"Well, I'm gonna get out of bed every morning... breathe in and out all day long.
Then, after a while I won't have to remind myself to get out of bed every morning and breathe in and out...
and, then after a while, I won't have to think about how I had it great and perfect for a while."

Σάββατο, 27 Σεπτεμβρίου 2014

Τα νανουρίσματα του Ορφέα

Είναι κάτι νύχτες... ας τις πω περίεργες. Δεν αφορούν αυτή τη στιγμή άλλα χαρακτηριστικά τους, παρά μόνο το ότι σε κάποια τους στιγμή, το παίρνεις απόφαση πως δεν πρόκειται να κοιμηθείς, οπότε σηκώνεσαι και ασχολείσαι με διάφορα, για να ξορκίσεις ή να αγκαλιάσεις όλο το υπόλοιπο. Κάνεις πράγματα τα οποία είτε υποβάλλονται είτε ευνοούνται από τη συνθήκη. Ειδικά αν υπάρχει-ουν άλλος-οι στο σπίτι και δεν θες να ενοχλήσεις. Μια τέτοια νύχτα η χθεσινή.

Πρόσφατα είχα μιλήσει με τα κουμπαράκια μου και μου έλεγαν ότι ο βαφτισιμιός μου εξακολουθεί να θέλει το τρίπτυχο αγκαλιά-κούνημα-τραγούδι για να κοιμηθεί. Όταν ήμουν σπίτι τους, το είχα επιχειρήσει με περισσή αυτοπεποίθηση, θεωρόντας ότι έχω διδακτορικό στο αντικείμενο, λόγω του ότι ακριβώς έτσι ήταν κι ο κανακάρης μου. Αλλά η δεκαετία και βάλε που μεσολάβησε, δεν άργησε να φανεί. Σύντομα δεν υπήρχε τίποτα που να μην με πονάει και μόνο που δεν παρακαλούσα κλαίγοντας τον Μορφέα να έρθει να τον πάρει. Πραγματικά, όσο πιο νέοι κι αν είναι, ΠΟΣΟ πιο κουράγιο να έχουν, μ' άλλο ένα παιδί στο σπίτι, τις δουλειές τους, κλπ. Τους σκεφτόμουν έντονα. Όσο να πεις, αυτούς τους ξέρω και τους αγαπάω πολύ περισσότερο καιρό απ' ότι εκείνον! Αλλά κι αυτό το τερατίδιο το καψουρεύτηκα άσχημα...

Παράλληλα ήξερα ότι του "χρωστάω" κάποιο παραμύθι για δώρο, όπως είχαμε κάνει κάποτε όλοι οι φίλοι για την αδελφούλα του, αλλά η έμπνευση δεν μου είχε χτυπήσει ακόμη την πόρτα. Το παραμύθι της μικρής τότε, το είχα ηχογραφήσει κιόλας, κάνοντάς το σαν μία "ηχητική παράσταση".

Συνδυάζοντας τα 3 παραπάνω στοιχεία, μαντέψτε τι έκανα κατά τη διάρκεια της νύχτας... Άνοιξα το παράθυρο να μπαίνει το νεοαφιχθέν φθινόπωρο, έφτιαξα καφέ, άνοιξα την μαγνητοφώνηση του κινητού, κι άρχισα να καταγράφω όσο πιο χαμηλόφωνα μπορούσα όλα τα τραγούδια με τα οποία νανούριζα κάποτε τον γιο μου, για να τα στείλω στον βαφτισιμιό μου.



Κοιμήθηκα ελάχιστα, και όταν μπήκε για τα καλά η μέρα, στήθηκα στον υπολογιστή για να προσθέσω μερικά ακόμη που δεν θυμόθουν καλά όλους τους στίχους, ώστε να κλέβω ματίτσες, ή κάποια μεταγενέστερα του γιού μου, που μου τά 'χει "βγάλει" ο βαφτισιμιός μου, όπως το γνωστό πια και σε σας Manha de Carnaval (ναι, τραγούδησα και σε άγνωστη γλώσσα...). Και κάπως έτσι η έμπνευση (ή ο διάολος...) μου χτύπησε την πόρτα κι αντί παραμυθιού, τους έγραψα τραγούδι. Τα τραγούδια τα μάζεψα σε μία λίστα του you tube και για εσάς, καθώς τα θεωρώ δοκιμασμένα και ενδεδειγμένα για  έναν υπέροχο ύπνο. Εννοείται όχι τις δικές μου εκτελέσεις... Οι δικές μου είναι "μιακιόξω" ό,τι θυμάμαι, όπως το θυμάμαι, ψιθυρομουρμουριστά, με π και τ και ψηλές να "χτυπάνε" στο μικροφωνάκι του κινητού, χρατσαχρούτσα σε πατήματα κουμπιών... δηλαδή ΕΞΑΙΡΕΤΙΚΗΣ πΧοιότητας ηχογραφήσεις. Ειλικρινά, κανένα δεν είπα δεύτερη φορά, ούτε κάποιο που προς το τέλος του, ξέχασα λέξη στίχου και το νανανανάνισα.

Αυτό που τού 'γραψα όοοομωωωωωςςςςς.... Αααααα, όλα κι όλα... Αυτό χρειάστηκε να το ηχογραφήσω ξανά και ξανά, ΠΑΜΠΟΛΛΕΣ φορές. Την πρώτη που κατάφερα να το πω όπως έπρεπε, (χωρίς να γελάσω, δηλαδή...) την κράτησα, τους την στέλνω και τη μοιράζομαι μαζί σας:

video

Υ.Γ. 1: Πόσο θά 'θελα να τους έβλεπα να ακούν ΑΥΤΟ μετά το Λόρκα και τα λοιπά...

Υ.Γ 2:. Σοβαρά τώρα, τα παραπάνω τραγούδια είναι αφιερωμένα σ' όλα τα μωρά, μικρά και μεγάλα, που κάποτε νανούρισα στην αγκαλιά μου. Ειδικά σε κάποιο κοριτσάκι που κάποτε δέθηκε τόσο μαζι μου, που κούρνιασε στην αγκαλιά μου να της τα τραγουδήσω, όχι για να κοιμηθεί, αλλά για να μην φοβάται τον πολύ τον κόσμο στο παιδικό πάρτυ που της έκαναν!


4 σχόλια:


  1. αν αυτός δεν είναι πλούτος, να χρειάζεσαι ένα μικρό θαύμα για δώρο και να ξεθηκαρώνεις ένα απ τα ταλέντα σου, με την εμπιστοσύνη που χει το χελιδόνι στη φύση του να φτιάχνει από ταπεινά υλικά τη φωλιά του, δεν ξέρω τι να πώ...
    παρά

    μαθημένη σαν από πάντα θαυματοποιός

    παντελώς γοητευμένος απ την ύπαρξή σου, καλή μου απαραίτητη

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  2. Κατ' αρχάς πραγματοποίησες την ευχή μου! ΕΙΔΑ, να ακούτε ΑΥΤΟ, μετά από τα κανονικά που σας έστειλα, χάρη σε σένα! Κι αυτό ήταν ανεκτίμητο! Να σας έχω και τους δυο σε βιντεάκι να περιμένετε ανυποψίαστοι και να ξεσπάτε στα γέλια με το που καταλάβατε τι παίζεται!

    Τώρα γι' αυτά που λες... πήγα πάλι να κοκκινίσω και να το ρίξω στην πλάκα, γιατί ως γνωστόν δεν την παλεύω με τα καλά λόγια, αλλά ξέρεις τι θυμήθηκα?

    Την μοναδική φορά που αντί να θέλω ν' ανοίξει η γη να με καταπιεί, ένιωσα καλά: Ήταν στις διακοπές μας, που μου είπε ο μικρός, "μαμά, μιλούσε ο Κώστας για σένα όταν δεν ήσουν στην παραλία το απόγευμα και έλεγε τόσο όμορφα πράγματα, που ένιωθα περήφανος που είσαι μαμά μου".

    Αυτό θα το θυμάμαι πάντα, κουμπαράκι...

    Όσο για την κουμπάρα, που βάζει τα νανουρίσματα για να κοιμάται εκείνη, να της πεις να ρίχνει κατιτίς στον κουμπαρά του Ορφέα για δικαιώματα, σε κείνον ανήκουν!!! ;Ρ

    Σας αγαπώ πολύ-πολύ, σας εκτιμώ απεριόριστα και εύχομαι να μέναμε κοντά ώστε να μπορώ να σας βοηθάω και ουσιαστικά μ' αυτά που τραβάτε από το τερατίδιο... (ήταν που ήταν, τού 'βαλα και λάδι... μηδέν ελπίδα).



    (Τι καλά που τα ξέχασα πάλι ανοιχτά τα σχόλια! Πολύ χάρηκα που "σε είδα"!)

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  3. καλημέρα και καλό σαββατοκύριακο

    ΑπάντησηΔιαγραφή