"Well, I'm gonna get out of bed every morning... breathe in and out all day long.
Then, after a while I won't have to remind myself to get out of bed every morning and breathe in and out...
and, then after a while, I won't have to think about how I had it great and perfect for a while."

Σάββατο, 10 Οκτωβρίου 2015

Summer @Barrett


Διάλογος με Χ.
- Να πάμε καμιά μέρα και σ' ένα που είδα κι έχει ανοίξει πιο κάτω αριστερά από το Τρανζίστορ
- Τι, καλό?
- Γλυκούλι φαίνεται, και πρέπει να συσχετίζεται με κάποιο τρόπο με τους μισούς μου φίλους από το φμπ... τώρα άνοιξε

Κάπως έτσι το πρωτάκουσα.

Διάλογος με Κ.
- Σόρρυ που σας χώνω όλους να βγαίνουμε τόσο νωρίς, αλλά άμα γυρίσω σπίτι, δύσκολα ξαναξεκουνάω για κέντρο, ενώ καπάκια από τη δουλειά είμαι δίπλα
- Ντάξει ρε, κανένα πρόβλημα, μ' έχει πιάσει να φάω και frozen yogurt, θα μου κάνεις παρέα να τσακίσω ένα, θα χαζολογήσουμε μ' αυτό, θα περάσει η ώρα
Αργότερα
- Τελικά κοντά ήταν δεν έχω προλάβει να το τελειώσω. Αυτό είναι?
- Ναιαιαιαι!!!! Άχου τι ωραίοοοοοοο!!!!!!!!!!
(Άδειο, 2-3 άτομα μέσα στη μπάρα, προφανώς προσωπικό και ίσως κανά δυο φίλοι. Κοπέλα ακούει τις τσιρίδες μου, με βλέπει να κοιτάω ολούθε σα χαζοχαρούμενο και βγαίνει χαμογελαστή)
- Καλησπέρα! Θα καθήσετε?
- Εννοείται θα καθήσουμε.
- ... εεε.... συγνώμη ... μη μου πείτε ότι κάθεστε όρθιες απ' έξω, μέχρι να τελειώσετε αυτό που τρώτε?
- Τώρα, τώρα, το τελειώνω, δεν πειράζει
- Καλέ τι κάνετε?!?! Σας παρακαλώ, καθήστε!!!

Αρχίζω να τικάρω νοερά διάφορά κολλήματά μου:
Χαμόγελο. Τσεκ
Ευγένεια. Τσεκ.
- Τι σκέφτεσαι?
- Να, τι ωραία πρώτη εντύπωση για καινούργιο μαγαζί. Ωραία κοπελίτσα, εξαιρετικά στυλάτα ντυμένη κι όχι σαν κακιά βίζιτα επειδή έχει ωραίο σώμα, έξυπνη που τό 'πιασε με το γιαούρτι κι ευγενική που ήρθε ως έξω να μας πει τόσο φυσικά και φιλικά ότι "για όνομα!" και μας κάθησε... μπράβο τους!

Η ώρα περνάει πολύ ευχάριστα, καθώς ο μέγιστος παράγοντας ΜΟΥΣΙΚΗ είναι ταμάμ του γούστου μου, αρχίζει να έρχεται και κόσμος σιγά σιγά, εμείς ψιλοτελειώνουμε τη δεύτερη μπύρα, εγώ είμαι κι απ' τη δουλειά... Οπότε κάπου εκεί μάλλον παραένιωσα "σα στο σπίτι μου" κι όπως είχα ξαπλωθεί στα μαξιλαράκια που έχουν στο κατώφλι, αφαιρούμαι ΕΝΤΕΛΩΣ. Αλλού, έτσι? Μηδέν επαφή, όπως όταν αράζω στη βεράντα μου μόνη ή με παρέα και δεν χρειάζεται να μιλάμε. Κάποια στιγμή αντιλαμβάνομαι 3 αγόρια πιο κει στην πόρτα κάτι να λένε, να μας κοιτάνε και να ψοφάνε στο γέλιο. Η Κ. τους μιλάει, γελάει κι αυτή. Αρχίζω και παίρνω μπρος. Προφανώς όπως ήμουν στην κοσμάρα μου, τα μάτια μου "κοιτούσαν" προς τα εκεί, αλλά οι άνθρωποι δεν φαντάστηκαν ότι το βλέμμα ήταν ακατοίκητο και μου μίλησαν, θεωρώντας ότι συμμέχω σε κάτι που γινόταν. Δεν ξέρω η άλλη η γαϊδούρα τι απάντησε για λογαριασμό μου, αλλά μετά γελούσαν όλοι μαζί κι εγώ ήμουν σε φάση:
- Τιιιιιι??????? Τι ρεεεεε?????? Πείτε μου κι εμένα, τιιιιιιι???????? Έλααααααααα!!!!!!!!!!
Κάπως έτσι συστηθήκαμε κι ανταλλάξαμε μερικές κουβέντες, και μάθαμε ότι είχαν ανοίξει πρόσφατα, ακόμα φτιαχνόταν, ανεβήκαμε να δούμε και το πάνω (εγώ ερωτεύομαι το πίσω βεραντάκι, μαθαίνω ότι όπου νά' ΄ναι έρχονται και οι μαξιλάρες, ησυχάζω), λέμε τα καλορίζικα, κλπ.

Διάλογος με Χ.
- Πήγα σ' αυτό που μού 'λεγες, με την Κ.
- Α, για πες, ωραίο?
- Τέλος, κλείσαμε, βρήκα που θα ξεκαλοκαιριάσουμε
- Αχ, τέλεια. Βρίσκεις εύκολα να κάτσεις και τέτοια?
- Κοίτα, τόσο νωρίς που πάω εγώ, βρίσκουμε άνετα, μετά έχει τον κόσμο του, αλλά μη φανταστείς πήχτρα, δεν το ξέρουν πολλοί ακόμα... Ό,τι προλάβουμε να φχαριστηθούμε πριν το βάλει κι αυτό καμιά Popaganda και μετά την κάτσαμε. Α, μια προειδοποίηση... έχω προλάβει κι έχω γίνει ρεζίλι, σόρρυ...

Πρώτη επίσκεψη με Χ.
- Είδες που σού 'λεγα? Κι ήταν άλλη η κοπελίτσα, αλλά κι αυτή, στο ίδιο στυλ
- Ναι, ναι, και το σέρβις και η μουσική... αλλά και ο χώρος... Καλά, δεν μου κάνει εντύπωση, γιατί μ' αυτήν που τό 'χει, είμαστε φίλες στο φμπ κι είναι εντελώς σαν κι εμάς, γι' αυτό είναι το μαγαζί λες και το κάναμε παραγγελία.
- Ποια "αυτή" ? "Αυτός". Αυτός εκεί με τα μούσια τό 'χει, που σού 'λεγα πού 'γινα ρόμπα τις προάλλες?
- Ε, μήπως τό 'χουν πολλοί? Πάντως κι εκείνη σίγουρα κάτι είναι εδώ, μήπως τους κάνει δημόσιες σχέσεις, γιατί ... Αααα, νάτη!
- Ααααα, ωραίαααα... Όντως, "δικιά" μας. Ε, για ρώτα τη, να μας φύγει κι η απορία.
- Δε μιλάμε. Δεν γνωριζόμαστε.
- Ρε θα μας τρελάνεις, τώρα δε μού 'λεγες είστε φίλες?
- Στο φμπ. Δεν την ξέρω την κοπέλα, πως θα της μιλήσω?
- .... τα φμπ σας, μέσα...
- Δεν ξέρεις, επειδή δεν έχεις.

Αντίστοιχα με τα δικά μου "τσεκ", έχοντας κι εκείνη θέματα, κάνει τα η Χ. τα δικά της, ένα εκ των οποίων είναι το "φέρνουμε αποδείξεις". Καράτσεκ! Με αποκορύφωμα ένα βράδυ που ερχόμενη από μέσα προς στις θέσεις μας στο κατώφλι, μου λέει εκστασιασμένη: "Τους είδα όπως πέρναγα να κόβουν αποδείξεις σε μια παρέα που πήρε σφηνάκιααααα!!!!!!!! Κόβουν και στα σφηνάκια, ρε φίλε, αυτό παίζει και να μην τό 'χω ξαναδεί ποτέ στη ζωή μου!"

Άλλη επίσκεψη με Χ.
- Ώπα, Χ., κάτσε από κει! Είσαι στη μεριά μου!
- Γιατί???
- Γιατί εδώ είναι η θέση μου
- Μπα έγινε και θέση ΣΟΥ τώρα? Αιντάααα....
- Ναι, αλλά αν δεν καθόσουν από κει, δεν θα έβγαζες τόσο ωραία φωτό και δεν θα την διάλεγε η "φίλη" σου να την ανεβάσει και στο δικό τους φμπ! :Ρ
- Ότι τώρα βρήκες πειστικό επιχείρημα, να κάθεσαι εσύ συνέχεια από κει? Δε σφάξανε!
- Καλά, θ' αλλάζουμε να ακουμπάς κι εσύ την πλάτη σου... 
....
- Μ' έχει πιάσει το γόνατό μου, θέλω να το τεντώσω... Θα το παραξηλώσω άμα κάτσω στο πλάι κι ανοίξω το ένα πόδι μέσα και το άλλο πόδι έξω? Δεν χωράω αλλιώς...
- Άμα σε βολεύει... σιγά, φούστα φοράς?
- Όχι, απλώς αγχώνομαι, μ' αυτο το "σα στο σπίτι μου" που με πιάνει εδώ μέσα, μην ξαναγίνω ρόμπα... Αλλά σιγά τώρα, ποιος θα το προσέξει, θα μου πεις, ε?
- Ναι, μωρέ...
Λίγο αργότερα, από τη μέσα πλευρά σκάει ο "μούσιας", ο οποίος πρέπει να κλείσει την πόρτα λόγω ώρας για τον ήχο, η οποία κάπου "βρίσκει"... Που να φανταστεί ο Χριστιανός... Κάτι κοπέλες να κάθονται στο κατώφλι στα μαξιλαράκια έβλεπε... Νά 'χουν κι ένα πόδι πίσω, λογικά δεν πάει το μυαλό.
- Έχεις κατακοκκινίσει, τι σου είπε?
- Δεν είπε κάτι κακό, καλέ, ο καημένος, γέλαγε, εγώ θέλω ν' ανοίξει η γη να με καταπιεί. Βασικά δεν άκουγα καν, από τη μουσική κι από την ξεφτίλα. Απλώς χαμογελούσα συγκαταβατικά, έβγαζα το πόδι μου και κατάπινα την ντροπή μου. Μέσες άκρες έπιασα το νόημα.
- Ξεκόλλα, σιγά...
- Πωπω, σε λίγο θα με βλέπουνε και θα μου φέρνουνε να μου ρίξουν καμιά κουβερτούλα άμα παραγείρω, κι έτσι...

ΕΙΔΙΚΗ ΜΝΕΙΑ ΣΤΙΣ ΜΟΥΣΙΚΕΣ (ακολουθούν μαζεμένες ατάκες από πολλοστές επισκέψεις:)
- Πωωωωωωωωωω τι βάζει πάλιιιιιιιιιιι! Τι κάνει ρε το άτομο σήμερα???? Για δες λίγο στο φμπ ποιος παίζει να ξέρουμε?
- Μισό... Αλέκος Σώρρος
- Ωραίος ο Αλέκος, λες και του δώσαμε λίστα!
...
- Ιιιιιιιιιιιιιιιιι, δεν το πιστεύω, πάλι σήμερα!
- Ναι, ρε, τι 'ν' αυτό, σαν να κάθομαι σπίτι με τον Ν. και βάζουμε μουσική είναι, απίστευτο!
- Για δες πάλι λίγο εσύ πού 'χεις φμπ, αυτό ποιος είναι πάλι?
- Κάτσε... Αλέκος Σώρρος
- ... οκ...
...
- Νταξ... τέλος.... δεν υπάρχει... εγώ δεν φεύγω σήμερα, να με ξυπνήσει το πρωί όποιος έρθει να σκουπίσει...
- Όντως ρε παιδί μου, δε μου 'χει ξανατύχει αυτό σε μαγαζί. Μα όλα!!!???!!!
- Σ' έχω πρήξει, αλλά δες σε παρακαλώ ποιος παίζει
- .... Μάντεψε...
- Αλέκος Σώρρος?
- Εμ...
- Αυτός παίζει καθημερινά εδώ, ή εμείς ερχόμαστε όλο την ίδια μέρα της εβδομάδας τελευταία?


~     ~     ~

Πέρα από την όποια δόση χιούμορ, θεωρώ ότι σε μία εποχή που λέμε ότι ανοίγουν διάφορα σαν τα μανιτάρια, εκμεταλλευόμενοι πιάτσες που γίνονται της μόδας, κάνοντας αρπαχτές, κι όλα τα στραβά και τα κακά, είναι μια πολύ ευχάριστη έκπληξη και ανάσα, να ανακαλύπτεις σωστούς επαγγελματίες, με όρεξη, με γούστο, με σεβασμό και με μεράκι. Καθαρά ποτά, σωστά κοκτέιλς, άψογο σέρβις, καλόγουστο, ζεστό, και οικείο περιβάλλον, ωραίος κόσμος, προσιτές τιμές και προσφορές τα Δευτερότριτα (που δεν έχω αξιωθεί να πάω ΠΟΤΕ) και... κόβουν αποδείξεις, φίλε! Α, κι αδειάζουν και τασάκια. Τέλος... Η ΜΟΥΣΙΚΗ!!!!!!!!!!! Οκ, υποκειμενικά γούστα είναι αυτά, αλλά... ΑΛΛΑ!

Δυστυχώς σε πολλά μέσα προωθούνται πληρωμένα άρθρα, το ξέρουμε μια ζωή αυτό, κυρίως στον χώρο της εστίασης. Με κάποιο αντίτιμο, άπειροι μπορούν να σου γράψουν "Ανακαλύψαμε το υπέρτατο μέρος για...", "Που φτιάχνεται το καλύτερο τάδε της Αθήνας", κλπ. Όταν λοιπόν γράφουμε μια καλή κουβέντα κάποιοι που αποκλείεται να τα παίρνουμε (ποιος να μας τα δώσει άλλωστε? για ένα πεθαμένο από χρόνια blog?), τα λεγόμενά μας αποκτούν άλλη βαρύτητα. Κι έστω στους λίιιιιγους που μας διαβάζουν, θα ακουστεί και δεν υπάρχει καλύτερη διαφήμιση από την "από στόμα σε στόμα".

 Καλά ξεκαλοκαιριάσαμε λοιπόν, ελπίζω κι εύχομαι να ξεχειμωνιάσουμε κιόλας και να μην χαλάσει κάτι από τη συνταγή.

(Πρέπει να το λέμε το καλό, ακόμα κι αν φοβόμαστε ότι θα το μάθουν όλοι και δεν θα ξαναβρούμε να κάτσουμε.στο αγαπημένο μας μέρος. Κι εγώ αγαπώ Barrett.)


~     ~     ~

Σας αφήνω με κάτι που λατρεύτηκε και έμεινε στο repeat μου για πολύυυυυ καιρό:

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου