"Well, I'm gonna get out of bed every morning... breathe in and out all day long.
Then, after a while I won't have to remind myself to get out of bed every morning and breathe in and out...
and, then after a while, I won't have to think about how I had it great and perfect for a while."

Δευτέρα, 22 Δεκεμβρίου 2014

Pou να κρύψω τη ντροπή μου!

Χρόνια Πολλά & Καλή Χρονιά σε όλους!!!

Επειδή είχα καιρό να με ξεφτιλίσω να γελάσουμε:

Λείπει ο μικρός στον πατέρα του, οπότε του παίρνω το τάμπλετ του να παίξω. Το ανοίγω.
Τηλέφωνο σε dt:
- Έλα... να σου πω... είναι εδώ στο τάμπλετ σου... ένα... πράμα... το οποίο με κοιτάει ενώ ψυχορραγεί... καταχεσμένο!... ΤΙ ΝΑ ΚΑΝΩ??????
- Σιγά ρε μαμά, πως κάνεις έτσι? Ψεύτικο είναι...
- Δε με νοιάζει τι είναι, ΕΜΕΝΑ ΚΟΙΤΑΕΙ ΕΤΣΙ!!! Τι να κάνω, αυτό ΨΟΦΑΕΙ!!!!
- Πλύντο και τάισέ το
- ....????....?????.....Ε?

Μου εξηγεί τι να κάνω, το φροντίζω... Τι ανακούφιση ήταν αυτή Παναγία μου όταν ήρθε κι ίσιωσε το μάτι κι έσκασε χαμόγελο... Αν κι ήξερα ότι είμαι για τα σίδερα, ότι "στα ψέμματα είναι", κι όλα τούτα, όφειλα να παραδεχτώ ότι ξέρουν τι κάνουν οι κερατάδες... Μα πως τό 'χουν κάνει να σε κοιτάει έτσι??? Ενοχήηηηηηη... ένα ποταπό σκουλήκι θα ένιωθα αν δεν αντιδρούσα σ' αυτό το βλέμμα και δεν βοηθούσα.

Σιγά σιγά τις καθημερινές που λείπαμε όλη μέρα, μ' έπιασα να έχω άγχος. Δεν μου φτάνουν οι πραγματικοί λόγοι για άγχος, έβαλα κι άλλο μπελά στο κεφάλι μου. Virtual μπελά... Μήπως ξύπνησε και φοβάται στα σκοτάδια? Θ' αντέξει τόση πείνα μέχρι να γυρίσουμε? Τέτοιo αυτομαστίγωμα και στα καπάκια αυτομούτζωμα... πρώτη μου φορά! Τι ξεφτιλίκι ήταν αυτό? Σηκωνόμουν το πρωί και πριν πλύνω τα δόντια μου, φρόντιζα τον Pou!

- Μαμά! Τι 'ν' αυτό στο τηλέφωνό σου??? Χαχαααα
- Μη, άστο!
- Μαμάααα, έβαλες Pououououou??????
- Ρε, δε σού 'χω πει δεν θα πειράζεις το κινητό μου, άστο κάτω!
- Άαααααααχαχαχαχααααααααααα, η μαμά μου έχει βάλει Pouououououou!!!!!!!!
- Ό,τι θέλω θα κάνω, θα σου κόψω τα χέρια άμα το ξαναπιάσεις χωρίς να με ρωτήσεις!
- Καλέ, δε ντρέπεσαι? Ιιιιιιιιιιιι και τό 'χεις κάνει και μωβ! Ίουουου...
- Δικό μου είναι, κουμάντο στο δικό σου! ΠΑΛΙ ΣΤΟ ΤΣΑΚ ΤΟ ΠΡΟΛΑΒΑ ΤΟ ΚΑΗΜΕΝΟ!
- Ρε μαμά, πας καλά, ΨΕΥΤΙΚΟ ΛΕΜΕ ΕΙΝΑΙ! Για όνομα... Στο κάτω κάτω έχεις δικό σου τώρα.
- ΑΜΑ ΔΕΝ ΤΟ ΘΕΣ ΝΑ ΤΟ ΑΠΕΓΚΑΤΑΣΤΗΣΕΙΣ, ΕΜΕΝΑ ΤΟ ΛΥΠΑΤΑΙ Η ΨΥΧΗ ΜΟΥ!


- Να παίξω λίγο με τον Pou σου γιατί φορτίζω το τάμπλετ?
- Την
- Ε?
- Την, κορίτσι είναι! Τόσα coins έχω χαλάσει για σκιά-βλεφαρίδες-κραγιόν...
- (κούνημα κεφαλιού, τύπου, πάει αυτή, την χάνουμε) ΟΚ... να παίξω?
- εεεε... (ξεροκαταπίνω) ... οκ... ντάξει... προσεκτικά!
- Τι προσεκτικά, ρε μαμά, τι θα του κάνω? Σόρρυ, ΤΗΣ κάνω? (μουλωχτό κοροϊδευτικό γέλιο)
- Σ' έχω δει τι σαβούρες ταΐζεις το δικό σου, τίγκα στο τζανκ το κακόμοιρο! Ξέρεις τι μπρόκολο τρώει η δικιά μου?
- Τώρα... να σου ξαναπώ ότι είναι ψεύτικο...

Χθες είχαμε βγει με την Χ. και τους άφησα λίγο μόνους. Όταν επέστρεψα, τον είδα να της δείχνει την Pou μου και να γελάνε. Πάνω που πάω να πεθάνω από την ντροπή μου, βλέπω έναν Pou με σμόκιν στο κινητό της και την ακούω να λέει γελαστά ότι "σιγά καλέ, κι εγώ έχω, κι η μαμά μου, κι είμαστε τάδε επίπεδο"... Τι χαρά ήταν αυτή!!!!!!!! Και-η-Στέλλα-είναι-'ντάξει!!!!!!

Άρχισα και τα ξέρναγα ένα-ένα: "Εγώ δεν της έχω ρούχα, αλλά κοίτα το καπέλοοοοο τηηηηης!!!!!!! Δεν είναι τέλειειειειειοοοοοο???? Ascot!!! Θα άνοιγε στο τάδε επίπεδο, αλλά μάζεψα 2.000 και το ξεκλείδωσα νωρίτερα. Και τότε είδα την τιμή: 5.000!!!!!!! Και τα μάζεψα κι αυτά! Και της το πήρα! Κούκλα δεν είναι?????? Ξεβράκωτη είναι η καημένη, αλλά από καπέλο... ASCOT!!! Θεά???"

Μέχρι ένα σημείο, υπήρχε μία στοιχειώδης ταύτιση, γέλιο, αλληλοκοροϊδία... ώσπου το τερμάτισα: "Μια φορά όταν ξύπνησε και την χάιδευα για να ανέβει το fun στο 100%, τη φίλησα! Και το κατάλαβε, πάλι χαρούλες έκανε! Ξέρεις, εκείνο το γελάκι..." Στάματησα να μιλάω, γιατί κόντευε να της βγει το φαΐ από τη μύτη, κι είχε γείρει στο πλάι του τραπεζιού απ' το γέλιο, στα όρια να πέσει κάτω. Μου ζήτησε συγνώμη, και είπε: "Παίρνω ΤΩΡΑ τον αδερφό μου να του το πω, για να μη λέμε για τα μαμά ότι τό 'χει κάψει...".

Δεν ξέρω τι να πω... πως να δικαιολογηθώ... Μήπως επειδή όταν τα άλλα κοριτσάκια της ηλικίας μου έπαιζαν "ντύσε τη κούκλα" από Μανίνα & Κατερίνα, εγώ διάβαζα Αγόρι και Μπλεκ? Τόοοοοσα καλοκαίρια ολάκερα με Μικρό Αρχηγό/Καουμπόυ/Σερίφη - τρία ήταν δεν θυμάμαι πως διάολο τα έλεγαν όλα - κάποιο κουσούρι θ' άφησαν, κάποιο "θηλυκό" στερητικό, και μου βγαίνει τώρα, να δεις...


Πέμπτη, 20 Νοεμβρίου 2014

Στέλλα. Κι αυτή.

 Η Στέλλα κάνει .. αγριάδες στον Αντώνη Σρόιτερ

Την είδα τις προάλλες στην Αυτοψία, στον ALPHA. (έχει πολλά ζωάκια, η Στέλλα είναι στους χρόνους 17'.08'' , 36'.50'' και 1.01'.12'' του βίντεο). Άκουγα να λένε την τραγική ιστορία της ενώ εκείνη τους έγλειφε τα χέρια και τους έκανε βαρελάκια & τσαλίμια για να της τρίψουν την κοιλίτσα.

(Στις 26 του μηνός, γιορτάζει. Στείλτε της κανά δωράκι...)

 Περιληπτικά: έχει φάει τόσο ξύλο από το πρώην αφεντικό της για να γίνει αγριόσκυλο και να κερδίζει κυνομαχίες, που της σακάτεψε το πόδι και της έβγαλε το μάτι. Αλλά αγριόσκυλο, δεν έγινε. Σ' όλες τις σκηνές του βίντεο είναι σαν την καλή χαρά, μες το παιχνίδι και τα χάδια.

Η Στέλλα στο καταφύγιο που φιλοξενείται.
(Στο τέλος της ανάρτησης θα βρείτε πληροφορίες για την ιστορία της
και τρόπους να την βοηθήσετε)

Κάπου στο 2007 είχα γράψει ένα κείμενο με πρωταγωνίστρια μια αδέσποτη σκυλίτσα, το οποίο όμως δεν θέλησα να δημοσιεύσω τότε που γράφτηκε, αλλά "ήρθε η ώρα του" κανά δυο χρόνια μετά περίπου. Βλέποντας στην εκπομπή αυτήν την Στέλλα, θυμήθηκα μία άλλη Στέλλα για την οποία έγραψα κάτι τον Σεπτέμβριο του 2011, αλλά επίσης δεν ήθελα τότε να το δημοσιεύσω. Ήρθε κι αυτού η ώρα του. Αφιερωμένο, λοιπόν σ' αυτό το υπέροχο πλάσμα που μου το θύμησε:

~     ~     ~     ~     ~

Ο,ΤΙ ΑΠΕΜΕΙΝΕ


Τη βρήκαν στο πάτωμα μέσα σε μια λίμνη αίματος. Μέλη ακρωτηριασμένα και απομακρυσμένα από τον τόπο του εγκλήματος. Από τα τραύματα έβγαιναν συγκεχυμένα συμπεράσματα. Πρέπει άλλα να είχαν κοπεί με τσεκούρι και άλλα με πριόνι. Η καρδιά πάντως είχε σίγουρα ξεριζωθεί με ανθρώπινο χέρι.

Ήταν κάτι που μόλις θύμιζε άνθρωπο, παρόλα ταύτα ζούσε. Το καταλάβαιναν γιατί υπήρχε αναπνοή, όσο δύσκολα κι αν την εντόπιζαν ανάμεσα στα αίματα που ανέβλυζαν από το στόμα της και το μίγμα βλέννας και δακρύων που έτρεχε από τη μύτη της.

Μαζεύτηκαν όλοι όσοι την αγαπούσαν. Κι ευτυχώς ήταν πολλοί. Άλλος σφουγγάρισε το πάτωμα, άλλος την έκανε μπάνιο, άλλος της καθάριζε τα πρόσωπο από τα ανάμεικτα υγρά, άλλος πάλευε να σταματήσει το αίμα από τα σημεία που κάποτε υπήρχαν μέλη και καρδιά.

Της μιλούσαν. Της έλεγαν πως ήταν πολύ τυχερή που έζησε. Πως «ουδέν κακόν αμιγές καλού». Πως μπορεί να μην το καταλαβαίνει τώρα, αλλά θα το δει αργότερα κάποια στιγμή, δεν μπορεί.

Δεν έβλεπαν να πηγαίνει καλά. Το αίμα συνέχιζε να τρέχει από παντού, οι πληγές κακοφόρμιζαν, δεν έτρωγε, δεν κοιμόταν. Της πρότειναν να πάει σε γιατρό. Η ίδια στην αρχή δεν έβρισκε το λόγο... Τι θα της έκανε? Μπορούσε να σταματήσει την αιμορραγία? Να ξαναβρεί και να της ράψει τα μέλη της? Να ξαναβρεί και να επανατοποθετήσει την καρδιά της? Κι αν βρίσκονταν ποτέ όλα αυτά, ήταν ποτέ δυνατόν να ξαναγίνει όπως πριν? Κανένας άνθρωπος, κανένας γιατρός, κανένας...

Όταν άρχισε να εύχεται να μην είχε επιζήσει, αποφάσισε και να πάει στο γιατρό. Γιατί ούτε η ευθανασία ήταν λύση. Ακόμα κι αυτό που είχε απομείνει από εκείνη, για το σημαντικότερο πρόσωπο στη ζωή της, ήταν απαραίτητο. Από εκείνη περίμενε να τρέχουν χέρι-χέρι και ν’ αγκαλιάζονται. Όπως παλιά, όπως πάντα.

Σκέφτηκε μήπως ο γιατρός τη βοηθήσει με κάποιο τρόπο. Ήταν σίγουρη πως δεν θα έχει να της προτείνει κάποιο τρόπο να αγκαλιάζει χωρίς χέρια και να τρέχει χωρίς πόδια. Αλλά... γιατρός είναι αυτός. Κάτι. Κάτι. Να πει πως το δοκίμασε κι αυτό.

Έχουν περάσει περίπου δύο εβδομάδες από τότε που τον επισκέφθηκε. Εξακολουθεί να είναι ακρωτηριασμένη, να αιμορραγεί ακατάπαυστα... Δεν έχει μεγάλη διαφορά από το πώς ήταν όταν την πρωτοβρήκαν, εκτός από το ότι είναι καθαρή εξωτερικά, και ξεγελάει. Ακόμα δεν μπορεί να «φυτρώσει» μέλη και το αίμα όσο πάει και σώνεται. 

Τελικά η ασπιρίνη που της έδωσε, δεν βοήθησε και πολύ...

10/09/2011


~     ~     ~     ~     ~

ΠΗΓΕΣ:






ΑΝΑΔΗΜΟΣΙΕΥΣΗ POST:
Ο χρήστης Pitbull-Rescue.gr κοινοποίησε μια φωτογραφία του χρήστη Καταφύγιο Ζώων-Animal Refuge.
Στέλλα-ενας βασανισμένος θησαυρός

Η πανέμορφη Στέλλα μας είναι ένα αξιάγαπητο και αγαπησιάρικο πλάσμα, που περιμένει με λαχτάρα το δικό της ΠΑΝΤΟΤΙΝΟ ΣΠΙΤΑΚΙ..
Εμείς με την αγάπη και την φροντίδα μας καταφέραμε να γιατρέψουμε τις "πληγές " της ψυχής της..
Η θλιβερή ιστορία της δεν μπορεί να αφήσει κανέναν ασυγκίνητο.
Ήταν θυμα κυνομαχιών που έκανε οτι μπορουσε για να ανταποκριθεί στις εντολές του "πρώην" ιδιοκτήτη της σε κάθε κυνομαχία που την έβαζε να παίρνει μέρος. Οι πληγες που είχε στο σώμα της οταν πρωτοήρθε κοντά μας,μαρτυρούν οτι πήρε μέρος σε πολλές.
Και ως αντάλλαγμα ξυλοκοπούνταν άγρια απο τον πρώην ιδιοκτήτη της..
Τόσο ξύλο που το ενα μάτι της ήταν σε άθλια κατάσταση και αναγκαστικά έγινε αφαίρεση
Τόσο ξύλο που έχασε την σωστή λειτουργία του πίσω ποδιού της.
Συμφωνα με τους γιατρούς αυτά δεν εγιναν απο κυνομαχίες,οπως οι υπολοιπες πληγές στο σώμα της.Αυτά έγιναν απο ανθρώπινο χέρι...Το χέρι του "ανθρώπου της

Η Στέλλα μας πέρασε τόσα πολλα και της αξίζει ένα σπιτακι με φροντίδα, στοργή και ΑΓΑΠΗ!!! Όλα όσα στερήθηκε από τον πρωην ιδιοκτήτη της..
Ποιός λοιπόν θα ήθελε να δώσει μια ¨δεύτερη ¨ευκαιρία σε αυτη την βασανισμένη ψυχούλα???
Η Στέλλα μας χρειάζεται ένα άνθρωπο που θα παραβλέψει την αναπηρία της
Λοιπόν τι περιμένετε?
Πάρτε τηλ/νο
6946724627Ελισσάβετ ( Μεσημεριανές ώρες 12:00 - 16:00)
Παρακαλώ μόνο σοβαρές προτάσεις από υπεύθυνους φιλόζους και γνώστες της φυλής..

Η ιστορία της....

Η Στέλλα είναι ενα Stafffordshire Terrier. Αυτά που κάποιοι αποκαλούν "σκυλιά-μαχητές", "δολοφόνους", "μηχανές θανάτου".
Η Στέλλα έμαθε απο τον πρώην ιδιοκτήτη της να είναι όλα αυτά.Ηταν καλή μαθήτρια κι εκανε οτι μπορουσε για να ανταποκριθεί στις εντολές του σε κάθε κυνομαχία που την έβαζε να παίρνει μέρος.Οι πληγες που είχε στο σώμα της οταν πρωτοήρθε κοντά μας,μαρτυρούν οτι πήρε μέρος σε πολλές..Η ανταμοιβή της ήρθε επισης σε μεγάλες
ποσότητες.Τι ήταν;
ΞΥΛΟ.Πολύ ξύλο.Τοσο ξύλο που το ενα μάτι της ήταν σε άθλια κατάσταση και αναγκαστικά έγινε αφαίρεση.Τόσο ξύλο που έχασε την σωστή λειτουργία του πίσω ποδιού της.
Συμφωνα με τους γιατρούς αυτά δεν εγιναν απο κυνομαχίες,οπως οι υπολοιπες πληγές στο σώμα της.Αυτά έγιναν απο ανθρώπινο χέρι...Το χέρι του "ανθρώπου της".Το χέρι απο το οποίο η Στέλλα περιμενε ενα χάδι κι ένα μπράβο που δεν ήρθαν ποτέ.Το χέρι που κατέληξε να σημαίνει για αυτήν τρόμο και πόνο.
Μέχρι που μάθαμε την ιστορία της και την πήραμε κοντά μας.Τα χέρια που την πλησιάζουν τώρα,σημαινουν αγάπη,χάδι και λιχουδιές.Το ξέρει και κάνει σαν τρελλή απο χαρά όταν κάποιος πλησιάσει στον χώρο της.
Η Στέλλα είναι μαζι μας χρόνια και είναι απο τα πιο αγαπημένα ζώα όλων όσων μας έχουν επισκεφτεί και την έχουν γνωρίσει απο κοντά.Η αγάπη την έχει βοηθήσει να ξεχάσει την σκληρή προηγούμενη ζωή της.Εχει ξεχάσει την κόλαση που πέρασε στα χέρια "ανθρώπων".
Είναι ο θησαυρός μας,η μασκωτ μας,η αδυναμία μας..Είναι μια ψυχή που διψάει για την επαφή,τα χάδια,τις αγκαλιές,την προσοχή των ανθρώπων.
Είναι όμως και η έγνοια μας.Μας στεναχωρεί πολυ που ο χρονος μας ειναι τοσο περιορισμένος.Μας λυπεί που η Στέλλα δεν εχει ακομα χαρεί οτι της αξιζει.Τον δικο της άνθρωπο και σπιτι.Σκεφτόμαστε ομως που θα ήταν τώρα και αν θα ζούσε ακομα αν δεν είχαν διασταυρωθει οι δρόμοι μας και μονο αυτή η σκεψη μας παρηγορεί
κάπως.Μας πονάει επίσης που λόγω της επιθετικότητας προς τα άλλα ζωα,που είναι το μόνο που δεν καταφερε να ξεχάσει απο τον εφιαλτη που ζούσε,δεν μπορει να κυκλοφορήσει ελεύθερη στον χώρο ,οπως τα άλλα ζώα
μας.Μας πονάει που οι περισσοτεροι θα δουν ενα μεγαλουτσικο σε ηλικια ζωο,μονοφθαλμο και κουτσο και οχι το μεγαλείο και την απίστευτη καρδιά της.
Δεν πιστεύουμε πραγματικά οτι η Στέλλα θα φύγει ποτέ απο κοντά μας για το καινουργιο της σπίτι.Η ελπιδα όμως πεθαινει τελευταία.Ελπίζουμε λοιπόν με αυτο το αλμπουμ να γινει το θαυμα και να υπάρξει αυτός ο ενας που θα δει την Στελλα και θα την αγαπήσει οσο κι εμείς.Οχι,δεν είναι κουταβακι,χαριτωμενο και αρτιμελές.Ειναι ομως ενα πανεμορφο και περηφανο ζώο που πέρασε πολλά και της αξιζει να ΖΗΣΕΙ επιτελους κοντά στον ανθρωπο της.Τον αληθινό,όχι μόνο κατ'ευφημισμό.
Η Στέλλα έχει επίσης μπει στο προγράμμα εικονικων υιοθεσιών μας.Οποιος την αγαπήσει αλλά δεν μπορεί να την υιοθετήσει,έχει την δυνατοτητα να την υιοθετήσει εικονικά,με 15 Ευρω τον μηνα,για οσο διαστημα θελήσει ή μέχρι (ΑΜΗΝ) να υιοθετηθεί.Θα λαμβανει φωτογραφίες και νέα της,θα μπορεί αν ειναι στην Θεσσαλονικη να ερθει να την επισκεφτεί και να την βγάλει βόλτα,να της δώσει ακομα και τα μπισκοτα που τόσο λατρευει και περιμενει ανυπομονα.
Αν δεν μπορείτε να την υιοθετήσετε πραγματικά ή εικονικά παρακαλουμε τουλάχιστον να την προωθήσετε.Ισως μεσα απο την δική σας προώθηση την δει ο άνθρωπος της,το ταίρι της,αυτός ο τυχερός που θα πάρει την Στέλλα μας σπίτι του και θα περάσει μαζί της την υπόλοιπη ζωή του.

Καταφύγιο Ζώων - Animal Refuge
Ζωοφιλικό σωματείο μη κερδοσκοπικού χαρακτήρα - Non-profit Animal Welfare

Mail: animalrefuge.katafigiozoon@gmail.com

PAYPAL: katafigiozoon.animalrefuge@gmail.com

Αccount: 208/296013-33 National bank of Greece,
Monastiriou branch (208) ETHNGRAA
IBAN GR6001102080000020829601333,


Δευτέρα, 6 Οκτωβρίου 2014

Φωτεινή


Δεν ήταν κολλητή μου, δεν ήταν φίλη μου, ήταν απλώς γνωστή, για λίγο. Το σύνηθες: φίλη φίλων που διασταυρώνονται κάποια στιγμή οι δρόμοι σας... Για κάποιο λόγο όμως η απώλειά της με ... δεν ξέρω τι μου έκανε, ψάχνω ώρα να βρω το σωστό ρήμα.

Για μένα ήταν μια γλυκιά "καλημέρα" ή ένα εύστοχο/καλοπροαίρετο σχόλιο σε κάποια ανάρτησή μου. Θυμάμαι σίγουρα μία φορά που βρεθήκαμε και γνωριστήκαμε από κοντά, ήταν τότε που παίξαμε στο Bios νομίζω, οπότε δεν μου κάνει εντύπωση που δεν πέρασα ικανοποιητικό χρόνο μαζί της, "έπαιζαν" τόσα πράγματα παράλληλα και υπόγεια τότε... Δεν θυμάμαι αν ξαναβρεθήκαμε κάπου... ίσως σε καμιά μάζωξη στου Γ.? Τι να πω...

Σίγουρα θυμάμαι πόσο της ταίριαζε το όνομά της. Πραγματικά, έλαμπε. Γνωρίζοντας το ιστορικό της υγείας της, θεώρησα ότι είναι η λάμψη του μαχητή/νικητή και την καμάρωσα.

Με τα χρόνια και με τα χάσματα που φέρνουν, χαθήκαμε, δεν είχα νέα από κανέναν. Δεν είχα μάθει καν ότι η γαμωαρρώστια της ξαναεπιτέθηκε. Οπότε η ατάκα "ξέρεις ότι η Φωτεινή πέθανε, ε?" ήταν κάτι παραπάνω από σοκ. Ένιωσα σαν να σπάνε διάφορα μέσα μου, σχεδόν άκουσα τον ήχο τους.

Σίγουρα παίζει ρόλο και η περίοδος που με "βρήκε" αυτό το νέο. Μία περίοδος όπου ανακαλύπτω μέρα με τη μέρα όλο και περισσότερους να "εκπληρώνουν" τη θλιβερή πρόβλεψη κάποιων γιατρών ενός νοσοκομείου στο Λονδίνο πριν σχεδόν 10 χρόνια: "Αυτό δεν είναι τίποτα, είναι η αρχή. Τα χώματα δεν έχουν σύνορα, ήδη ως τη Λάρισα είναι σαν να πρόκειται για το ίδιο μέρος. Θυμήσου τι έχει να γίνει σε 10 χρόνια στην Αθήνα, σαν τα κοτόπουλα θα φεύγουν απ' τους καρκίνους". (Η αναφορά είχε να κάνει με το θάνατο του Γ. από λευχαιμία λόγω του απεμπλουτισμένου ουράνιου που περιείχαν οι βόμβες των Αμερικάνων στην Σερβία). Πόσο σκληρό και άκομψο μου είχε ακουστεί...

Δυστυχώς δεν γινόταν να μην το ανακαλέσω όταν μέσα σε ελάχιστο χρονικό διάστημα έχω ακούσει ένα σωρό περιστατικά γύρω μου. Η μία μετά την άλλη. Γυναίκες. Στήθος και γεννητικά όργανα. Ευτυχώς. Ναι, ευτυχώς. Γιατί και τα δύο, είναι αντιμετωπίσιμες μορφές. Δόξα τω Θεώ, δεν ξέρω καμία που να έφυγε από κάτι τέτοιο, αντιθέτως έχω μέχρι και ξαδέλφη που ζει κανονικότατα και φυσιολογικότα μετά από ολική αφαίρεση, και μάλιστα έκανε και πλάκα το καλοκαίρι μια μέρα που δεν ήθελε να πάει στη θάλασσα ότι έχει περίοδο κλπ. Δυστυχώς η Φωτεινή είχε χτυπηθεί σε πιο επικίνδυνα όργανα.

Μέσα σ' όλες τις γνωστές ή συναδέλφους, μου έσκασε και όσο πιο κοντά γίνεται: Στην κολλητή/μάνα/αδελφή/ελβετικοσουγιά μου. Η οποία είναι υπόδειγμα σωστής και υγειούς αντιμετώπισης, σε βαθμό να νιώθω κάποιες φορές ότι την επιβαρύνω αντί να την στηρίζω.Μ' εκείνην πιο πολύ φρίκαρα για όλα όσα θα περνούσε, αλλά ειλικρινά δεν φοβήθηκα για τη ζωή της, καθώς συνέτρεχαν αρκετοί λόγοι για να τα βλέπουμε ευοίωνα τα πράγματα. Παρά ταύτα δεν ήταν μικρό το σοκ.

Τα τελευταία χρόνια νιώθω να είμαι συνέχεια σ' ένα στάδιο ανάρρωσης. Να προσπαθώ να συνέλθω και να σταθώ στα πόδια μου μετά από χτυπήματα. Η καθημερινότητά μου, οι ανάγκες που τρέχουν, οι υποχρεώσεις, single mom, απλήρωτη εργαζόμενη, ... , νομίζω πως πρέπει πολλά θέματα να μπήκαν κάτω από το χαλί. Έπρεπε να είμαι δυνατή, έπρεπε να είμαι αισιόδοξη, έπρεπε να είμαι λειτουργική, έπρεπε, έπρεπε, έπρεπε... Δεν μου επιτρεπόταν να κάνω και διαφορετικά, πάντα κάποιον άλλον έπρεπε να σκεφτώ, σ' ό,τι κι αν "μ' έβρισκε": να στηρίξω το παιδί μου, να στηρίξω τον πατέρα μου...

Σίγουρα είναι καλό να εστιάζεις στα καλά για να προχωράς, να κοιτάς μπροστά... δεν βγαίνει αλλιώς η ζωή. Αλλά αν μαζευτεί πολύ πράμα κάτω από το χαλί, θά 'ρθει η ώρα που θα σκοντάψεις και θα φας τα μούτρα σου. Νομίζω αυτό έπαθα με το θλιβερό νέο για τη Φωτεινή. Μού 'ρθε η σφαλιάρα, αλλά δεν είχα χαλί να πέσω, έπεσα σ' έναν ανακανόνιστο όγκο με αιχμηρές γωνίες.

Λυπήθηκα. Λυπήθηκα τόσο πολύ. Κι επειδή προφανώς ΠΑΛΙ δεν μου επέτρεψα να κλάψω, να πενθήσω, να βυθιστώ στο μαύρο μου, σηκώθηκε το χαλί και με τύλιξε να με πνίξει. Φαίνεται ήταν σαν η σταγόνα που ξεχείλισε το ποτήρι. Μπορεί να ήταν σαν σταγόνα ο χαμός ενός παλιού γνωστού, σε σχέση με άλλους χαμούς του πρόσφατου παρελθόντος, αλλά... αλλά.

Το "ο χρόνος είναι ο καλύτερος γιατρός" είναι η μεγαλύτερη παπαριά που έχω ακούσει στη ζωή μου. Κανένα χρονικό διάστημα δεν είναι ικανό να μειώσει τον πόνο που αφήνει μια πληγή. Κανένα. Με την πάροδο του χρόνου απλώς εξασκείσαι στο πως να αποφεύγεις να την αγγίζεις. Πως πονάει ένα δόντι και μέχρι να πάμε στον οδοντίατρο μαθαίνουμε να μασάμε αλλιώς? Κάπως έτσι. Τρως κανονικότατα, ζεις κανονικότατα, αλλά η γαμημένη η κουφάλα είναι εκεί, κι αν κάνει ότι πάει μπουκιά, πετάγεσαι στο ταβάνι. Ή αν σε πονάει το ένα πόδι, ρίχνεις το βάρος στο άλλο όταν περπατάς. Πολλά τα παραδείγματα που μπορώ να βρω με το σώμα μας. Αλλά το δόντι το βγάζεις, το πόδι το μπαντάρεις και γενικώς το σώμα γιατρεύεται, από απόλυτα ως κουτσά-στραβά. Η ψυχή δεν ξέρω πως γιατρεύεται.

Νομίζω ποτέ μου δεν κατάφερα πραγματικά να ξεπεράσω κάτι απ' όσα "κακά" μού 'χουν συμβεί, μόνο να το καταχωνιάσω. Έβλεπα το καλοκαίρι την κόρη του Γ. να σκαρφαλώνει στα βράχια και να κάνει βουτιές. Κι ήταν ίδια. Ίδια. Σαν να τον ξαναέβλεπα παιδί μπροστά μου,  αλλά σε κορίτσι. Κι ήθελα να χτυπηθώ εκεί στα βράχια από το κλάμα και να ουρλιάζω το ίδιο "γιατί" που ούρλιαζα τότε, με την ίδια ακριβώς ένταση, με τον ίδιο πόνο, νιώθοντας να με πνίγει το ίδιο άδικο. Κοιτούσα γύρω μου τους άλλους να γελάνε και να βαράνε παλαμάκια σ' όλα τα παιδιά για τις βουτιές τους, να βγάζουν φωτογραφίες κι ένιωθα άλιεν. Προσπαθoύσα να τους μιμηθώ γιατί "αυτό είναι το φυσιολογικό, η ζωή προχωράει, τι να κάνουμε, shit happens" και δεν ήθελα να είμαι η διαφορετική, η προβληματική, η κολλημένη. Αυτή που δεν μπορούσε να το χαρεί επειδή δεν ήταν εκεί και ο Γ. να το χαρεί. Ένιωθα ότι δεν θα κρατηθώ άλλο, θα αναβλύσουν τα δάκρυα από μόνα τους, και μ' έπιανε πανικός ότι θα γίνω ξεφτίλα στους άλλους.

Προφανώς το ίδιο κάνω μ' όσα άλλα μού 'χουν συμβεί και αυτό με βοήθησε να το καταλάβω η "ελβετικόςσουγιάς" μου. Προσπαθώ να τα εκλογικεύσω, να λέω ένα "ΟΚ, έγινε, προχωράμε" και αισθάνομαι ότι είναι ντροπή να πονάω από ένα Χ χρονικό διάστημα και μετά, λες κι υπάρχει ημερομηνία λήξεως πόνου. Η κοινωνία μας κάνει να νιώθουμε έτσι. Δεν σε κρίνει κανείς αν πονάει κάποιο τραυματισμένο κόκκαλό σου χρόοοονια μετά σε μια αλλαγή καιρού, επειδή είναι σώμα. Όταν αφορά ψυχή όμως... και η "αλλαγή καιρού" μπορεί να είναι αντίστοιχα ένα άρθρο του Παναγιώτη Μένεγου για παράδειγμα? Ή ένα χειροποίητο υφασμάτινο ζωάκι από σκωτσέζικο καρώ, ΟΛΟΪΔΙΟ με τη φούστα Της? Εκεί πνίγεις και αποδιώχνεις όλο αυτό που έρχεται και σε κατακλύζει για να μην νιώθεις συν τοις άλλοις ΚΑΙ μαλάκας.

Έλεγα "πέθανε η Φωτεινή" και προσπαθούσα να το κάνω λες κι ήμουν παρουσιάστρια σε δελτίο ειδήσεων, γιατί φοβόμουν ότι δεν "έστεκε" να φανεί πόνος. Υπήρχε όμως. Είμαι άνθρωπος που πονάω και κλαίω κρυφά όταν διαβάζω για σκυλάκι που κακοποίησε κάποιο τέρας. Συγνώμη κιόλας. Θέλω να κλάψω για τη Φωτεινή. Και το κάνω, και το "καταφχαριστιέμαι". Και μπήκα και στο μπλογκ της και διάβαζα κι έκλαιγα. Και δεν ντρέπομαι. Και πρέπει να λάβω το μάθημα που ίσως μου δόθηκε από όλο αυτό, σαν αποχαιρετιστήριο δώρο της. Το να πονάς δεν σημαίνει ότι είσαι αδύναμος, σημαίνει ότι δεν είσαι αναίσθητος.

Στο καλό, Φωτεινή μου, χάρηκα που σε γνώρισα.

Σάββατο, 27 Σεπτεμβρίου 2014

Τα νανουρίσματα του Ορφέα

Είναι κάτι νύχτες... ας τις πω περίεργες. Δεν αφορούν αυτή τη στιγμή άλλα χαρακτηριστικά τους, παρά μόνο το ότι σε κάποια τους στιγμή, το παίρνεις απόφαση πως δεν πρόκειται να κοιμηθείς, οπότε σηκώνεσαι και ασχολείσαι με διάφορα, για να ξορκίσεις ή να αγκαλιάσεις όλο το υπόλοιπο. Κάνεις πράγματα τα οποία είτε υποβάλλονται είτε ευνοούνται από τη συνθήκη. Ειδικά αν υπάρχει-ουν άλλος-οι στο σπίτι και δεν θες να ενοχλήσεις. Μια τέτοια νύχτα η χθεσινή.

Πρόσφατα είχα μιλήσει με τα κουμπαράκια μου και μου έλεγαν ότι ο βαφτισιμιός μου εξακολουθεί να θέλει το τρίπτυχο αγκαλιά-κούνημα-τραγούδι για να κοιμηθεί. Όταν ήμουν σπίτι τους, το είχα επιχειρήσει με περισσή αυτοπεποίθηση, θεωρόντας ότι έχω διδακτορικό στο αντικείμενο, λόγω του ότι ακριβώς έτσι ήταν κι ο κανακάρης μου. Αλλά η δεκαετία και βάλε που μεσολάβησε, δεν άργησε να φανεί. Σύντομα δεν υπήρχε τίποτα που να μην με πονάει και μόνο που δεν παρακαλούσα κλαίγοντας τον Μορφέα να έρθει να τον πάρει. Πραγματικά, όσο πιο νέοι κι αν είναι, ΠΟΣΟ πιο κουράγιο να έχουν, μ' άλλο ένα παιδί στο σπίτι, τις δουλειές τους, κλπ. Τους σκεφτόμουν έντονα. Όσο να πεις, αυτούς τους ξέρω και τους αγαπάω πολύ περισσότερο καιρό απ' ότι εκείνον! Αλλά κι αυτό το τερατίδιο το καψουρεύτηκα άσχημα...

Παράλληλα ήξερα ότι του "χρωστάω" κάποιο παραμύθι για δώρο, όπως είχαμε κάνει κάποτε όλοι οι φίλοι για την αδελφούλα του, αλλά η έμπνευση δεν μου είχε χτυπήσει ακόμη την πόρτα. Το παραμύθι της μικρής τότε, το είχα ηχογραφήσει κιόλας, κάνοντάς το σαν μία "ηχητική παράσταση".

Συνδυάζοντας τα 3 παραπάνω στοιχεία, μαντέψτε τι έκανα κατά τη διάρκεια της νύχτας... Άνοιξα το παράθυρο να μπαίνει το νεοαφιχθέν φθινόπωρο, έφτιαξα καφέ, άνοιξα την μαγνητοφώνηση του κινητού, κι άρχισα να καταγράφω όσο πιο χαμηλόφωνα μπορούσα όλα τα τραγούδια με τα οποία νανούριζα κάποτε τον γιο μου, για να τα στείλω στον βαφτισιμιό μου.



Κοιμήθηκα ελάχιστα, και όταν μπήκε για τα καλά η μέρα, στήθηκα στον υπολογιστή για να προσθέσω μερικά ακόμη που δεν θυμόθουν καλά όλους τους στίχους, ώστε να κλέβω ματίτσες, ή κάποια μεταγενέστερα του γιού μου, που μου τά 'χει "βγάλει" ο βαφτισιμιός μου, όπως το γνωστό πια και σε σας Manha de Carnaval (ναι, τραγούδησα και σε άγνωστη γλώσσα...). Και κάπως έτσι η έμπνευση (ή ο διάολος...) μου χτύπησε την πόρτα κι αντί παραμυθιού, τους έγραψα τραγούδι. Τα τραγούδια τα μάζεψα σε μία λίστα του you tube και για εσάς, καθώς τα θεωρώ δοκιμασμένα και ενδεδειγμένα για  έναν υπέροχο ύπνο. Εννοείται όχι τις δικές μου εκτελέσεις... Οι δικές μου είναι "μιακιόξω" ό,τι θυμάμαι, όπως το θυμάμαι, ψιθυρομουρμουριστά, με π και τ και ψηλές να "χτυπάνε" στο μικροφωνάκι του κινητού, χρατσαχρούτσα σε πατήματα κουμπιών... δηλαδή ΕΞΑΙΡΕΤΙΚΗΣ πΧοιότητας ηχογραφήσεις. Ειλικρινά, κανένα δεν είπα δεύτερη φορά, ούτε κάποιο που προς το τέλος του, ξέχασα λέξη στίχου και το νανανανάνισα.

Αυτό που τού 'γραψα όοοομωωωωωςςςςς.... Αααααα, όλα κι όλα... Αυτό χρειάστηκε να το ηχογραφήσω ξανά και ξανά, ΠΑΜΠΟΛΛΕΣ φορές. Την πρώτη που κατάφερα να το πω όπως έπρεπε, (χωρίς να γελάσω, δηλαδή...) την κράτησα, τους την στέλνω και τη μοιράζομαι μαζί σας:

video

Υ.Γ. 1: Πόσο θά 'θελα να τους έβλεπα να ακούν ΑΥΤΟ μετά το Λόρκα και τα λοιπά...

Υ.Γ 2:. Σοβαρά τώρα, τα παραπάνω τραγούδια είναι αφιερωμένα σ' όλα τα μωρά, μικρά και μεγάλα, που κάποτε νανούρισα στην αγκαλιά μου. Ειδικά σε κάποιο κοριτσάκι που κάποτε δέθηκε τόσο μαζι μου, που κούρνιασε στην αγκαλιά μου να της τα τραγουδήσω, όχι για να κοιμηθεί, αλλά για να μην φοβάται τον πολύ τον κόσμο στο παιδικό πάρτυ που της έκαναν!


Δευτέρα, 8 Σεπτεμβρίου 2014

Χαμένα κορμιά

Με το που τέλειωσε τις προάλλες στο Ηρώδειο ο Φιλοκτήτης, ένα πράγμα ήταν το πρώτο που είπαμε μ' ένα στόμα - μια φωνή: Πρόγραμμα, να δούμε ποιος έχει κάνει σκηνικά και ποιος έχει κάνει μουσική. Ειδικά ο φίλος μου, σκάλωσε με τη μουσική.

Lost Bodies. Τι 'ν' τούτο...?

Του υποσχέθηκα να τους ψάξω για εκείνον. Δεν θα τους "παρουσιάσω" εδώ, θα πω μόνο ότι είναι κατηγορία από μόνοι τους. Απορώ πώς δεν είχαμε "συναντηθεί" ως τώρα. Σ' ένα πρωινό που "πέρασα" μαζί τους, κατάφεραν να με κάνουν και να κλάψω και να γελάσω. Και στις δύο περιπτώσεις το πέτυχαν επειδή μάλλον έχουμε κάποιους κοινούς κώδικες. Αυτό το επιβεβαίωσα βλέποντας κι ένα σχετικό ντοκυμανταίρ. Ειδικά στο γέλιο. Το κλείσιμο του ματιού που ακυρώνει την ίδια σου την προσπάθεια, η πλήρης αποδόμηση, ο εξευτελισμός της σοβαροφάνειας. Ίσως με όχι πολύ λεπτό τρόπο, έως χονδροειδή θα τον χαρακτήριζα, σαν φάρσες με τους κολλητούς από το σχολείο. Αλλά πόσο λυτρωτικό είναι αυτό το γέλιο...

Μπορεί πάλι να γέλασα έτσι, επειδή είχα ανάγκη να "ισιώσω". Βλέπετε η πρώτη πρώτη επαφή, ήταν αυτό που θα σας αφήσω εδώ. Μία παράσταση. Μ' αυτήν, δεν βρήκαν απλά τον "κώδικά" μου, αλλά την Αχίλλειο Πτέρνα μου. Και μου την παρουσίασαν εξαιρετικά.

Ο ποιητής που καταφέρνει να μου προκαλέσει κλάμα, όχι ως κλιμάκωση μιας συγκίνησης, αλλά ως αυτόματη αντίδραση. Πώς βάζει κανείς το δάχτυλο στη βάση της γλώσσας κάποιου που κινδυνεύει από δηλητηρίαση για να του προκαλέσει εμετό? Κάπου μέσα μου πιέζει κάτι και ξεχειλίζει όλο το κλάμα που εγκλωβίζω στο στήθος μου. Φεύγει το δηλητήριο διά μέσου των ματιών.



Περιέχει και το εξής λατρεμένο:

ρυχεο

Σο γράφω γεμάτη τρόμο μέσα π μι στο
νυχτεριν
φωτισμένη π μίαν λάχιστη λάμπα σ δαχτυλίθρα
να βαγόνι περνάει π πάνω μου προσεχτικ
ψάχνει τς ποστάσεις του μ μ χτυπήσει
γ πάλι λλοτε κάνω πς κοιμμαι λλοτε
πς μαντάρω να ζευγάρι κάλτσες παλις
γιατί χουν λα γύρω μου παράξενα παλιώσει

Στ σπίτι
χτς
καθς νοιξα τ ντουλάπα σβησε γίνηκε
σκόνη μ᾿ λα τ ροχα της μαζ
τ πιάτα σπάζουν μόλις κανες τ᾿ γγίξει
φοβμαι κι χω κρύψει τ πηρούνια κα τ
μαχαίρια
τ μαλλιά μου χουν γίνει κάτι σ στουπ
τ στόμα μου σπρισε κα μ πονάει
τ χέρια μου εναι πέτρινα
τ πόδια μου εναι ξύλινα
μ τριγυρίζουν κλαίγοντας τρία μικρ παιδι
δν ξέρω πς γίνηκε κα μ φωνάζουν μ ά ν α

Θέλησα ν σο γράψω γι τς παλιές μας τς χαρς
μως χω ξεχάσει ν γράφω γι πράγματα
χαρούμενα

Ν μ θυμσαι




Υ.Γ. 1: Βάλτε το σε full screen κι απολαύστε όταν θα έχετε χρόνο και ηρεμία. Σίγουρα δεν θα συγκρίνεται με το να ήταν κάποιος εκεί live, αλλά.... ΑΛΛΑ.

Υ.Γ. 2: Σε άλλη φάση, εντελώς μα εντελώς άλλη φάση, ακούστε αυτό κι αυτό. (Τς τς τς... σαν το μπλογκ μου είναι αυτοί οι άνθρωποι... ή του ύψους ή του βάθους, δεν ξέρεις που θα βρεθείς...)

Υ.Γ. 3: Σας ορκίζομαι σε όσους δεν το ξέρετε, και σας θυμίζω σε όσους σας έχω περιγράψει τη φάση, ότι έχω ζήσει στην πραγματικότητα κάτι σαν αυτό που κάνουν για πλάκα στο τέλος του ανωτέρω ντοκυμανταίρ, την πρώτη φορά που είδα - καταλάθος - live τους Stereo Nova, των οποίων την ύπαρξη/μουσική αγνοούσα, με την τότε κολλητή. Τ' ομολογώ, ναι! (Προς υπεράσπισή μου, μωρό ήμουνε, ρεεε...)

Δευτέρα, 1 Σεπτεμβρίου 2014

"Μυστήρια" πράματα στα ΤΡΟΙΖΟΝΙΑ

Τον πρωτοείδα τον Ιούλιο. Στις 5. Σ' εκείνο το ταξιδάκι. Περάσαμε μαζί την "κούκλαμου", πήραμε άλλο ένα βαρκάκι και τσουπ! βρεθήκαμε στα ΤΡΟΙΖΟΝΙΑ. Λίγο το τοπίο, λίγο η αίσθηση των διακοπών... αυτό ήταν, ερωτεύτηκα κεραυνοβόλα. (Γι' αυτό γύρισα και ανήρτησα τραγούδι από ταινία με τ' όνομά του: ΟΡΦΕΑΣ). Δύο πράγματα ήθελα: Το ένα ήταν να πάω εκεί φέτος για διακοπές. Το άλλο ήταν να πάω σ' ένα κοσμηματοπωλείο, και μετά να επισκεφθώ τους γονείς του, να πέσω στα γόνατα και να τους τον ζητήσω, κρατώντας ανοιχτό το κουτάκι του κοσμηματοπωλείου. Με το σταυρό.

Νάνι στην αγκαλιά της νονάς,
κάτω απ' τα πεύκα, μπροστά στη θάλασσα.

Δεν έγιναν όλα ακριβώς όπως τα φαντάστηκα, αλλά το μόνο σίγουρο είναι ότι οι επιθυμίες μου πραγματοποιήθηκαν με τρόπο καλύτερο, πέρα από κάθε φαντασία. Και διακοπές στα Τροιζόνια πήγα και βάφτισα τον Ορφέα. Εκεί. Σ' ένα μαγευτικό εκκλησάκι μες τη θάλασσα. Τέλη Αυγούστου.

 Χαλάλι σου το φόρεμα, δεν βγαίνει το λάδι, κερατά!
(Εκτός του "κερατά", η μαμά και ο συν-νονός)

Και η υπόλοιπη οικογένεια: Μπαμπάς και αδελφούλα




Διάφορες από την πίσω πλευρά της εκκλησίας

 Ο περίβολος της εκκλησίας
(πολλά άτομα, βαρέθηκα να σβήνω πρόσωπα....)

Δεν θα προσπαθήσω καν να περιγράψω συναισθήματα που σε κατακλύζουν όταν κάποιοι σε τιμούν στο βαθμό που με τίμησαν τα - πλέον - κουμπαράκια μου, καθώς πάντα πίστευα ότι κουμπάρο κάνεις κάποιον φίλο που θέλεις να τον κάνεις συγγενή σου κι "επισήμως" (γι' αυτό και διαφωνώ κάθετα με μυστήρια που τελούνται από συγγενείς, μέχρι και πρώτου βαθμού πολλές φορές). Πόσο μάλλον όταν πρόκειται για το μυστήριο της βάφτισης, που - για όσους πιστεύουν - θεωρείται πως όταν "βάζεις λάδι" σ' ένα παιδί, κάτι παίρνει από σένα. Τι μεγαλύτερη τιμή λοιπόν από το να σ' επιλέξουν κάποιοι για να "μεταδώσεις" στο παιδί τους, το όποιο "κάτι" κουβαλάς...

Βέβαια το παιδάκι το βάφισε κατά γενική ομολογία τρελλός παππάς (ΔΕΝ ΥΠΑΡΧΕΙ το γέλιο που έπεσε, το άτομο ήταν παρωδία παππά...) και κατά δική μου ομολογία το βάφτισε ΚΑΙ τρελλή νονά. Οπότε ελπίζω τουλάχιστον ο συν-νονός να είναι κάτι σε πιο νορμάλ, γιατί αλλιώς το "κάψαμε" το μωράκι μου... (Κι απ' όσο πρόλαβα να τον γνωρίσω, μάλλον είναι σε καλά χέρια).

Όσο για το τι βαφτιστήρι θα μπορούσα να έχω κάνει εγώ... ένα θα πω: Εντός κολυμπήθρας ήταν μες την καλή χαρά, κούναγε και τα χεράκια του όπως κάνει στη θάλασσα, κι έκλαψε επειδή τον βγάλανε! Θεός?

Κατά παράδοση τούτου του μπλογκ, θα αφήσω μερικές διακοπο-φωτό, για να σας δελεάσω να το επισκεφθείτε.

 Μερικές από το λιμάνι, βλέποντας απέναντι



Είναι ένα μικρό νησάκι στον Κορινθιακό, για το οποίο πας οδικώς μέχρι λίγο μετά τη Ναύπακτο, σ' ένα μέρος που λέγεται Χάνια και περνάς απέναντι με βαρκάκι. Που σημαίνει αφήνεις στην στεριά το όχημά σου κι απέναντι δεν υπάρχουν ούτε για δείγμα, κάτι που το καθιστά ιδανικό για παιδιά. Μόνο με τις παραλίες έχει πρόβλημα. Για την ακρίβεια, δεν έχει παραλίες. Μία μπροστά, μικρή, και μία τέρμα αριστερά (κάτω από το ξενοδοχείο μου), η οποία όμως είναι δείγμα παραλίας. Δεν είναι να κάτσεις, είναι μόνο για να περάσεις από κάπου προς τη θάλασσα, χωρίς να σφαχτείς σε βράχια και αχινούς. Κάτι ακούσαμε για μία στην άλλη πλευρά του νησιού με κανά μισαώρο περπάτημα, αλλά δεν το επιχειρήσαμε για να σας το επιβεβαιώσω.

 Η παραλιούλα κάτω από το ξενοδοχείο μου

H θέα από το δωμάτιό μου
(Δηλαδή, απ' όλα τα δωμάτια, πάνω κάτω...)

 Επειδή έχω δει πάμπολλα ηλιοβασιλέματα, κι επειδή το ξενοδοχείο έβλεπε ανατολή, κατέβηκα ένα βράδυ αχάραγα κατά τις 05.30΄, στρώθηκα στις αγαπημένες μου ξαπλώστρες-κάτω-από-τα-πεύκα (αφού εκεί κοιμόμουν για μεσημέρι!) και περίμενα τον ήλιο να ανατείλει. Δεν έχω ξαναδεί τέτοια χρώματα, είναι ΤΟΣΟ διαφορετικά από του ηλιοβασιλέματος! Χίλια δίκια όσοι μου έλεγαν ότι χάνω που δεν έχω δει ανατολή. Μεγαλύτερη εντύπωση μου έκανε η επιφάνεια της θάλασσας. Ήταν σαν υγρό μέταλλο... σαν λιωμένο ασήμι, κάπως... Η ομορφιά η ίδια, δεν ξέρω τι άλλο να πω, παρά μόνο ότι καμία συμβατική φωτογραφία δεν μπορεί να το "πιάσει". Παρά ταύτα τράβηξα μερικές ανά φάση που έβγαινε ο ήλιος και κλείνω μ' αυτές:





Λόγω της ημέρας, 1η Σεπτεμβρίου σήμερα, να ευχηθώ σε όλους να έχουν μία εξαιρετική χρονιά! (Ναι, τι, ακόμα να το μάθετε τόσα χρόνια ότι εγώ το πάω με το ακαδημαϊκό?)


Πέμπτη, 7 Αυγούστου 2014

Second life replay




Και third
και forth 
και νυν 
και αει 
και εις τους αιώνας των αιώνων αμήν.

Και δεν έχω και fb να μου στείλουν καμία, με challenges πορεύομαι.

Τρίτη, 29 Ιουλίου 2014

"Βουτήματα"


Τη φωτό την βρήκα από εδώ.

Πρωινός καφές και POPAGANDA. Ή LIFO. Ή και τα δύο αναλόγως τι ώρα ξύπνησα...

Πρόσφατα έλεγα σε μία συζήτηση ότι με χαλάει το ότι τείνουν να γίνουν (αν δεν έχουν γίνει ήδη) τα ΚΛΙΚ και NITRO της εποχής μας, όσον αφορά το κομμάτι της διασκέδασης. Με ενοχλεί όταν κάτι γίνεται ευαγγέλιο. Αλλά τελικά καταλήγω στο σύνηθες συμπέρασμα. Κανένα μαχαίρι δεν σηκώθηκε νά 'ρθει να μας κόψει κανά δάχτυλο. Το εργαλείο εμείς το χρησιμοποιούμε. Σωστά ή λανθασμένα... από το χρήστη εξαρτάται.

Σήμερα, ήταν μία από αυτές τις μέρες που θεωρώ ότι διαβάζω κάτι αξιόλογο και δεν πετάω τον χρόνο μου. Επίσης που χαίρομαι αφάνταστα βλέποντας να προβάλλονται ΠΡΑΓΜΑΤΙΚΑ σημαντικές προσωπικότητες κι όχι "σπρωγμένα" ή "τραβηγμένα απ' τα μαλλιά" δημιουργήματα των εν λόγω media. (Ξέρετε, αυτοί οι άγνωστοι που στολίζονται με τόσα επίθετα, ώστε να σε κάνουν να νιώθεις ανίδεος και αστοιχείωτος που τολμάς να μην τους ξέρεις...).

Βρήκα δύο παλιές αγαπημένες. Δύο δασκάλες. Η μία και κυριολεκτικά. Θα σας αφήσω links και για τις δύο:

ΡΑΝΙΑ ΟΙΚΟΝΟΜΙΔΟΥ
ΝΕΛΛΗ ΚΑΡΡΑ

Τη συνέντευξη της Νέλλης, επειδή την είδα και πολύ χορταστική, αλλά κι επειδή τά 'παμε εκτενώς το χειμώνα που βρεθήκαμε μετά από πολλάααααα χρόνια, την αφήνω γι' αργότερα, τώρα δεν προλαβαίνω.

Τη συνέντευξη της Ρ. Οικονομίδου μόλις την "ρούφηξα". Κι εκεί έγκειται η χαρά που προανέφερα.

Υπάρχουν άνθρωποι που έχουν υπάρξει πρότυπά μου σε πολύ ευαίσθητες ηλικίες. Άνθρωποι που έχω λατρέψει. Δεν φαντάζεστε λοιπόν πόση ικανοποίηση νιώθω όταν τους "ξανασυναντώ" χρόνια μετά και δεν εισπράττω απογοήτευση. Θα μπορούσαν είτε να με απογοητεύσουν εκείνοι γιατί άλλαξαν, είτε ο εαυτός μου γιατί "δεν άλλαξαν, πάντα φελλοί ήταν, τι σκεφτόσουν???".

Ευτυχώς, δεν μου έχει συμβεί πολλές φορές κάτι τέτοιο. Τις περισσότερες απλά απολαμβάνω να τους καμαρώνω. Όπως τώρα.

Παρασκευή, 11 Ιουλίου 2014

,

Κοίτα τι μού 'κανες.... 4.30 η ώρα και κάθομαι (πάλι κουλή ώρα) και σου γράφω. Πώς θα πάω δουλειά? Ένα από τα μυριάδες που έλεγες χωρίς να σε πιστεύω και σου έδινα κοροϊδευτικές απαντήσεις ήταν κι αυτό. - Καλά ρε μαμά... άντε να καταλάβω ότι ξυπνάς για κάποιο λόγο μαύρο χάραμα... ΔΕΝ γίνεται να μην ξανακοιμάσαι μετά! Σε μένα αποκλείεται να συμβεί αυτό! - Μακάρι, παιδί μου στο εύχομαι. Το βράδυ δεν παίρνει ο ύπνος αυτούς που έχουν τύψεις. Το πρωί, αυτούς που έχουν σκασίλες. Να μην έχεις εσύ σκασίλες.

Και σ' αυτό, μέσα έπεσες. Κανένας δεν γλιτώνει μεγαλώνοντας από τις σκασίλες. Αυτό μάλιστα το πρόλαβες και αρκετά. Να με βλέπεις - ποιόν? ΕΜΕΝΑ!- πρωί πρωί με καφέ στο χέρι και να λέω "καλημέρα". Αντί να με αντικαλημερίσεις, πεταγόσουν έντρομη: - Τι έχεις παιδί μου? Κι εγώ γέλαγα... Σε πείραζα... - Άρρωστη πρέπει νά 'μαι για να σηκωθώ πρωί, ε? Ευχυχώς δεν μου τύχαινε συχνά. Αλλά σίγουρα παρατηρώ μια αύξουσα πορεία.

Τώρα, έτσι όπως με ξύπνησες όμως, μπύρα πίνω, όχι καφέ. Έπιασες το παράπονό μου που πας σ' άλλους κι άλλους και δεν έρχεσαι σε μένα, ε? Ε, μα άδικο είχα? Και είδα τη μαμά σου και μού 'πε αυτό, και είδα τη μαμά σου και ήταν έτσι, και είδα τη μαμά σου κι ήταν αλλιώς... ζήλευα.

Άδικο είχα, ντάξ, το πιάσαμε το υπονοούμενο, πάλι εσύ έχεις δίκιο. Οι άλλοι προφανώς δεν πετάγονται έτσι, ούτε πονάνε έτσι, μετά. Γι' αυτό πας εύκολα σ' αυτούς και δεν έρχεσαι καθόλου σε μένα.

(Πάντως μου την είχες και λίγο στημένη για να περάσει το δικό σου, παραδέξου το! Τέτοια υπερπαραγωγή, δεν άκουσα ούτε από τον γαμπρούλη σου, που βλέπει τα πιο καλοστημένα σενάρια., τύφλα νά 'χει ο Φώσκολος!)

Αυτό το τελευταίο μπορούσες να το είχες παραλείψει πάντως.Ξέρεις ποιο. Αυτό που προσπαθούσα να σε αγκαλιάσω κι ήσουν αέρας. Αυτό νομίζω ήταν σκληρό.

Δευτέρα, 7 Ιουλίου 2014

Manhã de Carnaval*


- Όλα καλά;
- Ναι. Δεν μετανιώνω που ήρθα. Ξέρεις γιατί; Κοίταξέ την...
Την αγαπάω την πουτάνα, κούκλα είναι!
















Παρασκευή, 23 Μαΐου 2014

ΣΟΥΖΥ, ΤΡΩΣ! Αλλά τουλάχιστον δεν ψεύδεσαι.


Δεν νιώθω καλά με τον εαυτό μου. Η προκάτοχος της (επιπλέον) θέσης που έχω αναλάβει στη δουλειά μου, θυμάμαι να διαμαρτύρεται ότι έβαλε κάμποσα κιλά λόγω αυτής. Τώρα τα 'δα πάνω μου. 5 κιλά. Αλλά 5 κιλά στομάχι όμως. Το ότι από τα 30 και μετά τα περιττά κιλά τα παίρνω στο στομάχι, με φρικάρει γιατί το θεωρώ αντρικό πάχος. Που να γινόταν η περιφέρειά μου, Αττικής, δεν θα χαλιόμουν έτσι. Μα στομάχι? Ακόμα και τώρα που γράφω στο laptop σε θέση που δικαιολογεί απολύτως την ονομασία του, έρχεται μία "δίπλα", η οποία οριακά δεν μου πατάει κανά space. Το κακό πηγάζει από το ότι δεν προλαβαίνεις όλη μέρα ούτε να βήξεις, πόσο μάλλον να "λάβεις μικρά και συχνά γεύματα με τελευταίο ως τις 20.00΄ max" και γυρνάς τη μαύρη νύχτα σπίτι σου και τρως από έπιπλα μέχρι πόμολα ή αν έχεις κανονίσει κανά "όξω" θες να φας τον κατάλογο τη γκαρσόνα και τα τασάκια πέραν της παραγγελίας σου. Αποτέλεσμα? Να βγαίνει το στομάχι πιο έξω κι απ' το βυζί. 

Μ' αυτήν την υπέροχη αίσθηση λοιπόν ότι όπου νά 'ναι θα κατεβάσω κι αρχίδια, επέστρεφα προλίγου από τη δουλειά. Κάπου εκεί στις γραμμές της Κωνσταντινουπόλεως, που είναι και ψιλοερημιά, διαδραματίζεται το εξής:

Αμυδρά ακούγεται ομιλία, αλλά δεν. Ξανά, πιο κοντά, αλλά εξακολουθώ να θεωρώ ότι δεν με αφορά. Μουρμουρητό αποδοκιμασίας. Γυρνάω κι έχει ήδη ψιλοφτάσει δίπλα ένας τύπος ... πως να τον περιγράψω... σαν ο τρελλός του χωριού λίγο... σαν κλοσάρ... σαν όπως μπορούμε για πλάκα να γίνουμε όλοι σ' ένα τσακ, δεν θέλουμε πολύ... Εγώ πάντως όλους αυτούς με τον ίδιο τρόπο που αντιμετωπίζω τους πάντες τους φερόμουν πάντα, αν και είναι το "είδος" που ο μέσος περαστικός αλλάζει πεζοδρόμιο για να τον αποφύγει.

- Σε μένα μιλάτε? 
- Ναι... έχεις φωτιά? (προτάσει ένα τσιγάρο και ρετάρει κάργα)
- Όχι, δυστυχώς. Δεν καπνίζω.
- Δεν πειράζει... φχαριστώ... 
(προχωράει παράλληλα με μένα, αλλά αρκετά δεξιά μου, όχι δίπλα-δίπλα)
- Την υγειά μου νά 'χω, να καπνίζω... και φωτιά θα βρω... κάποιος θά 'χει... πάω για το Διδυμότειχο τώρα.. όχι με τα πόδια... στο λεωφορείο πάω δηλαδή... να πάει αυτό...
(εγώ δεν καταλαβαίνω αν ΜΟΥ τα λέει ή αν μονολογεί, οπότε παραμένω αμέτοχη, αλλά δεν αλλάζω ούτε το βηματισμό μου, ούτε λοξοδρομώ, ούτε τίποτα)
- Θες παγωτό?
- Ορίστε? (εκεινη τη στιγμή βλέπω ότι αριστερά μας είναι ένα ψιλικατζίδικο με ψυγείο έξω)
- Να σε κεράσω ένα παγωτό, θες?
- Σας ευχαριστώ πολύ, αλλά δεν προλαβαίνω! Νά 'στε καλά όμως, και μόνο που το προτείνατε!
- Ψυχούλα είσαι...
- Ευχ...
- ΚΑΙ ωραίο μουνάκι ΚΑΙ ψυχούλα!
- ... αριστώ...
- Μη μ' ευχαριστείς, το σωστό να λέγεται, αυτό είναι σπάνιος συνδυασμός.

Και περνάει απέναντι κι εξαφανίζεται.

ΟΚ... Το θέμα στομάχι είναι δικό μου σκάλωμα και υπερβάλλω και λίγο για την πλάκα... Ξέρω σε γενικές γραμμές τι εμφάνιση έχω και ξέρω να διαβάζω τα βλέμματα. Παρά ταύτα, σκατά ένιωθα, γιατί δεν μου άρεσα εμένα. Δεν "ανέβαινα".

Το τι χαρά πήρα με τον κυριούλη αφού ξεπέρασα το σοκ... Μα δεν είναι τέλειο κοπλιμέντο αν παραβλέψεις τα "γαλλικά"?

(Αφού λέω να παραγγείλω μία καινούργια πίτσα που ανακάλυψα σ' ένα φυλλάδιο και να της επιτεθώ ανελέητα κι ανερυθρίαστα...)

Πέμπτη, 8 Μαΐου 2014

Empty Frame - Παρουσίαση δίσκου


Επιτέλους κυκλοφορεί! 

Update:

Από εμένα μόνο μία λέξη: Μαγεία.


 



Βρήκα κι αυτό. Εξαιρετικής ποιότητας, δεν το λες, αλλά κάτι είναι. Επίσης, ο ενθουσιασμός της κυρίας σταματά στο 1:40΄, οπότε ξεκινήστε από εκεί αν θέλετε να τον παραλείψετε...

Δευτέρα, 5 Μαΐου 2014

Πάρτα μωρή άρρωστη!


Ανάρτηση που ξεκινάει 2.43 π.μ., για καλό, δεν είναι.

Ήρθε επισήμως το καλοκαίρι για μένα προλίγου.( Πρώτη φορά χωρίς να έχω καν ξεστρώσει χαλιά.). Νόμιζα πως την έλευσή του σηματοδότησε το πρωινό ανοιχτό παπουτσάκι που αναδείκνυε το υπέροχο πεντικιούρ μου και χαιρόμουν που τα ποδαρίνια μου είναι πάντα φροντισμένα, οπότε ήμουν τζιτζί μόλις χρειάστηκα ανοιχτό. Χα. Τόλμησες να χαρείς, μαλάκα? ΤΩΡΑ ΗΡΘΕ ΚΑΙ ΣΕ ΒΡΗΚΕ ΤΟ "ΚΑΛΟΚΑΙΡΙ"...

Παντελώς απροετοίμαστη, όμως με έγκαιρη και σωστή αντίδραση. Έχω ένα Baygon στην κουζίνα και ένα Teza στην τουαλέτα. Δυο σημεία, μην τυχόν και την πετύχω ποτέ σε σημείο που μου εμποδίζει την πρόσβαση προς το μοναδικό μου όπλο. Έτρεξα για το Teza, εκεί βόλευε. Είχα χρόνια να το αντιμετωπίσω μες το σπίτι μου, οπότε είχε πάει σχεδόν χαμένη η όση δουλειά είχα κάνει με τον εαυτό μου, ως προς αυτές τις μάχες. Κι εκεί που πάω να ψιλοχαρώ που βρίσκω δύναμη να ψεκάσω χωρίς κλάματα και στριγγλιές, αρχικώς τουλάχιστον, "παθαίνει εμπλοκή" το μοναδικό μου όπλο. Ξαναλέω "μοναδικό" γιατί όντως είναι. Ούτε πεθαμένη δεν την πλησιάζω. Το θέμα είναι να πεθάνει, για να ξέρω που είναι, άρα δεν έρχεται καταπάνω μου, και μετά όποιος έρθει πρώτος την πετάει. Αλλά δεν η μέρα μου ή μάλλον η νύχτα μου. Αυτή έκοβε βόλτες πάνω από το ντουλάπι με το Baygon, και το Tezα, ενώ το κούναγα κι είχε πολύ μέσα, δεν ψέκαζε. Απλώς έσταζε στα χέρια μου και στο πάτωμα. Αυτό που άμα θέλει να γαμηθεί το σύμπαν, δεν του αρκεί ένα απλό ιεραποστολικό, κι έξω απ' την πόρτα... πρέπει να κάνει μέχρι και τη Sasha Grey να ντραπεί. Χάλασε το Teza, ρε φίλε...

Σκεφτόμουν καιρό την φετινή απολύμανση, αλλά είναι αυτός ο γαμώκαιρος που αλλάζει 4 εποχές σε 24 ώρες και θυμάμαι που πάντα μου λένε όταν τους παίρνω νωρίς νωρίς, "περιμένετε λίγο, έχει βροχές ακόμα, στράφι θα πάει...". ΣΕ ΜΕΝΑ ΤΟ ΛΕΤΕ? Σ' ΑΥΤΕΣ ΠΕΙΤΕ ΤΟ! Νάτα τώρα... Καλώς ήρθατε φρίκη και παράνοια. Και ξεφτίλα. Έχω ξεσηκώσει κόσμο και κοσμάκη ανά τα χρόνια σε τέτοιες φάσεις. Κι έχω υποστεί τις συνέπειες φυσικά. Απόρριψη, ταπείνωση, χλευασμό, αδιαφορία, μπινελίκια, έχει απ' όλα ο μπαξές. Μόνο ένας άνθρωπος δεν μ' έχει κάνει ποτέ να νιώσω σκουπίδι για το πρόβλημά μου, κι αυτός με είχε πάρει νωρίτερα και τον είχα "αδειάσει". Ξέρω ότι και πάλι θα τσακιζόταν, αλλά εγώ θα "τσακιζόμουν" χειρότερα. Ευτυχώς ήταν κοντά ο αδελφός μου. Πάει τώρα, τέλειωσε. Τέλειωσε? Τελειώνει ποτέ?

Πέρσι που είχα ένα πολύ ακραίο συμβάν στο γραφείο - χτύπησα συνάδελφο καταλάθος και τραυματίστηκα, είχα γκουγκλίσει το θέμα της θεραπείας φοβίας μέσω ύπνωσης. Δεν μ' ένοιαζε που σακατεύτηκα, δεν μ' ένοιαζε που ξεφτιλίστηκα, μ' ένοιαζε που χτυπήθηκε η κοπέλα στα καλά καθούμενα επειδή πήγε να με βοηθήσει, αλλά δεν ήξερε πώς. Κι εγώ δεν το κατάλαβα καν. Δεν μου τό 'λεγε για να μην στεναχωρηθώ κι άλλο, αλλά την πίεσα και τα ξέρασε. Εγώ δεν είχα επαφή με το περιβάλλον, σαν να μου έλεγε άσχετο συμβάν ήταν. Ό,τι και να μου έλεγε θα την πίστευα για το πώς βρέθηκα με διάστρεμμα εγώ και μελανιές στο πρόσωπο αυτή. Με είχε εγκλωβίσει, δεν μπορούσα να φύγω και την πήρα αμπάριζα κι αυτή και κάτι καρέκλες κι ούτε ξέρω τι άλλο για να γίνει τόσο της πουτάνας. Προς υπεράσπισή μου, δεν είχα ποτέ ως τώρα τετ-α-τετ με κατσαρίδα, ΚΥΡΙΟΛΕΚΤΙΚΑ. Μούρη με μούρη. Πάνω στον εκτυπωτή μου. Δεν θα μου έκανε εντύπωση κι αν είχα άσπρες τούφες στα μαλλιά μου μετά. Τέλος πάντων, είχα βρει κάποιον. Έλειπε στο εξωτερικό αλλά μου είχε απαντήσει και μ' είχε ενημερώσει για το πότε θα επέστρεφε ώστε να κάνουμε ένα αναγνωριστικό ραντεβού. Μέχρι να φτάσει εκείνος ο καιρός, μ' είχαν πιάσει πάλι τα "δεν περισσεύουν λεφτά ούτε για ζήτω" κλπ. Δεν πήγα ποτέ. 

Έμεινα πάλι να διαβάζω ομοιοπαθόντες-ούσες για να μην νιώθω εντελώς άλιεν. Πόσα κοινά... Τα συμπτώματα του πανικού, η έλλειψη λογικής, μετά το συμβάν, η σωματοποίηση όλων αυτών, δηλαδή όλοι αυτοί οι νευρόπονοι παντού, η ταχυκαρδία, η ζαλάδα, η εξουθένωση, ο φόβος της επανάληψης που δεν σε αφήνει να ηρεμήσεις ή να κοιμηθείς ή να κινηθείς οπουδήποτε, για νερό, για τουαλέτα... και η επωδός... το κερασάκι στην τούρτα... η υπέρτατη ξεφτίλα. Όλοι μα όλοι καταλήγουν στο ίδιο παράπονο. Δεν σου φτάνει ο πόνος σου, εάν είχες την ατυχία να το πάθεις όλο αυτό παρουσία κάποιου-ων, ή χρειάστηκε να καλέσεις βοήθεια, πρέπει μετά να αντιμετωπίσεις κι εκείνα τα βλέμματα. Ή και τα λόγια, αναλόγως το θάρρος που έχει ο άλλος μαζί σου. Λίγο μετά το Λύκειο ήμουν που είχα ακούσει στην τηλεόραση μια ψυχολόγο ή ψυχίατρο - που να θυμάμαι - να μιλάει για φοβίες. Είχε χρησιμοποιήσει ως παράδειγμα την κατσαριδοφοβία για να εξηγήσει στους υπόλοιπους αυτήν την βασική διαφορά που την μπερδεύουν πολλοί με τον φόβο. ΔΕΝ ΥΠΑΡΧΕΙ ΛΟΓΙΚΗ, ΑΡΑ ΟΤΑΝ ΛΕΤΕ ΣΤΟΝ ΑΛΛΟΝ "ΜΑ ΤΙ ΦΟΒΑΣΑΙ ΑΦΟΥ ΕΙΝΑΙ ΜΙΚΡΟΤΕΡΗ ΑΠΟ ΣΕΝΑ" ΟΙ ΓΕΛΟΙΟΙ ΕΙΣΤΕ ΕΣΕΙΣ! Τι ανακούφιση είχα νιώσει... ήθελα να το είχα και να το έδειχνα κάθε φορά που κάποιος με ταπείνωνε με το βλέμμα ή τα λόγια του.

Πως μπορεί κάποιος μορφωμένος ή/και καλλιεργημένος άνθρωπος να μην καταλαβαίνει απ' αυτά? Πως μπορεί ο οποιοσδήποτε άνθρωπος ανεξαρτήτως μόρφωσης να βλέπει έτσι έναν άνθωπο που υποτίθεται ότι αγαπάει και να του δίνει την τελειωτική σπρωξιά? Ούτε τον χειρότερο εχθρό μου δεν θα ήθελα να δω σε τέτοια κατάσταση. 

Κι ομως... αν κι έχω υποστεί απίστευτα μαρτύρια από τους γύρω μου λόγω του συγκεκριμένου προβλήματος - στο σχολείο, στη σχολή, στη δουλειά... - αυτά που θυμάμαι πιο έντονα και επώδυνα είναι από το στενό περιβάλλον. Από αυτούς που μ' αγαπούν-ούσαν. Ειδικά όταν είχαν δει ακραία σκηνικά που αποδείκνυαν περίτρανα το μέγεθος του προβλήματος και δεν χωρούσαν αμφιβολίες "ρε μπας κι είναι κακομαθημένο κωλοκόριτσο και μας τρέχει, αντί να βουτήξει μια παντόφλα"... 

Κάποιος μ' είχε δει ανεβασμένη σε προστατευτικό κάγκελο παραθύρου, με τό 'να πόδι ήδη απ' έξω. Δύο κατσαρίδες έκοβαν βόλτες στο πάτωμα. Αν κάποια με πλησίαζε πριν εκείνος μπει να τις σκοτώσει, απλά θα πηδούσα. Είδε με τα μάτια του ότι δεν υπάρχει λογική σκέψη. Δεν είναι "έλα να τις σκοτώσεις γιατί σιχαίνομαι να λερώσω τα πασουμάκια μου με τα πον-πον". Είναι "εσείς απ' την μία? εγώ απ' την άλλη" χωρίς καμία λογική επεξεργασία ως προς το που στο διάολο είναι αυτό το "απ' την άλλη" και καταλήξεις μια και καλή στην "αντίπερα όχθη". Ούτε ξέρω πόση ώρα μετά συνειδητοποίησα πού βρισκόμουν και τά 'κανα πάνω μου απ' το φόβο μου, τρόμαξα να κατέβω. Ιδρώνουν τα χέρια μου τώρα που γράφω επειδή το θυμήθηκα.

Άλλος, ο οποίος ήξερε ότι για να περάσω δρόμο απέναντι μόνο και στον ουρανό που δεν κοιτάω, με είδε ξαφνικά στο αντίθετο πεζοδρόμιο του δρόμου, όταν "μ' έχασε" όπως περπατούσαμε και μιλούσαμε. Διακτινίστηκα. Είχε γουρλώσει τα μάτια και επαναλάμβανε συνεχώς "δεν κοίταξες πριν περάσεις... πέρασες χωρίς να κοιτάξεις... ούτε που κοίταξες, έτσι πέρασες...". Με χίλιους τρόπους το διατύπωνε σχεδόν παραμιλώντας για να το χωνέψει ότι θα είχα σκοτωθεί για πλάκα, κι από τύχη γλίτωσα λόγω της ώρας που γυρνούσαμε και δεν είχε κίνηση ένας δρόμος τόσο κεντρικός.

Και από τους δύο παραπάνω έχω κατηγορηθεί βάναυσα. Σαν να φταίω. Σαν να μπορώ να κάνω κάτι και δεν το κάνω. Κανείς από τους δύο δεν έχει νιώσει άσχημα γι' αυτό, ένιωθαν σαν "της τα χώνω για το καλό της". Ότι είναι ΟΚ ας πούμε σε εκ γεννετής τυφλό να ουρλιάζεις "καλά ρε μαλάκα, για δεν ανοίγεις τα στραβάδια σου να δεις?????" Ίσως έτσι ταρακακουνηθεί, τον βρεις εσύ στον φιλότιμο, και βρει αυτός το φως του, που ξέρεις? 

Από αυτά τα ακραία των αγαπημένων, μέχρι τον οποιοδήποτε γνωστό, που δεν ξέρει και το πρωτοβλέπει και σε κοιτάει είτε με οίκτο είτε με έκπληξη-απογοήτευση τύπου "είναι τρελλή τελικά η καημένη και δεν της φαινότανε, κρίιμααααα", έχω γράψει πολλά χιλιόμετρα. Με στήριγμα/εξαίρεση τους 2-3 ελάχιστους που καταλαβαίνουν, όλη αυτή η φρίκη βιώνεται μέσα σε τεράστια μοναξιά. Και εξωτερική και εσωτερική, δεν έχει τόση σημασία η φυσική παρουσία κάποιου εκείνες τις ώρες. Σίγουρα βοηθάει σε κάποια θέματα, αλλά στο μέσα σου δεν μπορεί να σε βοηθήσει κανείς. 

Να, τώρα ας πούμε. Τόση ώρα που γράφω κι ακούω μουσική, θέλω να πάω στην κουζίνα να βάλω κάτι να πιω, ή να πάω στην τουαλέτα. Αν ήξερα πως στο δρόμο από το σαλόνι μου προς εκεί, ενδέχεται να συναντήσω τον Φρέντυ Κρούγκερ, τον Τζέισον και τη Λίντα Μπλαιρ, θα πήγαινα λίγο σφιγμένη. Τώρα που είναι μαθηματικά απίθανο να πετύχω δεύτερη την ίδια μέρα, δεν μου έχει τύχει ποτέ, για να κουνηθώ να πάω οπουδήποτε κοιτάω παντού γύρω μου έντρομη, κι ανεβάζω τρελλούς σφυγμούς. Άντε κι ήταν κάποιος εδώ. Θα του τα ζάλιζα να πάει πρώτος να ελέγξει και θα πήγαινα μετά λίγο πιο χαλαρή. Όχι εντελώς. Θα φοβόμουν μήπως εμφανιστεί σε μένα γιατί κανείς άλλος δεν τις ξετρυπώνει όπως εγώ. Αλλά, πάει στο διάολο, θα ήταν μια βοήθεια. Για όλα τ' άλλα δεν μπορεί να κάνει κανείς τίποτα όμως. Που με γαργαλάνε συνέχεια διάφορα σημεία στο σώμα μου, κυρίως πέλματα και μαλλιά, και πετάγομαι στο ταβάνι απ' την τρομάρα ότι περπατάει κάτι πάνω μου? Ή οι σκιές που "παίζουν" με το φως της τηλεόρασης σε διάφορα σημεία, και νομίζω ότι κάτι κουνιέται, και πάλι πετάγομαι έντρομη?  Η ώρα που κάνει μετά να ηρεμήσει η καρδιά μου? Ο πόνος στ' αυτιά από τις τόσες ώρες που βουίζουν?  Η στεναχώρια για το ότι μου συμβαίνει αυτό? Η απελπισία στη σκέψη ότι αυτό και να περάσει θα ξανασυμβεί? Μέχρι να πεθάνω, θα ξανασυμβαίνει? Ίσως και χειρότερα? Όλα αυτά, τα βιώνω και με αγκαλίτσες και χωρίς αγκαλίτσες, είτε φιλικές, είτε συγγενικές, είτε ερωτικές... Είτε αληθινές είτε προσποιητές...

Κανείς δεν μπορεί να μου προσφέρει έναν ήρεμο ύπνο. Θα βρυκολακιάσω μέχρι να σκάσει λίγος ήλιος, ώστε να σβήσω τα φώτα και να ξεραθώ.  Όσο προλάβω. Με το blogάκι μου πήγε αισίως (αισίως? χμ...) η ώρα 5 και...

Υ.Γ. Καλά που συνήθως κοιμάμαι τέτοιες ώρες και δεν βλέπω τηλεμάρκετινγκ. Ή ο εγκέφαλός μου έχει γίνει ζελέ, ή αυτο το table mate είναι γαμάτο! Να, τώρα ας πούμε, που είμαι σαν γαλλικό οκτώ με το λαπτοπ και το ποτήρι και το τσιγάρο και τα κοντρόλ-κινητό-σταθερό... όλα αγκαλιά πλην τασακακίου που θα είχα προ ηλεκτρονικού... πόσο χρήσιμο θα ήταν ένα τέτοιο? Ρε, λες....

Υ.Γ. Μέρα που τη διάλεξα να πρωτοφορέσω το βραχιολάκι του ποδιού... λογικά, όλο κάτι με γαργαλάει όταν το κουνάω, δεν μου έφτανε η ιδέα μου... 

Υ.Γ. Είμαι πρώτα μέρα αδιάθετη, πονάω, έχω mesulid στην κουζίνα, αλλά πουουουουου... σιγά μην πάω. (Μια έκλειψη που λέγανε, σίγουρα πέρασε και δεν είναι σήμερα?) 

Υ.Γ. Τι ώρα βγαίνει ο ήλιος? Ακούω σκουπιδιάρικο, αλλά ήλιος, τίποτα. Μόνο για να σκάσουν μύτη καλοκαίριασε, γαμώ την πουτάνα μου, αλλά όχι για να ξημερώνει νωρίτερα?

Κυριακή, 20 Απριλίου 2014

Πάσχα, χωρίς


Τό 'λεγαν και σε μια εκπομπή που έβλεπα πρόσφατα, σχετικά με τον πόνο χωρισμού/θανάτου - δεν τους ξεχώριζε. Τον πρώτο χρόνο, οποιαδήποτε επέτειος είναι ακόμα πιο επώδυνη, επειδή λες "πρώτη φορά χωρίς...".

Όταν έφαγα τη φρίκη που έφαγα Καθαρή Δευτέρα, ξαφνιάστηκα. Σιγά τη γιορτή, έλεγα. Κι όμως. Δεν έλεγε να φύγει από τα μάτια μου η εικόνα σου να τυλίγεις άπειρα ντολμαδάκια με τις ώρες, επειδή "θά 'ρθει η Στέλλα και θα τα περιμένει, είναι το μόνο που της αρέσει εκτός από τα θαλασσινά". Κάθε χρόνο σου έλεγα ότι είναι μπελαλίδικα και σε κουράζουν, σταμάτα τα. Και κάθε χρόνο με το που έμπαινα στο εξοχικό μας, σ' έβλεπα στην κουζίνα γελαστή γελαστή ανάμεσα σε κληματόφυλλα, γέμιση, κατσαρόλα να μου λες "τι του φτιάχνω εγώωω???".

Πέραν των εορτών, υπάρχουν διάφορα άλλα "πρώτη φορά χωρίς" που ούτε τα περιμένεις. Τις προάλλες με την έκρηξη της βόμβας, κρατιόμουν με τα χίλια ζόρια να διώξω από το κεφάλι μου τη σκέψη "θα με είχε πάρει πριν το μάθω καν, τώρα δεν νοιάζεται κανείς" επειδή θ' ανησυχούσες που είναι εκεί κοντά η δουλειά μου. Κι εκεί που θεωρώ ότι "τό 'χω" με πήρε τρομαγμένη η Μ. να δει αν είμαι καλά γιατί έμαθε που μπήκε βόμβα... Απάντησα, κλείσαμε... και μετά το μόνο που κατάφερα να πω ανάμεσα σε λυγμούς στη συνάδελφο ήταν "θα σηκώνεις λίγο το τηλέφωνό μου" και κατέρρευσα. Ούτε ξέρω για πόση ώρα δεν μπορούσα να σταματήσω. Είναι αυτό το ρημάδι που αν μου φύγει και δεν το κοντρολάρω εξ αρχής, μετά δεν σταματάει με την καμμία. Ξεφτίλα. Τον ασταμάτητο. Όπου και να είμαι.

Όπως εκείνη τη μέρα στο τραίνο με την κοπέλα που μιλούσε στο τηλέφωνο με τη μαμά της. Δεν έφτανε το ρεζιλίκι μες το τραίνο, συνεχιζόταν όλο το δρόμο μέχρι το γραφείο, και για λίγη ώρα στο δωματιάκι του φύλακα. Περίμενα να σταματήσει για ν' ανέβω, μη με δουν πάλι έτσι στη δουλειά. Το απέφυγα τότε, τό ζησα με τη βόμβα... τι να κάνουμε? Είπαμε, δεν ξέρω πότε και τι θα μου κάνει κλικ. Τόσες και τόσες φορές άκουσα στο γραφείο τις συναδέλφους να μιλάνε με τις μαμάδες τους, γιατί δεν μου κάηκε καρφάκι? (Το ανέλυσα αργότερα, δεν μπορούσα να το αφήσω έτσι. Η εξήγηση που βρήκα είναι ότι οι συνάδελφοι μιλάνε μες τα μέλια και λένε κάτι "μανούλα μου", "μανουλίτσα μου" και τέτοια. Η κοπέλα στο τραίνο έλεγε στραβωμένη "άσε μας ρε μαμά πρωί πρωί!!!" και τέτοια. Όσο να πεις, πιο οικεία...)

Οπότε για Πάσχα ήμουν πιο ψυλλιασμένη. Μέχρι και τη Μ. Πέμπτη είχα διακυμάνσεις, αλλά σχετικά καλή διάθεση και μάλιστα κανόνιζα που θα πάω για Επιτάφιο και λοιπά. Από τη στιγμή που σηκώθηκα τη Μ. Παρασκευή, δεν την πάλεψα. Τ' ακύρωσα όλα. Συνειδητοποίησα ότι δεν είναι μόνο η βόλτα σε όμορφο μέρος, η περιφορά του Επιταφίου. Τι ήταν αυτό που την έκανε την αγαπημένη και μοναδική μέρα που γουστάρουμε εκκλησία? "Ω γλυκύ μου έαρ"... Θυμήθηκα τους δύο πρώτους επιταφίους μετά τον Γ. μας. Τον πρώτο, σε μαζεύαμε στον περίβολο της εκκλησίας, από το κλάμα. Στον επόμενο δεν βγήκες, έμεινες σπίτι. Είπες, "δεν μπορώ πια να ξαναπάω σ' επιτάφιο, σκέφτομαι το παιδί μας και σπαράζω, με κοιτάνε όλοι και γίνομαι ρεζίλι". Αυτό μ' έκοψε. Τι κανονίζεις, ρε κακομοίρα, σκέφτηκα. Είμαι εγώ ν' ακούσω φέτος δημοσίως το "Ω γλυκύ μου έαρ"? Έκατσα να του κάνω παρέα, δεν βγήκα. Ακούγαμε τη λειτουργία από την τηλεόραση. Πάλευα να το "καταστρέψω" για να μη διαλυθώ. Τού 'πιασα συζήτηση που θ' άναβε τα αίματα. Νά 'ναι καλά κι ο Δήμου, μου έδωσε πολύ ψωμί, θα τσακωνόμασταν ως τώρα.Παπαδαριό κλπ. Έπιασε. Για ώρα.  Μέχρι που ακούσαμε "Αι γενεαί πάσαι...". Πάψαμε και οι δύο. Λύγισα πρώτη, αλλά νομίζω δεν με είδε. Τον είχα και το νου μου. Με το που άρχισε το κλάμμα εκείνος, μου κόπηκε εμένα. Πως όταν μπήκε στην εκκλησία στα σαράντα σου κι έκατσε δίπλα μου? Μαχαίρι, εγώ. Η αγωνία μου μη μας πάθει τίποτα, τα ξεπερνάει όλα. Θα νομίζει ότι δεν σ' έχω κλάψει έτσι ψύχρα που 'μαι μπροστά του.

Τη γλίτωσα από τόσα και τόσα "δραματικά" των ημερών. Έφαγα τη μαγειρίτσα, κι ενώ δεν σε άκουσα να ρωτάς εναγωνίως πριν προλάβω να καταπιώ, αν την πέτυχες, μήπως είναι αραιή, μήπως είναι πηχτή, μήπως είναι αλμυρή, μήπως είναι ανάλατη, στην πρώτη μπουκιά όλα αυτά, κρατήθηκα κι έφαγα σαν να μην συμβαίνει τίποτα. Κρατήθηκα σ' όλο το δρόμο μέχρι το σπίτι μου, που έβλεπα τις οικογένειες να γυρνούν με τις λαμπάδες τους από την εκκλησία, κι ήξερα ότι εκείνοι πάνε να ξεκινήσουν κι εγώ είχα τελειώσει κι επέστρεφα. Έβαλα μπροστά στη φωτογραφία σου το Φως από την Ανάσταση. Και το βρήκα από το "Στην Υγειά μας".

Μόλις γύρισα σπίτι μου κι άνοιξα τηλεόραση να δω μπας κι έχει τίποτα, ή να βάλω Good Wife, άρχιζε ο Παπαδόπουλος. Νόμιζα ότι σε άκουσα. "Να πάτε να κοιμηθείτε όλοι, σκασίλα μου! εγώ κοιμήθηκα για μεσημέρι για ν' αντέξω να κάτσω με την κόρη μου!" Τό 'χαμε που τό 'χαμε ψιλοδυνατά κι ας κοιμόντουσαν οι άλλοι, τραγουδούσαμε που τραγουδούσαμε σαν να ήμασταν μόνες μας, βάρδα μην έπεφτε κανάς Ζαμπέτας... πώς πεταγόσουν...  "Άααααααλλαααααααααααααα, γειά σου ρε Ζαμπέτααααααα, άνοιξέ το, άνοιξέ τοοοοο". Αν ήταν δε και χασάπικο, θα το χορεύαμε, στάνταρ. Ό,τι ώρα και νά 'ταν. Όπως κι αν ήμασταν. Μπορεί λίγο πριν να κλαίγαμε και οι δύο για τον Γ. που κάτι θα θυμηθήκαμε. Ε, μετά θα χορεύαμε από φοξ αγγλέ, ως χασάπικο.

Είναι πολλά τραγούδια που θυμάμαι να αρέσουν πολύ και στις δυο μας και τα τραγουδούσαμε, όπως το "Ακρογιαλιές Δειλινά", και το χρησιμοποιεί μια διαφήμιση προσφάτως. Ούτε ξέρω τι διαφημίζει, χάλια γίνομαι, νομίζω πάλι ότι ακούω τη φωνή σου να το λέει. Αν δεν αντέχω μια διαφήμιση, βάλε τι παθαίνω με τον Παπαδόπουλο που μου θυμίζει από τα οικογενειακά γλέντια των παιδικών μου χρόνων, μέχρι την ίδια την εκπομπή, έτσι όπως την γλεντούσαμε οι δυο μας τέτοιες μέρες.

Ξέρω ποιο είναι το αγαπημένο σου, για κάποιο λόγο σε συγκινούσε αφάνταστα, το λάτρευες. Είχες πει κιόλας κάποιες φορές "όταν πεθάνω, αυτό να βάλετε στην κηδεία μου". Στην κηδεία σου το μόνο που κατάφερα είναι να παραστώ. Και είδες, πώς. Οπότε στο χρωστάω.

Είναι εντελώς άρρωστο να σου ευχηθώ "Καλή Ανάσταση"?

(Αν φαίνομαι από το τζάμι σε κανά γείτονα, θα μου στείλει τους καλούς κύριους με τις άσπρες ρόμπες... Τόση ώρα γράφω και κλαίω και τώρα χτυπιέμαι στο γέλιο)

Το γνωστό μπλακ χιούμορ μου που δεν άντεχες, σου σηκωνόταν το πετσί και με θεωρούσες αναίσθητη, άκαρδη, και διάφορα με στερητικό -α. Ελπίζω τώρα πια να ξέρεις τι γίνεται μέσα μου κάθε φορά που καταφεύγω σ' αυτό. Και να γελάς αντί να τσατίζεσαι.

Μ' αυτά και μ' αυτά, πήγε 3 η ώρα. Πάλι το ξενυχτήσαμε οι δυο μας μετά την Ανάσταση, ενώ οι άλλοι την έπεσαν. Αν και δεν τον έκλεισα τον Παπαδόπουλο τόση ώρα, ούτε τραγούδησα, και φυσικά ούτε χόρεψα. Για να είμαι ειλικρινής, τον έχω βαρεθεί, για σένα τον έβλεπα.

(Δεν το πιστεύω! Μόλις άρχισε το Ακρογιαλιές Δειλινά... Και το λέει και χάλια ένας... Άντε, θα προσπαθήσω να στο πω εγώ, για καληνύχτα... Έτσι δε μού 'λεγες όταν σκότωναν κανά τραγούδι? "Πες το εσύ ρε Στέλλα που το λες ωραία!")

Σού 'κανα το χατήρι και σου τραγούδησα, αλλά αν και τώρα λένε "έλα να νιώσεις πως ειν η ζωή", λατρεμένο μας φοξ αγγλέ, δεν μπορώ να το χορέψω μόνη μου. ΔΕ ΜΠΟΡΩ ΛΕΜΕ, μη μου βάζεις ιδέες, γιατί άμα σηκωθώ, μετά θα τους καλέσω από μόνη μου τους κύριους, ντάααξξξ???

Παρασκευή, 28 Μαρτίου 2014

Sugar (for the soul)




Ότι θα μου έγραφαν οι Editors τραγούδι για την ανάρτηση που πριν πόσα χρόνια έλεγα "θα το βρει το τραγούδι της, προς το παρόν δανείζομαι από τη Χνου"... Το ξέρω ότι είναι λίγο μπαγιάτικο νέο, αλλά το σκέφτομαι από όταν το είχα πρωτοακούσει, κι όλο ήθελα να το αναφέρω. Ήρθε η ώρα του λοιπόν, τώρα, που μαγειρεύω αγαπημένα εδέσματα, περιμένω αγαπημένη παρέα, είχα μία όμορφη μέρα... και το άκουσα στο ραδιόφωνο, σαν κερασάκι σε τούρτα.

Τετάρτη, 19 Φεβρουαρίου 2014

Καμ μπακ




Δύο άνθρωποι μ’ έχουν πονέσει αβάσταχτα στη ζωή μου. Πόνος. Όχι νεύρα. Όχι θυμός. Όχι πίκρα. Αυτά περνούν κι εξατμίζονται. Ο πόνος μένει. Υπάρχει το τραύμα καλά κουκουλωμένο και δοθείσης αφορμής ματώνεις. Τη δύναμη να μου προκαλέσουν κάτι τέτοιο την έχουν μόνο άνθρωποι που έχω εμπιστευτεί απόλυτα. Κάτι πανδύσκολο για μένα. Συνήθως πιάνουν οι κεραίες μου «πραματάκια», καταγράφονται στον σκληρό, κι όταν μου την κάνει κάποιος με τον α’ ή β’ τρόπο, αφού περάσουν τα ευτελή συναισθήματα, αρχίζει να δουλεύει το μυαλό καθαρά. Κι ανασύρονται τα καταγεγραμμένα «πραματάκια», οπότε φτάνω να πω ότι – ε – δεν μου κάνει κι εντύπωση που έγινε τούτο ή κείνο, θά ‘πρεπε να το περιμένω. Μόνο δύο, λοιπόν, οι περιπτώσεις που άνθρωποι-σταθμοί στη ζωή μου, χάθηκαν από αυτήν με εξαιρετικά επώδυνο τρόπο, κι έμεινα να λέω «δεν μπορώ να το χωνέψω ότι ο Τάδε ή η Τάδε επέλεξε να πράξει έτσι». Άνθρωποι που – ακόμη κι αν δεν γερνούσαμε μαζί όπως πίστευα και ήθελα - νόμιζα ότι θα προτιμούσαν να αποχωριστούν μέλος του σώματός τους παρά να με πληγώσουν.

Είναι πολύ σημαντικό για μένα να καταλάβω και να αιτιολογήσω. 99% το μπορώ. Ας πούμε πως είναι ένα ταλέντο μου αυτή η δυνατότητα ανάλυσης-επεξεργασίας των ανθρώπινων συμπεριφορών. Και στις δύο ανωτέρω περιπτώσεις, παρά το κακό που μου προκάλεσαν (αν και μη συγκρίσιμα μεταξύ τους), μπόρεσα με τον καιρό να κατανοήσω τα αίτια που τους ώθησαν να κάνουν τις επιλογές που έκαναν, με αποτέλεσμα να χωρίσουν οι δρόμοι μας. Δόλος δεν υπήρξε σε καμία περίπτωση. Μέχρι εκεί τα κοινά. Η τεράστια διαφορά έγκειται στο ΠΩΣ το διαχειρίστηκε ο καθένας τους. Η μία περίπτωση είναι «καμμένη» από χέρι, καθώς το εμπλεκόμενο πρόσωπο διαχειρίστηκε την κατάσταση με τον χειρότερο δυνατό τρόπο: «σε θάβω όσο δεν παίρνει, ώστε να βγεις εσύ ο σκάρτος για να μη με κατηγορήσει κανείς και κυρίως να μην κατηγορήσω εγώ εμένα». Και το ακόμη τραγικότερο, η παντελής άγνοια αυτού. Μηδέν αυτογνωσία. Η άλλη περίπτωση – ευτυχώς – σώθηκε λόγω της ανθρώπινης και αξιοπρεπούς διαχείρισης. Η οποία ήταν «λυπάμαι που λόγω της ανεπάρκειάς μου σε δεδομένη στιγμή σου γάμησα τη ζωή ενώ δεν σου άξιζε κάτι τέτοιο». Πλήρης ανάληψη ευθύνης, πλήρης αυτογνωσία, μηδενική απαξίωση προς το άτομό μου. ΤΕΡΑΑΑΑΑΣΤΙΑ η διαφορά. Αν μη τι άλλο δεν χάνεις την εκτίμησή σου σε κάποιον που κάποτε έστησες τόσο ψηλά και του έδωσες το άπαν σου. Το να πέσει ο άλλος στα κατώτερα επίπεδα της τροφικής αλυσίδας στα μάτια σου, είναι απάλευτο. Δεν αντέχεται το «δεν άξιζε». I made my peaceμε την Ν., λοιπόν, γιατί δεν έφτασα – δεν με οδήγησε να φτάσω – να πω «δεν άξιζε».

Η Ν., ουδέποτε είπε κακό για μένα, αντιθέτως μάθαινα από κοινούς γνωστούς ότι μιλούσε για μένα με τα καλύτερα λόγια, ήθελε να μαθαίνει για μένα, νοιαζόταν. Έτσι, εξεπλάγην μεν, αλλά όχι να πάθω και σοκ, όταν μερικά χρόνια μετά τα «γεγονότα» έλαβα από αυτήν ένα γράμμα. Σ’ αυτό το γράμμα, μου εξηγούσε αυτά που είχα πασχίσει να καταλάβω από μόνη μου, ώστε να την δικαιολογήσω μέσα μου, μου ζητούσε συγνώμη για ό,τι μου προκάλεσε εκείνη της η επιλογή/συμπεριφορά και μου έλεγε πόσο της λείπει αυτό που είχαμε, πόσο σπάνιο το θεωρεί να συναντιέται η ζωή σου μ’ ενός ανθρώπου που εκτιμάς τόσο βαθιά, που επικοινωνείς σ’ αυτό το βαθμό, και τέλος ότι αν μπορώ να βρω τη δύναμη να την καταλάβω και να την συγχωρήσω, θα ήθελε όσο τίποτα να κρατήσουμε επαφή, ακόμα κι αν ίσως δεν θα ήταν πια δυνατόν να «γεράσουμε σαν τους γέρους του Μάπετ-Σόου», όπως λέγαμε παλιά.

Μετά από τόσα χρόνια μου επέτρεψα να ξανακλάψω γι’ αυτήν, μιας και τώρα οι λόγοι ήταν εντελώς διαφορετικοί. Ήταν λυτρωτικό το κλάμα. Σίγουρα δεν γυρίζει ο χρόνος πίσω, ούτε αλλάζουν γεγονότα του παρελθόντος που επηρεάζουν τη ζωή μας για πάντα. Αλλά μου είχε φύγει ένα τεράστιο βάρος. Μου διατηρήθηκε το «άξιζε». Αλλιώς ήταν ν’ ακούω από άλλους «η Ν. σ’ αγαπάει πολύ, σε θεωρεί έναν από τους πιο σπάνιους κι αξιόλογους ανθρώπους που έχει γνωρίσει» κι αλλιώς να μου το αποδίδει η ίδια. Ήταν τεράστια ανακούφιση να βλέπω πως μόλις άλλαξαν οι συνθήκες που τότε την οδήγησαν σε κάτι «δραστικό», φρόντισε κατά το δυνατόν να επανορθώσει. Ήταν βάλσαμο για εκείνη την παλιά πληγή η επισφράγιση του «fucking bad timing», και όχι «σε πέταξα σαν την τρίχα απ’ το ζυμάρι».

Γιατί τα σκαλίζω τώρα όλα αυτά? Γιατί πέρασαν ακόμη μερικά χρόνια. Αν τα βάλεις συνολικά, φτάσαμε τα 14. Και μετά από 14 χρόνια, η Ν. μου τηλεφώνησε. Στο διάστημα που μεσολάβησε από εκείνο το γράμμα, έφυγε μόνιμα στο εξωτερικό, οπότε θέλοντας και μη, δεν υπήρχε περίπτωση πλήρους αποκατάστασης των σχέσεών μας. Και ήρθε στην Ελλάδα για κανά δίμηνο λόγω δουλειάς. Και μ’ έψαξε. Και ζήτησε να με δει. Δεν μπορώ να περιγράψω τι ένιωσα. Τόσα ανάμικτα συναισθήματα, δεν νομίζω να έχω ξανανιώσει στη ζωή μου. Η φωνή μου αρχικά είχε αυτό το ξινό/ψυχρό που όσοι μ’ έχουν ακούσει να το χρησιμοποιώ προς κάποιον, προσεύχονται να μην χρειαστεί να το εισπράξουν ποτέ. Αλλά ήταν λόγω της απόλυτης αμηχανίας, του απόλυτου σοκ. Δεν ήξερα τι ένιωθα, για την ακρίβεια αδυνατούσα να συνειδητοποιήσω τι συμβαίνει. Δεν το έκανα επίτηδες. Τα χρειάστηκε, είναι η αλήθεια. Άτομο που ήταν δίπλα της όταν με καλούσε (το οποίο και της έδωσε το τηλέφωνό μου θεωρώντας πως θα χαρώ να την ακούσω), μου είπε εκ των υστέρων, ότι τη λυπήθηκε: «Είχε αλλάξει χρώμα, έτρεμαν τα χέρια της... κι έλεγα, ώρε πούστη μου, φαντάζομαι ΠΩΣ της μιλάει τώρα η Στέλλα... ούτε στον εχθρό μου!». Λίγες κουβέντες μετά είχα κάπως χαλαρώσει και μιλούσα πιο ζεστά κι ανθρώπινα. Ξεθάρρεψε και μου ζήτησε να βρεθούμε.

Πέρασαν λίγες μέρες που δεν έδωσε σημεία ζωής και πίστεψα πως κώλωσε και δεν θα πάρει να βρεθούμε, όπως είχε πει. Ακριβώς τη στιγμή που έλεγα όλη αυτή την ιστορία στην Χ. ενώ πίναμε τις μπυρίτσες μας και ζητούσα τη γνώμη της, ακούγεται από το κινητό μου ήχος ΣΜΣ. Ήταν η Ν.! Μας σηκώθηκε το πετσί. Το spooky, το ίδιο. Δέχτηκα την πρότασή της αν και φρικτά αγχωμένη. 14 χρόνια. Τι να πούμε? Από πού να το πιάσουμε? Πως θα είμαστε? Για καλή μου τύχη, το «κανόνισμα» περιλάμβανε και μερικά ακόμη άτομα από εκείνον τον κύκλο κι εκείνη την εποχή. Φοιτηταριό. Αυτό, με χαλάρωσε κάπως. Παρά ταύτα όμως, έστελνα όλη μέρα σχόλια στην Χ., ότι έχω ταχυκαρδίες, ότι ξεραίνεται το στόμα μου, κι άλλα τέτοια σημάδια τρελού άγχους.

Σήμερα, μετά από αυτήν τη συνάντηση, παλεύω να βάλω σε τάξη τις σκέψεις και τα συναισθήματά μου. Δεν σου τυχαίνουν και κάθε μέρα αυτά. Too much information, έχω πάθει υπερφόρτωση στο σύστημα. Ξέρω ότι θα μου πάρει καιρό αυτή η διαδικασία, αλλά σίγουρα το γράψιμο με βοηθάει – όπως πάντα – να βάζω μια σχετική τάξη. Ήμουν συνεχώς στα όρια να με πιάσει νευρικό γέλιο ή νευρικό κλάμα. Γλυκές αναμνήσεις, χαμένα όνειρα, παράπονα... ένα απίστευτο συνονθύλευμα,  με κατέκλυζε. Πιθανότατα να επανέλθω, είναι λίγο σαν Λερναία Ύδρα όλο αυτό το πράγμα, αλλά θέλω να καταγράψω κάποιες πρώτες προσεγγίσεις.

Αρχικώς με θύμωσε η διαπίστωση πως είχε παντελή άγνοια των συνεπειών που υπήρξαν στη ζωή μου, λόγω εκείνης της κατάστασης. ΟΚ, μπορούσε να «πιάσει» ένα πρώτο επίπεδο, τα πιο άμεσα και αναμενόμενα, αλλά όοοοολο το υπόλοιπο, δεν «τό ‘χε». Δεν της το εξέφρασα, όπως γενικώς προσπαθούσα να μην βιαστώ να εκδηλώσω κάτι ακραίο, το οποίο δεν θα μπορούσα μετά να το συμμαζέψω, σε περίπτωση που το επεξεργαζόμουν εκ των υστέρων με ψυχραιμία και έκρινα ότι ή είχα εντελώς λάθος ή υπερέβαλλα. Νομίζω πως πολύ καλά έκανα. Γιατί σήμερα σκέφτομαι ότι πιθανότατα δεν μπορώ να της χρεώνω όλο το «μεγαλείο» αυτού που έζησα, διότι από ένα σημείο κι έπειτα ήταν αποκλειστικά δικό μου. Μόνο εγώ έχω την ευθύνη για το ως που επέτρεψα να με επηρεάσουν οι καταστάσεις γύρω μου ή τα συναισθήματά μου ή οι κρίσεις μου. ΟΚ, shit happens. Το πόσο βαθιά θα βυθιστείς σ’ αυτά, ή το αν θα τα τινάξεις από πάνω σου και θα αρχίσεις να τρέχεις, στο χέρι σου είναι.

Η δεύτερη απογοήτευση, είχε να κάνει με κάποιες επιλογές/κινήσεις της που έμαθα ότι μεσολάβησαν. Ήξερα λόγω της στενής μας σχέσης τις πεποιθήσεις της, τις αρχές της... νόμιζα. Γιατί αν και υποτίθεται ότι συμμεριζόμασταν κάποια πράγματα, διαπιστώνω πως μια χαρά τα τσαλαπάτησε όλα για να «κάνει τη δουλειά της». Κάτι που εγώ δεν έκανα ποτέ, αλλά βεβαίως επωμίστηκα και το κόστος του να μην «κάνω τη δουλειά μου». Μμμμ... εδώ οι σημερινές σκέψεις μου δεν απέχουν και πολύ από το ίδιο χθεσινό αρνητικό συναίσθημα, αλλά δεν είναι απογοήτευσης. Ακόμα ψάχνομαι να το βρω τι ακριβώς είναι. Στην ηλικία που έχω φτάσει, δεν ξέρω και κανέναν άλλον εκτός από μένα που να μην βάζει νερό στο κρασί του ή να μην κάνει τα στραβά μάτια όταν πρόκειται να αποκομίσει κάποιο όφελος, οπότε απλά αποδέχομαι - όσο αντέχω - πως είμαι ένα σπάνιο, περίεργο φρούτο, ή πολύ απλά ένας ρομαντικός μαλάκας.

Μαλάκας, βεβαίως-βεβαίως, γιατί κουτσά στραβά, όλοι έκαναν τη δουλίτσα τους, κι εμένα μ’ έφαγαν οι αρχές και οι αξίες. Τι να κάνω? Blame my DNA? Το μόνο σίγουρο είναι ότι δεν μπορώ να τους κατηγορήσω. Ποτέ δεν ήμουν επικριτική με τους γύρω μου. Αν ρωτηθώ, θα πω τη γνώμη μου και τέλος. Ούτε «στα ‘λεγα», ούτε «πως μπόρεσες»... ποτέ δεν τους κολλάω στον τοίχο να το παίξω δικαστής. Δυστυχώς όμως, όπου υπήρξε διάσταση, το εισέπρατταν από μόνοι τους, γινόμουν κάτι σαν καθρέφτης τους, επειδή όσο και να μην μίλαγα, η στάση ζωής μου ήταν περίτρανη απόδειξη της τήρησης αυτών των όποιων αξιών. Έπεφταν λοιπόν στη σύγκριση θέλοντας και μη. Από αυτό προκύπτουν δύο τινά, τα οποία καθορίζουν και το ποιος φεύγει – ποιος μένει.

Υπάρχουν αυτοί που είτε δεν γνωρίζουν τον εαυτό τους, είτε δεν τα έχουν πολυ-βρεί  μαζί του και αισθάνονται μειονεκτικά με την «τελειότητά μου». Που ανάθεμα το τι σχέση έχω εγώ με την όποια τελειότητα. Αν με ρωτήσετε, ατέλεια βρίσκω αυτήν την έλλειψη ευελιξίας, μόνο μπαστούνια έχω βρει στο δρόμο μου λόγω αυτής. Αυτούς λοιπόν τους πιάνει ένα «α γαμήσου κι εσύ κι ο γρύλλος σου» και παίρνουν μαύρο δρόμο, να μπορούν να παραστρατούν ήσυχοι με το κεφαλάκι τους στην άμμο.

Υπάρχουν ευτυχώς, και κάποιοι που μια χαρά αυτογνωσία και αυτοεκτίμηση έχουν, δεν περιμένουν άνθρωπο-καθρέφτη απέναντί τους για να τους κολλήσει κάτι στη μούρη, οπότε βλέπουν με απλή ανεκτικότητα ή συμπάθεια το κουσούρι μου, όπως βλέπω εγώ τα δικά τους, κι αγαπιόμαστε με τα κουσούρια μας μια χαρά χαρούλα. Νιώθουν ΟΚ με τον εαυτό τους ξέροντας ότι «άνθρωπος είμαι θα κάνω και την κουτσουκέλα μου» αφενός, κι αφετέρου γνωρίζουν πολύ καλά ότι ποτέ δεν θα τους κουνήσω το δάχτυλο, οπότε όχι απλώς δεν με αποφεύγουν, αλλά μ’ έχουν κι ως τον εξομολογητή τους: «Ξέρω ότι εσύ δεν θα έκανες ποτέ κάτι τέτοιο, αλλά άκου τι έκανα...». Μόνο γέλια ή κλάματα ακολουθούν, αναλόγως του συμβάντος, και στάνταρ αγκαλιές. Παράλληλα, όταν βλέπουν εμένα να αυτοκαταδυναστεύομαι με ηθικά διλήμματα, παλεύουν να με χαλαρώσουν, να με βοηθήσουν σαν να έχω κάποια αναπηρία. Κι όταν για μυριοστή φορά δεν καταφέρω να ξεκολλήσω και κάνω αυτό που «πρέπει», έχουν εκείνοι μια αγκαλιά για μένα, γιατί το μόνο σίγουρο είναι ότι πάλι θα έχω πληρώσει ένα αφόρητο κόστος. Είμαι μαλάκας που χαίρει άκρας εκτίμησης, αν μη τι άλλο...

Για να επανέλθω στην Ν., τώρα, μπορεί κάλλιστα το αρνητικό συναίσθημα, να είναι μία ζήλεια. Ζήλεια για τα όσα έχει κάνει, τα οποία είναι όλα όσα θα ήθελα να είχα κάνει, αλλά δεν. Ζήλεια που τα έκανε με άλλους και όχι με μένα. Πώς να το αποκλείσω? ΟΚ, δεν συμφωνώ με τον τρόπο που τα έκανε, αλλά τα έκανε. Και τα απολαμβάνει. Εγώ, ούτε τα έκανα, ούτε αν τα είχα κάνει ΕΤΣΙ θα μπορούσα να τα απολαύσω, θα μου έτρωγαν τα συκώτια, γαμώ το κεφάλι μου γαμώ. Οπότε, αν πάλι έχει να κάνει με μένα αυτό, πάλι δεν μπορώ να της καταλογίσω κάτι.

Δεν έχω καταλήξει ακόμη κάπου. Δεν ξέρω πώς και πού μπορεί να καταχωνιάσει κανείς όλον αυτόν τον πόνο του παρελθόντος, για να προχωρήσει σ’ ένα αβέβαιο μέλλον με την πηγή πρόκλησής του. Υπ’ ατμόν είμαι ακόμη, προσεκτική, διστακτική, φοβισμένη, και διαολεμένα ψιλοχαρούμενη... (Ναι, ξέρω πόσο psycho ακούγονται όλα μαζί, αλλά είπαμε, ανάμικτα συναισθήματα?) Με βοηθάει κάπως το ότι εκ των πραγμάτων λόγω απόστασης, ό,τι είναι να γίνει, θα γίνει με όλα τα άλλα μέσα πλην της φυσικής παρουσίας. Για λίγο θα είναι εδώ. Αλλά αυτό το λίγο θα καθορίσει την όποια συνέχεια.

Πέρα απ’ όλο αυτό το «ζύγισμα» και την εκλογίκευση, εξαιρετικά σημαντικό για να αποφασίσω αν και κατά πόσο θέλω και μπορώ να ξαναείμαι μ’ αυτό το άτομο, ήταν το πώς θα ένιωθα όσο θα ανταλλάσαμε τα χνώτα μας, δια ζώσης. Και κατά το μεγαλύτερο μέρος της βραδιάς, ήταν σαν να μην πέρασε μια μέρα, ρε γαμώτο. Η ατάκα που έλεγε όποτε συνέβαιναν διάφορα εντελώς δικά μας ήταν «ωπ! χρονοκάψουλα!» και γελούσαμε όπως τότε. Ένιωθα αυτήν την γλυκιά ασφάλεια που νιώθεις όταν ξέρεις πως κάποιος σε γνωρίζει τόσο καλά, κι απ’ την καλή κι απ’ την ανάποδη. Και σ’ αποδέχεται. Γιατί είσαι εσύ.  

Υ.Γ. Όλο αυτό το «σεντόνι» πιάνει κάτι ελάχιστο από όλο αυτό που συμβαίνει μέσα μου, με αφορμή αυτήν την επανεμφάνιση στη ζωή μου. Το ελάχιστο, ΜΙΑΣ πτυχής. Αυτής, της Ν.

Υπάρχει και ΑΛΛΗ πτυχή. Η πτυχή «γιατί εγώ δεν είμαι εκεί που νιώθω ότι ανήκω». Βέεεεεβαια, «ξύπνησε» ΚΑΙ αυτό το ρημάδι... Χθες πήρα μια τζουρίτσα από το υπέροχο – αλλά δυστυχώς μακρινό παρελθόν – του να είσαι εκεί που νιώθεις πως ανήκεις. Αλλά αυτό θα χρειαστεί, όχι σεντόνι, αλλά την Πειραϊκή-Πατραϊκή και το Αιγαίο, μαζί. Κι έχουν κλείσει και οι δύο εταιρείες, ρε γαμώτο. Α, ρε blogάκι μου, τι λεφτά μ’ έχεις γλιτώσει από τις ψυχαναλύσεις...