"Well, I'm gonna get out of bed every morning... breathe in and out all day long.
Then, after a while I won't have to remind myself to get out of bed every morning and breathe in and out...
and, then after a while, I won't have to think about how I had it great and perfect for a while."

Πέμπτη, 5 Σεπτεμβρίου 2013

DJUMB-A ΜΑΓΚΑΣ...


Ναι, γέλασα, και γέλασα και πολύ με τη διαφήμιση τύπου Django, που έκαναν τα Jumbo εν όψει της νέας σχολικής χρονιάς. Βαρέθηκα όλες αυτές τις αναλύσεις... ας χαλαρώσουμε λίγο κι ας δεχτούμε κάτι απλά ως αστείο, βρε αδερφέ, είπα, σε μία κρίση καλής διάθεσης.

Αλλά εκείνο το «μόνο αυτός έχει τ’ αρχίδια και μπορεί»... μού ‘πεσε κάπως βαρύ!  Κι εξηγούμαι:

(Δεν έχω πάει να κάνω σύγκριση τιμών φέτος, αλλά θα μιλήσω από εμπειρία των προηγούμενων χρόνων.)

Κάποτε είχα παρασυρθεί κι εγώ από τις άλλες μαμάδες που μού ‘λεγαν πόσα έδωσαν για σχολικά στο Jumbo και τα ψώνισα κι εγώ από κει. Ήταν γεγονός πως η διαφορά στην τσέπη μου ήταν τέτοια που καλμάρισε λίγο τις τύψεις μου για το ότι δεν ψώνισα όπως πάντα από τον κυρ-Β. Κι όταν λέω «πάντα» κυριολεκτώ. Ο κυρ-Β. υπάρχει εκεί απ’ όταν πήγαινα ΕΓΩ δημοτικό και ψώνιζα τα δικά μου! (Προφανώς όταν ήμουν εγώ δημοτικό, δεν ήταν και τόσο «κυρ» ο χριστιανός, γιατί παραμένει ακμαιότατος!). Όμως οι φήμες πλήθαιναν για το ότι «παρακοπανάει» στις τιμές κι έτσι τσίμπησα κι εγώ και την πάτησα μια χρονιά.

Και λέω «την πάτησα», γιατί τα «ανώνυμα» προϊόντα που υπήρχαν σε πάμφθηνες τιμές ήταν και πάμφθηνης ποιότητας, το γνωστό «ό,τι πληρώνεις παίρνεις». Σα βόιδι είχα αγοράσει όλο τέτοια, με αποτέλεσμα πριν βγει το τρίμηνο να ξαναγοράζω σχολικά. Τα μολύβια έσπαγαν και δεν ξύνονταν, οι γόμες ήταν τύφλα να ‘χει το φελιζόλ, τα «ντύματα» των βιβλίων πάλι... μού ‘βγαλαν που μού ‘βγαλαν τη ψυχή να τα «φορέσω» γιατί δεν ήταν καλά μελετημένες οι διαστάσεις στα περισσότερα, μετά μαδούσαν κιόλας! Καλά, τα τετράδια, δε... φύλλο και φτερό! Γενικώς, χάλι μαύρο, πεταμένα λεφτά.

Την επόμενη χρονιά, δεν μπήκα καν στη διαδικασία να μάθω πόσο πάει το ‘να εδώ και πόσο τ’ άλλο εκεί. Με το χέρι στην καρδιά πήγα στον κυρ-Β. για να ‘χω και τη συνείδησή μου ήσυχη. Συναντώ όμως εκεί μία μαμά, πού ‘ξερα ότι ΚΑΙ είναι ταληροφονιάς ΚΑΙ δεν έχει καμία συνείδηση/συναισθηματισμούς. Πιάνουμε την κουβέντα και μου λέει ότι είχε κάτσει κι είχε κάνει μελέτη ανά προϊόν, στις επώνυμες μάρκες, και δεν βρήκε διαφορές. Μάλιστα ισχυρίστηκε πως σε κάτι βρήκε κατά 1 λεπτό (!) ακριβότερο τον κυρ-Β. και του ‘βαλε χέρι για να κατεβάσει την τιμή, ώστε όταν λέει σ’ όλους «πηγαίνετε σ’ αυτόν, έχει ίδιες τιμές με το Jumbo κι ενισχύουμε το γείτονα», να μην βγαίνει ψεύτρα!!!!!!!!! Επίσης, είπε πως σε κάποια ήταν και φθηνότερος. Έφυγα κατευχαριστημένη που είχα πράξει κατά συνείδηση, χωρίς να ζημιωθώ τρελά. Επίσης γιατί είδα ότι κι άλλες μαμάδες άρχισαν να σκέφτονται παρομοίως.

Βλέποντας στην φετινή τους καμπάνια να εστιάζουν στο ότι «έχουν τ’ αρχίδια και μπορούν να ρίχνουν τις τιμές στα επώνυμα προϊόντα», χαλάστηκα. Σκέφτηκαι πόσοι θα τσιμπήσουν και θα πάνε στα τυφλά να ψωνίσουν από εκεί, χωρίς να μπουν καν στην διαδικασία να ελέγξουν/συγκρίνουν. Όλα τα «πιάνουν» οι κερατάδες, είδαν ότι η φήμη τους υστερεί σ’ αυτό το κομμάτι, οπότε σ’ αυτό στόχευσαν. Πέταξαν εκεί και μια επώνυμη κόλλα για δόλωμα, και ποιος ξέρει τι παίζει σ’ όλα τ’ άλλα. Από μια άποψη, μπράβο τους, αυτό είναι το λεγόμενο marketing. Μυαλουδάκι μας έχει δώσει ο καλός Θεούλης, ας το βάλει ο καθένας να δουλέψει, κι ας μην τα καταπίνουμε όλα αμάσητα. Αυτοί τη δουλειά τους κάνουν. Οπότε δεν είναι αυτό που με χάλασε τόοοσο πολύ στη τελική. (Άσε που πράγματι μπορεί να πέτυχαν καλύτερες τιμές σε πολλά επώνυμα προϊόντα, δεν αντιλέγω αφού δεν τό ‘χω ψάξει ακόμα).

Χαλάστηκα με το πόσο «προσβλητική» μου ακούστηκε για πρώτη φορά αυτή η έκφραση. Γιατί όπως ξέρετε, δεν θεωρώ πως υπάρχουν «κακές» λέξεις, γι’ αυτό χρησιμοποιώ όποιες θέλω πάντα άφοβα στο μπλογκ μου. Κακόβουλες χρήσεις τους υπάρχουν. Θέλω να πω δηλαδή ότι δεν θεώρησα ότι με προσβάλλουν που μου είπαν «κακιά λέξη – βάλτε τους πιπέρι». Θεωρώ ότι καπηλεύονται μία έκφραση που δεν τους αξίζει και ως εκ τούτου προσβάλλουν όλους όσους την αξίζουν.

Η έκφραση για κάποιον ότι «έχει τ’ αρχίδια και μπορεί να κάνει το τάδε» χρησιμοποιείται όταν θέλουμε να δηλώσουμε ότι παρά τις όποιες αντιξοότητες/εμπόδια, αυτός καταφέρνει κάτι φαινομενικά ακατόρθωτο, λόγω θάρρους, εξυπνάδας, ικανότητας, διπλωματίας, ψυχικής δύναμης, ακεραιότητας, αίσθησης δικαίου, καλώς εννοούμενης μαγκιάς... κάτι από αυτά, όλα από αυτά ή και άλλα που δεν μού ‘ρχονται τώρα.

Ο Dj-umbo λοιπόν, δεν έχει τ’ αρχίδια. Τα φράγκα έχει. ΤΕΡΑΣΤΙΑ ΔΙΑΦΟΡΑ. Φράγκα, δύναμη, ισχύ, επιρροή, επιβολή... ένα σκασμό λέξεις μπορώ να σας βρω. Δεν ξέρω αν η όση ανάπτυξη γνωρίζουν τα τελευταία χρόνια έχει «μεταφραστεί» και σε κανά ευρουλάκι παραπάνω στους υπαλλήλους τους, ή σε περαιτέρω προσλήψεις ώστε και να μοιράζεται η δουλειά από τις πλάτες των λίγων και να βρει θέση εργασίας κάποιος παραπάνω, αλλά ξέρω σίγουρα σε τι έχει «μεταφραστεί» ως προς τους ιδιοκτήτες: Απλώς γκουγκλίστε τις λέξεις «miss Jumbo» και θα κατακλυστείτε από ειδήσεις για τη χλιδάτη ζωή της «πολύφερνης νύφης» - μα την Παναγία, έτσι την αποκαλούν! Κάπως έτσι «φτωχικά» κινείται πάνω κάτω κι όλη η «αγία οικογένεια» φαντάζομαι... Να τά ‘χουν να τα χαίρονται οι άνθρωποι, αλλά ... μακάρι να πηγαίνει κανά ψIχουλάκι και στους εργαζομένους τους.

Όσο όμως διάγουν αυτόν τον βίο, τα «αρχίδια» να τα αφήσουν ήσυχα και να μην τα ξαναπιάσουν στο στόμα τους γιατί δεν έχουν ιδέα τι σημαίνει αυτή η έκφραση. Για το πόσα κιλά αρχίδια έχει, δικαιούται να μιλάει όποιος δουλεύει στις αποθήκες τους και με το μισθό που του δίνουν καταφέρνει και ζει, όποιος γενικότερα παλεύει και ζει στη παρούσα οικονομικοκοινωνική κατάσταση. Ή όπως στην περίπτωση του κυρ-Β., όποιος κρατάει ΑΚΟΜΑ το μαγαζάκι του, παρά τα μεγαθήρια της φτήνιας τους.

Το οποίο μαγαζί είναι ακριβώς απέναντι από το πρώην δημοτικό μου και νυν δημοτικό του γιού μου. Το οποίο γι’ αυτόν ακριβώς το λόγο, μ’ έχει εξυπηρετήσει και με χίλιους δύο άλλους τρόπους, που ουδεμία σχέση με υποχρέωση καταστηματάρχη έχουν, όπως:

-          Αργήσαμε κι έκλεισε η πόρτα του σχολείου, και πρέπει να φύγω για τη δουλειά, να στον αφήσω να τον «πετάξεις» απέναντι όταν χτυπήσει κουδούνι?
-          Ξέχασα να του δώσω χαρτζιλίκι, να σου τ’ αφήσω να του τα πεταχτείς στο διάλειμμα?
-          Να του αφήσω εδώ την τσάντα των Αγγλικών του, να μην την κουβαλάει, γιατί σήμερα θα πάει κατ’ ευθείαν?
-          Έφυγα χωρίς πορτοφόλι, και ΤΩΡΑ μου είπε ότι τους ζήτησε η δασκάλα να φέρουν κι έναν Άτλαντα! Δώσε μας σε παρακαλώ έναν, και στα φέρνω αύριο!

Και πόοοοοσα άλλα. Δεξί χέρι τον έχουμε, ούτε συγγενής. Αφήστε πόσες φορές ακούει τα μικρά να ζητάνε ό,τι δουν μπροστά τους και τους λέει όσο πιο γλυκά μπορεί: «Μη ζητάς πολλά, ψυχούλα μου, όλοι οι γονείς δυσκολεύονται πια, ό,τι είναι ανάγκη θα στα πάρουν».

Δε λέω να μην ξαναπατήσουμε ποτέ σε μεγάλες αλυσίδες. Να κρίνουμε, να συγκρίνουμε, να ζυγίζουμε κι όταν μπορούμε να «σπάμε» λίγο τα μερίδια και να μην αφήνουμε να δημιουργούνται μονοπώλια. Μην συνεχίσουμε να τους κάνουμε μάγκες επ’ αόριστον με ξένα αρχίδια ρε γαμώτο...







Υ.Γ. Στο «μέτρο» της μουσικής βγαίνει να έλεγε πάνω στο χλιμίντρισμα και «τα κότσια». Αν έλεγε έτσι βέβαια, γιατί να είχε χλιμίντρισμα...? Κι έτσι νά ‘ναι πάντως, ξαναπάρτε το κείμενό μου, κι όπου «αρχίδια» βάλτε «κότσια», το νόημα παραμένει το ίδιο, αφού εξ αρχής τόνισα πως δεν βρίσκω να υπάρχουν λέξεις για πιπέρι...