"Well, I'm gonna get out of bed every morning... breathe in and out all day long.
Then, after a while I won't have to remind myself to get out of bed every morning and breathe in and out...
and, then after a while, I won't have to think about how I had it great and perfect for a while."

Πέμπτη, 2 Μαΐου 2013

No bearings, no compass*

 * quote from "Message in a bottle", 1999
"l feel l've been lost... ...no bearings, no compass. l kept crashing into things, a little crazy, l guess. l've never been lost before. You were my true north."


 Η πυξίδα με την αφιέρωση,
δώρο της Ρόμπιν Ράιτ Πεν στον Κέβιν Κόστνερ,
στην εν λόγω ταινία

Πέτυχα χθες στο Star αυτό το "Message in a bottle", το οποίο θυμάμαι να βλέπω για χρόνια στα ράφια των video clubs, αλλά με απωθούσε ο Κέβιν Κόστνερ και δεν το επέλεγα ποτέ. Τι καλά που έκανα...
Είναι μία από αυτές τις ταινίες που κάνουν ό,τι είναι δυνατόν για να σε κάνουν να κλάψεις, σχεδόν εκβιαστικά. Κι αν κάποτε μπορούσα να γελάσω και να τις κοροϊδέψω, από το 2005 και μετά, αδυνατώ. Έζησα τότε από κοντά μία ιστορία από αυτές που γράφει η ζωή και ξεπερνούν τη φαντασία του πιο σαδιστή σκηνοθέτη. Από αυτές που αν το έβλεπες σε ταινία, θα μούτζωνες με πόδια και με χέρια, κρίνοντας πως είναι τραβηγμένο από τα μαλλιά για να σε κάνουν να κλάψεις. Οπότε δεν μπορώ να τις "γελάσω" πια, όλα λογικά και "βγαλμένα απ' τη ζωή" μου φαίνονται. Απλά τις αποφεύγω. Αυτή τη ρημάδα δεν την απέφυγα, την παρακολούθησα σχεδόν μαζοχιστικά.

Πέτυχα τη Δευτέρα το πρωί μια παλιά φίλη, τη Μ., που είχα να την δω πριν κι από το 2005, κι είπαμε να πιούμε ένα καφέ στα πεταχτά. Θέλοντας και μη, αφού λέγαμε τα νέα χρόνων, φτάσαμε και στην επώδυνη αυτή "ιστορία" του 2005. Η κοπέλα είχε ακούσει λεπτομέρειες και νόμιζε πως είναι ράδιο-αρβύλα φήμες, πως τό 'χουν παρα-τραγικοποιήσει. Οπότε ήθελε μέσω εμού, που ήξερε πως ήμουν μέσα στην οικογένεια, να τα επιβεβαιώσει. Αποτέλεσμα? Κλαίγαμε και οι δύο σ' ένα παγκάκι στην πλατεία με τους καφέδες στα χέρια και τα παιδιά μας να μας κοιτούν απορημένα...

- Ρε Στέλλα... γίνονται αυτά;... ούτε στις ταινίες...
- Γίνονται...
Πιάνουμε πιο πρόσφατα νέα... Πάλι την έστειλα αδιάβαστη...
- Θα μας τρελάνεις σήμερα ρε Στέλλα... ΜΑ ΓΙΝΟΝΤΑΙ ΑΥΤΑ? Κι εγώ χάρηκα που σε είδα έτσι αδύνατη εσένα...
- Γίνονται... γίνονται... Γι' αυτό σου λέω, είσαι σίγουρη πως θες να λέμε δικά μου νέα? Μήπως να πιάσουμε δικά σου?
- Ναι... εεε... άστο... Δεν φοράω μαύρα επειδή "κόβουν", κι εγώ, σε αντίθεση με σένα, έχω πάρει τόσα κιλά...
- Ωχ... ποιος; οικογένεια;

Κι αρχίζει άλλη δακρύβρεχτη ιστορία, που επίσης λες ΔΕΝ ΓΙΝΟΝΤΑΙ ΑΥΤΑ!!! Στο τέλος μας έπιασε νευρικό γέλιο από το πόσο μελούρα είχε καταντήσει αυτή η τυχαία και ευχάριστη αρχικώς συνάντηση. Χωρίς κάποια συνεννόηση, αποφασίσαμε από κοινού να την κρατήσουμε στο αρχικό ευχάριστο επίπεδο. Σηκωθήκαμε πάνω, κι αρχίσαμε να παίζουμε μπάλα με τα παιδιά. Ο ήλιος ντάλα, σχεδόν κατακαλόκαιρο, φορούσαμε ραντάκια και σαγιονάρες, τα παιδιά μας γελούσαν ξένοιαστα... Κλωτσούσαμε τη μπάλα κι έφευγαν σαγιονάρες στον αέρα, και δώστου αυτά να ξελιγώνονται στο γέλιο.

Μόνο έτσι παλεύονται όλα. Εστιάζεις στη στιγμή, στο παρόν, εκτιμάς αυτά που έχεις, για όσο τα έχεις. Φύγαμε από την πλατεία μες την καλή χαρά. Δεν έφυγαν ούτε τα "μαύρα" από έξω, ούτε τα "μαύρα" από μέσα, δεν τα διώχνει κάτι μ' ένα μαγικό τρόπο. Απλά "μπήκαν στη θέση τους".

Έτσι και με την ρημαδοταινία. Προσπάθησα αρχικά να την "κοροϊδέψω" αλλά δεν. Μού 'ρχονταν στο μυαλό αυτά που λέγαμε στην συνάντηση με την Μ. τη Δευτέρα. Προσπάθησα να αποστασιοποιηθώ τουλάχιστον, αφού δεν μπορούσα να πω "έλα μωρέ αυτά μόνο στα έργα γίνονται", αλλά ένα γαμωαντικείμενο, ένα μικρό απλό πραγματάκι, ήταν τόσο μα τόσο ίδιο με κάτι πραγματικό του παρελθόντος μου, που μ' έστειλε αδιάβαστη, γιατί δεν ήταν καν κάτι τετριμμένο! Τι να κοροϊδέψεις και να προσπεράσεις μετά? Πόσο πιο ίδιο με τη ζωή? Την δική σου ζωή! Οπότε απλά άφησα την ταινία να με αγγίξει για όσο, και μετά έκλεισα την τηλεόραση και συγκεντρώθηκα στο παρόν και στα όσα όμορφά του.

Έχω εξαιρετική διάθεση φέτος, ειδικά από τη στιγμή που κανόνισα να περάσω αυτές τις μέρες κάπου που ήθελα πολύ, με κάποιους που ήθελα πολύ και κυρίως γνωρίζοντας πως θα είναι ένα αντισυμβατικό Πάσχα! (Ένα θα σας πω, το πρόγραμμα περιλαμβάνει να παίξουμε και τριανταμία...). Εστίασα λοιπόν στις προετοιμασίες, τι θα βάλω, τι θα πάρω, τι δώρα θα κάνω... και τσουπ! στα ύψη πάλι η χαρά.

Φεύγω λοιπόν αύριο με το καλό κι εύχομαι σε όλους σας να περάσετε όμορφα!
Κι αν δεν, κοιτάξτε γύρω σας καλύτερα, κάπου είναι το "όμορφο" δεν μπορεί!!!

~ ~ ~


(Το τι αρρώστια και θανατικό στις ταινίες αυτής της εβδομάδας στην τηλεόραση... 
Θεωρώ πως όποιος θέλει να συμπάσχει με το θείο δράμα, πάει στην εκκλησία, βλέπει τον "Ιησού από τη Ναζαρέτ", νηστεύει... κάτι τέτοιο τέλος πάντων και κατ' επιλογήν του!
Δεν γίνεται ν' αναγκάζεις όποιον κάτσει να δει μια ταινία, να πλαντάξει, θέλοντας και μη!
Και δεν το λέω μόνο για την ταινία με την οποία την "πάτησα" εγώ, είδα και τα τρέιλερς των άλλων... Αποφύγετέ την αυτές τις μέρες, όπως το αρνί αποφεύγει τη σούβλα, λέμε!)