"Well, I'm gonna get out of bed every morning... breathe in and out all day long.
Then, after a while I won't have to remind myself to get out of bed every morning and breathe in and out...
and, then after a while, I won't have to think about how I had it great and perfect for a while."

Δευτέρα, 5 Μαΐου 2014

Πάρτα μωρή άρρωστη!


Ανάρτηση που ξεκινάει 2.43 π.μ., για καλό, δεν είναι.

Ήρθε επισήμως το καλοκαίρι για μένα προλίγου.( Πρώτη φορά χωρίς να έχω καν ξεστρώσει χαλιά.). Νόμιζα πως την έλευσή του σηματοδότησε το πρωινό ανοιχτό παπουτσάκι που αναδείκνυε το υπέροχο πεντικιούρ μου και χαιρόμουν που τα ποδαρίνια μου είναι πάντα φροντισμένα, οπότε ήμουν τζιτζί μόλις χρειάστηκα ανοιχτό. Χα. Τόλμησες να χαρείς, μαλάκα? ΤΩΡΑ ΗΡΘΕ ΚΑΙ ΣΕ ΒΡΗΚΕ ΤΟ "ΚΑΛΟΚΑΙΡΙ"...

Παντελώς απροετοίμαστη, όμως με έγκαιρη και σωστή αντίδραση. Έχω ένα Baygon στην κουζίνα και ένα Teza στην τουαλέτα. Δυο σημεία, μην τυχόν και την πετύχω ποτέ σε σημείο που μου εμποδίζει την πρόσβαση προς το μοναδικό μου όπλο. Έτρεξα για το Teza, εκεί βόλευε. Είχα χρόνια να το αντιμετωπίσω μες το σπίτι μου, οπότε είχε πάει σχεδόν χαμένη η όση δουλειά είχα κάνει με τον εαυτό μου, ως προς αυτές τις μάχες. Κι εκεί που πάω να ψιλοχαρώ που βρίσκω δύναμη να ψεκάσω χωρίς κλάματα και στριγγλιές, αρχικώς τουλάχιστον, "παθαίνει εμπλοκή" το μοναδικό μου όπλο. Ξαναλέω "μοναδικό" γιατί όντως είναι. Ούτε πεθαμένη δεν την πλησιάζω. Το θέμα είναι να πεθάνει, για να ξέρω που είναι, άρα δεν έρχεται καταπάνω μου, και μετά όποιος έρθει πρώτος την πετάει. Αλλά δεν η μέρα μου ή μάλλον η νύχτα μου. Αυτή έκοβε βόλτες πάνω από το ντουλάπι με το Baygon, και το Tezα, ενώ το κούναγα κι είχε πολύ μέσα, δεν ψέκαζε. Απλώς έσταζε στα χέρια μου και στο πάτωμα. Αυτό που άμα θέλει να γαμηθεί το σύμπαν, δεν του αρκεί ένα απλό ιεραποστολικό, κι έξω απ' την πόρτα... πρέπει να κάνει μέχρι και τη Sasha Grey να ντραπεί. Χάλασε το Teza, ρε φίλε...

Σκεφτόμουν καιρό την φετινή απολύμανση, αλλά είναι αυτός ο γαμώκαιρος που αλλάζει 4 εποχές σε 24 ώρες και θυμάμαι που πάντα μου λένε όταν τους παίρνω νωρίς νωρίς, "περιμένετε λίγο, έχει βροχές ακόμα, στράφι θα πάει...". ΣΕ ΜΕΝΑ ΤΟ ΛΕΤΕ? Σ' ΑΥΤΕΣ ΠΕΙΤΕ ΤΟ! Νάτα τώρα... Καλώς ήρθατε φρίκη και παράνοια. Και ξεφτίλα. Έχω ξεσηκώσει κόσμο και κοσμάκη ανά τα χρόνια σε τέτοιες φάσεις. Κι έχω υποστεί τις συνέπειες φυσικά. Απόρριψη, ταπείνωση, χλευασμό, αδιαφορία, μπινελίκια, έχει απ' όλα ο μπαξές. Μόνο ένας άνθρωπος δεν μ' έχει κάνει ποτέ να νιώσω σκουπίδι για το πρόβλημά μου, κι αυτός με είχε πάρει νωρίτερα και τον είχα "αδειάσει". Ξέρω ότι και πάλι θα τσακιζόταν, αλλά εγώ θα "τσακιζόμουν" χειρότερα. Ευτυχώς ήταν κοντά ο αδελφός μου. Πάει τώρα, τέλειωσε. Τέλειωσε? Τελειώνει ποτέ?

Πέρσι που είχα ένα πολύ ακραίο συμβάν στο γραφείο - χτύπησα συνάδελφο καταλάθος και τραυματίστηκα, είχα γκουγκλίσει το θέμα της θεραπείας φοβίας μέσω ύπνωσης. Δεν μ' ένοιαζε που σακατεύτηκα, δεν μ' ένοιαζε που ξεφτιλίστηκα, μ' ένοιαζε που χτυπήθηκε η κοπέλα στα καλά καθούμενα επειδή πήγε να με βοηθήσει, αλλά δεν ήξερε πώς. Κι εγώ δεν το κατάλαβα καν. Δεν μου τό 'λεγε για να μην στεναχωρηθώ κι άλλο, αλλά την πίεσα και τα ξέρασε. Εγώ δεν είχα επαφή με το περιβάλλον, σαν να μου έλεγε άσχετο συμβάν ήταν. Ό,τι και να μου έλεγε θα την πίστευα για το πώς βρέθηκα με διάστρεμμα εγώ και μελανιές στο πρόσωπο αυτή. Με είχε εγκλωβίσει, δεν μπορούσα να φύγω και την πήρα αμπάριζα κι αυτή και κάτι καρέκλες κι ούτε ξέρω τι άλλο για να γίνει τόσο της πουτάνας. Προς υπεράσπισή μου, δεν είχα ποτέ ως τώρα τετ-α-τετ με κατσαρίδα, ΚΥΡΙΟΛΕΚΤΙΚΑ. Μούρη με μούρη. Πάνω στον εκτυπωτή μου. Δεν θα μου έκανε εντύπωση κι αν είχα άσπρες τούφες στα μαλλιά μου μετά. Τέλος πάντων, είχα βρει κάποιον. Έλειπε στο εξωτερικό αλλά μου είχε απαντήσει και μ' είχε ενημερώσει για το πότε θα επέστρεφε ώστε να κάνουμε ένα αναγνωριστικό ραντεβού. Μέχρι να φτάσει εκείνος ο καιρός, μ' είχαν πιάσει πάλι τα "δεν περισσεύουν λεφτά ούτε για ζήτω" κλπ. Δεν πήγα ποτέ. 

Έμεινα πάλι να διαβάζω ομοιοπαθόντες-ούσες για να μην νιώθω εντελώς άλιεν. Πόσα κοινά... Τα συμπτώματα του πανικού, η έλλειψη λογικής, μετά το συμβάν, η σωματοποίηση όλων αυτών, δηλαδή όλοι αυτοί οι νευρόπονοι παντού, η ταχυκαρδία, η ζαλάδα, η εξουθένωση, ο φόβος της επανάληψης που δεν σε αφήνει να ηρεμήσεις ή να κοιμηθείς ή να κινηθείς οπουδήποτε, για νερό, για τουαλέτα... και η επωδός... το κερασάκι στην τούρτα... η υπέρτατη ξεφτίλα. Όλοι μα όλοι καταλήγουν στο ίδιο παράπονο. Δεν σου φτάνει ο πόνος σου, εάν είχες την ατυχία να το πάθεις όλο αυτό παρουσία κάποιου-ων, ή χρειάστηκε να καλέσεις βοήθεια, πρέπει μετά να αντιμετωπίσεις κι εκείνα τα βλέμματα. Ή και τα λόγια, αναλόγως το θάρρος που έχει ο άλλος μαζί σου. Λίγο μετά το Λύκειο ήμουν που είχα ακούσει στην τηλεόραση μια ψυχολόγο ή ψυχίατρο - που να θυμάμαι - να μιλάει για φοβίες. Είχε χρησιμοποιήσει ως παράδειγμα την κατσαριδοφοβία για να εξηγήσει στους υπόλοιπους αυτήν την βασική διαφορά που την μπερδεύουν πολλοί με τον φόβο. ΔΕΝ ΥΠΑΡΧΕΙ ΛΟΓΙΚΗ, ΑΡΑ ΟΤΑΝ ΛΕΤΕ ΣΤΟΝ ΑΛΛΟΝ "ΜΑ ΤΙ ΦΟΒΑΣΑΙ ΑΦΟΥ ΕΙΝΑΙ ΜΙΚΡΟΤΕΡΗ ΑΠΟ ΣΕΝΑ" ΟΙ ΓΕΛΟΙΟΙ ΕΙΣΤΕ ΕΣΕΙΣ! Τι ανακούφιση είχα νιώσει... ήθελα να το είχα και να το έδειχνα κάθε φορά που κάποιος με ταπείνωνε με το βλέμμα ή τα λόγια του.

Πως μπορεί κάποιος μορφωμένος ή/και καλλιεργημένος άνθρωπος να μην καταλαβαίνει απ' αυτά? Πως μπορεί ο οποιοσδήποτε άνθρωπος ανεξαρτήτως μόρφωσης να βλέπει έτσι έναν άνθωπο που υποτίθεται ότι αγαπάει και να του δίνει την τελειωτική σπρωξιά? Ούτε τον χειρότερο εχθρό μου δεν θα ήθελα να δω σε τέτοια κατάσταση. 

Κι ομως... αν κι έχω υποστεί απίστευτα μαρτύρια από τους γύρω μου λόγω του συγκεκριμένου προβλήματος - στο σχολείο, στη σχολή, στη δουλειά... - αυτά που θυμάμαι πιο έντονα και επώδυνα είναι από το στενό περιβάλλον. Από αυτούς που μ' αγαπούν-ούσαν. Ειδικά όταν είχαν δει ακραία σκηνικά που αποδείκνυαν περίτρανα το μέγεθος του προβλήματος και δεν χωρούσαν αμφιβολίες "ρε μπας κι είναι κακομαθημένο κωλοκόριτσο και μας τρέχει, αντί να βουτήξει μια παντόφλα"... 

Κάποιος μ' είχε δει ανεβασμένη σε προστατευτικό κάγκελο παραθύρου, με τό 'να πόδι ήδη απ' έξω. Δύο κατσαρίδες έκοβαν βόλτες στο πάτωμα. Αν κάποια με πλησίαζε πριν εκείνος μπει να τις σκοτώσει, απλά θα πηδούσα. Είδε με τα μάτια του ότι δεν υπάρχει λογική σκέψη. Δεν είναι "έλα να τις σκοτώσεις γιατί σιχαίνομαι να λερώσω τα πασουμάκια μου με τα πον-πον". Είναι "εσείς απ' την μία? εγώ απ' την άλλη" χωρίς καμία λογική επεξεργασία ως προς το που στο διάολο είναι αυτό το "απ' την άλλη" και καταλήξεις μια και καλή στην "αντίπερα όχθη". Ούτε ξέρω πόση ώρα μετά συνειδητοποίησα πού βρισκόμουν και τά 'κανα πάνω μου απ' το φόβο μου, τρόμαξα να κατέβω. Ιδρώνουν τα χέρια μου τώρα που γράφω επειδή το θυμήθηκα.

Άλλος, ο οποίος ήξερε ότι για να περάσω δρόμο απέναντι μόνο και στον ουρανό που δεν κοιτάω, με είδε ξαφνικά στο αντίθετο πεζοδρόμιο του δρόμου, όταν "μ' έχασε" όπως περπατούσαμε και μιλούσαμε. Διακτινίστηκα. Είχε γουρλώσει τα μάτια και επαναλάμβανε συνεχώς "δεν κοίταξες πριν περάσεις... πέρασες χωρίς να κοιτάξεις... ούτε που κοίταξες, έτσι πέρασες...". Με χίλιους τρόπους το διατύπωνε σχεδόν παραμιλώντας για να το χωνέψει ότι θα είχα σκοτωθεί για πλάκα, κι από τύχη γλίτωσα λόγω της ώρας που γυρνούσαμε και δεν είχε κίνηση ένας δρόμος τόσο κεντρικός.

Και από τους δύο παραπάνω έχω κατηγορηθεί βάναυσα. Σαν να φταίω. Σαν να μπορώ να κάνω κάτι και δεν το κάνω. Κανείς από τους δύο δεν έχει νιώσει άσχημα γι' αυτό, ένιωθαν σαν "της τα χώνω για το καλό της". Ότι είναι ΟΚ ας πούμε σε εκ γεννετής τυφλό να ουρλιάζεις "καλά ρε μαλάκα, για δεν ανοίγεις τα στραβάδια σου να δεις?????" Ίσως έτσι ταρακακουνηθεί, τον βρεις εσύ στον φιλότιμο, και βρει αυτός το φως του, που ξέρεις? 

Από αυτά τα ακραία των αγαπημένων, μέχρι τον οποιοδήποτε γνωστό, που δεν ξέρει και το πρωτοβλέπει και σε κοιτάει είτε με οίκτο είτε με έκπληξη-απογοήτευση τύπου "είναι τρελλή τελικά η καημένη και δεν της φαινότανε, κρίιμααααα", έχω γράψει πολλά χιλιόμετρα. Με στήριγμα/εξαίρεση τους 2-3 ελάχιστους που καταλαβαίνουν, όλη αυτή η φρίκη βιώνεται μέσα σε τεράστια μοναξιά. Και εξωτερική και εσωτερική, δεν έχει τόση σημασία η φυσική παρουσία κάποιου εκείνες τις ώρες. Σίγουρα βοηθάει σε κάποια θέματα, αλλά στο μέσα σου δεν μπορεί να σε βοηθήσει κανείς. 

Να, τώρα ας πούμε. Τόση ώρα που γράφω κι ακούω μουσική, θέλω να πάω στην κουζίνα να βάλω κάτι να πιω, ή να πάω στην τουαλέτα. Αν ήξερα πως στο δρόμο από το σαλόνι μου προς εκεί, ενδέχεται να συναντήσω τον Φρέντυ Κρούγκερ, τον Τζέισον και τη Λίντα Μπλαιρ, θα πήγαινα λίγο σφιγμένη. Τώρα που είναι μαθηματικά απίθανο να πετύχω δεύτερη την ίδια μέρα, δεν μου έχει τύχει ποτέ, για να κουνηθώ να πάω οπουδήποτε κοιτάω παντού γύρω μου έντρομη, κι ανεβάζω τρελλούς σφυγμούς. Άντε κι ήταν κάποιος εδώ. Θα του τα ζάλιζα να πάει πρώτος να ελέγξει και θα πήγαινα μετά λίγο πιο χαλαρή. Όχι εντελώς. Θα φοβόμουν μήπως εμφανιστεί σε μένα γιατί κανείς άλλος δεν τις ξετρυπώνει όπως εγώ. Αλλά, πάει στο διάολο, θα ήταν μια βοήθεια. Για όλα τ' άλλα δεν μπορεί να κάνει κανείς τίποτα όμως. Που με γαργαλάνε συνέχεια διάφορα σημεία στο σώμα μου, κυρίως πέλματα και μαλλιά, και πετάγομαι στο ταβάνι απ' την τρομάρα ότι περπατάει κάτι πάνω μου? Ή οι σκιές που "παίζουν" με το φως της τηλεόρασης σε διάφορα σημεία, και νομίζω ότι κάτι κουνιέται, και πάλι πετάγομαι έντρομη?  Η ώρα που κάνει μετά να ηρεμήσει η καρδιά μου? Ο πόνος στ' αυτιά από τις τόσες ώρες που βουίζουν?  Η στεναχώρια για το ότι μου συμβαίνει αυτό? Η απελπισία στη σκέψη ότι αυτό και να περάσει θα ξανασυμβεί? Μέχρι να πεθάνω, θα ξανασυμβαίνει? Ίσως και χειρότερα? Όλα αυτά, τα βιώνω και με αγκαλίτσες και χωρίς αγκαλίτσες, είτε φιλικές, είτε συγγενικές, είτε ερωτικές... Είτε αληθινές είτε προσποιητές...

Κανείς δεν μπορεί να μου προσφέρει έναν ήρεμο ύπνο. Θα βρυκολακιάσω μέχρι να σκάσει λίγος ήλιος, ώστε να σβήσω τα φώτα και να ξεραθώ.  Όσο προλάβω. Με το blogάκι μου πήγε αισίως (αισίως? χμ...) η ώρα 5 και...

Υ.Γ. Καλά που συνήθως κοιμάμαι τέτοιες ώρες και δεν βλέπω τηλεμάρκετινγκ. Ή ο εγκέφαλός μου έχει γίνει ζελέ, ή αυτο το table mate είναι γαμάτο! Να, τώρα ας πούμε, που είμαι σαν γαλλικό οκτώ με το λαπτοπ και το ποτήρι και το τσιγάρο και τα κοντρόλ-κινητό-σταθερό... όλα αγκαλιά πλην τασακακίου που θα είχα προ ηλεκτρονικού... πόσο χρήσιμο θα ήταν ένα τέτοιο? Ρε, λες....

Υ.Γ. Μέρα που τη διάλεξα να πρωτοφορέσω το βραχιολάκι του ποδιού... λογικά, όλο κάτι με γαργαλάει όταν το κουνάω, δεν μου έφτανε η ιδέα μου... 

Υ.Γ. Είμαι πρώτα μέρα αδιάθετη, πονάω, έχω mesulid στην κουζίνα, αλλά πουουουουου... σιγά μην πάω. (Μια έκλειψη που λέγανε, σίγουρα πέρασε και δεν είναι σήμερα?) 

Υ.Γ. Τι ώρα βγαίνει ο ήλιος? Ακούω σκουπιδιάρικο, αλλά ήλιος, τίποτα. Μόνο για να σκάσουν μύτη καλοκαίριασε, γαμώ την πουτάνα μου, αλλά όχι για να ξημερώνει νωρίτερα?