"Well, I'm gonna get out of bed every morning... breathe in and out all day long.
Then, after a while I won't have to remind myself to get out of bed every morning and breathe in and out...
and, then after a while, I won't have to think about how I had it great and perfect for a while."

Δευτέρα, 3 Αυγούστου 2015

80's souvenirs

... κυρίως από τότε. Είναι και κάποια early 90's. Τι είναι όλα αυτά?

Ας το πιάσουμε απ' την αρχή. Γεννήθηκα Σκορπιός. Αυτό έμαθα από τη Χ. ότι σημαίνει ρακοσυλλέκτης. Δεν μπορώ να πετάξω πράγματα. Από παιδί. Όλα κάτι θυμίζουν. Κι όλα μου φαίνονται σημαντικά ως αυτό που μου θυμίζουν όχι ως αντικείμενα. Πριν μερικά χρόνια που χρειάστηκε να κάνω χώρο στο σπίτι για να συγκατοικήσω, θυμάμαι να μαζεύω και να πετάω πράγματα και να νιώθω λες και μου αφαιρούν μέλη χωρίς αναισθητικό.

Πρόσφατα έκανα ανασκαφές στο πατρικό, μήπως βρω κάτι που έχω χάσει. Δεν το έχω βρει. Ακόμα. Νιώθω απίστευτη ανάγκη να πω αυτό το "ακόμη" γιατί αδυνατώ να αποδεχτώ το ενδεχόμενο να έχει χαθεί. Το θέμα είναι ότι άνοιξα για πρώτη φορά μία ντουλάπα όπου η μαμά μου σεβόμενη τη μούρλα μου, μου "έκρυβα" όλα αυτά που μάζευα από παιδί. Την έλεγε "η ντουλάπα με τα ενθύμια της Στέλλας".

Έχω περάσει αρκετό καιρό ανοίγοντας κουτάκια, σακουλάκια, χαρτάκια, διπλοτριπλοκλεισμένα με σελοτέιπ, με λαστιχάκια, .... Μια έκλαιγα, μια γελούσα... Ήρθαν στη μνήμη πράγματα που ούτε με τυρμπουσόν δεν θα έβγαιναν. Της έστειλα ένα φιλί ευχαριστώντας την που με σεβάστηκε και έτσι απήλαυσα αυτό το θείο δώρο.

Αποφάσισα μερικά πράγματα να τα φωτογραφίσω και να τ' ανεβάσω εδώ. Στο ημερολόγιό μου. Τουλάχιστον όσα δεν είναι απολύτως προσωπικά και δεν αφορούν τρίτους. Παίζει και να είναι Νο1 στο ΤΟΡ-5 των αναρτήσεων που δεν αφορούν απολύτως κανέναν άλλον πλην εμού. (Κι όμως είμαι σίγουρη ότι όλο και κάποιος θα βρει κάτι που θα ξυπνήσει μια ανάμνηση...)

Ξεκινάω λοιπόν, κι όσο αντέξω γιατί είναι και αργάμιση... Ό,τι μείνει, σε επόμενες αναρτήσεις, αρκεί να μπορώ να τα βρίσκω εδώ αν μου χαθεί τίποτα!


Πολύ χαρτζηλίκι κατέθεσα... Ο οργασμός των σχολικών.


Ομοίως...


 Ίσως ο πρώτος κατάλογος του Body Shop!


 Tεράστιο καμάρι της συλλογής: 70's ενθύμιο!
(Ναι, μάζευα και των άλλων!)
TOSCA της μαμάς!!!!!!!!!!!
(Old Spice του μπαμπά δεν φύλαξα, αλλά δεν έχει εκλείψει...)


 Αυτοκόλλητα "φουσκωτά"

 Κασετίνα, πορτοφολάκι, στυλο, ρολόι

 Το πάνω αριστερά, είναι μίνι κερομπογιές!
(Τα σπίρτα ήταν λόγω γουτσουγουλινέ θέματος, δεν κάπνιζα από τότε!)

 Από τους πανευρωπαϊκούς... Σακοράφα, Βερούλη, remember?

 Κάποιο από τα δύο αρκουδάκια-μανταλάκια μου το είχε πάρει Αγ. Βαλεντίνου,
ή ο πρώτος ή δεύτερος "πουταχαμεφτιάξει".
Την stick κόλλα με μωβ φόντο και ρομαντική ζωγραφιά... ο Θεός κι η ψυχή μου πού την είχα βρει!
Το ... παπί να το πω?... ήταν συναρμολογούμενο, τύπου γρίφος.
Προπομπός κάποιων που ακολουθούν.

 (Δεν κρατήθηκα...)

 Χωρίς σχόλια για το ΤΙ είναι. Αλλά... να μη σχολιάσω το είναι λυμένα??? Ε?ε?ε?
(ΟΚ, τον κύβο τον είχε φτιάξει ο αδελφός μου με το λυσάριο,
αλλά το Παζλίνο τό 'χα για την πλάκα μου!)

 Η αγαπημένη μου ζώνη.
Με δερμάτινα σανδάλια και δερμάτινο τσαντάκι από Μοναστηράκι.
Για πολλάαααααααα χρόνιαααααα!!!!!!!!
(έκανα τη μλκ και την πέρασα στη μέση μου να δω που μού 'ρχεται η σημαδεμένη τρύπα....)

 Πάνω αριστερά: Το πάνω άνοιγε συρταρωτά κι είχε μολυβάκι, γομίτσα και συνδετηράκια
Πάνω δεξιά: Παιχνίδι με κάρτες με φιγούρες από Μάγια Μέλισσα. Όλα ζεύγη πλην ενός, δηλ. παιζόταν σαν τον μουντζούρη.
Κάτω αριστερά: Τα φυλλαράκια του ήταν στα χρώματα του ουράνιου τόξου
Κάτω δεξιά: Όταν άνοιγε είχε και κρεμασμένο καθρεφτάκι

 Το πρώτο εφηβικό (και επιλογής μου) πορτοφόλι. Πρέπει νά 'βγαλα γυμνάσιο-λύκειο, μην πω και παραπάνω... Την άλλη μεριά δεν την δείχνω γιατί έχει ακόμα φωτό μέσα!!! Κάτω, όπως ήταν κλειστό.

 ΟΚ... το πορτοφολάκι αριστερά, όταν το είδα, πρέπει να με άκουσε όλος ο νομός Αττικής να τσιρίζω υπερηχητικά "το φάνυμπάααανυυυυυυυ μουουουουουουου!!!!!!!!!!!!".
Το οποίο περιέχει τα γούρια μου (δηλ. νομίσματα που έβρισκα στο δρόμο) και τα φλουριά από βασιλόπιτες που κέρδιζα. Εννοείται ότι αμέσως προσέθεσα τα φλουριά των τελευταίων χρόνων και ΔΕΝ το ξανάβαλα στις κούτες με τα σουβενίρ, αλλά σε πρώτη ζήτηση!

 Ραβασάκι κολλητής δημοτικού, όπου μου εξηγούσε κάτι για να λυθεί μία παραξήγηση, μου ζητούσε συγνώμη, κλπ. Εδώ βλέπουμε το υγ, με το οποίο ψόφησα στο γέλιο... προφανώς το φακελάκι περιείχε το εν λόγω βουτυροκακάο (αν θυμάμαι καλά το αγοράζαμε 10 δρχ και 15 το σάπιο μήλο)

 Μου είχαν αγοράσει ένα πανάκριβο για τότε παιχνίδι που νομίζω λεγόταν κάτι τύπου "Ο κόσμος των μανεκέν" or something... Αυτές είναι οι ονομασίες που είχα δώσει στις δημιουργίες μου (έφτιαχνες ρούχα σε μια κούκλα μ' αυτό, κανονικά όμως, έκοβες-έραβες υφάσματα κλπ) τις οποίες τοποθετούσα σε μία βάση στα πόδια της κούκλας. Πέραν της γλαφυρότητας των τίτλων και του παιδικού μου γραφικού χαρακτήρα, θυμήθηκα κάτι άλλο και κοπανιέμαι... Χρόοοοοοονια μετά, είχα βρει μέσα στο κεφάλι μιας άλλης κούκλας (μεγάλης προφανώς) ένα κατεστραμμένο βραδυνό φόρεμα τουτηνής. Προφανώς όπως έδειχνε πανακρίβου, σκιάχτηκα μη με σκοτώσει η μάνα μου και ορίστε ΠΟΥ το είχα καταχωνιάσει η αθεόφοβη!)

 Όσο πιο "χαριτοδιπλωμένο" βρίσκω κάτι, τόσο περισσότερο ανησυχώ για το τι θα αντικρύσω. Αυτό το παιχνίδι, το βρήκα μέσα σε φακελάκι από σερβιέτα ΝΑΝΑ. Σ' αυτό, βάζαμε από κάθε χέρι δείκτη και αντίχειρα και το ανοιγοκλείναμε σταυρωτά. Διάλεγε ο άλλος γράμμα ή κάπως έτσι και κάτι του πετύχαινε. Αυτό ήταν κυρίως για να βάζεις όμως ονόματα αγοριών και να δεις ποιος θα σου κάτσει ή ρήματα για να δεις τι θα συμβεί μ' αυτόν που θες (πχ αγαπάει, κοροϊδεύει, κλπ). Οπότε καλά κάνω κι ανησυχώ που έβαζα τα παιδάκια να το παίξουν για να τους απαντήσω ότι είναι κάτι από τα παρακάτω:

Παρεπιπτόντως κάπου βρήκα αλλά δεν το φωτογράφησα ένα ΞΕΚΟΠΑΦ. Το είχα ξεχάσει εντελώς, όμως? Τι κάναμε ρε φίλε... Κάνουν τα κοριτσάκια πλέον τέτοια? Για να θυμούνται οι παλιοί και να μαθαίνουν οι καινούργιοι: Βάζαμε 7 αγόρια στο μυαλό μας (έτσι κι αλλιώς πάνω κάτω τόσοι μας άρεσαν) και ανάλογα με τον αριθμό των γραμμάτων του ονόματος, μετράγαμε πάνω στο ΞΕΚΟΠΑΦ σε ποιο γράμμα θα πέσει. Τότε δίπλα στο γράμμα γράφαμε το όνομα και συνεχίζαμε μέχρι να αντιστοιχήσουμε και τους 7. Μετά απλώς ερμηνεύαμε ποιος θα κάνει τι: Ξεχάσει, Ερωτευτεί, Κοροϊδέψει, Ονειρευτεί, Παντρευτεί, Αγαπήσει, Φιλήσει.

Η πρώτη μου συναυλία



Ακολουθούν κάρτες και σπίρτα














Εδώ να πω ότι για τις φωτό που είναι του στραβολαιμιάσματος, βρίστε ελεύθερα τον Blogger, ουδεμία ευθύνη φέρω, όρθιες όρθιες τις είχα...

Σε επόμενη ανάρτηση θα βάλω κάποια στιγμή τη συλλογή μου από σετ ή/και κόλλες αλληλογραφίας. Είναι πολλά κι είναι κατηγορία από μόνα τους. (Όλο το δημοτικό μάζευα, αλλά χρησιμοποιούσα κιόλας, όμως ευτυχώς έμειναν αρκετά. Τα αγαπημένα μου τα φύλαγα, τα λυπόμουν να τα χαλάσω για γράμμα. στις Αγγλίδες/Ιταλίδες/Σουηδέζες που αλληλογραφούσα..!!! Αλήθεια, μωρέ... πως το έλεγαν αυτό το πράγμα ... εταιρεία... τι ήταν... που αλληλογραφούσαμε όλοι με ξένα παιδάκια??? Θυμάμαι ολοζώντανη τη φόρμα που συμπληρώναμε, αλλά καθόλου το λογότυπο/επωνυμία... Πάω στοίχημα ότι κάπου είδα ένα τέτοιο πριν τα ξαναμαζέψω όλα τούτα, αλλαααααά... δεν τα ξανανοίγω τώραααα!!!)


~     ~     ~


Κλείνω εδώ, με κάτι τεράστιας συναισθηματικής αξίας: Υπήρχε ένα τεστ, που χωρίζαμε μία σελίδα Α4 στα έξι και βάζαμε τον άλλον να φτιάξει: στο πρώτο τετράγωνο έναν κύκλο, στο δεύτερο ένα τετράγωνο, στο τρίτο δύο παράλληλες γραμμές, στο τέταρτο μία ευθεία, στο πέμπτο μία διαγώνιο και στο έκτο μία τελεία. Του λέγαμε πως είναι ελεύθερος να τα κάνει όσο μεγάλα ή μικρά ήθελε, σε όποιο σημείο του τετραγώνου της σελίδας. Μόλις τα τελείωνε, του λέγαμε να ζωγραφίσει ό,τι θέλει σε κάθε τετράγωνο έχοντας ως βάση το αρχικό σχήμα. Τέλος, του ζητούσαμε να δώσει έναν τίτλο στη ζωγραφιά του. Μετά του αποκαλύπταμε τι συμβολίζει το κάθε τετράγωνο και αναλωνόμασταν σε πολύωρες συζητήσεις επί των ερμηνειών κλπ. Αυτό το τεστ, μια μέρα έβαλα να το κάνουν οι γονείς μου. Κι ευτυχώς, ΚΑΙ ΑΥΤΑ τα έχω φυλάξει:

Του μπαμπά

Της μαμάς

2 σχόλια:

  1. Καποτε κρατουσα κι εγω πολλα. Μεχρι που σε μια δυσκολη περιοδο, μια φιλη μου νομιζω (σκορπιος, μαλλον "χαλασμενος" σκορπιος) με επεισε οτι πρεπει να κανω χωρο στη ζωη μου. Εκανα πολλα ξεκαθαρισματα τοτε στη ζωη μου. Εμψυχα και αψυχα συμμαζεματα :) Και δεν το μετανιωσα μεχρι στιγμης. Αντιθετως αναπολω τοσο εκεινη την αισθηση του "δημιουργω χωρο για νεα ζωη".
    Λιγα αναγνωριζω απο οσα εβαλες. Φυσικα την TOSCA και καποια αυτοκολλητα (αγαπημενη Sarah Kay) και καποια παιχνιδακια :)
    Μαζευα κι εγω κολλες αλληλογραφιας. Με φθινοπωρινα χρωματα ηταν οι αγαπημενες μου και ειδικα αυτες που ηταν αρωματισμενες :) PenPal λεγοταν νομιζω η αλληλογραφια με παιδια απο αλλες χωρες. Ειχα κι εγω καποιους penpals καποτε. Και θυμαμαι κι εγω πολυ καθαρα την φορμα που συμπληρωναμε :) :)

    Ομορφο υπολοιπο καλοκαιριου Στελλα :)
    xxxxxx

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  2. Έτσι πρέπει κανονικά, αυτό είναι το υγιές, πιστεύω.
    (Ή τουλάχιστον να γίνεται πολύ επιλεκτικά, όχι το χάλι το δικό μου!)

    Μπράβο, για το PenPal λέω, απλώς νόμιζα ότι αυτό είναι το "αντικείμενο" αλλά κάπως αλλιώς λεγόταν η εταιρεία. Κάτι σαν... αρχικά?... κάτι πάει να μού 'ρθει, αλλά δεν. Μπορεί και να θυμάμαι εντελώς λάθος.

    Καλό καλοκαίρι και σε σένα Ντη μου, χάρηκα που πέρασες!
    ΧΧΧΧΧΧΧΧΧΧΧΧ

    ΑπάντησηΔιαγραφή