"Well, I'm gonna get out of bed every morning... breathe in and out all day long.
Then, after a while I won't have to remind myself to get out of bed every morning and breathe in and out...
and, then after a while, I won't have to think about how I had it great and perfect for a while."

Δευτέρα, 26 Ιανουαρίου 2015

RIP Demis Roussos or*

* "ανέμελα, χαρούμενα, εκδρομικά ή μη, ηλιόλουστα Κυριακάτικα πρωινά παιδικών χρόνων"

Κάπως έτσι τον ένιωθα... κι εκεί που νόμιζα πως μόνο εγώ, κάπως έτσι μου είχε πει ότι τον ένιωθε και η Maya. ... και μοιραζόμασταν την ευτυχία να τον ακούμε σε βόλτες με το αυτοκίνητό της, κάτι ενήλικες ηλιόλουστες μέρες, με τα δικά μας πλέον παιδιά μέσα. Αλλά ας το πιάσω απ' την αρχή:

Θυμάμαι ετοίμαζα playlist για το welcome drink της γαμήλιας δεξίωσής μας, ώστε μετά να τις ενώσουμε με το έτερον ήμισυ και να τις δώσουμε στον dj καθώς δεν εμπιστευόμασταν κανέναν, όσες οδηγίες και να του δίναμε. Άκουγα διάφορα, ανακαλούσα μνήμες, τό 'να έφερνε τ' άλλο, ... , δεν κρατήθηκα για πολύ. Τό 'βαλα να τ' ακούσω. Αναφέρομαι στο λατρεμένο "From souvenirs to souvenirs".  Μικρούλα  δεν ήξερα τι έλεγε, αγαπησιάρικο το θεωρούσα. Με την καλή έννοια. Μεγαλούλα, δεν πρόσεχα τι έλεγε. Άκουγα τις αναμνήσεις μου. Το αγαπούσα, τέλος. Πολλά όμως, για τη δεδομένη περίσταση, τα ξανάκουγα για να προσέξω τα λόγια, μην είναι κανένα τύπου "τραγούδι χωρισμού" και σταθεί γρουσούζικο. Έτσι πρόσεξα τι έλεγε και κόντεψα να σκάσω! Πώς να το προτείνω να μπει στη λίστα; Αφού είχα φάει τον κόσμο να βρω καμία ορχηστρική εκτέλεση, και φως δεν έβλεπα, μέχρι που είχα ξεπέσει στο σημείο να σκεφτώ να βάλω αντ' αυτού την ελληνική βερσιόν "Πάρ'το φεγγάρι και κάντο βέρα μου", αλλά αμέσως το απέκλεισα, καθώς εάν έλεγα στον γαμπρό ότι θα του βάλω Μαρινέλα στο γάμο μας, απλώς δεν θα ερχόταν.Και δώστου όποτε έλειπε και καταπιανόμουν με τη λίστα, δύο άλλα ν' ακούω, μία να ξαναβάζω αυτό...τό 'χα λιώσει λες κι ήθελα να το χορτάσω για να μην μου λείψει αν δεν έπαιζε στο γάμο.

Πέρασε καιρός, πολλά μεσολάβησαν, η ζωή μου ήρθε τα πάνω κάτω... Δυστυχώς επειδή τα πάντα τα συνδέω με μουσικές και τραγούδια, υπήρξαν κάποια που νιώθω πως δεν αντέχω να τα ξανακούσω ποτέ. Ποτέ, όμως. Κι ας τά 'χω αγαπήσει σαν να ήταν άνθρωποι. Από την άλλη, ήταν και κάποια που είχαν άλλη προϊστορία και εν συνεχεία είχαν συνδεθεί και με το κομμάτι εκείνο της ζωής μου που δεν άντεχα να θυμάμαι.Αυτό το θεωρούσα πολύ άδικο, και εκεί πάλεψα αρκετά να τα επαναεντάξω στη ζωή μου. Οι άνθρωποι που μ' αγαπούσαν και μου παραστέκονταν στην περίοδο της ανάρρωσής μου, είχαν συνηθίσει λοιπόν και χωρίς να ρωτούν πολλά πολλά, όταν άκουγαν να λέω "βγάλτο!" κι έβλεπαν το μάτι μου να "γυρνάει", τσακίζονταν ν' αλλάξουν τραγούδι.

Έτσι και μια φορά με τη Μάγια, σε βόλτα με το αυτοκίνητό της, ευτυχώς μόνο οι δυο μας, ακούγαμε όπως πάντα μουσική, κι είχαν πέσει τόσα απανωτά, που δεν είχα καν κουράγιο για "βγάλτο" ή μη... απλά είχα "πέσει" αφάνταστα, είχα βουρκώσει και την είχα ρωτήσει εξαντλημένη κι απογοητευμένη "θα ξανακούσω ποτέ μουσική;" Σαν τώρα θυμάμαι πόσο καθησυχαστικό μου είχε ακουστεί από την ήρεμη φωνή της το "ναι", φυσικά ξανακούμε κι αυτό που μας σφάζει τώρα είναι μια μακρινή "γλυκιά" πίκρα. Ευτυχώς δεν πέρασε πολύς καιρός μέχρι να το διαπιστώσω κι από μόνη μου.

Στο ίδιο αυτοκίνητο, μαζί της, αλλά με τρία ζουζούνια να χαχανίζουν στο πίσω κάθισμα χαρούμενα και ξένοιαστα. Κάπου πηγαίναμε βόλτα όλοι μαζί, όταν άρχισε η γνωστή εισαγωγή του "Souvenirs". Κι αντί να πω "βγάλτο" είπα "δυνάμωσέ το". Και τραγουδούσαμε οι δυο μας και λέγαμε πόσο αγαπούμε τον Ντέμη Ρούσσο από κοριτσάκια, για όλα αυτά που μας θυμίζει, πόσο μας άρεσε ΚΑΙ ως άντρας... Ήμασταν σ' έναν πανέμορφο δρόμο με ψηλά δέντρα και είχε τρελλή λιακάδα και παιχνίδιζε το φως από τις φυλλωσιές στα μάτια μας και μας φύσαγε ένα υπέροχο μοσχοβολιστό αεράκι... και τότε ήρθε. Ήρθε  η οδυνηρή ανάμνηση ακριβώς όπως μου την είχε περιγράψει η Μάγια. Σαν από μακριά, σαν ξεθωριασμένη. Εκεί μεν, αλλά ανίκανη να με βλάψει. Απλά ένα συν στις υπόλοιπες αναμνήσεις που συνόδευαν αυτό το τραγούδι. Δεν θα ξεχάσω ποτέ πόσο δυνατή ένιωσα, πόσο "είμαι καλά". Και το είχα μεγάλη ανάγκη. Αυτή η ικανοποίηση ότι "νάτο, ήρθε από μόνο του" δεν χρειάζεται να παλεύω άλλο. Επιτέλους, ηρεμία.  Γιατί δεν έπρεπε να καθοδηγώ τον εαυτό μου "ξέχνα αυτό, κοίτα το άλλο". Απλώς συνέβαινε. Απολάμβανα όλη εκείνη την ομορφιά της στιγμής και το παρελθόν ήταν εκεί, αλλά στην θέση του. δεν κουκούλωνε πια τίποτα. Δεν θα την ξεχάσω ποτέ εκείνη τη μέρα.

Αυτές τις μέρες βλέπω τον μικρό μου να είναι όπως εγώ όταν είχε βγει ο Αντρέας το '81. Κακά τα ψέμματα, όσοι τα ζήσαμε, είδαμε πολλέεεες ομοιότητες! Γι' αυτό και δεν μπορώ να μοιραστώ 100% την χαρά του για την αλλαγή. Γιατί εγώ ξέρω και το μετά. Όμως θυμόμουν με χαμόγελο εκείνες τις παιδικές αναμνήσεις, την ελπίδα... Και μου κόπηκε το χαμόγελο... Διαβάζοντας ειδήσεις για όλο το πολιτικό σκηνικό, έπεσα και στην είδηση του θανάτου του. Ένιωσα σαν να άκουσε ότι πέθανε η 10 χρονη "εγώ" όχι εγώ-εγώ. Κάπως όπως όταν έκλαιγα που είχα ακούσει στο ραδιόφωνο για τον θάνατο του Joe Dassin. Απαρηγόρητο παιδάκι.

Ξέρω ότι είχε σπάνια φωνή, είχε τραγουδήσει αριστουργήματα, είχε παγκόσμια αναγνώριση... αλλά εγώ αυτό θέλω να βάλω. Και θα βάλω και τους στίχους. Και θα το κ(λ)άψω όπως του αξίζει.




A lonely room and empty chair
Another day so hard to bear
The things around me that I see remind me of
The past and how it all used to be

From souvenirs to more souvenirs I live
With days gone by when our hearts had all to give
From souvenirs to more souvenirs I live
With dreams you left behind
I'll keep on turning in my mind

There'll never be another you
No one will share the worlds we knew
And now that loneliness has come to take your place
I close my eyes and see your face