"Well, I'm gonna get out of bed every morning... breathe in and out all day long.
Then, after a while I won't have to remind myself to get out of bed every morning and breathe in and out...
and, then after a while, I won't have to think about how I had it great and perfect for a while."

Δευτέρα, 1 Σεπτεμβρίου 2014

"Μυστήρια" πράματα στα ΤΡΟΙΖΟΝΙΑ

Τον πρωτοείδα τον Ιούλιο. Στις 5. Σ' εκείνο το ταξιδάκι. Περάσαμε μαζί την "κούκλαμου", πήραμε άλλο ένα βαρκάκι και τσουπ! βρεθήκαμε στα ΤΡΟΙΖΟΝΙΑ. Λίγο το τοπίο, λίγο η αίσθηση των διακοπών... αυτό ήταν, ερωτεύτηκα κεραυνοβόλα. (Γι' αυτό γύρισα και ανήρτησα τραγούδι από ταινία με τ' όνομά του: ΟΡΦΕΑΣ). Δύο πράγματα ήθελα: Το ένα ήταν να πάω εκεί φέτος για διακοπές. Το άλλο ήταν να πάω σ' ένα κοσμηματοπωλείο, και μετά να επισκεφθώ τους γονείς του, να πέσω στα γόνατα και να τους τον ζητήσω, κρατώντας ανοιχτό το κουτάκι του κοσμηματοπωλείου. Με το σταυρό.

Νάνι στην αγκαλιά της νονάς,
κάτω απ' τα πεύκα, μπροστά στη θάλασσα.

Δεν έγιναν όλα ακριβώς όπως τα φαντάστηκα, αλλά το μόνο σίγουρο είναι ότι οι επιθυμίες μου πραγματοποιήθηκαν με τρόπο καλύτερο, πέρα από κάθε φαντασία. Και διακοπές στα Τροιζόνια πήγα και βάφτισα τον Ορφέα. Εκεί. Σ' ένα μαγευτικό εκκλησάκι μες τη θάλασσα. Τέλη Αυγούστου.

 Χαλάλι σου το φόρεμα, δεν βγαίνει το λάδι, κερατά!
(Εκτός του "κερατά", η μαμά και ο συν-νονός)

Και η υπόλοιπη οικογένεια: Μπαμπάς και αδελφούλα




Διάφορες από την πίσω πλευρά της εκκλησίας

 Ο περίβολος της εκκλησίας
(πολλά άτομα, βαρέθηκα να σβήνω πρόσωπα....)

Δεν θα προσπαθήσω καν να περιγράψω συναισθήματα που σε κατακλύζουν όταν κάποιοι σε τιμούν στο βαθμό που με τίμησαν τα - πλέον - κουμπαράκια μου, καθώς πάντα πίστευα ότι κουμπάρο κάνεις κάποιον φίλο που θέλεις να τον κάνεις συγγενή σου κι "επισήμως" (γι' αυτό και διαφωνώ κάθετα με μυστήρια που τελούνται από συγγενείς, μέχρι και πρώτου βαθμού πολλές φορές). Πόσο μάλλον όταν πρόκειται για το μυστήριο της βάφτισης, που - για όσους πιστεύουν - θεωρείται πως όταν "βάζεις λάδι" σ' ένα παιδί, κάτι παίρνει από σένα. Τι μεγαλύτερη τιμή λοιπόν από το να σ' επιλέξουν κάποιοι για να "μεταδώσεις" στο παιδί τους, το όποιο "κάτι" κουβαλάς...

Βέβαια το παιδάκι το βάφισε κατά γενική ομολογία τρελλός παππάς (ΔΕΝ ΥΠΑΡΧΕΙ το γέλιο που έπεσε, το άτομο ήταν παρωδία παππά...) και κατά δική μου ομολογία το βάφτισε ΚΑΙ τρελλή νονά. Οπότε ελπίζω τουλάχιστον ο συν-νονός να είναι κάτι σε πιο νορμάλ, γιατί αλλιώς το "κάψαμε" το μωράκι μου... (Κι απ' όσο πρόλαβα να τον γνωρίσω, μάλλον είναι σε καλά χέρια).

Όσο για το τι βαφτιστήρι θα μπορούσα να έχω κάνει εγώ... ένα θα πω: Εντός κολυμπήθρας ήταν μες την καλή χαρά, κούναγε και τα χεράκια του όπως κάνει στη θάλασσα, κι έκλαψε επειδή τον βγάλανε! Θεός?

Κατά παράδοση τούτου του μπλογκ, θα αφήσω μερικές διακοπο-φωτό, για να σας δελεάσω να το επισκεφθείτε.

 Μερικές από το λιμάνι, βλέποντας απέναντι



Είναι ένα μικρό νησάκι στον Κορινθιακό, για το οποίο πας οδικώς μέχρι λίγο μετά τη Ναύπακτο, σ' ένα μέρος που λέγεται Χάνια και περνάς απέναντι με βαρκάκι. Που σημαίνει αφήνεις στην στεριά το όχημά σου κι απέναντι δεν υπάρχουν ούτε για δείγμα, κάτι που το καθιστά ιδανικό για παιδιά. Μόνο με τις παραλίες έχει πρόβλημα. Για την ακρίβεια, δεν έχει παραλίες. Μία μπροστά, μικρή, και μία τέρμα αριστερά (κάτω από το ξενοδοχείο μου), η οποία όμως είναι δείγμα παραλίας. Δεν είναι να κάτσεις, είναι μόνο για να περάσεις από κάπου προς τη θάλασσα, χωρίς να σφαχτείς σε βράχια και αχινούς. Κάτι ακούσαμε για μία στην άλλη πλευρά του νησιού με κανά μισαώρο περπάτημα, αλλά δεν το επιχειρήσαμε για να σας το επιβεβαιώσω.

 Η παραλιούλα κάτω από το ξενοδοχείο μου

H θέα από το δωμάτιό μου
(Δηλαδή, απ' όλα τα δωμάτια, πάνω κάτω...)

 Επειδή έχω δει πάμπολλα ηλιοβασιλέματα, κι επειδή το ξενοδοχείο έβλεπε ανατολή, κατέβηκα ένα βράδυ αχάραγα κατά τις 05.30΄, στρώθηκα στις αγαπημένες μου ξαπλώστρες-κάτω-από-τα-πεύκα (αφού εκεί κοιμόμουν για μεσημέρι!) και περίμενα τον ήλιο να ανατείλει. Δεν έχω ξαναδεί τέτοια χρώματα, είναι ΤΟΣΟ διαφορετικά από του ηλιοβασιλέματος! Χίλια δίκια όσοι μου έλεγαν ότι χάνω που δεν έχω δει ανατολή. Μεγαλύτερη εντύπωση μου έκανε η επιφάνεια της θάλασσας. Ήταν σαν υγρό μέταλλο... σαν λιωμένο ασήμι, κάπως... Η ομορφιά η ίδια, δεν ξέρω τι άλλο να πω, παρά μόνο ότι καμία συμβατική φωτογραφία δεν μπορεί να το "πιάσει". Παρά ταύτα τράβηξα μερικές ανά φάση που έβγαινε ο ήλιος και κλείνω μ' αυτές:





Λόγω της ημέρας, 1η Σεπτεμβρίου σήμερα, να ευχηθώ σε όλους να έχουν μία εξαιρετική χρονιά! (Ναι, τι, ακόμα να το μάθετε τόσα χρόνια ότι εγώ το πάω με το ακαδημαϊκό?)