"Well, I'm gonna get out of bed every morning... breathe in and out all day long.
Then, after a while I won't have to remind myself to get out of bed every morning and breathe in and out...
and, then after a while, I won't have to think about how I had it great and perfect for a while."

Πέμπτη, 26 Σεπτεμβρίου 2013

ΠΟΙΝΙΚΟΠΟΙΕΙΤΑΙ Ο ΑΝΕΓΚΕΦΑΛΙΣΜΟΣ?

 Τη φωτό την πήρα από εδώ

Έχω ένα (μεταξύ άλλων...) θέμα. Μπορώ να δείξω ασύλληπτη ψυχραιμία στα "τεράστια" και να πάθω νευρικό κλονισμό με τα "πταισματάκια". Πάντα το είχα. Όση δουλειά κι αν ρίχνω με τον εαυτό μου για να γίνομαι (αυτό που εγώ εκτιμώ) καλύτερος άνθρωπος, δεν έχω πάντα -  είτε άμεσα είτε επαρκή -  αποτελέσματα. Εκνευρίζομαι λοιπόν αφάνταστα με τον εαυτό μου όταν "το χάνω" για μικροπράγματα. Πάντα εκ των υστέρων "με μαλώνω" και λέω "πάλι τό 'κανες, πάλι θα σου ερχόταν εγκεφαλικό για το τίποτα!", όμως δεν μπορώ με τίποτα να κοντρολάρω το πριν.

Έχω πολύ θυμό συσσωρευμένο. Πολύ. Πάρα πολύ. Ασκούμαι καθημερινά στη διαχείρισή του, ευτυχώς με πολύ καλά αποτελέσματα. Εννοείται πως όλη μου η κατάσταση έχει επιδεινωθεί από την κατάσταση που βιώνουμε τα τελευταία χρόνια, αλλά εμένα υπήρχαν πράγματα που πάντα μ' εξαγρίωναν. Δεν αντέχω την αγένεια, την αυθάδεια, το θράσος, τους κακούς τρόπους, όπως θέλετε πείτε τα. Δεν έχω ζήσει μακροχρόνια στο εξωτερικό, μπορεί να είναι κι αλλού ή παντού έτσι, αλλά επειδή εδώ υπέφερα, με τους Έλληνες τά 'βαζα. Αλλά πάλι δεν είναι όλοι οι Έλληνες έτσι. Τα "βλάχοι, καράβλαχοι, μπουρτζόβλαχοι, γυφταραίοι, κλπ", δεν θα κρίνω πως έχουν επικρατήσει για να χαρακτηρίζουν αυτήν την σιχαμερή μερίδα Ελλήνων, πάντως είναι ρατσιστικά, από τη στιγμή που στοχεύουν κατά κύριο λόγο στην καταγωγή. Όχι, υπάρχουν πλείστα παραδείγματα εξαιρετικών ανθρώπων απ' όλα τα μέρη της Ελλάδας, κι είναι άδικο. Τα τελευταία χρόνια, επικρατεί το "Ελληναράς-άδες", που κάπως πιο καλά με βόλεψε, γιατί ξέρουμε όλοι ποιούς ακριβώς Έλληνες εννοούμε, και δεν τους παίρνει όλους η μπάλα. Πάλι όμως ... η ρίζα της λέξης με προβλημάτιζε. Μετά μ' άρεσε πολύ ο "κάγκουρας", το οποίο δεν γνωρίζω πως προέκυψε ετυμολογικώς, αλλά... μια χαρά με βόλεψε ως μία λεξούλα, από το να λέω κάθε φορά "μα τον μπουρτζόβλαχο, οχιδηλαδηοτιεχωτιποταμετουςεπαρχιωτεςισαισαεχωπολλουςκαταπλητικτικουςφιλους...". Ήταν και κουραστικό και παρεξηγήσιμο. (Όπως οι βρισιές "πούστης" & "πουστιά", τις οποίες εδώ και χρόνια έχω απομονώσει απ' οτιδήποτε αφορά σεξουαλικό προσανατολισμό, αλλά όσο δεν το έχουν κάνει κι οι υπόλοιποι, πάλι πρέπει να εξηγώ τι εννοώ ακριβώς).

Τρελαινόμουν με τους κάγκουρες στα ΜΜΜ, στους δρόμους, στους δημόσιους χώρους, στις υπηρεσίες, ΠΑΝΤΟΥ. Οι μόνες φορές που δεν κρατήθηκα και "τσίμπησα" με τσακωμούς ήταν όταν ένιωθα πως βάλλεται κάποιος αδύναμος. Τά 'χω γράψει εδώ κατά καιρούς, αλλά είναι ένα ελάχιστο δείγμα. Όσοι με γνωρίζουν προσωπικά, ξέρουν ένα σκασμό άλλα, γι' αυτό συνήθως λέω "να δω πότε θα πάω απ' τ' άδικο, που όλο πάω κι ανακατεύομαι". Αν ήμουν λοιπόν πάντα έτσι, εύκολα φαντάζεται κανείς σε τι ύψη έχουν φτάσει τα "κόκκινά μου" στα χρόνια της κρίσης. Επίτηδες δεν λέω οικονομικής, γιατί κοντεύει νά 'ναι το λιγότερο το οικονομικό κομμάτι... Της ευρύτερης κρίσης, λοιπόν.

Ο κόσμος παντού είναι με "λυμένο το ζωνάρι" που λέμε. Κοιτάς γύρω σου από τι αρπάζονται καθημερινά και στήνουν τρελλούς καυγάδες, που λες αρκετές φορές τη μέρα "κοίτα που θα γίνει κανά κακό για το τίποτα, τώρα". Όλοι ξεσπούν κατά αλλήλων. Φρικτοί τρόποι, βρισιές, υψωμένες γροθιές, ουρλιαχτά... Κι έρχεσαι και λες, εδώ γίνονται όλα αυτά γύρω μου, να απορώ και να χαλιέμαι για το τι μυαλό κουβαλάνε οι κάγκουρες που δεν μ' αφήνουν να βγω από το μετρό, επειδή ορμάνε να μπουν και να προλάβουν να κάτσουν? ¨Η αυτοί που στέκονται ατάραχοι αριστερά στις κυλιόμενες? Άμα βουτήξω κανέναν, θα είμαι μια ακόμη από τα θύματα της κρίσης που ξεσπάει τα προβλήματά της στον πλησίον της για ασήμαντη αφορμή. Και κρατιέεεεμαιαιαιαι...

Σήμερα, όπως κάθε μέρα, ξεκίνησα το πρωινό μου με καφέ και ειδήσεις στο διαδίκτυο. Προσπαθώ να είμαι όσο μπορώ επιλεκτική στο τι διαβάζω, ώστε να αποφύγω τον γνωστό οχετό. Ευτυχώς έτσι κι αλλιώς απέχω συνειδητά από facebook, twitter, κλπ, οπότε γλιτώνω τα παντός είδους "ΨΩΦΑ ΣΚΗΛΑ" που επικρατούν. Εννοείται ότι το μεγαλύτερο μέρος της προσοχής μου στρέφεται στο μείζον γεγονός των ημερών. Παρακολουθώ με ενδιαφέρον τις εξελίξεις, ελπίζοντας μήπως έστω και τώρα αλλάξει κάτι. (Λέω "έστω και τώρα", γιατί για πολλούς έχει προφανώς μεγαλύτερη αξία η ζωή ενός έλληνα από ενός αλλοδαπού - εγώ πάντως δεν είχα λυπηθεί λιγότερο για τον Μπαγκλαντέζο, π.χ., που πήγαινε με το ποδηλατάκι του για το μεροκάματο και τον φάγανε). Εξυπακούεται πως έχω φρικάρει για το παιδί, έχω φρικάρει με τις διάφορες αποκαλύψεις, έχω τιχειρότεροαπότοφρικάρειυπάρχει με το Πρώτο Θέμα, γενικώς... φρικάρω. Αλλάαα... διατηρώ την ψυχραιμία μου. Δεν "έσπασα" προβαίνοντας σε δακρύβρεχτες αναρτήσεις, δεν "ξεσπάθωσα" σε συζητήσεις με φίλους, δεν "επαναστάτησα" από τον καναπέ μου σχολιάζοντας σε σχετικά άρθρα και τα συναφή.

Διαβάζω λοιπόν το πρωί αυτό κι αυτό και ειδικά με του Δήμου, "κολλάω" χοντρά. Σαν επιφοίτηση μού 'ρθε. Αυτό!, λέω στον εαυτό μου, ΑΥΤΟ ΕΙΝΑΙ: ΚΑΡΑΦΑΣΙΣΤΑΡΙΑ ΕΙΝΑΙ! Είναι η πιο τέλεια "ταμπέλα", τους χαρακτηρίζει απόλυτα και δεν είναι ρατσιστική, καθώς μπορούν να έχουν οποιαδήποτε καταγωγή, φυλή, θρήσκευμα, σεξουαλικότητα, τα πάντα! Αυτό το τόσο τρομακτικό και τόσο αληθινό, "ζουν ανάμεσά μας". Κι έχουν πληθύνει ανησυχητικά. Ή εκδηλώνονται πιο άφοβα?

Κρατώντας από όλο το κείμενό του τη φράση "Οι πολλοί μικροί φασισμοί οδηγούν στο μεγάλο. Φαίνεται αστείο να μιλάμε για κώδικες ευγένειας - όταν γίνονται δολοφονίες." αρχίζω να νιώθω ένα τύπου "και η Στέλλα είναι 'ντάξει". Νιώθω να απενοχοποιούμαι λιγουλάκι, να αισθάνομαι πως αδίκως αυτομαστιγώνομαι για το ΠΟΣΟ μου φταίνε όλα αυτά, ΣΕ ΤΙ ΒΑΘΜΟ ενοχλούμαι. Πως δεν είμαι "κόρη ναυάρχου, μιλάτε μου στον πληθυντικό" επειδή στραβώνω που κυκλοφορούν γύρω μου υπάνθρωποι, οι οποίοι δυσκολεύουν τη ζωή μου (ή και τη διάθεσή μου, βρε αδερφέ!) με τη φασιστοσυμπεριφορά τους.

Δεν περίμενα όμως τόσο σύντομα, για την ακρίβεια το ίδιο απόγευμα, να "σπάσω" μ' έναν από τους "μικρούς φασισμούς", ενώ κρατήθηκα με το αποτρόπαιο έγκλημα. Κι όμως... Ένα τόσο δα μικρό περιστατικό, με οδήγησε να κάτσω ν' αναρτήσω σήμερα όλα τούτα. Ή πιο σωστά, με πυροδότησε.

Κυλιόμενες σκάλες - έξοδος σταθμού ηλεκτρικού. Στέκομαι δεξιά και μπροστά μου είναι μόνο ένας. Πίσω ουρά. Αριστερά μας ανεβαίνει κόσμος. Ξαφνικά σταματάει η σκάλα. Βλάβη? Διακοπή? Ούτε ξέρω, ούτε με νοιάζει. Περιμένω ν' αρχίσει ν' ανεβαίνει με τα πόδια ο μπροστά μου, για να προχωρήσουμε κι όλοι οι από δεξιά. Ακούνητος. Δεν μπορώ να καταλάβω το λόγο, αλλά κοιτάω μπας και μπορώ να την κάνω από αριστερά. Γεμάτες οι σκάλες. Στρέφω πάλι το βλέμμα μου μπροστά. Ο τύπος στέκεται σαν να μη συμβαίνει τίποτα. Ε, λέω, θά 'ναι αφηρημένος ο άνθρωπος, ας του μιλήσω. Και ξεκινάει το σουρεάλ το ίδιο:

- Κύριε? Κύριε, συγνώμη... ΚΥΡΙΕΕΕ???? Κύριε, έχει σταματήσει η σκάλα... ΚΥΡΙΕΕΕ!!! (με τα κεφαλαία, δεν "του φωνάζω", απλά μιλάω πιο δυνατά μήπως δεν ακούει από τη φασαρία)
- (Γυρνάει και με κοιτάει χωρίς να κουνιέται, με ύφος "σε μένα μιλάς?")
- Κύριε? Θα προχωρήσετε?
- ΚΑΙ ΓΙΑ ΔΕ ΜΠΑΣ ΑΠΌ ΔΙΠΛΑ? (με κίνηση χεριού να δείχνει την αριστερή "λωρίδα", αλλά ταυτόχρονα ως κίνηση ήταν σαν το "μη σου τραβήξω καμιά ξανάστροφη", δεν ξέρω πως αλλιώς να σας το περιγράψω, ελπίζω να σας έρχεται η εικόνα)
Οι πολλοί μικροί φασισμοί οδηγούν στον μεγάλο. Φαίνεται αστείο να μιλάμε για κώδικες ευγένειας – όταν γίνονται δολοφονίες. Πηγή: www.lifo.gr

Παθαίνω ένα τέτοιο σοκ από το παράλογο του πράγματος, που προσπαθώ να μιλήσω και βγαίνουν για λίγα δευτερόλεπτα μόνο "αβαβάου-παπαπάου", ενώ κουνάω απελπισμένα τα χέρια μου, έχω γουρλώσει μάτια κι ανεβάζω πίεση. Μετά ξεσπάω. Δεν χρειάζεται να περιγράψω το πώς. Ας βάλει όποιος θέλει τον εαυτό του στη θέση μου. ΤΟ ΑΤΟΜΟ, ΚΑΘΕΤΑΙ ΚΑΙ ΠΕΡΙΜΕΝΕΙ, ΤΙ????????? ΤΙ, ΟΜΩΣ????????????????? ΣΕ ΣΤΑΜΑΤΗΜΕΝΗ ΚΥΛΙΟΜΕΝΗ!!!!!! Και στραβώνει κιόλας!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!! Αν ήταν κανένας που τού 'χε πει "τσα-πρρρρρρρρρ, άιντε ρέεεεεεεϊ, προχώρααααααα", μπορεί και νά 'χε ξεκουνηθεί - σου λέει "πιο τρελλός είναι αυτός από μένα". Αλλά μία ευγενική κοπέλα, φαίνεται τού 'κανε για εύκολος στόχος. Βέβαια όταν είδε από την "κοπελίτσα" αλλαγή Τζέκυλ-Χάιντ σε dt, ζήτησε και συγνώμη, αλλά γιατί να πρέπει να φερθούμε έτσι για να μας υπολογίσουν?

Ρε παιδιά, το διανοείστε? Δεν μπορώ να το χωνέψω, το φυσάω και δεν κρυώνει! Έχω δει κι αν έχω δει, έχω ακούσει κι αν έχω ακούσει... Ε, σε παραλογισμό, δεν νομίζω να έχω συναντήσει παρόμοιο περιστατικό! Αφού συνήθως, οι καφροκαγκουροφασίστες, έχουν και μια απάντηση να σου δώσουν, όσο τραβηγμένη κι αν είναι. Αυτός δεν μπορούσε να πει τίποτα! Στρίγγλιζα, "πες μου μια λογική εξήγηση για το τι κάνεις στεκούμενος εδώ, τιιιιιιιιι??????" και με κοίταζε σα χαμένος.

Την περασμένη εβδομάδα, π.χ., βοηθούσα έναν τυφλό να βγει από το σταθμό της Ομόνοιας στην έξοδο που ήθελε. Βλέπω ένα πρωτόζωο νά 'ρχεται καταπάνω του. Του κάνω νοήματα με τα χέρια, ώστε να μην μιλήσω και με ακούσει ο τυφλός. Μάταια. Ντουγρού αυτός. Πέφτει πάνω μας, γιατί περίμενε να κάνει ο άλλος στην άκρη φυσικά, μαγκιά και καλά, κι όπως πάει να αγριέψει, βλέπει εμένα να τον κοιτάω δολοφονικά και με νοήματα να εξηγώ ότι ο κύριος ΔΕΝ ΒΛΕΠΕΙ. Το πρωτόζωο, απάνταει μεγαλοφώνως στα νοήματά μου - θεωρώντας ίσως πως ο τυφλός δεν ακούει? παίζει κι αυτό, πέραν του στ' αρχίδια μου κι αν ακούσει - "ε, άμα δεν βλέπει να κρατάει μπαστουνάκι!". Ταράζεται ο καημένος δίπλα μου, και προλαβαίνω εγώ και λέω όσο πιο ψύχραιμα μπορώ "μα... κρατάει!". Για να λάβω με ακόμα πιο τσαμπουκαλέ ύφος την υπέροχη απάντηση: "Ε κι εγώ που θες να το δω, πας καλά, θα κοιτάω εγώ ποιος κρατάει τι? Ώχουουουουου...." και φεύγει σιχτιρισμένος. Σεβάστηκα τον δόλιο τον άνθρωπο που είχε την αυταπάτη ότι μπορεί ένας τυφλός να περπατήσει στην Αθήνα, μού 'λεγε κιόλας "ηρεμείστε, δεν πειράζει, δεν έγινε και τίποτα", οπότε τ' άφησα να πάει στο διάολο.

Αυτό που θέλω να πω όμως, είναι ότι ακόμα κι αυτό το κάθαρμα, είχε μία απάντηση. Τρελλή? Παλαβή? Εξωφρενική? Για το δικό του σύμπαν όμως, τον έπνιγε το δίκιο του! "Δε φτάνει που έπεσε πάνω μου το στραβάδι, θα με κατηγορήσει κι από πάνω!" ΟΚ... οκ... ΑΥΤΟΣ Ο ΣΗΜΕΡΙΝΟΣ ΟΜΩΣ????? ΔΕΝ ΕΙΧΕ ΔΙΚΙΟ ΣΕ ΚΑΝΕΝΑ ΣΥΜΠΑΝ, ΟΥΤΕ ΚΑΝ ΣΤΟ ΔΙΚΟ ΤΟΥ! ΔΕΝ ΕΙΧΕ ΤΙ ΝΑ ΠΕΙ.

Ο φασίστας δεν αντέχει να παραδεχτεί λάθος και να ζητήσει συγνώμη. Το θεωρεί αδυναμία. Δεν μιλάει στον πληθυντικό ευγενείας, το θεωρεί δουλικότητα. Όλοι οι στοιχειώδεις τρόποι κοινωνικής συμπεριφοράς θεωρούνται "γυναικουλίστικοι". Ο "μάγκας" είναι αυτός που μιλάει στον ενικό και με απαξιωτικό ύφος. Έτσι νομίζει ότι δείχνει ανώτερος. Είδατε στα λινκς, το βιντεάκι από το δημοτικό συμβούλιο της Θεσσαλονίκης? Η παρατήρηση για το παντελόνι γίνεται στον ενικό και σε αγοραίο τόνο. Ο νεαρός όμως απαντά χαμογελαστά και στον πληθυντικό. Ποιος είναι ανώτερος? Ο φασίστας, όταν του υποδείξεις το λάθος του ή ακόμα-ακόμα όταν πάει να το αντιληφθεί από μόνος του, προσπαθεί να σου επιτεθεί πρώτος και να σε βγάλει εκείνος λάθος. Είναι αυτός που αντί ν' απαντήσει σ' αυτό που του λες, σου λέει "γιατί εσύ που το και το???". Ψάχνει πως να σε μειώσει για να μην νιώσει ο ίδιος μειωμένος. Πάλι μού 'ρθε παράδειγμα τώρα:

Γηπεδάκια παιδικού ποδοσφαίρου. Πάντα κάποιοι προλαβαίνουν καρέκλες κοντά στα σύρματα και πάντα κάποιοι ξύπνιοι μπαίνουν όρθιοι μπροστά. Παρατηρούσα. Όταν κάποιος έλεγε "εεεε, άκρηηη!!!" ο όρθιος τσακιζόταν να φύγει. Όταν κάποιος έλεγε "συγνώμη, έχετε σταθεί ακριβώς μπροστά μου και δεν βλέπω" ο άλλος στράβωνε κι απαντούσε τύπου "να πας πιο κει, δεν 'ν' δικό σου το γήπεδο, δεν φτάνει που κάθεσαι, να σηκωθείς κι εσύ άμα θες" κι άλλα τέτοια όμορφα. Μια μέρα πρόσεξα ότι ένας κύριος της ομάδας μας που συμπαθούσα πολύ, έπιασε κουβέντα μπροστά στα σύρματα και έκλεισε την ορατότητα σε κάποιος καθήμενους. Μόλις άκουσε τις παρατηρήσεις, αμέσως πετάχτηκε και είπε "ωπ! χίλια συγνώμη, δεν το είχα καταλάβει" και πήγε άκρη. Κατάλαβα ότι δεν τον συμπαθούσα τυχαία, ήταν "δικός μου".

Πολλές φορές θα τύχει να κάνουμε κάτι άστοχο. Αυτό που μας ξεχωρίζει είναι ότι κάποιοι το κάνουμε από λάθος/αμέλεια, και μόλις το αντιληφθούμε φερόμαστε αναλόγως. Αυτός που "το κάνει και στ' αρχίδια του", βγάζει μάτι. Καρφώνεται από την απάντηση στην παρατήρηση. Ο φασίστας έχει όλη αυτήν την κομπλεξάρα του "δεν θα μου την πεις εσύ εμένα, δεν είσαι καλύτερος από μένα". Και δεν φοράει πάντα μαύρη μπλούζα με στρατιωτικό παντελόνι, ούτε έχει ξυρισμένο κεφάλι ή μαλλί αλά 1821. Μπορεί να φοράει κοστούμι και γραβάτα ή Σανέλ ταγιεράκι.

Αυτοί που παίρνουν μία ανθρώπινη ζωή, είναι κοινοί εγκληματίες του ποινικού. Περνούν στα χέρια της δικαιοσύνης (όταν αυτή υπάρχει σ' ένα κράτος). Όλους τους άλλους όμως δεν θα "τους μαζέψουν" ποτέ. Όλους όσους έχουν ένα τσακ περισσότερη ισχύ/εξουσία και φέρονται απάνθρωπα στους άλλους. Που μπορεί να είναι μάνα σε παιδί, σύζυγος προς σύζυγο, προϊστάμενος σε υφιστάμενο, καθηγητής σε μαθητή, δημόσιος υπάλληλος σε πολίτη, αρτιμελής σε ανάπηρο, ψηλός σε κοντό, ...., και τελειωμό δεν έχει.
9. Φασισμός υπάρχει παντού: στην οικογένεια, στο σχολείο, ακόμα και στο οδήγημα. Αυτός που σε κόβει μπαίνοντας μπροστά σου με σκληρή σφήνα τι είναι; 10. Οι διανοούμενοι σνομπάρουν την αστική ευγένεια. Όμως η ευγένεια δεν είναι τίποτα λιγότερο από τον σεβασμό του άλλου. Που τον σπρώχνεις για να μπεις την ώρα που βγαίνει από το μετρό ή το ασανσέρ. Που καπνίζεις μέσα στη μούρη του. 11. Οι πολλοί μικροί φασισμοί οδηγούν στον μεγάλο. Φαίνεται αστείο να μιλάμε για κώδικες ευγένειας – όταν γίνονται δολοφονίες. Αλλά ο άνθρωπος που σκοτώνει τον ύπνο σου βάζοντας τη μουσική του στη διαπασών – θα χτυπήσει κι εσένα όταν θα διαμαρτυρηθείς. Πηγή: www.lifo.gr

Η Παιδεία και η Αγωγή - δυστυχώς - δεν συνάδουν απαραίτητα με τη μόρφωση. Βρωμάει ο τόπος από μορφωμένους φασίστες. Οσο στερείται ο κόσμος Παιδείας και Αγωγής, τα φαινόμενα αυτά δεν θα εκλείψουν. Στον κλέφτη λες "απαγορεύεται να κλέβεις, πας φυλακή". Στον φονιά, το ίδιο. Στο μαλάκα, μπορείς να πεις "σου απαγορεύω να είσαι μαλάκας"? Άλλο τόσο μπορείς να το κάνεις με τον φασίστα...

9. Φασισμός υπάρχει παντού: στην οικογένεια, στο σχολείο, ακόμα και στο οδήγημα. Αυτός που σε κόβει μπαίνοντας μπροστά σου με σκληρή σφήνα τι είναι; 10. Οι διανοούμενοι σνομπάρουν την αστική ευγένεια. Όμως η ευγένεια δεν είναι τίποτα λιγότερο από τον σεβασμό του άλλου. Που τον σπρώχνεις για να μπεις την ώρα που βγαίνει από το μετρό ή το ασανσέρ. Που καπνίζεις μέσα στη μούρη του. 11. Οι πολλοί μικροί φασισμοί οδηγούν στον μεγάλο. Φαίνεται αστείο να μιλάμε για κώδικες ευγένειας – όταν γίνονται δολοφονίες. Αλλά ο άνθρωπος που σκοτώνει τον ύπνο σου βάζοντας τη μουσική του στη διαπασών – θα χτυπήσει κι εσένα όταν θα διαμαρτυρηθείς. Πηγή: www.lifo.gr
9. Φασισμός υπάρχει παντού: στην οικογένεια, στο σχολείο, ακόμα και στο οδήγημα. Αυτός που σε κόβει μπαίνοντας μπροστά σου με σκληρή σφήνα τι είναι; 10. Οι διανοούμενοι σνομπάρουν την αστική ευγένεια. Όμως η ευγένεια δεν είναι τίποτα λιγότερο από τον σεβασμό του άλλου. Που τον σπρώχνεις για να μπεις την ώρα που βγαίνει από το μετρό ή το ασανσέρ. Που καπνίζεις μέσα στη μούρη του. 11. Οι πολλοί μικροί φασισμοί οδηγούν στον μεγάλο. Φαίνεται αστείο να μιλάμε για κώδικες ευγένειας – όταν γίνονται δολοφονίες. Αλλά ο άνθρωπος που σκοτώνει τον ύπνο σου βάζοντας τη μουσική του στη διαπασών – θα χτυπήσει κι εσένα όταν θα διαμαρτυρηθείς. Πηγή: www.lifo.gr
9. Φασισμός υπάρχει παντού: στην οικογένεια, στο σχολείο, ακόμα και στο οδήγημα. Αυτός που σε κόβει μπαίνοντας μπροστά σου με σκληρή σφήνα τι είναι; 10. Οι διανοούμενοι σνομπάρουν την αστική ευγένεια. Όμως η ευγένεια δεν είναι τίποτα λιγότερο από τον σεβασμό του άλλου. Που τον σπρώχνεις για να μπεις την ώρα που βγαίνει από το μετρό ή το ασανσέρ. Που καπνίζεις μέσα στη μούρη του. 11. Οι πολλοί μικροί φασισμοί οδηγούν στον μεγάλο. Φαίνεται αστείο να μιλάμε για κώδικες ευγένειας – όταν γίνονται δολοφονίες. Αλλά ο άνθρωπος που σκοτώνει τον ύπνο σου βάζοντας τη μουσική του στη διαπασών – θα χτυπήσει κι εσένα όταν θα διαμαρτυρηθείς. Πηγή: www.lifo.gr
9. Φασισμός υπάρχει παντού: στην οικογένεια, στο σχολείο, ακόμα και στο οδήγημα. Αυτός που σε κόβει μπαίνοντας μπροστά σου με σκληρή σφήνα τι είναι; 10. Οι διανοούμενοι σνομπάρουν την αστική ευγένεια. Όμως η ευγένεια δεν είναι τίποτα λιγότερο από τον σεβασμό του άλλου. Που τον σπρώχνεις για να μπεις την ώρα που βγαίνει από το μετρό ή το ασανσέρ. Που καπνίζεις μέσα στη μούρη του. 11. Οι πολλοί μικροί φασισμοί οδηγούν στον μεγάλο. Φαίνεται αστείο να μιλάμε για κώδικες ευγένειας – όταν γίνονται δολοφονίες. Αλλά ο άνθρωπος που σκοτώνει τον ύπνο σου βάζοντας τη μουσική του στη διαπασών – θα χτυπήσει κι εσένα όταν θα διαμαρτυρηθείς. Πηγή: www.lifo.gr

Πέμπτη, 5 Σεπτεμβρίου 2013

DJUMB-A ΜΑΓΚΑΣ...


Ναι, γέλασα, και γέλασα και πολύ με τη διαφήμιση τύπου Django, που έκαναν τα Jumbo εν όψει της νέας σχολικής χρονιάς. Βαρέθηκα όλες αυτές τις αναλύσεις... ας χαλαρώσουμε λίγο κι ας δεχτούμε κάτι απλά ως αστείο, βρε αδερφέ, είπα, σε μία κρίση καλής διάθεσης.

Αλλά εκείνο το «μόνο αυτός έχει τ’ αρχίδια και μπορεί»... μού ‘πεσε κάπως βαρύ!  Κι εξηγούμαι:

(Δεν έχω πάει να κάνω σύγκριση τιμών φέτος, αλλά θα μιλήσω από εμπειρία των προηγούμενων χρόνων.)

Κάποτε είχα παρασυρθεί κι εγώ από τις άλλες μαμάδες που μού ‘λεγαν πόσα έδωσαν για σχολικά στο Jumbo και τα ψώνισα κι εγώ από κει. Ήταν γεγονός πως η διαφορά στην τσέπη μου ήταν τέτοια που καλμάρισε λίγο τις τύψεις μου για το ότι δεν ψώνισα όπως πάντα από τον κυρ-Β. Κι όταν λέω «πάντα» κυριολεκτώ. Ο κυρ-Β. υπάρχει εκεί απ’ όταν πήγαινα ΕΓΩ δημοτικό και ψώνιζα τα δικά μου! (Προφανώς όταν ήμουν εγώ δημοτικό, δεν ήταν και τόσο «κυρ» ο χριστιανός, γιατί παραμένει ακμαιότατος!). Όμως οι φήμες πλήθαιναν για το ότι «παρακοπανάει» στις τιμές κι έτσι τσίμπησα κι εγώ και την πάτησα μια χρονιά.

Και λέω «την πάτησα», γιατί τα «ανώνυμα» προϊόντα που υπήρχαν σε πάμφθηνες τιμές ήταν και πάμφθηνης ποιότητας, το γνωστό «ό,τι πληρώνεις παίρνεις». Σα βόιδι είχα αγοράσει όλο τέτοια, με αποτέλεσμα πριν βγει το τρίμηνο να ξαναγοράζω σχολικά. Τα μολύβια έσπαγαν και δεν ξύνονταν, οι γόμες ήταν τύφλα να ‘χει το φελιζόλ, τα «ντύματα» των βιβλίων πάλι... μού ‘βγαλαν που μού ‘βγαλαν τη ψυχή να τα «φορέσω» γιατί δεν ήταν καλά μελετημένες οι διαστάσεις στα περισσότερα, μετά μαδούσαν κιόλας! Καλά, τα τετράδια, δε... φύλλο και φτερό! Γενικώς, χάλι μαύρο, πεταμένα λεφτά.

Την επόμενη χρονιά, δεν μπήκα καν στη διαδικασία να μάθω πόσο πάει το ‘να εδώ και πόσο τ’ άλλο εκεί. Με το χέρι στην καρδιά πήγα στον κυρ-Β. για να ‘χω και τη συνείδησή μου ήσυχη. Συναντώ όμως εκεί μία μαμά, πού ‘ξερα ότι ΚΑΙ είναι ταληροφονιάς ΚΑΙ δεν έχει καμία συνείδηση/συναισθηματισμούς. Πιάνουμε την κουβέντα και μου λέει ότι είχε κάτσει κι είχε κάνει μελέτη ανά προϊόν, στις επώνυμες μάρκες, και δεν βρήκε διαφορές. Μάλιστα ισχυρίστηκε πως σε κάτι βρήκε κατά 1 λεπτό (!) ακριβότερο τον κυρ-Β. και του ‘βαλε χέρι για να κατεβάσει την τιμή, ώστε όταν λέει σ’ όλους «πηγαίνετε σ’ αυτόν, έχει ίδιες τιμές με το Jumbo κι ενισχύουμε το γείτονα», να μην βγαίνει ψεύτρα!!!!!!!!! Επίσης, είπε πως σε κάποια ήταν και φθηνότερος. Έφυγα κατευχαριστημένη που είχα πράξει κατά συνείδηση, χωρίς να ζημιωθώ τρελά. Επίσης γιατί είδα ότι κι άλλες μαμάδες άρχισαν να σκέφτονται παρομοίως.

Βλέποντας στην φετινή τους καμπάνια να εστιάζουν στο ότι «έχουν τ’ αρχίδια και μπορούν να ρίχνουν τις τιμές στα επώνυμα προϊόντα», χαλάστηκα. Σκέφτηκαι πόσοι θα τσιμπήσουν και θα πάνε στα τυφλά να ψωνίσουν από εκεί, χωρίς να μπουν καν στην διαδικασία να ελέγξουν/συγκρίνουν. Όλα τα «πιάνουν» οι κερατάδες, είδαν ότι η φήμη τους υστερεί σ’ αυτό το κομμάτι, οπότε σ’ αυτό στόχευσαν. Πέταξαν εκεί και μια επώνυμη κόλλα για δόλωμα, και ποιος ξέρει τι παίζει σ’ όλα τ’ άλλα. Από μια άποψη, μπράβο τους, αυτό είναι το λεγόμενο marketing. Μυαλουδάκι μας έχει δώσει ο καλός Θεούλης, ας το βάλει ο καθένας να δουλέψει, κι ας μην τα καταπίνουμε όλα αμάσητα. Αυτοί τη δουλειά τους κάνουν. Οπότε δεν είναι αυτό που με χάλασε τόοοσο πολύ στη τελική. (Άσε που πράγματι μπορεί να πέτυχαν καλύτερες τιμές σε πολλά επώνυμα προϊόντα, δεν αντιλέγω αφού δεν τό ‘χω ψάξει ακόμα).

Χαλάστηκα με το πόσο «προσβλητική» μου ακούστηκε για πρώτη φορά αυτή η έκφραση. Γιατί όπως ξέρετε, δεν θεωρώ πως υπάρχουν «κακές» λέξεις, γι’ αυτό χρησιμοποιώ όποιες θέλω πάντα άφοβα στο μπλογκ μου. Κακόβουλες χρήσεις τους υπάρχουν. Θέλω να πω δηλαδή ότι δεν θεώρησα ότι με προσβάλλουν που μου είπαν «κακιά λέξη – βάλτε τους πιπέρι». Θεωρώ ότι καπηλεύονται μία έκφραση που δεν τους αξίζει και ως εκ τούτου προσβάλλουν όλους όσους την αξίζουν.

Η έκφραση για κάποιον ότι «έχει τ’ αρχίδια και μπορεί να κάνει το τάδε» χρησιμοποιείται όταν θέλουμε να δηλώσουμε ότι παρά τις όποιες αντιξοότητες/εμπόδια, αυτός καταφέρνει κάτι φαινομενικά ακατόρθωτο, λόγω θάρρους, εξυπνάδας, ικανότητας, διπλωματίας, ψυχικής δύναμης, ακεραιότητας, αίσθησης δικαίου, καλώς εννοούμενης μαγκιάς... κάτι από αυτά, όλα από αυτά ή και άλλα που δεν μού ‘ρχονται τώρα.

Ο Dj-umbo λοιπόν, δεν έχει τ’ αρχίδια. Τα φράγκα έχει. ΤΕΡΑΣΤΙΑ ΔΙΑΦΟΡΑ. Φράγκα, δύναμη, ισχύ, επιρροή, επιβολή... ένα σκασμό λέξεις μπορώ να σας βρω. Δεν ξέρω αν η όση ανάπτυξη γνωρίζουν τα τελευταία χρόνια έχει «μεταφραστεί» και σε κανά ευρουλάκι παραπάνω στους υπαλλήλους τους, ή σε περαιτέρω προσλήψεις ώστε και να μοιράζεται η δουλειά από τις πλάτες των λίγων και να βρει θέση εργασίας κάποιος παραπάνω, αλλά ξέρω σίγουρα σε τι έχει «μεταφραστεί» ως προς τους ιδιοκτήτες: Απλώς γκουγκλίστε τις λέξεις «miss Jumbo» και θα κατακλυστείτε από ειδήσεις για τη χλιδάτη ζωή της «πολύφερνης νύφης» - μα την Παναγία, έτσι την αποκαλούν! Κάπως έτσι «φτωχικά» κινείται πάνω κάτω κι όλη η «αγία οικογένεια» φαντάζομαι... Να τά ‘χουν να τα χαίρονται οι άνθρωποι, αλλά ... μακάρι να πηγαίνει κανά ψIχουλάκι και στους εργαζομένους τους.

Όσο όμως διάγουν αυτόν τον βίο, τα «αρχίδια» να τα αφήσουν ήσυχα και να μην τα ξαναπιάσουν στο στόμα τους γιατί δεν έχουν ιδέα τι σημαίνει αυτή η έκφραση. Για το πόσα κιλά αρχίδια έχει, δικαιούται να μιλάει όποιος δουλεύει στις αποθήκες τους και με το μισθό που του δίνουν καταφέρνει και ζει, όποιος γενικότερα παλεύει και ζει στη παρούσα οικονομικοκοινωνική κατάσταση. Ή όπως στην περίπτωση του κυρ-Β., όποιος κρατάει ΑΚΟΜΑ το μαγαζάκι του, παρά τα μεγαθήρια της φτήνιας τους.

Το οποίο μαγαζί είναι ακριβώς απέναντι από το πρώην δημοτικό μου και νυν δημοτικό του γιού μου. Το οποίο γι’ αυτόν ακριβώς το λόγο, μ’ έχει εξυπηρετήσει και με χίλιους δύο άλλους τρόπους, που ουδεμία σχέση με υποχρέωση καταστηματάρχη έχουν, όπως:

-          Αργήσαμε κι έκλεισε η πόρτα του σχολείου, και πρέπει να φύγω για τη δουλειά, να στον αφήσω να τον «πετάξεις» απέναντι όταν χτυπήσει κουδούνι?
-          Ξέχασα να του δώσω χαρτζιλίκι, να σου τ’ αφήσω να του τα πεταχτείς στο διάλειμμα?
-          Να του αφήσω εδώ την τσάντα των Αγγλικών του, να μην την κουβαλάει, γιατί σήμερα θα πάει κατ’ ευθείαν?
-          Έφυγα χωρίς πορτοφόλι, και ΤΩΡΑ μου είπε ότι τους ζήτησε η δασκάλα να φέρουν κι έναν Άτλαντα! Δώσε μας σε παρακαλώ έναν, και στα φέρνω αύριο!

Και πόοοοοσα άλλα. Δεξί χέρι τον έχουμε, ούτε συγγενής. Αφήστε πόσες φορές ακούει τα μικρά να ζητάνε ό,τι δουν μπροστά τους και τους λέει όσο πιο γλυκά μπορεί: «Μη ζητάς πολλά, ψυχούλα μου, όλοι οι γονείς δυσκολεύονται πια, ό,τι είναι ανάγκη θα στα πάρουν».

Δε λέω να μην ξαναπατήσουμε ποτέ σε μεγάλες αλυσίδες. Να κρίνουμε, να συγκρίνουμε, να ζυγίζουμε κι όταν μπορούμε να «σπάμε» λίγο τα μερίδια και να μην αφήνουμε να δημιουργούνται μονοπώλια. Μην συνεχίσουμε να τους κάνουμε μάγκες επ’ αόριστον με ξένα αρχίδια ρε γαμώτο...







Υ.Γ. Στο «μέτρο» της μουσικής βγαίνει να έλεγε πάνω στο χλιμίντρισμα και «τα κότσια». Αν έλεγε έτσι βέβαια, γιατί να είχε χλιμίντρισμα...? Κι έτσι νά ‘ναι πάντως, ξαναπάρτε το κείμενό μου, κι όπου «αρχίδια» βάλτε «κότσια», το νόημα παραμένει το ίδιο, αφού εξ αρχής τόνισα πως δεν βρίσκω να υπάρχουν λέξεις για πιπέρι...