"Well, I'm gonna get out of bed every morning... breathe in and out all day long.
Then, after a while I won't have to remind myself to get out of bed every morning and breathe in and out...
and, then after a while, I won't have to think about how I had it great and perfect for a while."

Δευτέρα, 8 Σεπτεμβρίου 2014

Χαμένα κορμιά

Με το που τέλειωσε τις προάλλες στο Ηρώδειο ο Φιλοκτήτης, ένα πράγμα ήταν το πρώτο που είπαμε μ' ένα στόμα - μια φωνή: Πρόγραμμα, να δούμε ποιος έχει κάνει σκηνικά και ποιος έχει κάνει μουσική. Ειδικά ο φίλος μου, σκάλωσε με τη μουσική.

Lost Bodies. Τι 'ν' τούτο...?

Του υποσχέθηκα να τους ψάξω για εκείνον. Δεν θα τους "παρουσιάσω" εδώ, θα πω μόνο ότι είναι κατηγορία από μόνοι τους. Απορώ πώς δεν είχαμε "συναντηθεί" ως τώρα. Σ' ένα πρωινό που "πέρασα" μαζί τους, κατάφεραν να με κάνουν και να κλάψω και να γελάσω. Και στις δύο περιπτώσεις το πέτυχαν επειδή μάλλον έχουμε κάποιους κοινούς κώδικες. Αυτό το επιβεβαίωσα βλέποντας κι ένα σχετικό ντοκυμανταίρ. Ειδικά στο γέλιο. Το κλείσιμο του ματιού που ακυρώνει την ίδια σου την προσπάθεια, η πλήρης αποδόμηση, ο εξευτελισμός της σοβαροφάνειας. Ίσως με όχι πολύ λεπτό τρόπο, έως χονδροειδή θα τον χαρακτήριζα, σαν φάρσες με τους κολλητούς από το σχολείο. Αλλά πόσο λυτρωτικό είναι αυτό το γέλιο...

Μπορεί πάλι να γέλασα έτσι, επειδή είχα ανάγκη να "ισιώσω". Βλέπετε η πρώτη πρώτη επαφή, ήταν αυτό που θα σας αφήσω εδώ. Μία παράσταση. Μ' αυτήν, δεν βρήκαν απλά τον "κώδικά" μου, αλλά την Αχίλλειο Πτέρνα μου. Και μου την παρουσίασαν εξαιρετικά.

Ο ποιητής που καταφέρνει να μου προκαλέσει κλάμα, όχι ως κλιμάκωση μιας συγκίνησης, αλλά ως αυτόματη αντίδραση. Πώς βάζει κανείς το δάχτυλο στη βάση της γλώσσας κάποιου που κινδυνεύει από δηλητηρίαση για να του προκαλέσει εμετό? Κάπου μέσα μου πιέζει κάτι και ξεχειλίζει όλο το κλάμα που εγκλωβίζω στο στήθος μου. Φεύγει το δηλητήριο διά μέσου των ματιών.



Περιέχει και το εξής λατρεμένο:

ρυχεο

Σο γράφω γεμάτη τρόμο μέσα π μι στο
νυχτεριν
φωτισμένη π μίαν λάχιστη λάμπα σ δαχτυλίθρα
να βαγόνι περνάει π πάνω μου προσεχτικ
ψάχνει τς ποστάσεις του μ μ χτυπήσει
γ πάλι λλοτε κάνω πς κοιμμαι λλοτε
πς μαντάρω να ζευγάρι κάλτσες παλις
γιατί χουν λα γύρω μου παράξενα παλιώσει

Στ σπίτι
χτς
καθς νοιξα τ ντουλάπα σβησε γίνηκε
σκόνη μ᾿ λα τ ροχα της μαζ
τ πιάτα σπάζουν μόλις κανες τ᾿ γγίξει
φοβμαι κι χω κρύψει τ πηρούνια κα τ
μαχαίρια
τ μαλλιά μου χουν γίνει κάτι σ στουπ
τ στόμα μου σπρισε κα μ πονάει
τ χέρια μου εναι πέτρινα
τ πόδια μου εναι ξύλινα
μ τριγυρίζουν κλαίγοντας τρία μικρ παιδι
δν ξέρω πς γίνηκε κα μ φωνάζουν μ ά ν α

Θέλησα ν σο γράψω γι τς παλιές μας τς χαρς
μως χω ξεχάσει ν γράφω γι πράγματα
χαρούμενα

Ν μ θυμσαι




Υ.Γ. 1: Βάλτε το σε full screen κι απολαύστε όταν θα έχετε χρόνο και ηρεμία. Σίγουρα δεν θα συγκρίνεται με το να ήταν κάποιος εκεί live, αλλά.... ΑΛΛΑ.

Υ.Γ. 2: Σε άλλη φάση, εντελώς μα εντελώς άλλη φάση, ακούστε αυτό κι αυτό. (Τς τς τς... σαν το μπλογκ μου είναι αυτοί οι άνθρωποι... ή του ύψους ή του βάθους, δεν ξέρεις που θα βρεθείς...)

Υ.Γ. 3: Σας ορκίζομαι σε όσους δεν το ξέρετε, και σας θυμίζω σε όσους σας έχω περιγράψει τη φάση, ότι έχω ζήσει στην πραγματικότητα κάτι σαν αυτό που κάνουν για πλάκα στο τέλος του ανωτέρω ντοκυμανταίρ, την πρώτη φορά που είδα - καταλάθος - live τους Stereo Nova, των οποίων την ύπαρξη/μουσική αγνοούσα, με την τότε κολλητή. Τ' ομολογώ, ναι! (Προς υπεράσπισή μου, μωρό ήμουνε, ρεεε...)