"Well, I'm gonna get out of bed every morning... breathe in and out all day long.
Then, after a while I won't have to remind myself to get out of bed every morning and breathe in and out...
and, then after a while, I won't have to think about how I had it great and perfect for a while."

Σάββατο, 27 Σεπτεμβρίου 2014

Τα νανουρίσματα του Ορφέα

Είναι κάτι νύχτες... ας τις πω περίεργες. Δεν αφορούν αυτή τη στιγμή άλλα χαρακτηριστικά τους, παρά μόνο το ότι σε κάποια τους στιγμή, το παίρνεις απόφαση πως δεν πρόκειται να κοιμηθείς, οπότε σηκώνεσαι και ασχολείσαι με διάφορα, για να ξορκίσεις ή να αγκαλιάσεις όλο το υπόλοιπο. Κάνεις πράγματα τα οποία είτε υποβάλλονται είτε ευνοούνται από τη συνθήκη. Ειδικά αν υπάρχει-ουν άλλος-οι στο σπίτι και δεν θες να ενοχλήσεις. Μια τέτοια νύχτα η χθεσινή.

Πρόσφατα είχα μιλήσει με τα κουμπαράκια μου και μου έλεγαν ότι ο βαφτισιμιός μου εξακολουθεί να θέλει το τρίπτυχο αγκαλιά-κούνημα-τραγούδι για να κοιμηθεί. Όταν ήμουν σπίτι τους, το είχα επιχειρήσει με περισσή αυτοπεποίθηση, θεωρόντας ότι έχω διδακτορικό στο αντικείμενο, λόγω του ότι ακριβώς έτσι ήταν κι ο κανακάρης μου. Αλλά η δεκαετία και βάλε που μεσολάβησε, δεν άργησε να φανεί. Σύντομα δεν υπήρχε τίποτα που να μην με πονάει και μόνο που δεν παρακαλούσα κλαίγοντας τον Μορφέα να έρθει να τον πάρει. Πραγματικά, όσο πιο νέοι κι αν είναι, ΠΟΣΟ πιο κουράγιο να έχουν, μ' άλλο ένα παιδί στο σπίτι, τις δουλειές τους, κλπ. Τους σκεφτόμουν έντονα. Όσο να πεις, αυτούς τους ξέρω και τους αγαπάω πολύ περισσότερο καιρό απ' ότι εκείνον! Αλλά κι αυτό το τερατίδιο το καψουρεύτηκα άσχημα...

Παράλληλα ήξερα ότι του "χρωστάω" κάποιο παραμύθι για δώρο, όπως είχαμε κάνει κάποτε όλοι οι φίλοι για την αδελφούλα του, αλλά η έμπνευση δεν μου είχε χτυπήσει ακόμη την πόρτα. Το παραμύθι της μικρής τότε, το είχα ηχογραφήσει κιόλας, κάνοντάς το σαν μία "ηχητική παράσταση".

Συνδυάζοντας τα 3 παραπάνω στοιχεία, μαντέψτε τι έκανα κατά τη διάρκεια της νύχτας... Άνοιξα το παράθυρο να μπαίνει το νεοαφιχθέν φθινόπωρο, έφτιαξα καφέ, άνοιξα την μαγνητοφώνηση του κινητού, κι άρχισα να καταγράφω όσο πιο χαμηλόφωνα μπορούσα όλα τα τραγούδια με τα οποία νανούριζα κάποτε τον γιο μου, για να τα στείλω στον βαφτισιμιό μου.



Κοιμήθηκα ελάχιστα, και όταν μπήκε για τα καλά η μέρα, στήθηκα στον υπολογιστή για να προσθέσω μερικά ακόμη που δεν θυμόθουν καλά όλους τους στίχους, ώστε να κλέβω ματίτσες, ή κάποια μεταγενέστερα του γιού μου, που μου τά 'χει "βγάλει" ο βαφτισιμιός μου, όπως το γνωστό πια και σε σας Manha de Carnaval (ναι, τραγούδησα και σε άγνωστη γλώσσα...). Και κάπως έτσι η έμπνευση (ή ο διάολος...) μου χτύπησε την πόρτα κι αντί παραμυθιού, τους έγραψα τραγούδι. Τα τραγούδια τα μάζεψα σε μία λίστα του you tube και για εσάς, καθώς τα θεωρώ δοκιμασμένα και ενδεδειγμένα για  έναν υπέροχο ύπνο. Εννοείται όχι τις δικές μου εκτελέσεις... Οι δικές μου είναι "μιακιόξω" ό,τι θυμάμαι, όπως το θυμάμαι, ψιθυρομουρμουριστά, με π και τ και ψηλές να "χτυπάνε" στο μικροφωνάκι του κινητού, χρατσαχρούτσα σε πατήματα κουμπιών... δηλαδή ΕΞΑΙΡΕΤΙΚΗΣ πΧοιότητας ηχογραφήσεις. Ειλικρινά, κανένα δεν είπα δεύτερη φορά, ούτε κάποιο που προς το τέλος του, ξέχασα λέξη στίχου και το νανανανάνισα.

Αυτό που τού 'γραψα όοοομωωωωωςςςςς.... Αααααα, όλα κι όλα... Αυτό χρειάστηκε να το ηχογραφήσω ξανά και ξανά, ΠΑΜΠΟΛΛΕΣ φορές. Την πρώτη που κατάφερα να το πω όπως έπρεπε, (χωρίς να γελάσω, δηλαδή...) την κράτησα, τους την στέλνω και τη μοιράζομαι μαζί σας:

video

Υ.Γ. 1: Πόσο θά 'θελα να τους έβλεπα να ακούν ΑΥΤΟ μετά το Λόρκα και τα λοιπά...

Υ.Γ 2:. Σοβαρά τώρα, τα παραπάνω τραγούδια είναι αφιερωμένα σ' όλα τα μωρά, μικρά και μεγάλα, που κάποτε νανούρισα στην αγκαλιά μου. Ειδικά σε κάποιο κοριτσάκι που κάποτε δέθηκε τόσο μαζι μου, που κούρνιασε στην αγκαλιά μου να της τα τραγουδήσω, όχι για να κοιμηθεί, αλλά για να μην φοβάται τον πολύ τον κόσμο στο παιδικό πάρτυ που της έκαναν!


Δευτέρα, 8 Σεπτεμβρίου 2014

Χαμένα κορμιά

Με το που τέλειωσε τις προάλλες στο Ηρώδειο ο Φιλοκτήτης, ένα πράγμα ήταν το πρώτο που είπαμε μ' ένα στόμα - μια φωνή: Πρόγραμμα, να δούμε ποιος έχει κάνει σκηνικά και ποιος έχει κάνει μουσική. Ειδικά ο φίλος μου, σκάλωσε με τη μουσική.

Lost Bodies. Τι 'ν' τούτο...?

Του υποσχέθηκα να τους ψάξω για εκείνον. Δεν θα τους "παρουσιάσω" εδώ, θα πω μόνο ότι είναι κατηγορία από μόνοι τους. Απορώ πώς δεν είχαμε "συναντηθεί" ως τώρα. Σ' ένα πρωινό που "πέρασα" μαζί τους, κατάφεραν να με κάνουν και να κλάψω και να γελάσω. Και στις δύο περιπτώσεις το πέτυχαν επειδή μάλλον έχουμε κάποιους κοινούς κώδικες. Αυτό το επιβεβαίωσα βλέποντας κι ένα σχετικό ντοκυμανταίρ. Ειδικά στο γέλιο. Το κλείσιμο του ματιού που ακυρώνει την ίδια σου την προσπάθεια, η πλήρης αποδόμηση, ο εξευτελισμός της σοβαροφάνειας. Ίσως με όχι πολύ λεπτό τρόπο, έως χονδροειδή θα τον χαρακτήριζα, σαν φάρσες με τους κολλητούς από το σχολείο. Αλλά πόσο λυτρωτικό είναι αυτό το γέλιο...

Μπορεί πάλι να γέλασα έτσι, επειδή είχα ανάγκη να "ισιώσω". Βλέπετε η πρώτη πρώτη επαφή, ήταν αυτό που θα σας αφήσω εδώ. Μία παράσταση. Μ' αυτήν, δεν βρήκαν απλά τον "κώδικά" μου, αλλά την Αχίλλειο Πτέρνα μου. Και μου την παρουσίασαν εξαιρετικά.

Ο ποιητής που καταφέρνει να μου προκαλέσει κλάμα, όχι ως κλιμάκωση μιας συγκίνησης, αλλά ως αυτόματη αντίδραση. Πώς βάζει κανείς το δάχτυλο στη βάση της γλώσσας κάποιου που κινδυνεύει από δηλητηρίαση για να του προκαλέσει εμετό? Κάπου μέσα μου πιέζει κάτι και ξεχειλίζει όλο το κλάμα που εγκλωβίζω στο στήθος μου. Φεύγει το δηλητήριο διά μέσου των ματιών.



Περιέχει και το εξής λατρεμένο:

ρυχεο

Σο γράφω γεμάτη τρόμο μέσα π μι στο
νυχτεριν
φωτισμένη π μίαν λάχιστη λάμπα σ δαχτυλίθρα
να βαγόνι περνάει π πάνω μου προσεχτικ
ψάχνει τς ποστάσεις του μ μ χτυπήσει
γ πάλι λλοτε κάνω πς κοιμμαι λλοτε
πς μαντάρω να ζευγάρι κάλτσες παλις
γιατί χουν λα γύρω μου παράξενα παλιώσει

Στ σπίτι
χτς
καθς νοιξα τ ντουλάπα σβησε γίνηκε
σκόνη μ᾿ λα τ ροχα της μαζ
τ πιάτα σπάζουν μόλις κανες τ᾿ γγίξει
φοβμαι κι χω κρύψει τ πηρούνια κα τ
μαχαίρια
τ μαλλιά μου χουν γίνει κάτι σ στουπ
τ στόμα μου σπρισε κα μ πονάει
τ χέρια μου εναι πέτρινα
τ πόδια μου εναι ξύλινα
μ τριγυρίζουν κλαίγοντας τρία μικρ παιδι
δν ξέρω πς γίνηκε κα μ φωνάζουν μ ά ν α

Θέλησα ν σο γράψω γι τς παλιές μας τς χαρς
μως χω ξεχάσει ν γράφω γι πράγματα
χαρούμενα

Ν μ θυμσαι




Υ.Γ. 1: Βάλτε το σε full screen κι απολαύστε όταν θα έχετε χρόνο και ηρεμία. Σίγουρα δεν θα συγκρίνεται με το να ήταν κάποιος εκεί live, αλλά.... ΑΛΛΑ.

Υ.Γ. 2: Σε άλλη φάση, εντελώς μα εντελώς άλλη φάση, ακούστε αυτό κι αυτό. (Τς τς τς... σαν το μπλογκ μου είναι αυτοί οι άνθρωποι... ή του ύψους ή του βάθους, δεν ξέρεις που θα βρεθείς...)

Υ.Γ. 3: Σας ορκίζομαι σε όσους δεν το ξέρετε, και σας θυμίζω σε όσους σας έχω περιγράψει τη φάση, ότι έχω ζήσει στην πραγματικότητα κάτι σαν αυτό που κάνουν για πλάκα στο τέλος του ανωτέρω ντοκυμανταίρ, την πρώτη φορά που είδα - καταλάθος - live τους Stereo Nova, των οποίων την ύπαρξη/μουσική αγνοούσα, με την τότε κολλητή. Τ' ομολογώ, ναι! (Προς υπεράσπισή μου, μωρό ήμουνε, ρεεε...)

Δευτέρα, 1 Σεπτεμβρίου 2014

"Μυστήρια" πράματα στα ΤΡΟΙΖΟΝΙΑ

Τον πρωτοείδα τον Ιούλιο. Στις 5. Σ' εκείνο το ταξιδάκι. Περάσαμε μαζί την "κούκλαμου", πήραμε άλλο ένα βαρκάκι και τσουπ! βρεθήκαμε στα ΤΡΟΙΖΟΝΙΑ. Λίγο το τοπίο, λίγο η αίσθηση των διακοπών... αυτό ήταν, ερωτεύτηκα κεραυνοβόλα. (Γι' αυτό γύρισα και ανήρτησα τραγούδι από ταινία με τ' όνομά του: ΟΡΦΕΑΣ). Δύο πράγματα ήθελα: Το ένα ήταν να πάω εκεί φέτος για διακοπές. Το άλλο ήταν να πάω σ' ένα κοσμηματοπωλείο, και μετά να επισκεφθώ τους γονείς του, να πέσω στα γόνατα και να τους τον ζητήσω, κρατώντας ανοιχτό το κουτάκι του κοσμηματοπωλείου. Με το σταυρό.

Νάνι στην αγκαλιά της νονάς,
κάτω απ' τα πεύκα, μπροστά στη θάλασσα.

Δεν έγιναν όλα ακριβώς όπως τα φαντάστηκα, αλλά το μόνο σίγουρο είναι ότι οι επιθυμίες μου πραγματοποιήθηκαν με τρόπο καλύτερο, πέρα από κάθε φαντασία. Και διακοπές στα Τροιζόνια πήγα και βάφτισα τον Ορφέα. Εκεί. Σ' ένα μαγευτικό εκκλησάκι μες τη θάλασσα. Τέλη Αυγούστου.

 Χαλάλι σου το φόρεμα, δεν βγαίνει το λάδι, κερατά!
(Εκτός του "κερατά", η μαμά και ο συν-νονός)

Και η υπόλοιπη οικογένεια: Μπαμπάς και αδελφούλα




Διάφορες από την πίσω πλευρά της εκκλησίας

 Ο περίβολος της εκκλησίας
(πολλά άτομα, βαρέθηκα να σβήνω πρόσωπα....)

Δεν θα προσπαθήσω καν να περιγράψω συναισθήματα που σε κατακλύζουν όταν κάποιοι σε τιμούν στο βαθμό που με τίμησαν τα - πλέον - κουμπαράκια μου, καθώς πάντα πίστευα ότι κουμπάρο κάνεις κάποιον φίλο που θέλεις να τον κάνεις συγγενή σου κι "επισήμως" (γι' αυτό και διαφωνώ κάθετα με μυστήρια που τελούνται από συγγενείς, μέχρι και πρώτου βαθμού πολλές φορές). Πόσο μάλλον όταν πρόκειται για το μυστήριο της βάφτισης, που - για όσους πιστεύουν - θεωρείται πως όταν "βάζεις λάδι" σ' ένα παιδί, κάτι παίρνει από σένα. Τι μεγαλύτερη τιμή λοιπόν από το να σ' επιλέξουν κάποιοι για να "μεταδώσεις" στο παιδί τους, το όποιο "κάτι" κουβαλάς...

Βέβαια το παιδάκι το βάφισε κατά γενική ομολογία τρελλός παππάς (ΔΕΝ ΥΠΑΡΧΕΙ το γέλιο που έπεσε, το άτομο ήταν παρωδία παππά...) και κατά δική μου ομολογία το βάφτισε ΚΑΙ τρελλή νονά. Οπότε ελπίζω τουλάχιστον ο συν-νονός να είναι κάτι σε πιο νορμάλ, γιατί αλλιώς το "κάψαμε" το μωράκι μου... (Κι απ' όσο πρόλαβα να τον γνωρίσω, μάλλον είναι σε καλά χέρια).

Όσο για το τι βαφτιστήρι θα μπορούσα να έχω κάνει εγώ... ένα θα πω: Εντός κολυμπήθρας ήταν μες την καλή χαρά, κούναγε και τα χεράκια του όπως κάνει στη θάλασσα, κι έκλαψε επειδή τον βγάλανε! Θεός?

Κατά παράδοση τούτου του μπλογκ, θα αφήσω μερικές διακοπο-φωτό, για να σας δελεάσω να το επισκεφθείτε.

 Μερικές από το λιμάνι, βλέποντας απέναντι



Είναι ένα μικρό νησάκι στον Κορινθιακό, για το οποίο πας οδικώς μέχρι λίγο μετά τη Ναύπακτο, σ' ένα μέρος που λέγεται Χάνια και περνάς απέναντι με βαρκάκι. Που σημαίνει αφήνεις στην στεριά το όχημά σου κι απέναντι δεν υπάρχουν ούτε για δείγμα, κάτι που το καθιστά ιδανικό για παιδιά. Μόνο με τις παραλίες έχει πρόβλημα. Για την ακρίβεια, δεν έχει παραλίες. Μία μπροστά, μικρή, και μία τέρμα αριστερά (κάτω από το ξενοδοχείο μου), η οποία όμως είναι δείγμα παραλίας. Δεν είναι να κάτσεις, είναι μόνο για να περάσεις από κάπου προς τη θάλασσα, χωρίς να σφαχτείς σε βράχια και αχινούς. Κάτι ακούσαμε για μία στην άλλη πλευρά του νησιού με κανά μισαώρο περπάτημα, αλλά δεν το επιχειρήσαμε για να σας το επιβεβαιώσω.

 Η παραλιούλα κάτω από το ξενοδοχείο μου

H θέα από το δωμάτιό μου
(Δηλαδή, απ' όλα τα δωμάτια, πάνω κάτω...)

 Επειδή έχω δει πάμπολλα ηλιοβασιλέματα, κι επειδή το ξενοδοχείο έβλεπε ανατολή, κατέβηκα ένα βράδυ αχάραγα κατά τις 05.30΄, στρώθηκα στις αγαπημένες μου ξαπλώστρες-κάτω-από-τα-πεύκα (αφού εκεί κοιμόμουν για μεσημέρι!) και περίμενα τον ήλιο να ανατείλει. Δεν έχω ξαναδεί τέτοια χρώματα, είναι ΤΟΣΟ διαφορετικά από του ηλιοβασιλέματος! Χίλια δίκια όσοι μου έλεγαν ότι χάνω που δεν έχω δει ανατολή. Μεγαλύτερη εντύπωση μου έκανε η επιφάνεια της θάλασσας. Ήταν σαν υγρό μέταλλο... σαν λιωμένο ασήμι, κάπως... Η ομορφιά η ίδια, δεν ξέρω τι άλλο να πω, παρά μόνο ότι καμία συμβατική φωτογραφία δεν μπορεί να το "πιάσει". Παρά ταύτα τράβηξα μερικές ανά φάση που έβγαινε ο ήλιος και κλείνω μ' αυτές:





Λόγω της ημέρας, 1η Σεπτεμβρίου σήμερα, να ευχηθώ σε όλους να έχουν μία εξαιρετική χρονιά! (Ναι, τι, ακόμα να το μάθετε τόσα χρόνια ότι εγώ το πάω με το ακαδημαϊκό?)