"Well, I'm gonna get out of bed every morning... breathe in and out all day long.
Then, after a while I won't have to remind myself to get out of bed every morning and breathe in and out...
and, then after a while, I won't have to think about how I had it great and perfect for a while."

Σάββατο, 23 Νοεμβρίου 2013

Nympho-phobiac

Μερικές σκέψεις με αφορμή το
πολυσυζητημένο-πριν-καν-ακόμα-παιχτεί φιλμ
του Lars von Trier, "Nymphomaniac".

H ΑΥΤΟΚΡΑΤΟΡΙΑ ΤΩΝ ΑΙΣΘΗΣΕΩΝ
Η φωτό είναι από εδώ, κι όποιος θέλει μπορεί
να πάρει πληροφορίες για την αληθινή ιστορία,
στην οποία βασίστηκε η ταινία.

Μιλούσα το πρωί με τη Χ. για το ότι απαγορεύτηκε από το You Tube το τρέιλερ του Nymphomaniac.

Προφανώς οι Αμερικάνοι θεωρούν ότι η θέαση μίας πίπας (για ελάχιστα δευτερόλεπτα) μπορεί να προκαλέσει ανυπολόγιστη ζημιά στον ψυχισμό κάποιου, σε αντίθεση με τα μακελειά που συνηθίζουν να παρουσιάζουν στις δικές τους ταινίες. 

Σε άλλες σχετικές συζητήσεις, είχα ήδη εκφράσει την άποψη ότι δημιουργείται πολύ κακό για το τίποτα, και στην τελική, διαφήμιση για την ταινία προκύπτει. Όπως με την αφίσσα: "Φάτσες την ώρα του οργασμού". Α! Παναγιά μου! Χαμός! Τα ύστερα του κόσμου!!!

Ποιοι είναι αυτοί που σοκάρονται ήθελα νά 'ξερα (ας πιάσω λίγο Ελλάδα μεριά)... Αυτοί που δεν έχουν ματαξαναντικρύσει φάτσα σε "έκσταση"... Δεν ζουν στην Ελλάδα της ιδιωτικής τηλεόρασης? Υπήρξε ελληνικό σήριαλ από τότε, που να μην έχει τουλάχιστον δύο ερωτικές σκηνές ανά επεισόδιο? (Μόνο την "Αναστασία" να πιάσεις, δεν θες τίποτ' άλλο). Θυμάμαι, τότε στις αρχές, που ήτο τση μοδός η Καραμπέτη. Την είχαμε δει κι ακούσει σ' όλες τις δυνατές στάσεις-καταστάσεις. Και είχα γελάσει πολύ λίγα χρόνια μετά, με το εξής περισταστικό:

Πολύ γνωστή ηθοποιός του θεάτρου, εξαιρετικά ταλαντούχα, καταξιωμένη κι αγαπημένη μου, ήταν καθηγήτριά μας στη σχολή. Έχουμε βγει μερικές συμφοιτήτριες για καφέ μαζί της στα Εξάρχεια, και τη ρωτάμε διάφορα. Κάποια στιγμή που τη ρωτούν οι άλλες για τα σήριαλ, και γιατί δεν παίζει, τη ρωτάω εγώ αν την προβληματίζουν οι τόσο "παραστατικές" ερωτικές σκηνές που επικρατούν πλέον. Η απάντησή της: "Ξέρεις τι γίνεται? Εγώ δεν έχω πρόβλημα. Μου το πρότειναν και το δοκίμασα. Αλλά δεν λειτούργησε. Δοκίμαζα διάφορα κι ο σκηνοθέτης όλο έκοβε τη σκηνή και μου έδινε λεπτομερέστατες οδηγίες για το πως να "δείχνω", πως να "βογκάω", πως να "φωνάζω"... Ε, κάποια στιγμή, με είχε διαλύσει, και δεν άντεξα, σηκώθηκα κι έφυγα, λέγοντάς του "Ξέρεις, δεν γαμιούνται όλες οι γυναίκες σαν την Καραμπέτη...". Και δεν με ξαναζήτησε κανείς.". Πεθάναμε στο γέλιο, γιατί ήταν ακόμα πρόσφατα όλα αυτά τα σήριαλ, και καταλάβαμε αμέσως τι εννοούσε!

Το θέμα είναι ότι όσο παλιότερα, τόσο καλύτερα. Τότε τουλάχιστον ήταν κάπως πιο αξιόλογα τα σήριαλ. Πλέον στο χάλι που επικρατεί, φτάσαμε να προβάλεται πριν λίγα χρόνια εκείνο το έκτρωμα στον ALPHA, με τις τύπου Αληθινές Ιστορίες, όπου με μηδενικό-προσχηματικό σενάριο, απλά έβλεπες ερωτικές σκηνές μεταξύ γνωστών ελλήνων ηθοποιών. Αυτό. Άρα με τα της Ελλάδας, I rest my case για όσους σοκαρίστηκαν από την αφίσα. Πιάνω πάλι Αμερική μεριά.

Με αφορμή λοιπόν την πρωινή κουβέντα με τη Χ. προσπαθούσα να θυμηθώ πως έλεγαν μία γαλλική ταινία που είχε γίνει τότε ο κακός χαμός επειδή ήταν - έλεγαν - η πρώτη μη πορνογραφική ταινία όπου έδειχναν κανονική διείσδυση. Βασικά, τα πάντα όλα έδειχναν στην ταινία, αλλά αυτή ήταν η διαχωριστική γραμμή ώστε να χαρακτηριστεί μία ταίνια καθαρό πορνό. Η διείσδυση. Οπότε το hardcore σε ταινία που βγήκε κανονικά στους κινηματογράφους, πρωτοέγινε μ' αυτήν την ταινία- έλεγαν. (*Θα εξηγήσω αργότερα γιατί τονίζω αυτό το "έλεγαν").

Ψάχνοντας λοιπόν να την βρω, ανακαλύπτω ότι ενώ η ταινία λεγόταν "Baise moi", το οποίο σημαίνει "Γάμησέ με", οι Αμερικάνοι την κυκλοφόρησαν με τον τίτλο "Rape me", δηλαδή "Βίασέ με". Σωστά. Είναι δυνατόν να κυκλοφορήσουν ταινία με τίτλο "Fuck me"? Αφού δεν είναι δυνατόν να ξεστομίσει μία γυναίκα τέτοια κακιά κουβέντα! Γίνεται, γυναίκα πράμα, πρώτον να θέλει να γαμηθεί και δεύτερον να το ζητήσει κιόλας? και κατ' αυτόν τον χυδαίο τρόπο? Όχιιιιιιιιιι, ποτέ, ποτέ, ποτέ, ΠΙΠΕΡΙ! Άρα, κάποια ανωμαλία...? διαταραχή...? πρέπει να έχει, δεν εξηγείται αλλιώς! Και πως θα το δείξουμε αυτό? Βάζοντάς την να ζητά να τη βιάσουν. Ποια φυσιολογική γυναίκα θα ζητούσε κάτι τέτοιο? Υπάρχει επίσης και η άλλη ερμηνεία. Μια γυναίκα που απολαμβάνει το σεξ ή πειραματίζεται βρε αδερφέ και "διάγει έκλυτο βίο", πάει γυρεύοντας. Άρα όταν όντως τη βιάζουν κάποια στιγμή στην ταινία, είναι επειδή "τά 'θελε", ε? Είναι η "εύκολη", άρα δεν έχει δικαίωμα να διαθέτει τον εαυτό της όπου κι όπως θέλει... τη βιάζει όποιος γουστάρει και πρέπει και να του ζητήσει συγνώμη μετά, που τον ταλαιπώρησε και λιγουλάκι κατά τη διάρκεια. Μα τι ωραία που τα βόλεψαν όλα μ' ένα τίτλο!!!

Εδώ να πω πως απ' όσο μπορώ να θυμάμαι, γιατί πάνε και ένας σκασμός χρόνια, η ταινία ήταν εντελώς μάπα και δεν την υποστηρίζω ως καλλιτεχνική δημιουργία. Εγώ τουλάχιστον είχα θεωρήσει πως ήταν μια μπαρούφα που έκανε ντόρο μόνο και μόνο επειδή έβριθε σκηνών σεξ και βίας. Και οι πρωταγωνιστρίες, πήραν θετικές κριτικές ως "αξιόλογη πρώτη προσπάθεια", γιατί ήταν πρώην πορνοστάρ, άρα καμία "κανονική" ηθοποιός δεν δέχτηκε ξαφνικά να παίξει σε "κανονική" ταινία όπου θα έπρεπε "κανονικά" ο συνάδελφος να "διεισδύσει". Άρα κλάιν-μάιν πρωτοπορία έκαναν, αλλά τέλος πάντων... δεν είναι αυτό το θέμα... Δεν σας αρέσει? Μην την δείξετε! Τι θα πει, "Βίασέ με", ρε γελαδάρηδες??? Ποια γυναίκα το αξίζει αυτό, ό,τι ζωή κι αν ζει??????? Ό,τι επιλογές κι αν έχει κάνει???????? Αλλά πάτησαν στον ακραίο τρόπο ζωής των ηρωίδων για να περάσουν τα γνωστά τους ηθικοπλαστικά μηνήματα: Να τι παθαίνουν τα κακά κορίτσια στην Ευρώπη, γι' αυτό εσείς, μετά το κολλέγιο, παντρευτείτε τον αρχηγό της ομάδας, κάντε 3-4 παιδιά, πάρτε σκύλο και στέισον βάγκον, κι ο Θεός μαζί σας. Γι' αυτό δεν θα καταλάβετε ποτέ, γιατί κάποιο από αυτά τα 3-4 παιδάκια, θα βουτήξει μια μέρα το όπλο το μπαμπά, θα γαζώσει όποιον βρει μπροστά του στο σχολείο και μετά θα τινάξει τα μυαλά του στον αέρα.

* Επανέρχομαι, σ' αυτό το "έλεγαν" από παραπάνω. Το λέω και το ξαναλέω λοιπόν, αυτό το "έλεγαν", γιατί όπως τότε, έτσι και τώρα, δεν γίνεται να μην θυμηθώ το ΤΙ έδειχνε η ταινία "Η αυτοκρατορία των αισθήσεων". Πάλι, γαμώτο, λόγω των χρόνων, δεν μπορώ να θυμηθώ λεπτομέρειες, αλλά... είναι δυνατόν ΟΛΑ ΟΣΑ ΓΙΝΟΝΤΑΝ να ήταν σκηνοθετικό τρυκ? ΟΛΑ??? Και μάλιστα το εβδομηντατόσο που γυρίστηκε η ταινία? Τέτοια τεχνολογία? Οπότε, από που κι ως που "πέρασε" στην ιστορία το "Baise moi" ως η πρώτη ταινία με hardcore σκηνές, ποτέ μου δεν κατάλαβα... Όχι ότι συγκρίνονται, φυσικά, έτσι? Μιλάμε για ένα ΑΡΙΣΤΟΥΡΓΗΜΑ και μια χαζοταινιούλα. (Όποιος δεν γνωρίζει την ταινία και δεν καταλαβαίνει σε τι ακριβώς αναφέρομαι, μπορεί να πάρει μία μικρή ιδέα από αυτό το βίντεο, το οποίο κυκλοφορεί κανονικότατα στο YouTube και μας δείχνει την σκηνή απ' όπου προέρχεται η φωτό της ανάρτησής μου και "περιγράφει" που βρισκόταν το εν λόγω αυγό πριν από το στόμα του πρωταγωνιστή... εννοείται πως αν είστε καμία παρθενοπιπίτσα, άστε το...)

Αυτό το αριστούργημα λοιπόν, πρέπει να είναι μία από τις ελάχιστες ταινίες, στις οποίες κατά τη γνώμη μου, οι όποιες σοκαριστικές σκηνές τους είναι απολύτως δικαιολογημένες σεναριακά, απολύτως ενταγμένες δραματουργικά και κυρίως έχουν αποδοθεί με εξαιρετική αισθητική. Γι' αυτούς ακριβώς τους λόγους θεωρώ πως δεν προσβάλλουν τον θεατή. Ίσως όταν κάποιος βλέπει αποκομμένες σκηνές σ' ένα βίντεο, στέκεται μόνο σ' αυτό και σοκάρεται, γιατί δεν μπορεί να συνεκτιμηθεί με το όλον. Οπότε θα συνιστούσα να μην αναλωθεί κανείς σε κάτι τέτοιο κι αν πραγματικά ενδιαφέρεται, να δει ολόκληρη την ταινία.

Το λέω γιατί υπάρχουν κι άλλα βιντεάκια με σκηνές από την ταινία. Και απορώ πως αυτά δεν τα έχει λογοκρίνει το You Tube, και λογοκρίνει ένα τρέιλερ όπως αυτό του Nymphomaniac. Μήπως γιατί η "Αυτοκρατορία των Αισθήσεων" είναι πλέον κάτι ευρέως αποδεκτό? Είναι τέχνη? Είναι κλασσικό? Ό,τι ταμπελίτσα και να του βάλει κανείς ή ό,τι ταμπαλίτσα και να βάλει στο "Baise moi", η ουσία είναι πως κανείς δεν μπορεί να ξέρει από τώρα τι ταμπελίτσα θα "απονεμηθεί" στο Nymphomaniac. Μπορεί να το μουτζώνουμε με πόδια και με χέρια που φάγαμε τόσες ώρες από τη ζωή μας, μπορεί να γίνει κλασσικό αριστούργημα, μπορεί να είναι παντελώς αδιάφορο... όλα παίζουν... Αλλά άσε να το δούμε πρώτα ρε παιδάκι μου!