"Well, I'm gonna get out of bed every morning... breathe in and out all day long.
Then, after a while I won't have to remind myself to get out of bed every morning and breathe in and out...
and, then after a while, I won't have to think about how I had it great and perfect for a while."

Δευτέρα, 15 Ιουλίου 2013

Μαμά, τά 'φτιαξα!



Θέλω να τη θυμάμαι τη σημερινή ημερομηνία. Ξέρω σίγουρα ότι θα θυμάμαι πάντα την παραμικρή λέξη που ανταλλάξαμε, μα κυρίως αυτό που εισέπραττα από τη φωνούλα του και το πώς ένιωσα. Μιας που αυτό είναι το ημερολόγιό μου, λοιπόν, αμέσως εδώ έτρεξα, για νά 'χω κάπου και την ημερομηνία.

Χάθηκε νά 'ταν Σαββατοκύριακο, ρε γαμώτο? Να τον δω να μου τα λέει πρόσωπο με πρόσωπο? Να μπορώ να τον βουτήξω να τον φάω? Δεν πειράζει... Η ουσία είναι ότι ΗΘΕΛΕ να το μοιραστεί μαζί μου, και με πήρε αμέσως να μου το πει. Είναι από αυτές τις στιγμές που παρά τις όποιες ανασφάλειες και τα όποια άγχη του να μεγαλώνεις ένα παιδί, λες "μάλλον κάτι έχω κάνει σωστά". Κι εύχομαι μ' όλο μου το είναι, να συνεχιστεί και σε πιο δύσκολες ηλικίες αυτό. Να ΘΕΛΕΙ να μου "τα λέει".

Από πέρσι είχαμε αρχίσει τα περί "φτιαξιμάτων" αλλά η πρώτη μας εμπειρία ήταν δυστυχώς χυλόπιτα. Ευτυχώς είχα καλό πάτημα για να μην αποθαρρύνεται. Γιατί εννοείται πως του μιλούσα, όπως αν μου έλεγε τον πόνο του/της ενήλικος, παντρεμένος, με παιδιά, που σκέφτεται να χωρίσει. Καμία διαφορά στην σοβαρότητα της συζήτησης.

- "Είναι μεγάλη, βρε αγόρι μου... Τα κορίτσια ωριμάζουν πιο γρήγορα από τα αγόρια. Και συνομήλική σου να ήταν, πάλι σαν μεγαλύτερη θα ήταν. Πόσο μάλλον που σου ρίχνει και 3 χρόνια... Σαν παιδάκι σε βλέπει... Είσαι δημοτικό και είναι γυμνάσιο, κατάλαβέ το...
- Και τώρα? Μετά τι κάνουνε?
- Εκείνη τι σου είπε? Θύμωσε? Σε κορόιδεψε?
- Όχι, μου είπε ότι μ' αγαπάει πολύ, αλλά σαν φίλο της, και μακάρι να ήμουν μεγαλύτερος, γιατί είμαι πολύ καλό παιδάκι.
- (Δόξα σοι ο Θεός... τουλάχιστον δεν μου τον αποπήρε...) Είδες? Είσαι πολύ τυχερός, γιατί είναι κι αυτή καλό κοριτσάκι. Είναι άλλες... καβαλάνε το καλάμι οι ψωνάρες και φέρονται άσχημα. Αν σου φερθεί ποτέ καμία έτσι, μη σε πάρει από κάτω, ΔΕΝ ΑΞΙΖΕΙ ΜΙΑ, ντάξει? Φτύσιμο και δρόμο! (κι ο Θεός να μου δώσει δύναμη να μην τη βουτήξω και τη θάψω όπου τη βρω...) Τώρα λοιπόν, θα συνεχίσεις να συμπεριφέρεσαι σαν να μην έχει συμβεί τίποτα. Φιλαράκια, ναι?

Έδειξε να το έχει ξεπεράσει, αλλά η μανούλα... έβλεπε. Άμα οι 9 στις 10 λέξεις είναι το όνομά της... κάτι ξέρουμε κι εμείς! Φέτος λοιπόν, πάλι κολλητή παρέα όλο το γνωστό τσούρμο, συν 2 αδερφάκια καινούργια που προστέθηκαν, εκ των οποίων ο μεγάλος κάποιο διάστημα, άγνωστο πότε και για πόσο, τά 'χε φτιάξει με το αντικείμενο του πόθου του. Κύριος, ο δικός μου. Κι ο Άλλος, επίσης. Καθόλου δεν φαινόταν αντιζηλία... Εντελώς τυχαία συνεχώς βρίζονταν στο μπάσκετ, πλακώνονταν στο ποδόσφαιρο... κυριλέ. Περίμενα πότε θα σκάσει τίποτις. Κι έσκασε.

- Μαμά, πάμε πάνω, θέλω να σου μιλήσω! (Τρέμοντας σύγκορμος)
- (Ωχ... 1-2-3-δενθασκοτώσωμικρόπαιδάκι-3-4-ούτεαυτήνούτεαυτόν-5-6...) Τι έγινε, αγορίνα μου?
Με κλάμματα μου εξιστορείται κάτι που ανάθεμα κι αν κατάλαβα από τις τόσες ανατριχιαστικές και άχρηστες λεπτομέρειες, αλλά πασχίζω μ' όλες μου τις δυνάμεις να τον κατανοήσω. Η κατάληξη πάντως ήταν ότι ο Αντίζηλος τον έβρισε άσχημα μποροστά στην Λεγάμενη, και τον απείλησε λέγοντας ατάκες όπως "μην τολμήσεις να την ξαναπλησιάσεις" και "αν δεν ήσουν μικρός θα σ' έθαβα". Προσπερνάω την έντονη ανάγκη μου να το μαγκώσω το κωλοπαίδι και να του ξεριζώσω τα δόντια και να του τα δώσω να τα φάει, κι αρχίζω κάτι πολιτισμένα. Που θα ξαναπάς στο γηπεδάκι σαν να μην συμβαίνει τίποτα, και αν σου πει έτσι, θα του πεις αλλιώς... Κι η αλήθεια είναι πως το παράχεσα λίγο στον πολιτισμό και την ανωτερότητα, οπότε πολύ δικαιολογημένα γυρνάει και μου λέει "σιγά μην κατέβω να τους βγάλω και λόγο, ρε μαμά!" και συνεχίζει να κλαίει.

Τέλος πάντων, σταμάτησα την παπαρολογία και κοίταξα απλά να τον συνεφέρω με αγαπόλογα, αγκαλίτσες, χαδάκια και τέτοια, λέγοντας πως αύριο που θα έχει ηρεμήσει θα το ξανασυζητήσουμε και θα δούμε πως θα το χειριστούμε. Όντως έφτιαξαν τα πράγματα και συνέχισε το γνωστό καλοκαιρινό παρεάκι, με τις γνωστές δραστηριότητες, και δεν ξαναρώτησα πολλά πολλά. Επιπλέον άρχισα ν' ακούω τακτικά κι άλλο κοριτσίστικο όνομα, οπότε νόμισα ότι στράφηκε πλέον αλλού το ενδιαφέρον του (ξαδέρφη της Λεγάμενης, μικρότερη).

Και χτυπάει λίγο πριν το τηλέφωνο. Και τον ακούω. Κι από το "γειά σου μαμά" έχω κατάλαβει. Μη με ρωτήσετε πώς, ρε παιδιά, η απάντηση είναι η κλασσική που ακούγαμε μια ζωή από τις μανάδες μας και φρικάραμε: "Γιατί τον έχω γεννήσει". Έτσι απλά.

- Σού 'χω ένα νέο!
- Έεελααα!!!!!! Τιιιιι?????
- Μαμά... ΤΆ 'ΦΤΙΑΞΑ!!!!!!!!!

Δεν υπάρχουν λόγια. Ήθελα να γελάω και να κλαίω. ΔΕΝ-ΥΠΑΡΧΟΥΝ-ΛΟΓΙΑ. Το μεγαλύτερο σοκ δε, ήταν ότι δεν τά 'φτιαξε με την ξαδέρφη, αλλά με την Λεγάμενη!!! Και δεν μπορούσε να μου πει και λεπτομέρειες, γιατί δεν προλάβαινε, γιατί θα "έβγαινε"!!!!!!!!! Μπήκε σπίτι να σενιαριστεί, να με πάρει τηλέφωνο να μου το πει και ξανάφυγε. "Λεπτομέρειες όταν έρθεις το ΣΚ, από κοντά", είπε κι έκλεισε. Α, επίσης με ρώτησε αν τον αφήνω να της χαρίσει κάτι που είδε στο δωμάτιό μου "γιατί έχει κάτι σαν καρδούλα επάνω", αλλά δεν κατάλαβε τι εννοούσε, οπότε το αφήσαμε κι αυτό στα "για από κοντά". (Αυτό το πήραμε από τη μανούλα, και το νεφρό του θα θέλει να της δώσει τώρα... θα περάσει καλά κι αυτός...)

Αυτές τις συγκινήσεις που νιώθω κάθε που γίνεται κάτι ή βλέπω κάτι που με κάνει να λέω "πάει το παιδάκι, έγινε αντράκι" δεν τις συγκρίνω με κανένα πρώτο δόντι, πρώτη λέξη, πρώτο βήμα... Δεν ξέρω γιατί... Ίσως γιατί αυτά όλα μου φαίνονται "αυτόματα". Κάνει η φύση τη δουλειά της. Δεν μου φαίνεται κανά τρελλό επίτευγμα το να βγάζεις τις πάνες... ΟΚ, αλησμόνητες στιγμές, αλλά δεν θυμάμαι να μού 'ρχεται να κλάψω κιόλας. Πάντα με συγκινεί μέχρι τα τρίσβαθα της ψυχής, κάθε τι που κάνει, το οποίο δείχνει βήματα προς την ενήλικη ζωή. Την αυτονομία, την ανεξαρτησία. Την πρώτη φορά που θα γύριζε μόνος του σπίτι από δραστηριότητα, πρέπει ν' άσπρισαν τα μισά μαλλιά μου από την αγωνία μέχρι νά 'ρθει, αλλά δεν συγκρίνεται με τίποτα η συγκίνηση του να χτυπάει θυροτηλέφωνο και ν' ακούς το "μωρό σου" να σου λέει με μπάσα φωνή "Εγώ!".  Ή να παίρνει τηλέφωνα και να "κανονίζει" εξόδους. Μέχρι που φτάσαμε στο να ζητήσει σε κορίτσι να τα φτιάξουνε, και τώρα... νά 'χει κορίτσι! Πάει, τώρα θα τις χρειαστώ εγώ τις πάνες...

Λίγο πριν με πάρει ήμουν σκατά γιατί δεν μού 'κατσε να πάω κάπου που ήθελα πολύ, και βλαστημούσα τη γκαντεμιά μου. Μετά ευχαριστούσα τον Θεό για την τύχη μου. Που ήμουν εκεί, και το σήκωσα. Ξέρω πολύ καλά ότι σ' αυτές τις ηλικίες, παίζει και να τά 'χουν χαλάσει μέχρι να προλάβω να πάω την Παρασκευή, αλλά το μόνο που παρακαλάω είναι να μπορώ να είμαι και πάλι "εκεί" γι' αυτόν. Και να με θέλει κι αυτός "εκεί". Και τώρα, και κυρίως σ' αυτήν την καταραμένη την εφηβεία που κοντοζυγώνει... Να είμαι ο άνθρωπος που θα τρέχει "να τα πει" και στην χαρά του και στην λύπη του. Και νά 'χω τη δύναμη να τον συμβουλεύω σωστά και να του στέκομαι σ' ό,τι χρειαστεί.