"Well, I'm gonna get out of bed every morning... breathe in and out all day long.
Then, after a while I won't have to remind myself to get out of bed every morning and breathe in and out...
and, then after a while, I won't have to think about how I had it great and perfect for a while."

Κυριακή, 7 Απριλίου 2013

"Θα παντρεύτηκε στα 14!"

Μπορεί να μη βρήκα την "κυρία του Palmolive", αλλά...
σας βρήκα τον "κύριο του Rexona"!!!


Χθες το πρωί που είχε προπόνηση ο μικρός, κανόνισα να πάω για καφέ στο σπίτι της Κ., μιας φίλης/παλιάς συμμαθήτριας,  που είναι παραδίπλα από το γηπεδάκι. Φτάνοντας στην αυλόπορτα της πολυκατοικίας, είναι ένα πιπίνι και κουβαλάει κούτες από ένα φορτηγό. Βλαστημάω την ώρα και τη στιγμή που είμαι άβαφτη με πρόχειρη αλογοουρά - ε μα πρωί πρωί - αλλά όσο πλησιάζω και αντί ΜΟΝΟ για τα μούσκουλα που πετάγονται από το κοντομάνικο όπως σηκώνει το βάρος, αρχίζω και βλέπω κι όλο το υπόλοιπο, συνειδητοποιώ ότι όπως και να ήμουν, δεν ήταν για "τα δόντια μου",  παραήτανι πιπίνι . Προς μεγάλη μου - ευχάριστη φυσικά! - έκπληξη, μόλις είδε και το πιπίνι εμένα, τού 'φυγαν οι κούτες απ' τα χέρια, έμεινε να με κοιτάει μες το χαμόγελο και τα "ματάκια" κι όταν είδε ότι μπαίνω στην ίδια πολυκατοικία, μού 'πιασε την κουβέντα. Κι εκεί που φουσκώνω σαν το παγώνι κι έχω καβαλήσει ένα καλάμι από δω μέχρι τη Σαλαμίνα, καθώς το πιπίνι είναι μες τα μέλια και τις χαρούλες, ακούω πίσω μου μια μπάσα φωνή-σχεδόν αγνώριστη φωνή: "Μαμά, το νερό μου δεν μου άφησες, φέρτο γρήγορα να ξαναπάω γιατί άρχισαν". Πόσο μεγάλος μου φάνηκε όπως γύρισα να τον δω... Στο ύψος κοντεύει να με φτάσει, μαλλί λίγο πιο πάνω απ' τους ώμους, φωνή νεαρού άνδρα... Και για γυμνασιόπαιδο τό 'κανες το κωλοπαιδάκι μου! Ώρα που τη βρήκε! Το πιπίνι έχει μείνει στήλη άλατος, προφανώς προσπαθεί να κάνει τα μαθηματικά και δεν του βγαίνουν...

- Ο... γιος μου...
- Ναι... το κατάλαβα... Βασικά, επειδή σε είπε "μαμά", αλλιώς...
- Εεε... ναιαιαι... χεχε... "θα παντρεύτηκε στα 14"...
- Ε?

Πάρτα! Ήθελες και χιουμοράκι ηλίθια μπας και το σώσεις και τά 'κανες τρισχειρότερα. ΣΙΓΑ ΜΗΝ ΕΙΧΕ ΓΕΝΝΗΘΕΙ ΤΟΤΕ, εσύ περίμενες να θυμάται και τη διαφήμιση????????

- Τίποτα... μια παλιά διαφήμιση...
- Α...
(παύση του θανάτου)
- Ανεβαίνω...
- Ε..., αν έρχεσαι συχνά στη φίλη σου, θα σε ξαναδώ, ε? Τα λέμε!
- (άστο να πάει στο διάολο, παιδάκι μου...) Όχι, όχι συχνά. Για την ακρίβεια τη μαμά της Κ. ξέρω καλύτερα, αυτή είναι αρκετά μικρότερή μου... Γεια.

Μωρ' δε πα να λέει η Κ. ότι δεν κοιτάει μκρά γιατί θέλει "σχέση"... Θά 'χει το πιπινάκι του γάλακτος μες το σπίτι της και θα της έχω κάνει εγώ χαλάστρα? Αμαρτία... Άσε που μετά τις μούτζες και τα γέλια που έριξε όταν της τά 'πα, όλο και μπαινόβγαινε στο μπαλκόνι κι έπαιρνε μάτι...

~ ~ ~

Με αφορμή το παραπάνω συμβάν, έψαχνα να βρω την εν λόγω διαφήμιση, αλλά δεν. Όμως βρήκα ένα σωρό άλλες, και σκεφτόμουν γιατί όσοι διαφημιστές θέλουν να κάνουν "χιουμοριστική" διαφήμιση πλέον, καταλήγουν στα εκτρώματα που βλέπουμε. Όλοι συζητάμε κατά καιρούς τι αηδία μας προκαλεί ο Τζάμπας κι η μάνα του, τι ξύλο θέλουμε να ρίξουμε στο μαλακισμένο που εκβιάζει με κάρφωμα την αδελφή του για να του πάρει tablet... κι άλλες ελεεινές, που πέραν της ακαλαισθησίας τους, δίνουν και φρικτά παραδείγματα στα μικρά παιδιά που τις βλέπουν. Οπότε σας αφήνω δύο διαφημίσεις: Η μία είναι η αγαπημένη μου ever, και είναι το Rolo με την "μνήμη ελέφαντα". Η άλλη, για να βάλω και μία ελληνική, είναι ο αξεπέραστος Χάρρυ Κλυνν για τον "Ταχυδρόμο".