"Well, I'm gonna get out of bed every morning... breathe in and out all day long.
Then, after a while I won't have to remind myself to get out of bed every morning and breathe in and out...
and, then after a while, I won't have to think about how I had it great and perfect for a while."

Παρασκευή, 6 Νοεμβρίου 2015

TRUE BLUE






Δεν θα έπρεπε η έκβαση της δράσης στην οποία έχουμε προβεί, να την χαρακτηρίζει εκ των υστέρων ως ντροπιαστική ή μη. Αυτό που μας κινητοποίησε τη χαρακτηρίζει.










* Ο συνειρμός είναι για δυνατούς λύτες

Τετάρτη, 7 Οκτωβρίου 2015

ΤΗ ΜΕΡΕΝΤΑ




. . .
ΟΚ, είχα δύσκολη μέρα στη δουλειά...
ΟΚ, μου τά 'χε πρήξει κάπως και το αμόρε...
ΟΚ, παιδάκι είναι, για καλό νόμιζε τό 'κανε...
Αλλά με τα ιερά και όσια... ΔΕΝ ΠΑΙΖΟΥΜΕ!

Δευτέρα, 3 Αυγούστου 2015

80's souvenirs

... κυρίως από τότε. Είναι και κάποια early 90's. Τι είναι όλα αυτά?

Ας το πιάσουμε απ' την αρχή. Γεννήθηκα Σκορπιός. Αυτό έμαθα από τη Χ. ότι σημαίνει ρακοσυλλέκτης. Δεν μπορώ να πετάξω πράγματα. Από παιδί. Όλα κάτι θυμίζουν. Κι όλα μου φαίνονται σημαντικά ως αυτό που μου θυμίζουν όχι ως αντικείμενα. Πριν μερικά χρόνια που χρειάστηκε να κάνω χώρο στο σπίτι για να συγκατοικήσω, θυμάμαι να μαζεύω και να πετάω πράγματα και να νιώθω λες και μου αφαιρούν μέλη χωρίς αναισθητικό.

Πρόσφατα έκανα ανασκαφές στο πατρικό, μήπως βρω κάτι που έχω χάσει. Δεν το έχω βρει. Ακόμα. Νιώθω απίστευτη ανάγκη να πω αυτό το "ακόμη" γιατί αδυνατώ να αποδεχτώ το ενδεχόμενο να έχει χαθεί. Το θέμα είναι ότι άνοιξα για πρώτη φορά μία ντουλάπα όπου η μαμά μου σεβόμενη τη μούρλα μου, μου "έκρυβα" όλα αυτά που μάζευα από παιδί. Την έλεγε "η ντουλάπα με τα ενθύμια της Στέλλας".

Έχω περάσει αρκετό καιρό ανοίγοντας κουτάκια, σακουλάκια, χαρτάκια, διπλοτριπλοκλεισμένα με σελοτέιπ, με λαστιχάκια, .... Μια έκλαιγα, μια γελούσα... Ήρθαν στη μνήμη πράγματα που ούτε με τυρμπουσόν δεν θα έβγαιναν. Της έστειλα ένα φιλί ευχαριστώντας την που με σεβάστηκε και έτσι απήλαυσα αυτό το θείο δώρο.

Αποφάσισα μερικά πράγματα να τα φωτογραφίσω και να τ' ανεβάσω εδώ. Στο ημερολόγιό μου. Τουλάχιστον όσα δεν είναι απολύτως προσωπικά και δεν αφορούν τρίτους. Παίζει και να είναι Νο1 στο ΤΟΡ-5 των αναρτήσεων που δεν αφορούν απολύτως κανέναν άλλον πλην εμού. (Κι όμως είμαι σίγουρη ότι όλο και κάποιος θα βρει κάτι που θα ξυπνήσει μια ανάμνηση...)

Ξεκινάω λοιπόν, κι όσο αντέξω γιατί είναι και αργάμιση... Ό,τι μείνει, σε επόμενες αναρτήσεις, αρκεί να μπορώ να τα βρίσκω εδώ αν μου χαθεί τίποτα!


Πολύ χαρτζηλίκι κατέθεσα... Ο οργασμός των σχολικών.


Ομοίως...


 Ίσως ο πρώτος κατάλογος του Body Shop!


 Tεράστιο καμάρι της συλλογής: 70's ενθύμιο!
(Ναι, μάζευα και των άλλων!)
TOSCA της μαμάς!!!!!!!!!!!
(Old Spice του μπαμπά δεν φύλαξα, αλλά δεν έχει εκλείψει...)


 Αυτοκόλλητα "φουσκωτά"

 Κασετίνα, πορτοφολάκι, στυλο, ρολόι

 Το πάνω αριστερά, είναι μίνι κερομπογιές!
(Τα σπίρτα ήταν λόγω γουτσουγουλινέ θέματος, δεν κάπνιζα από τότε!)

 Από τους πανευρωπαϊκούς... Σακοράφα, Βερούλη, remember?

 Κάποιο από τα δύο αρκουδάκια-μανταλάκια μου το είχε πάρει Αγ. Βαλεντίνου,
ή ο πρώτος ή δεύτερος "πουταχαμεφτιάξει".
Την stick κόλλα με μωβ φόντο και ρομαντική ζωγραφιά... ο Θεός κι η ψυχή μου πού την είχα βρει!
Το ... παπί να το πω?... ήταν συναρμολογούμενο, τύπου γρίφος.
Προπομπός κάποιων που ακολουθούν.

 (Δεν κρατήθηκα...)

 Χωρίς σχόλια για το ΤΙ είναι. Αλλά... να μη σχολιάσω το είναι λυμένα??? Ε?ε?ε?
(ΟΚ, τον κύβο τον είχε φτιάξει ο αδελφός μου με το λυσάριο,
αλλά το Παζλίνο τό 'χα για την πλάκα μου!)

 Η αγαπημένη μου ζώνη.
Με δερμάτινα σανδάλια και δερμάτινο τσαντάκι από Μοναστηράκι.
Για πολλάαααααααα χρόνιαααααα!!!!!!!!
(έκανα τη μλκ και την πέρασα στη μέση μου να δω που μού 'ρχεται η σημαδεμένη τρύπα....)

 Πάνω αριστερά: Το πάνω άνοιγε συρταρωτά κι είχε μολυβάκι, γομίτσα και συνδετηράκια
Πάνω δεξιά: Παιχνίδι με κάρτες με φιγούρες από Μάγια Μέλισσα. Όλα ζεύγη πλην ενός, δηλ. παιζόταν σαν τον μουντζούρη.
Κάτω αριστερά: Τα φυλλαράκια του ήταν στα χρώματα του ουράνιου τόξου
Κάτω δεξιά: Όταν άνοιγε είχε και κρεμασμένο καθρεφτάκι

 Το πρώτο εφηβικό (και επιλογής μου) πορτοφόλι. Πρέπει νά 'βγαλα γυμνάσιο-λύκειο, μην πω και παραπάνω... Την άλλη μεριά δεν την δείχνω γιατί έχει ακόμα φωτό μέσα!!! Κάτω, όπως ήταν κλειστό.

 ΟΚ... το πορτοφολάκι αριστερά, όταν το είδα, πρέπει να με άκουσε όλος ο νομός Αττικής να τσιρίζω υπερηχητικά "το φάνυμπάααανυυυυυυυ μουουουουουουου!!!!!!!!!!!!".
Το οποίο περιέχει τα γούρια μου (δηλ. νομίσματα που έβρισκα στο δρόμο) και τα φλουριά από βασιλόπιτες που κέρδιζα. Εννοείται ότι αμέσως προσέθεσα τα φλουριά των τελευταίων χρόνων και ΔΕΝ το ξανάβαλα στις κούτες με τα σουβενίρ, αλλά σε πρώτη ζήτηση!

 Ραβασάκι κολλητής δημοτικού, όπου μου εξηγούσε κάτι για να λυθεί μία παραξήγηση, μου ζητούσε συγνώμη, κλπ. Εδώ βλέπουμε το υγ, με το οποίο ψόφησα στο γέλιο... προφανώς το φακελάκι περιείχε το εν λόγω βουτυροκακάο (αν θυμάμαι καλά το αγοράζαμε 10 δρχ και 15 το σάπιο μήλο)

 Μου είχαν αγοράσει ένα πανάκριβο για τότε παιχνίδι που νομίζω λεγόταν κάτι τύπου "Ο κόσμος των μανεκέν" or something... Αυτές είναι οι ονομασίες που είχα δώσει στις δημιουργίες μου (έφτιαχνες ρούχα σε μια κούκλα μ' αυτό, κανονικά όμως, έκοβες-έραβες υφάσματα κλπ) τις οποίες τοποθετούσα σε μία βάση στα πόδια της κούκλας. Πέραν της γλαφυρότητας των τίτλων και του παιδικού μου γραφικού χαρακτήρα, θυμήθηκα κάτι άλλο και κοπανιέμαι... Χρόοοοοοονια μετά, είχα βρει μέσα στο κεφάλι μιας άλλης κούκλας (μεγάλης προφανώς) ένα κατεστραμμένο βραδυνό φόρεμα τουτηνής. Προφανώς όπως έδειχνε πανακρίβου, σκιάχτηκα μη με σκοτώσει η μάνα μου και ορίστε ΠΟΥ το είχα καταχωνιάσει η αθεόφοβη!)

 Όσο πιο "χαριτοδιπλωμένο" βρίσκω κάτι, τόσο περισσότερο ανησυχώ για το τι θα αντικρύσω. Αυτό το παιχνίδι, το βρήκα μέσα σε φακελάκι από σερβιέτα ΝΑΝΑ. Σ' αυτό, βάζαμε από κάθε χέρι δείκτη και αντίχειρα και το ανοιγοκλείναμε σταυρωτά. Διάλεγε ο άλλος γράμμα ή κάπως έτσι και κάτι του πετύχαινε. Αυτό ήταν κυρίως για να βάζεις όμως ονόματα αγοριών και να δεις ποιος θα σου κάτσει ή ρήματα για να δεις τι θα συμβεί μ' αυτόν που θες (πχ αγαπάει, κοροϊδεύει, κλπ). Οπότε καλά κάνω κι ανησυχώ που έβαζα τα παιδάκια να το παίξουν για να τους απαντήσω ότι είναι κάτι από τα παρακάτω:

Παρεπιπτόντως κάπου βρήκα αλλά δεν το φωτογράφησα ένα ΞΕΚΟΠΑΦ. Το είχα ξεχάσει εντελώς, όμως? Τι κάναμε ρε φίλε... Κάνουν τα κοριτσάκια πλέον τέτοια? Για να θυμούνται οι παλιοί και να μαθαίνουν οι καινούργιοι: Βάζαμε 7 αγόρια στο μυαλό μας (έτσι κι αλλιώς πάνω κάτω τόσοι μας άρεσαν) και ανάλογα με τον αριθμό των γραμμάτων του ονόματος, μετράγαμε πάνω στο ΞΕΚΟΠΑΦ σε ποιο γράμμα θα πέσει. Τότε δίπλα στο γράμμα γράφαμε το όνομα και συνεχίζαμε μέχρι να αντιστοιχήσουμε και τους 7. Μετά απλώς ερμηνεύαμε ποιος θα κάνει τι: Ξεχάσει, Ερωτευτεί, Κοροϊδέψει, Ονειρευτεί, Παντρευτεί, Αγαπήσει, Φιλήσει.

Η πρώτη μου συναυλία



Ακολουθούν κάρτες και σπίρτα














Εδώ να πω ότι για τις φωτό που είναι του στραβολαιμιάσματος, βρίστε ελεύθερα τον Blogger, ουδεμία ευθύνη φέρω, όρθιες όρθιες τις είχα...

Σε επόμενη ανάρτηση θα βάλω κάποια στιγμή τη συλλογή μου από σετ ή/και κόλλες αλληλογραφίας. Είναι πολλά κι είναι κατηγορία από μόνα τους. (Όλο το δημοτικό μάζευα, αλλά χρησιμοποιούσα κιόλας, όμως ευτυχώς έμειναν αρκετά. Τα αγαπημένα μου τα φύλαγα, τα λυπόμουν να τα χαλάσω για γράμμα. στις Αγγλίδες/Ιταλίδες/Σουηδέζες που αλληλογραφούσα..!!! Αλήθεια, μωρέ... πως το έλεγαν αυτό το πράγμα ... εταιρεία... τι ήταν... που αλληλογραφούσαμε όλοι με ξένα παιδάκια??? Θυμάμαι ολοζώντανη τη φόρμα που συμπληρώναμε, αλλά καθόλου το λογότυπο/επωνυμία... Πάω στοίχημα ότι κάπου είδα ένα τέτοιο πριν τα ξαναμαζέψω όλα τούτα, αλλαααααά... δεν τα ξανανοίγω τώραααα!!!)


~     ~     ~


Κλείνω εδώ, με κάτι τεράστιας συναισθηματικής αξίας: Υπήρχε ένα τεστ, που χωρίζαμε μία σελίδα Α4 στα έξι και βάζαμε τον άλλον να φτιάξει: στο πρώτο τετράγωνο έναν κύκλο, στο δεύτερο ένα τετράγωνο, στο τρίτο δύο παράλληλες γραμμές, στο τέταρτο μία ευθεία, στο πέμπτο μία διαγώνιο και στο έκτο μία τελεία. Του λέγαμε πως είναι ελεύθερος να τα κάνει όσο μεγάλα ή μικρά ήθελε, σε όποιο σημείο του τετραγώνου της σελίδας. Μόλις τα τελείωνε, του λέγαμε να ζωγραφίσει ό,τι θέλει σε κάθε τετράγωνο έχοντας ως βάση το αρχικό σχήμα. Τέλος, του ζητούσαμε να δώσει έναν τίτλο στη ζωγραφιά του. Μετά του αποκαλύπταμε τι συμβολίζει το κάθε τετράγωνο και αναλωνόμασταν σε πολύωρες συζητήσεις επί των ερμηνειών κλπ. Αυτό το τεστ, μια μέρα έβαλα να το κάνουν οι γονείς μου. Κι ευτυχώς, ΚΑΙ ΑΥΤΑ τα έχω φυλάξει:

Του μπαμπά

Της μαμάς

Σάββατο, 9 Μαΐου 2015

Αλυχτώντας

video
Σας ευχαριστώ
για τον αναστεναγμό στο τέλος
μα κυρίως
για το γρέζι κατά τη διάρκεια

Τετάρτη, 8 Απριλίου 2015

Πώς καταλαβαίνεις ότι μεγάλωσες




ΠΡΙΝ
Πρωί πρωί στο τραίνο, μπαίνει το πιπίνι με το μπρατσάκι να σκάει τουρλωτό τουρλωτό από το κοντομάνικο, κάθεται δίπλα σου μοσχοβολώντας καθαριότητα και το μόνο που σκέφτεσαι είναι πώς να κρατηθείς να μην του πατήσεις καμιά δαγκωματιά.

ΜΕΤΑ
Πρωί πρωί στο τραίνο, μπαίνει το πιπίνι με το μπρατσάκι να σκάει τουρλωτό τουρλωτό από το κοντομάνικο, κάθεται δίπλα σου μοσχοβολώντας καθαριότητα και το μόνο που σκέφτεσαι είναι τι μαλακτικό ρούχων χρησιμοποιεί η μάνα του κι αν τον είδε πού 'χει βγει χωρίς μπουφάν.



(Επίσης, γράφεις το τραίνο με άλφα-γιώτα)


Υ.Γ. ΟΚ, ομολογώ ότι από το παρακάτω απίστευτα πετυχημένο αστειάκι που κυκλοφορεί, αυτό που με φρικάρει είναι το "χωρίς μπουφάν":


Μητρικό φίλτρο, 
είναι αυτό που έχουν στα αυτιά τους οι μανάδες, 
και όταν λες θα βγω, αυτές ακούν 
θα πάω σε όργια, με όπλα και ναρκωτικά, χωρίς μπουφάν


Δευτέρα, 26 Ιανουαρίου 2015

RIP Demis Roussos or*

* "ανέμελα, χαρούμενα, εκδρομικά ή μη, ηλιόλουστα Κυριακάτικα πρωινά παιδικών χρόνων"

Κάπως έτσι τον ένιωθα... κι εκεί που νόμιζα πως μόνο εγώ, κάπως έτσι μου είχε πει ότι τον ένιωθε και η Maya. ... και μοιραζόμασταν την ευτυχία να τον ακούμε σε βόλτες με το αυτοκίνητό της, κάτι ενήλικες ηλιόλουστες μέρες, με τα δικά μας πλέον παιδιά μέσα. Αλλά ας το πιάσω απ' την αρχή:

Θυμάμαι ετοίμαζα playlist για το welcome drink της γαμήλιας δεξίωσής μας, ώστε μετά να τις ενώσουμε με το έτερον ήμισυ και να τις δώσουμε στον dj καθώς δεν εμπιστευόμασταν κανέναν, όσες οδηγίες και να του δίναμε. Άκουγα διάφορα, ανακαλούσα μνήμες, τό 'να έφερνε τ' άλλο, ... , δεν κρατήθηκα για πολύ. Τό 'βαλα να τ' ακούσω. Αναφέρομαι στο λατρεμένο "From souvenirs to souvenirs".  Μικρούλα  δεν ήξερα τι έλεγε, αγαπησιάρικο το θεωρούσα. Με την καλή έννοια. Μεγαλούλα, δεν πρόσεχα τι έλεγε. Άκουγα τις αναμνήσεις μου. Το αγαπούσα, τέλος. Πολλά όμως, για τη δεδομένη περίσταση, τα ξανάκουγα για να προσέξω τα λόγια, μην είναι κανένα τύπου "τραγούδι χωρισμού" και σταθεί γρουσούζικο. Έτσι πρόσεξα τι έλεγε και κόντεψα να σκάσω! Πώς να το προτείνω να μπει στη λίστα; Αφού είχα φάει τον κόσμο να βρω καμία ορχηστρική εκτέλεση, και φως δεν έβλεπα, μέχρι που είχα ξεπέσει στο σημείο να σκεφτώ να βάλω αντ' αυτού την ελληνική βερσιόν "Πάρ'το φεγγάρι και κάντο βέρα μου", αλλά αμέσως το απέκλεισα, καθώς εάν έλεγα στον γαμπρό ότι θα του βάλω Μαρινέλα στο γάμο μας, απλώς δεν θα ερχόταν.Και δώστου όποτε έλειπε και καταπιανόμουν με τη λίστα, δύο άλλα ν' ακούω, μία να ξαναβάζω αυτό...τό 'χα λιώσει λες κι ήθελα να το χορτάσω για να μην μου λείψει αν δεν έπαιζε στο γάμο.

Πέρασε καιρός, πολλά μεσολάβησαν, η ζωή μου ήρθε τα πάνω κάτω... Δυστυχώς επειδή τα πάντα τα συνδέω με μουσικές και τραγούδια, υπήρξαν κάποια που νιώθω πως δεν αντέχω να τα ξανακούσω ποτέ. Ποτέ, όμως. Κι ας τά 'χω αγαπήσει σαν να ήταν άνθρωποι. Από την άλλη, ήταν και κάποια που είχαν άλλη προϊστορία και εν συνεχεία είχαν συνδεθεί και με το κομμάτι εκείνο της ζωής μου που δεν άντεχα να θυμάμαι.Αυτό το θεωρούσα πολύ άδικο, και εκεί πάλεψα αρκετά να τα επαναεντάξω στη ζωή μου. Οι άνθρωποι που μ' αγαπούσαν και μου παραστέκονταν στην περίοδο της ανάρρωσής μου, είχαν συνηθίσει λοιπόν και χωρίς να ρωτούν πολλά πολλά, όταν άκουγαν να λέω "βγάλτο!" κι έβλεπαν το μάτι μου να "γυρνάει", τσακίζονταν ν' αλλάξουν τραγούδι.

Έτσι και μια φορά με τη Μάγια, σε βόλτα με το αυτοκίνητό της, ευτυχώς μόνο οι δυο μας, ακούγαμε όπως πάντα μουσική, κι είχαν πέσει τόσα απανωτά, που δεν είχα καν κουράγιο για "βγάλτο" ή μη... απλά είχα "πέσει" αφάνταστα, είχα βουρκώσει και την είχα ρωτήσει εξαντλημένη κι απογοητευμένη "θα ξανακούσω ποτέ μουσική;" Σαν τώρα θυμάμαι πόσο καθησυχαστικό μου είχε ακουστεί από την ήρεμη φωνή της το "ναι", φυσικά ξανακούμε κι αυτό που μας σφάζει τώρα είναι μια μακρινή "γλυκιά" πίκρα. Ευτυχώς δεν πέρασε πολύς καιρός μέχρι να το διαπιστώσω κι από μόνη μου.

Στο ίδιο αυτοκίνητο, μαζί της, αλλά με τρία ζουζούνια να χαχανίζουν στο πίσω κάθισμα χαρούμενα και ξένοιαστα. Κάπου πηγαίναμε βόλτα όλοι μαζί, όταν άρχισε η γνωστή εισαγωγή του "Souvenirs". Κι αντί να πω "βγάλτο" είπα "δυνάμωσέ το". Και τραγουδούσαμε οι δυο μας και λέγαμε πόσο αγαπούμε τον Ντέμη Ρούσσο από κοριτσάκια, για όλα αυτά που μας θυμίζει, πόσο μας άρεσε ΚΑΙ ως άντρας... Ήμασταν σ' έναν πανέμορφο δρόμο με ψηλά δέντρα και είχε τρελλή λιακάδα και παιχνίδιζε το φως από τις φυλλωσιές στα μάτια μας και μας φύσαγε ένα υπέροχο μοσχοβολιστό αεράκι... και τότε ήρθε. Ήρθε  η οδυνηρή ανάμνηση ακριβώς όπως μου την είχε περιγράψει η Μάγια. Σαν από μακριά, σαν ξεθωριασμένη. Εκεί μεν, αλλά ανίκανη να με βλάψει. Απλά ένα συν στις υπόλοιπες αναμνήσεις που συνόδευαν αυτό το τραγούδι. Δεν θα ξεχάσω ποτέ πόσο δυνατή ένιωσα, πόσο "είμαι καλά". Και το είχα μεγάλη ανάγκη. Αυτή η ικανοποίηση ότι "νάτο, ήρθε από μόνο του" δεν χρειάζεται να παλεύω άλλο. Επιτέλους, ηρεμία.  Γιατί δεν έπρεπε να καθοδηγώ τον εαυτό μου "ξέχνα αυτό, κοίτα το άλλο". Απλώς συνέβαινε. Απολάμβανα όλη εκείνη την ομορφιά της στιγμής και το παρελθόν ήταν εκεί, αλλά στην θέση του. δεν κουκούλωνε πια τίποτα. Δεν θα την ξεχάσω ποτέ εκείνη τη μέρα.

Αυτές τις μέρες βλέπω τον μικρό μου να είναι όπως εγώ όταν είχε βγει ο Αντρέας το '81. Κακά τα ψέμματα, όσοι τα ζήσαμε, είδαμε πολλέεεες ομοιότητες! Γι' αυτό και δεν μπορώ να μοιραστώ 100% την χαρά του για την αλλαγή. Γιατί εγώ ξέρω και το μετά. Όμως θυμόμουν με χαμόγελο εκείνες τις παιδικές αναμνήσεις, την ελπίδα... Και μου κόπηκε το χαμόγελο... Διαβάζοντας ειδήσεις για όλο το πολιτικό σκηνικό, έπεσα και στην είδηση του θανάτου του. Ένιωσα σαν να άκουσε ότι πέθανε η 10 χρονη "εγώ" όχι εγώ-εγώ. Κάπως όπως όταν έκλαιγα που είχα ακούσει στο ραδιόφωνο για τον θάνατο του Joe Dassin. Απαρηγόρητο παιδάκι.

Ξέρω ότι είχε σπάνια φωνή, είχε τραγουδήσει αριστουργήματα, είχε παγκόσμια αναγνώριση... αλλά εγώ αυτό θέλω να βάλω. Και θα βάλω και τους στίχους. Και θα το κ(λ)άψω όπως του αξίζει.




A lonely room and empty chair
Another day so hard to bear
The things around me that I see remind me of
The past and how it all used to be

From souvenirs to more souvenirs I live
With days gone by when our hearts had all to give
From souvenirs to more souvenirs I live
With dreams you left behind
I'll keep on turning in my mind

There'll never be another you
No one will share the worlds we knew
And now that loneliness has come to take your place
I close my eyes and see your face