"Well, I'm gonna get out of bed every morning... breathe in and out all day long.
Then, after a while I won't have to remind myself to get out of bed every morning and breathe in and out...
and, then after a while, I won't have to think about how I had it great and perfect for a while."

Δευτέρα, 6 Οκτωβρίου 2014

Φωτεινή


Δεν ήταν κολλητή μου, δεν ήταν φίλη μου, ήταν απλώς γνωστή, για λίγο. Το σύνηθες: φίλη φίλων που διασταυρώνονται κάποια στιγμή οι δρόμοι σας... Για κάποιο λόγο όμως η απώλειά της με ... δεν ξέρω τι μου έκανε, ψάχνω ώρα να βρω το σωστό ρήμα.

Για μένα ήταν μια γλυκιά "καλημέρα" ή ένα εύστοχο/καλοπροαίρετο σχόλιο σε κάποια ανάρτησή μου. Θυμάμαι σίγουρα μία φορά που βρεθήκαμε και γνωριστήκαμε από κοντά, ήταν τότε που παίξαμε στο Bios νομίζω, οπότε δεν μου κάνει εντύπωση που δεν πέρασα ικανοποιητικό χρόνο μαζί της, "έπαιζαν" τόσα πράγματα παράλληλα και υπόγεια τότε... Δεν θυμάμαι αν ξαναβρεθήκαμε κάπου... ίσως σε καμιά μάζωξη στου Γ.? Τι να πω...

Σίγουρα θυμάμαι πόσο της ταίριαζε το όνομά της. Πραγματικά, έλαμπε. Γνωρίζοντας το ιστορικό της υγείας της, θεώρησα ότι είναι η λάμψη του μαχητή/νικητή και την καμάρωσα.

Με τα χρόνια και με τα χάσματα που φέρνουν, χαθήκαμε, δεν είχα νέα από κανέναν. Δεν είχα μάθει καν ότι η γαμωαρρώστια της ξαναεπιτέθηκε. Οπότε η ατάκα "ξέρεις ότι η Φωτεινή πέθανε, ε?" ήταν κάτι παραπάνω από σοκ. Ένιωσα σαν να σπάνε διάφορα μέσα μου, σχεδόν άκουσα τον ήχο τους.

Σίγουρα παίζει ρόλο και η περίοδος που με "βρήκε" αυτό το νέο. Μία περίοδος όπου ανακαλύπτω μέρα με τη μέρα όλο και περισσότερους να "εκπληρώνουν" τη θλιβερή πρόβλεψη κάποιων γιατρών ενός νοσοκομείου στο Λονδίνο πριν σχεδόν 10 χρόνια: "Αυτό δεν είναι τίποτα, είναι η αρχή. Τα χώματα δεν έχουν σύνορα, ήδη ως τη Λάρισα είναι σαν να πρόκειται για το ίδιο μέρος. Θυμήσου τι έχει να γίνει σε 10 χρόνια στην Αθήνα, σαν τα κοτόπουλα θα φεύγουν απ' τους καρκίνους". (Η αναφορά είχε να κάνει με το θάνατο του Γ. από λευχαιμία λόγω του απεμπλουτισμένου ουράνιου που περιείχαν οι βόμβες των Αμερικάνων στην Σερβία). Πόσο σκληρό και άκομψο μου είχε ακουστεί...

Δυστυχώς δεν γινόταν να μην το ανακαλέσω όταν μέσα σε ελάχιστο χρονικό διάστημα έχω ακούσει ένα σωρό περιστατικά γύρω μου. Η μία μετά την άλλη. Γυναίκες. Στήθος και γεννητικά όργανα. Ευτυχώς. Ναι, ευτυχώς. Γιατί και τα δύο, είναι αντιμετωπίσιμες μορφές. Δόξα τω Θεώ, δεν ξέρω καμία που να έφυγε από κάτι τέτοιο, αντιθέτως έχω μέχρι και ξαδέλφη που ζει κανονικότατα και φυσιολογικότα μετά από ολική αφαίρεση, και μάλιστα έκανε και πλάκα το καλοκαίρι μια μέρα που δεν ήθελε να πάει στη θάλασσα ότι έχει περίοδο κλπ. Δυστυχώς η Φωτεινή είχε χτυπηθεί σε πιο επικίνδυνα όργανα.

Μέσα σ' όλες τις γνωστές ή συναδέλφους, μου έσκασε και όσο πιο κοντά γίνεται: Στην κολλητή/μάνα/αδελφή/ελβετικοσουγιά μου. Η οποία είναι υπόδειγμα σωστής και υγειούς αντιμετώπισης, σε βαθμό να νιώθω κάποιες φορές ότι την επιβαρύνω αντί να την στηρίζω.Μ' εκείνην πιο πολύ φρίκαρα για όλα όσα θα περνούσε, αλλά ειλικρινά δεν φοβήθηκα για τη ζωή της, καθώς συνέτρεχαν αρκετοί λόγοι για να τα βλέπουμε ευοίωνα τα πράγματα. Παρά ταύτα δεν ήταν μικρό το σοκ.

Τα τελευταία χρόνια νιώθω να είμαι συνέχεια σ' ένα στάδιο ανάρρωσης. Να προσπαθώ να συνέλθω και να σταθώ στα πόδια μου μετά από χτυπήματα. Η καθημερινότητά μου, οι ανάγκες που τρέχουν, οι υποχρεώσεις, single mom, απλήρωτη εργαζόμενη, ... , νομίζω πως πρέπει πολλά θέματα να μπήκαν κάτω από το χαλί. Έπρεπε να είμαι δυνατή, έπρεπε να είμαι αισιόδοξη, έπρεπε να είμαι λειτουργική, έπρεπε, έπρεπε, έπρεπε... Δεν μου επιτρεπόταν να κάνω και διαφορετικά, πάντα κάποιον άλλον έπρεπε να σκεφτώ, σ' ό,τι κι αν "μ' έβρισκε": να στηρίξω το παιδί μου, να στηρίξω τον πατέρα μου...

Σίγουρα είναι καλό να εστιάζεις στα καλά για να προχωράς, να κοιτάς μπροστά... δεν βγαίνει αλλιώς η ζωή. Αλλά αν μαζευτεί πολύ πράμα κάτω από το χαλί, θά 'ρθει η ώρα που θα σκοντάψεις και θα φας τα μούτρα σου. Νομίζω αυτό έπαθα με το θλιβερό νέο για τη Φωτεινή. Μού 'ρθε η σφαλιάρα, αλλά δεν είχα χαλί να πέσω, έπεσα σ' έναν ανακανόνιστο όγκο με αιχμηρές γωνίες.

Λυπήθηκα. Λυπήθηκα τόσο πολύ. Κι επειδή προφανώς ΠΑΛΙ δεν μου επέτρεψα να κλάψω, να πενθήσω, να βυθιστώ στο μαύρο μου, σηκώθηκε το χαλί και με τύλιξε να με πνίξει. Φαίνεται ήταν σαν η σταγόνα που ξεχείλισε το ποτήρι. Μπορεί να ήταν σαν σταγόνα ο χαμός ενός παλιού γνωστού, σε σχέση με άλλους χαμούς του πρόσφατου παρελθόντος, αλλά... αλλά.

Το "ο χρόνος είναι ο καλύτερος γιατρός" είναι η μεγαλύτερη παπαριά που έχω ακούσει στη ζωή μου. Κανένα χρονικό διάστημα δεν είναι ικανό να μειώσει τον πόνο που αφήνει μια πληγή. Κανένα. Με την πάροδο του χρόνου απλώς εξασκείσαι στο πως να αποφεύγεις να την αγγίζεις. Πως πονάει ένα δόντι και μέχρι να πάμε στον οδοντίατρο μαθαίνουμε να μασάμε αλλιώς? Κάπως έτσι. Τρως κανονικότατα, ζεις κανονικότατα, αλλά η γαμημένη η κουφάλα είναι εκεί, κι αν κάνει ότι πάει μπουκιά, πετάγεσαι στο ταβάνι. Ή αν σε πονάει το ένα πόδι, ρίχνεις το βάρος στο άλλο όταν περπατάς. Πολλά τα παραδείγματα που μπορώ να βρω με το σώμα μας. Αλλά το δόντι το βγάζεις, το πόδι το μπαντάρεις και γενικώς το σώμα γιατρεύεται, από απόλυτα ως κουτσά-στραβά. Η ψυχή δεν ξέρω πως γιατρεύεται.

Νομίζω ποτέ μου δεν κατάφερα πραγματικά να ξεπεράσω κάτι απ' όσα "κακά" μού 'χουν συμβεί, μόνο να το καταχωνιάσω. Έβλεπα το καλοκαίρι την κόρη του Γ. να σκαρφαλώνει στα βράχια και να κάνει βουτιές. Κι ήταν ίδια. Ίδια. Σαν να τον ξαναέβλεπα παιδί μπροστά μου,  αλλά σε κορίτσι. Κι ήθελα να χτυπηθώ εκεί στα βράχια από το κλάμα και να ουρλιάζω το ίδιο "γιατί" που ούρλιαζα τότε, με την ίδια ακριβώς ένταση, με τον ίδιο πόνο, νιώθοντας να με πνίγει το ίδιο άδικο. Κοιτούσα γύρω μου τους άλλους να γελάνε και να βαράνε παλαμάκια σ' όλα τα παιδιά για τις βουτιές τους, να βγάζουν φωτογραφίες κι ένιωθα άλιεν. Προσπαθoύσα να τους μιμηθώ γιατί "αυτό είναι το φυσιολογικό, η ζωή προχωράει, τι να κάνουμε, shit happens" και δεν ήθελα να είμαι η διαφορετική, η προβληματική, η κολλημένη. Αυτή που δεν μπορούσε να το χαρεί επειδή δεν ήταν εκεί και ο Γ. να το χαρεί. Ένιωθα ότι δεν θα κρατηθώ άλλο, θα αναβλύσουν τα δάκρυα από μόνα τους, και μ' έπιανε πανικός ότι θα γίνω ξεφτίλα στους άλλους.

Προφανώς το ίδιο κάνω μ' όσα άλλα μού 'χουν συμβεί και αυτό με βοήθησε να το καταλάβω η "ελβετικόςσουγιάς" μου. Προσπαθώ να τα εκλογικεύσω, να λέω ένα "ΟΚ, έγινε, προχωράμε" και αισθάνομαι ότι είναι ντροπή να πονάω από ένα Χ χρονικό διάστημα και μετά, λες κι υπάρχει ημερομηνία λήξεως πόνου. Η κοινωνία μας κάνει να νιώθουμε έτσι. Δεν σε κρίνει κανείς αν πονάει κάποιο τραυματισμένο κόκκαλό σου χρόοοονια μετά σε μια αλλαγή καιρού, επειδή είναι σώμα. Όταν αφορά ψυχή όμως... και η "αλλαγή καιρού" μπορεί να είναι αντίστοιχα ένα άρθρο του Παναγιώτη Μένεγου για παράδειγμα? Ή ένα χειροποίητο υφασμάτινο ζωάκι από σκωτσέζικο καρώ, ΟΛΟΪΔΙΟ με τη φούστα Της? Εκεί πνίγεις και αποδιώχνεις όλο αυτό που έρχεται και σε κατακλύζει για να μην νιώθεις συν τοις άλλοις ΚΑΙ μαλάκας.

Έλεγα "πέθανε η Φωτεινή" και προσπαθούσα να το κάνω λες κι ήμουν παρουσιάστρια σε δελτίο ειδήσεων, γιατί φοβόμουν ότι δεν "έστεκε" να φανεί πόνος. Υπήρχε όμως. Είμαι άνθρωπος που πονάω και κλαίω κρυφά όταν διαβάζω για σκυλάκι που κακοποίησε κάποιο τέρας. Συγνώμη κιόλας. Θέλω να κλάψω για τη Φωτεινή. Και το κάνω, και το "καταφχαριστιέμαι". Και μπήκα και στο μπλογκ της και διάβαζα κι έκλαιγα. Και δεν ντρέπομαι. Και πρέπει να λάβω το μάθημα που ίσως μου δόθηκε από όλο αυτό, σαν αποχαιρετιστήριο δώρο της. Το να πονάς δεν σημαίνει ότι είσαι αδύναμος, σημαίνει ότι δεν είσαι αναίσθητος.

Στο καλό, Φωτεινή μου, χάρηκα που σε γνώρισα.