ’ αυτά, γι’ αυτό καταλαβαινόμαστε!

Συνεχίζουμε για λίγη ώρα και μετά την αφήνω να πάει να κοιμηθεί, λέγοντάς της πως κι εγώ θα κάνω το ίδιο.

Κυριακή 10/5/09, ώρα 10.30΄.

Μ: Εμπρός?
Σ: Το βρήκα!
Μ: Καλημέρα! Τι?
Σ: Ναι, καλημέρα, ΤΟ ΒΡΗΚΑ, ΛΕΩ!!!
Μ: (τρελλό γέλιο) Ρε μαλάκαααααααα!!!!!!!! Δεν έχεις κοιμηθεί?????
Σ: Όχι καλέ, κοιμήθηκα, απλά αφού συνέχισα για λίγο τις προσπάθειες.

Κατάλαβα πως η μόνη μου ελπίδα ήταν να ξαναδώ το επεισόδιο. Να ακούσω πιο προσεκτικά, ή να το βάλω σε κάποιον να το ακούσει, μπας και του θυμίσει κάτι. Πάω και κάνω όλα εκείνα τα κέρατα που ήθελε το Veoh. Το βρίσκω και αρχίζω το download. Μόλις είδα με τι ταχύτητα κατεβαίνει, αποφάσισα να πάω να κοιμηθώ, γιατί πλέον το θεωρούσα παράλογο ακόμα ΚΑΙ για μένα να κάθομαι από πάνω να κοιτάω την μπάρα προόδου!

Με το που άνοιξα το μάτι μου, πριν κάνω καν καφέ, κοιτάω να δω αν έχει κατέβει. Download complete. Γιεεεεεεεεςςςςςςςςςςςς!!!!!!!!!! Κάνω καφέ, και πάω όλο χαρά να παλουκωθώ στο πισί. Σκέφτομαι πως και να μην το βρω, μπορώ να το «λιώσω» από το επεισόδιο... έστω και μόνο αυτό το μικρό μέρος που ακουγόταν εκεί. Συνεχώς.

Με το καθαρό μυαλό της ημέρας, παρατηρώ ότι λίγο πριν το σημείο που έπαθα εγώ την παράκρουση, παίζει ως χαλί κάτω από έναν πολύ σημαντικό διάλογο των πρωταγωνιστών για την πλοκή της υπόθεσης, ένα μέρος που έχει στίχους!!! Και δεν δείχνει να «κόβεται» και να παίζει άλλο μετά στην σκηνή με το αυτοκίνητο, είναι το ίδιο!!! Μη έχοντας τώρα κανένα ενδιαφέρον για τον διάλογο, μπορούσα να το προσέξω. Το βάζω και το ξαναβάζω παλεύντας ν’ ακούσω κάτω από τα λόγια τους.

Τον κόβω από τη ρίζα ότι αυτή η φωνή είναι του Damien Rice. Θυμάμαι ότι ένα από τα 6 τραγούδια που αναφέρονταν ως επένδυση του επεισοδίου, ήταν το Eskimo, το οποίο όμως είχα ακούσει και δεν το αναγνώρισα ως αυτό που με στοίχειωσε νυχτιάτικο.

Ξαναμπαίνω να το ακούσω στο You Tube, νομίζοντας πως κάτω από τις χθεσινοβραδινές συνθήκες και όλα όσα είχα ακούσει, κάτι «έχασα». Έτσι κι αλλιώς, είναι σύνηθες γι’ αυτόν, αλλιώς να ξεκινάει κι αλλιώς να καταλήγει ένα κομμάτι! Φαντάζεστε κάποιος να έχει ακούσει κάπου το δεύτερο μέρος από το I remember και ψάχντοντάς το, ν’ ακούσει την αρχή? Θα νομίζει ότι έκανε κάτι λάθος!!!

Έλα όμως που κάθομαι και το ακούω δευτερόλεπτο προς δευτερόλεπτο και... καμμία σχέση??? Ξανά μανά πίσω στο επεισόδιο. Αν έβλεπε κανείς τις εκφράσεις προσπάθειας στο πρόσωπό μου, όταν πάλευα να «πιάσω» κανά στίχο για να τον γκουγκλίζω, θα ανησυχούσε... πραγματικά θ’ ανησυχούσε... Να μού ‘ρχεται να φωνάξω στους ηθοποιούς «ΣΚΑΣΤΕ ΓΑΜΩ ΤΗΝ ΠΟΥΤΑΝΑ ΜΟΥ Ν’ ΑΚΟΥΣΩ!!!»

Μετά από 3-4 προσπάθειες χωρίς αποτέλεσμα, προφανώς έβαλα τον ιδανικό συνδυασμό λέξεων που «έπιασα» και... ΤΣΟΥΠ!

DAMIEN RICE – PRAGUE !!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!

Αφού λέω στη Μ. όλα αυτά από το τηλέφωνο, το βάζουμε στα ψαχτήρια/κατεβαστήρια και το βρίσκουμε... και το ακούμε μαζί από τηλεφώνου...

Ω, θε μου... Ω, ΘΕΕ ΜΟΥΟΥΟΥΟΥΟΥΟΥΟΥ!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!

Όχι η τρίχα... όχι η πέτσα.... Κόντευαν να φύγουν από πάνω μου όλες οι πρώτες στοιβάδες της επιδερμίδας!!! Καλά, εκεί δε, που αρχίζει και σφαδάζει ο Damien…

Δεν υπάρχουν γραμματικοί συνδυασμοί που να αποδίδουν τα επιφωνήματά μας, αφού μας τέλειωσαν τα «άπαπαααααα», «ωωωωωωωωωωωχχχχχχχ», κλπ.

Σκέφτηκα πολύ με τι ανάρτηση θα το ανεβάσω στο μπλογκ. Θα ήταν παραπάνω από ιδανικό για κάποια κείμενά μου, τύπου Sugar… Flat lying… Αλλά μετά από ώριμη σκέψη, κατέληξα πως δεν θέλω να επιβαρύνω το κάρμα μου με αυτοκτονίες αθώων αναγνωστών του μπλογκ μου.

Προτίμησα να σας γράψω την ιστορία του, και να σας αποκαλύψω για μία ακόμη φορά, όπως σε μπλογκοπαίχνιδα στο παρελθόν, πόσο συγκροτημένος, ώριμος, λογικός και πάνω απ’ όλα μετρημένος άνθρωπος είμαι....

Υ.Γ.1 Ελπίζω να μας βάλουν σε διπλανούς θαλάμους, Μ. μου, ναι?

Υ.Γ.2 Με αφορμή το Damage Fatale της προηγούμενης ανάρτησης, είχα θυμηθεί την ονειρεμένη ταινία του Λουί Μαλ - στην οποία ακούγεται αυτό το αριστούργημα του Πράισνερ - με τον Τζέρεμυ Άιρονς και τη Ζυλιέτ Μπινος, το Μοιραίο Πάθος (Πρωτότυπος τίτλος: Damage). Από εκεί, η εξής θεϊκή ατάκα:

With love comes risk. With obsession comes... Damage.

Damage fatale

2009-05-09T13:56:00.020+03:00

Από εμένα...

... σ' εσένα.

Επειδή είμαστε έτσι.

Broken Glass

Thorn apart

2009-04-30T17:04:00.008+03:00

Το αγκάθι κάνει πάρτυ μέσα στη σάρκα μου.

Σκάει μύτη στην επιδερμίδα, που και που,
και μου βγάζει γλώσσα περιπαικτικά.

Ύστερα τρέχει και ξανακρύβεται ακόμα βαθύτερα,
ματώνοντας τα πάντα στο πέρασμά του.

Φωλιάζει με θράσος στα σπλάχνα μου και θρέφεται από τα γιατί μου.

Γιγαντώνεται.

Πρέπει νά 'χει γίνει τουλάχιστον συρματόπλεγμα ως τώρα.

Flat Lying

2009-04-24T12:07:00.004+03:00

Έτσι απλά θα γίνει. Μια μέρα. Μια μέρα σαν όλες τις άλλες. Απλά. Αθόρυβα.

Πως λέμε για κάποιον «έφυγε ήσυχα στον ύπνο του»? «Δεν ταλαιπωρήθηκε»?

Έτσι.

Ούτε νεκροψία δεν θα ζητήσουμε.

- Από τι πήγε?
- Από ρηχά γεράματα.