"Well, I'm gonna get out of bed every morning... breathe in and out all day long.
Then, after a while I won't have to remind myself to get out of bed every morning and breathe in and out...
and, then after a while, I won't have to think about how I had it great and perfect for a while."

Παρασκευή, 23 Μαΐου 2014

ΣΟΥΖΥ, ΤΡΩΣ! Αλλά τουλάχιστον δεν ψεύδεσαι.


Δεν νιώθω καλά με τον εαυτό μου. Η προκάτοχος της (επιπλέον) θέσης που έχω αναλάβει στη δουλειά μου, θυμάμαι να διαμαρτύρεται ότι έβαλε κάμποσα κιλά λόγω αυτής. Τώρα τα 'δα πάνω μου. 5 κιλά. Αλλά 5 κιλά στομάχι όμως. Το ότι από τα 30 και μετά τα περιττά κιλά τα παίρνω στο στομάχι, με φρικάρει γιατί το θεωρώ αντρικό πάχος. Που να γινόταν η περιφέρειά μου, Αττικής, δεν θα χαλιόμουν έτσι. Μα στομάχι? Ακόμα και τώρα που γράφω στο laptop σε θέση που δικαιολογεί απολύτως την ονομασία του, έρχεται μία "δίπλα", η οποία οριακά δεν μου πατάει κανά space. Το κακό πηγάζει από το ότι δεν προλαβαίνεις όλη μέρα ούτε να βήξεις, πόσο μάλλον να "λάβεις μικρά και συχνά γεύματα με τελευταίο ως τις 20.00΄ max" και γυρνάς τη μαύρη νύχτα σπίτι σου και τρως από έπιπλα μέχρι πόμολα ή αν έχεις κανονίσει κανά "όξω" θες να φας τον κατάλογο τη γκαρσόνα και τα τασάκια πέραν της παραγγελίας σου. Αποτέλεσμα? Να βγαίνει το στομάχι πιο έξω κι απ' το βυζί. 

Μ' αυτήν την υπέροχη αίσθηση λοιπόν ότι όπου νά 'ναι θα κατεβάσω κι αρχίδια, επέστρεφα προλίγου από τη δουλειά. Κάπου εκεί στις γραμμές της Κωνσταντινουπόλεως, που είναι και ψιλοερημιά, διαδραματίζεται το εξής:

Αμυδρά ακούγεται ομιλία, αλλά δεν. Ξανά, πιο κοντά, αλλά εξακολουθώ να θεωρώ ότι δεν με αφορά. Μουρμουρητό αποδοκιμασίας. Γυρνάω κι έχει ήδη ψιλοφτάσει δίπλα ένας τύπος ... πως να τον περιγράψω... σαν ο τρελλός του χωριού λίγο... σαν κλοσάρ... σαν όπως μπορούμε για πλάκα να γίνουμε όλοι σ' ένα τσακ, δεν θέλουμε πολύ... Εγώ πάντως όλους αυτούς με τον ίδιο τρόπο που αντιμετωπίζω τους πάντες τους φερόμουν πάντα, αν και είναι το "είδος" που ο μέσος περαστικός αλλάζει πεζοδρόμιο για να τον αποφύγει.

- Σε μένα μιλάτε? 
- Ναι... έχεις φωτιά? (προτάσει ένα τσιγάρο και ρετάρει κάργα)
- Όχι, δυστυχώς. Δεν καπνίζω.
- Δεν πειράζει... φχαριστώ... 
(προχωράει παράλληλα με μένα, αλλά αρκετά δεξιά μου, όχι δίπλα-δίπλα)
- Την υγειά μου νά 'χω, να καπνίζω... και φωτιά θα βρω... κάποιος θά 'χει... πάω για το Διδυμότειχο τώρα.. όχι με τα πόδια... στο λεωφορείο πάω δηλαδή... να πάει αυτό...
(εγώ δεν καταλαβαίνω αν ΜΟΥ τα λέει ή αν μονολογεί, οπότε παραμένω αμέτοχη, αλλά δεν αλλάζω ούτε το βηματισμό μου, ούτε λοξοδρομώ, ούτε τίποτα)
- Θες παγωτό?
- Ορίστε? (εκεινη τη στιγμή βλέπω ότι αριστερά μας είναι ένα ψιλικατζίδικο με ψυγείο έξω)
- Να σε κεράσω ένα παγωτό, θες?
- Σας ευχαριστώ πολύ, αλλά δεν προλαβαίνω! Νά 'στε καλά όμως, και μόνο που το προτείνατε!
- Ψυχούλα είσαι...
- Ευχ...
- ΚΑΙ ωραίο μουνάκι ΚΑΙ ψυχούλα!
- ... αριστώ...
- Μη μ' ευχαριστείς, το σωστό να λέγεται, αυτό είναι σπάνιος συνδυασμός.

Και περνάει απέναντι κι εξαφανίζεται.

ΟΚ... Το θέμα στομάχι είναι δικό μου σκάλωμα και υπερβάλλω και λίγο για την πλάκα... Ξέρω σε γενικές γραμμές τι εμφάνιση έχω και ξέρω να διαβάζω τα βλέμματα. Παρά ταύτα, σκατά ένιωθα, γιατί δεν μου άρεσα εμένα. Δεν "ανέβαινα".

Το τι χαρά πήρα με τον κυριούλη αφού ξεπέρασα το σοκ... Μα δεν είναι τέλειο κοπλιμέντο αν παραβλέψεις τα "γαλλικά"?

(Αφού λέω να παραγγείλω μία καινούργια πίτσα που ανακάλυψα σ' ένα φυλλάδιο και να της επιτεθώ ανελέητα κι ανερυθρίαστα...)