"Well, I'm gonna get out of bed every morning... breathe in and out all day long.
Then, after a while I won't have to remind myself to get out of bed every morning and breathe in and out...
and, then after a while, I won't have to think about how I had it great and perfect for a while."

Τετάρτη, 18 Δεκεμβρίου 2013



Ήταν πριν αρκετά χρόνια της μόδας τα καλτσάδικα. Παντού είχαν ξεφυτρώσει, κι είχα ένα κοντά στη δουλειά. Πειρασμός. Όποτε έμπαινα, όλο και κάτι τσίμπαγα. Τά 'βλεπες και τα ζήλευες. "Μα τι φτιάχνουν οι άτιμοι... Μα τι χαριτωμένα... Κι ό,τι πρέπει για μας που είναι ξύλα τα πόδια μας το βράδυ...". Αλλά όταν σου έλεγα να σου πάρω κι εσένα: "Ααααπαπαπα, για την ηλικία μου είναι αυτά? Αυτά είναι για κοπελίτσες!". Αφού σ' έβλεπα ότι τα λαχταρούσες, έλαμπαν τα μάτια σου με όλη τους την παιδικότητα. Τελικά σου πήρα. Σιγά μη δε σου έπαιρνα. Τι χαρά έκανες! Εν τω μεταξύ, αν ήταν "παιδικά" τα δικά μου, που μέχρι ολόκληρη πλεκτή κουκλίτσα είχε ένα ζευγάρι κολλημένη στο πλάι, βάλε τι θα σού 'παιρνα εσένα. Εσένα, που έκοβα το κεφάλι μου ότι όταν δεν σε κοιτούσε κανείς, θα τ' αγκάλιαζες και θα χοροπηδούσες κάνοντας γουτσουγουλίνια.

Απο το Σάββατο σε μάλωνα και σ' έβριζα. Γιατί δεν ήθελες να πας νοσοκομείο. Οι υπόλοιποι από τη μια ψάρωναν "πως της μιλάει έτσι", από την άλλη απόρησαν πως κατάφερα να σε πείσω να πιεις ένα φάρμακο που πάλευαν να σου δώσουν όλη μέρα και τους έγραφες. "Μου τό 'δωσε η Φράου" τους είπες, κι απ' ότι μού 'παν γέλαγες για το χουνέρι που σού 'κανα. Που πρώτα σε τάισα για να διψάσεις, και μετά αντί για νερό σου έδινα το φάρμακο να πιεις. - "Δως μου, βρε, λίγο νεράκι δεν με λυπάσαι?" - "Όχι, καθόλου. Αν δεν πιεις πρώτα αυτό, νερό δεν έχει". Με το γνωστό "φράου" ύφος μου. Ελπίζω κι εύχομαι να ξέρεις πως ήμουν από μέσα μου. Μάλλον ναι, για να γελούσες μετά όταν τους το έλεγες.

Ποιος άγιος με φώτισε και τη Δευτέρα το βράδυ σού 'κανα γλύκες... Θα πέθαινα από τις τύψεις αν οι τελευταίες μας κουβέντες ήταν σκληρές. Ίσως επειδή είχα ησυχάσει ότι δεν ήταν κάτι σοβαρό κι ίσως είχες δίκιο πως ήταν απλώς αυτή η ίωση που κυκλοφορούσε, κι ίσως τσάμπα σ' έβριζα που "κάνεις και διαγνώσεις, τώρααααα????"... δεν ξέρω τι "ίσως"... Πάντως σε βοήθησα να κάνεις μπάνιο, δεν σου ούρλιαξα που σε κάθε ζευγάρι πυζάμες που σού 'φερνα, κάτι στραβό έβρισκες και ζητούσες άλλο, παρά σου έλεγα "δεν πειράζει, θα τις πετύχω, τι ακριβώς θες?", σε χουχούλιασα στο πρώην κρεββάτι μου μέχρι ν' αλλάξω σεντόνια στο δικό σας... Κι όταν μού 'πες "τα πόδια μου είναι πάγος" πήγα και σου βρήκα εκείνα τα καλτσάκια. Πάλι πήρες εκείνη τη φατσούλα σαν μωράκι, έλαμψαν τα ματάκια σου όταν τά 'δες, αλλά τα λόγια σου έλεγαν "καλέ, αυτά? αν πάω νοσοκομείο?"... αλλά μια χαρά τα φχαριστήθηκες όταν στα φόρεσα και σού 'τριψα τα ποδαράκια σου να ζεσταθούν. Και τότε μου φίλησες τα χέρια και μού 'πες "την ευχή μου νά 'χεις"... (Τό 'ξερες, ρε γαμώτο? Γιατί δε μού 'λεγες κανά "το λουτρό να κάνεις μην έρθει κανάς άνθρωπος"?)

Πάνω που ζεστάθηκες κι άραξες, σε σήκωσα να σε πάω στο κρεββάτι σας. - "Γιατί??? Πάλι να κρυώσω???" - "Νά είσαστε δίπλα δίπλα, ρε μαμά, αν δεν νιώσεις καλά το βράδυ, να τον σκουντήσεις". Το πρωί πριν φύγω για τη δουλειά με πήραν και μου είπαν ότι το βράδυ δεν ένιωθες καλά και τον σκούντησες. Και ειδοποίησαν τον μεγάλο, εμένα προφανώς όχι λόγω παιδιού. Και σε πήρε με το ασθενοφόρο. Και είσαι, λέει, στην εντατική. Και στη μία, έχει επισκεπτήριο, λέει. - "Που πας ρε Στέλλα, στη μία λέμε, αφού ξέρεις κι από μένα με τις εντατικές, δεν μπαίνεις πιο πριν". Αλλά δεν μπορούσα να σταθώ. Πήρα μερικά πράγματα και σού 'ρθα. Εσύ όμως μέσα έφευγες. Έπρεπε να το καταλάβω όταν φώναξαν νωρίτερα αν είναι κανείς εκεί για σένα. Αφού ξέρω από εντατικές. Δεν μπαίνεις πιο πριν. Εγώ μπήκα. Και στέκονταν όλοι παρατεταγμένοι σαν τις ταινίες. Και πάλι ο εγκέφαλος δεν έπαιρνε το μήνυμα. Και ο γιατρός το διατύπωσε με όλους τους δυνατούς τρόπους, με κάθε σχετικό ευφημισμό. Λουκέτο ο εγκέφαλος. Άρνηση. Εγώ το ξεστόμισα, για να λάβω ως απάντηση συγκαταβατικά νεύματα. Μια καρέκλα κι ένα λεξοτανίλ.

"Αν είστε λίγο καλύτερα... συγνώμη κιόλας... αυτά είναι δικά σας". Δεν μου τα δώσατε όλα, ρε παιδιά. Τα κοίταξα. Μου λείπει μία μαμά κι ένα καλτσάκι.

Σάββατο, 23 Νοεμβρίου 2013

Nympho-phobiac

Μερικές σκέψεις με αφορμή το
πολυσυζητημένο-πριν-καν-ακόμα-παιχτεί φιλμ
του Lars von Trier, "Nymphomaniac".

H ΑΥΤΟΚΡΑΤΟΡΙΑ ΤΩΝ ΑΙΣΘΗΣΕΩΝ
Η φωτό είναι από εδώ, κι όποιος θέλει μπορεί
να πάρει πληροφορίες για την αληθινή ιστορία,
στην οποία βασίστηκε η ταινία.

Μιλούσα το πρωί με τη Χ. για το ότι απαγορεύτηκε από το You Tube το τρέιλερ του Nymphomaniac.

Προφανώς οι Αμερικάνοι θεωρούν ότι η θέαση μίας πίπας (για ελάχιστα δευτερόλεπτα) μπορεί να προκαλέσει ανυπολόγιστη ζημιά στον ψυχισμό κάποιου, σε αντίθεση με τα μακελειά που συνηθίζουν να παρουσιάζουν στις δικές τους ταινίες. 

Σε άλλες σχετικές συζητήσεις, είχα ήδη εκφράσει την άποψη ότι δημιουργείται πολύ κακό για το τίποτα, και στην τελική, διαφήμιση για την ταινία προκύπτει. Όπως με την αφίσσα: "Φάτσες την ώρα του οργασμού". Α! Παναγιά μου! Χαμός! Τα ύστερα του κόσμου!!!

Ποιοι είναι αυτοί που σοκάρονται ήθελα νά 'ξερα (ας πιάσω λίγο Ελλάδα μεριά)... Αυτοί που δεν έχουν ματαξαναντικρύσει φάτσα σε "έκσταση"... Δεν ζουν στην Ελλάδα της ιδιωτικής τηλεόρασης? Υπήρξε ελληνικό σήριαλ από τότε, που να μην έχει τουλάχιστον δύο ερωτικές σκηνές ανά επεισόδιο? (Μόνο την "Αναστασία" να πιάσεις, δεν θες τίποτ' άλλο). Θυμάμαι, τότε στις αρχές, που ήτο τση μοδός η Καραμπέτη. Την είχαμε δει κι ακούσει σ' όλες τις δυνατές στάσεις-καταστάσεις. Και είχα γελάσει πολύ λίγα χρόνια μετά, με το εξής περισταστικό:

Πολύ γνωστή ηθοποιός του θεάτρου, εξαιρετικά ταλαντούχα, καταξιωμένη κι αγαπημένη μου, ήταν καθηγήτριά μας στη σχολή. Έχουμε βγει μερικές συμφοιτήτριες για καφέ μαζί της στα Εξάρχεια, και τη ρωτάμε διάφορα. Κάποια στιγμή που τη ρωτούν οι άλλες για τα σήριαλ, και γιατί δεν παίζει, τη ρωτάω εγώ αν την προβληματίζουν οι τόσο "παραστατικές" ερωτικές σκηνές που επικρατούν πλέον. Η απάντησή της: "Ξέρεις τι γίνεται? Εγώ δεν έχω πρόβλημα. Μου το πρότειναν και το δοκίμασα. Αλλά δεν λειτούργησε. Δοκίμαζα διάφορα κι ο σκηνοθέτης όλο έκοβε τη σκηνή και μου έδινε λεπτομερέστατες οδηγίες για το πως να "δείχνω", πως να "βογκάω", πως να "φωνάζω"... Ε, κάποια στιγμή, με είχε διαλύσει, και δεν άντεξα, σηκώθηκα κι έφυγα, λέγοντάς του "Ξέρεις, δεν γαμιούνται όλες οι γυναίκες σαν την Καραμπέτη...". Και δεν με ξαναζήτησε κανείς.". Πεθάναμε στο γέλιο, γιατί ήταν ακόμα πρόσφατα όλα αυτά τα σήριαλ, και καταλάβαμε αμέσως τι εννοούσε!

Το θέμα είναι ότι όσο παλιότερα, τόσο καλύτερα. Τότε τουλάχιστον ήταν κάπως πιο αξιόλογα τα σήριαλ. Πλέον στο χάλι που επικρατεί, φτάσαμε να προβάλεται πριν λίγα χρόνια εκείνο το έκτρωμα στον ALPHA, με τις τύπου Αληθινές Ιστορίες, όπου με μηδενικό-προσχηματικό σενάριο, απλά έβλεπες ερωτικές σκηνές μεταξύ γνωστών ελλήνων ηθοποιών. Αυτό. Άρα με τα της Ελλάδας, I rest my case για όσους σοκαρίστηκαν από την αφίσα. Πιάνω πάλι Αμερική μεριά.

Με αφορμή λοιπόν την πρωινή κουβέντα με τη Χ. προσπαθούσα να θυμηθώ πως έλεγαν μία γαλλική ταινία που είχε γίνει τότε ο κακός χαμός επειδή ήταν - έλεγαν - η πρώτη μη πορνογραφική ταινία όπου έδειχναν κανονική διείσδυση. Βασικά, τα πάντα όλα έδειχναν στην ταινία, αλλά αυτή ήταν η διαχωριστική γραμμή ώστε να χαρακτηριστεί μία ταίνια καθαρό πορνό. Η διείσδυση. Οπότε το hardcore σε ταινία που βγήκε κανονικά στους κινηματογράφους, πρωτοέγινε μ' αυτήν την ταινία- έλεγαν. (*Θα εξηγήσω αργότερα γιατί τονίζω αυτό το "έλεγαν").

Ψάχνοντας λοιπόν να την βρω, ανακαλύπτω ότι ενώ η ταινία λεγόταν "Baise moi", το οποίο σημαίνει "Γάμησέ με", οι Αμερικάνοι την κυκλοφόρησαν με τον τίτλο "Rape me", δηλαδή "Βίασέ με". Σωστά. Είναι δυνατόν να κυκλοφορήσουν ταινία με τίτλο "Fuck me"? Αφού δεν είναι δυνατόν να ξεστομίσει μία γυναίκα τέτοια κακιά κουβέντα! Γίνεται, γυναίκα πράμα, πρώτον να θέλει να γαμηθεί και δεύτερον να το ζητήσει κιόλας? και κατ' αυτόν τον χυδαίο τρόπο? Όχιιιιιιιιιι, ποτέ, ποτέ, ποτέ, ΠΙΠΕΡΙ! Άρα, κάποια ανωμαλία...? διαταραχή...? πρέπει να έχει, δεν εξηγείται αλλιώς! Και πως θα το δείξουμε αυτό? Βάζοντάς την να ζητά να τη βιάσουν. Ποια φυσιολογική γυναίκα θα ζητούσε κάτι τέτοιο? Υπάρχει επίσης και η άλλη ερμηνεία. Μια γυναίκα που απολαμβάνει το σεξ ή πειραματίζεται βρε αδερφέ και "διάγει έκλυτο βίο", πάει γυρεύοντας. Άρα όταν όντως τη βιάζουν κάποια στιγμή στην ταινία, είναι επειδή "τά 'θελε", ε? Είναι η "εύκολη", άρα δεν έχει δικαίωμα να διαθέτει τον εαυτό της όπου κι όπως θέλει... τη βιάζει όποιος γουστάρει και πρέπει και να του ζητήσει συγνώμη μετά, που τον ταλαιπώρησε και λιγουλάκι κατά τη διάρκεια. Μα τι ωραία που τα βόλεψαν όλα μ' ένα τίτλο!!!

Εδώ να πω πως απ' όσο μπορώ να θυμάμαι, γιατί πάνε και ένας σκασμός χρόνια, η ταινία ήταν εντελώς μάπα και δεν την υποστηρίζω ως καλλιτεχνική δημιουργία. Εγώ τουλάχιστον είχα θεωρήσει πως ήταν μια μπαρούφα που έκανε ντόρο μόνο και μόνο επειδή έβριθε σκηνών σεξ και βίας. Και οι πρωταγωνιστρίες, πήραν θετικές κριτικές ως "αξιόλογη πρώτη προσπάθεια", γιατί ήταν πρώην πορνοστάρ, άρα καμία "κανονική" ηθοποιός δεν δέχτηκε ξαφνικά να παίξει σε "κανονική" ταινία όπου θα έπρεπε "κανονικά" ο συνάδελφος να "διεισδύσει". Άρα κλάιν-μάιν πρωτοπορία έκαναν, αλλά τέλος πάντων... δεν είναι αυτό το θέμα... Δεν σας αρέσει? Μην την δείξετε! Τι θα πει, "Βίασέ με", ρε γελαδάρηδες??? Ποια γυναίκα το αξίζει αυτό, ό,τι ζωή κι αν ζει??????? Ό,τι επιλογές κι αν έχει κάνει???????? Αλλά πάτησαν στον ακραίο τρόπο ζωής των ηρωίδων για να περάσουν τα γνωστά τους ηθικοπλαστικά μηνήματα: Να τι παθαίνουν τα κακά κορίτσια στην Ευρώπη, γι' αυτό εσείς, μετά το κολλέγιο, παντρευτείτε τον αρχηγό της ομάδας, κάντε 3-4 παιδιά, πάρτε σκύλο και στέισον βάγκον, κι ο Θεός μαζί σας. Γι' αυτό δεν θα καταλάβετε ποτέ, γιατί κάποιο από αυτά τα 3-4 παιδάκια, θα βουτήξει μια μέρα το όπλο το μπαμπά, θα γαζώσει όποιον βρει μπροστά του στο σχολείο και μετά θα τινάξει τα μυαλά του στον αέρα.

* Επανέρχομαι, σ' αυτό το "έλεγαν" από παραπάνω. Το λέω και το ξαναλέω λοιπόν, αυτό το "έλεγαν", γιατί όπως τότε, έτσι και τώρα, δεν γίνεται να μην θυμηθώ το ΤΙ έδειχνε η ταινία "Η αυτοκρατορία των αισθήσεων". Πάλι, γαμώτο, λόγω των χρόνων, δεν μπορώ να θυμηθώ λεπτομέρειες, αλλά... είναι δυνατόν ΟΛΑ ΟΣΑ ΓΙΝΟΝΤΑΝ να ήταν σκηνοθετικό τρυκ? ΟΛΑ??? Και μάλιστα το εβδομηντατόσο που γυρίστηκε η ταινία? Τέτοια τεχνολογία? Οπότε, από που κι ως που "πέρασε" στην ιστορία το "Baise moi" ως η πρώτη ταινία με hardcore σκηνές, ποτέ μου δεν κατάλαβα... Όχι ότι συγκρίνονται, φυσικά, έτσι? Μιλάμε για ένα ΑΡΙΣΤΟΥΡΓΗΜΑ και μια χαζοταινιούλα. (Όποιος δεν γνωρίζει την ταινία και δεν καταλαβαίνει σε τι ακριβώς αναφέρομαι, μπορεί να πάρει μία μικρή ιδέα από αυτό το βίντεο, το οποίο κυκλοφορεί κανονικότατα στο YouTube και μας δείχνει την σκηνή απ' όπου προέρχεται η φωτό της ανάρτησής μου και "περιγράφει" που βρισκόταν το εν λόγω αυγό πριν από το στόμα του πρωταγωνιστή... εννοείται πως αν είστε καμία παρθενοπιπίτσα, άστε το...)

Αυτό το αριστούργημα λοιπόν, πρέπει να είναι μία από τις ελάχιστες ταινίες, στις οποίες κατά τη γνώμη μου, οι όποιες σοκαριστικές σκηνές τους είναι απολύτως δικαιολογημένες σεναριακά, απολύτως ενταγμένες δραματουργικά και κυρίως έχουν αποδοθεί με εξαιρετική αισθητική. Γι' αυτούς ακριβώς τους λόγους θεωρώ πως δεν προσβάλλουν τον θεατή. Ίσως όταν κάποιος βλέπει αποκομμένες σκηνές σ' ένα βίντεο, στέκεται μόνο σ' αυτό και σοκάρεται, γιατί δεν μπορεί να συνεκτιμηθεί με το όλον. Οπότε θα συνιστούσα να μην αναλωθεί κανείς σε κάτι τέτοιο κι αν πραγματικά ενδιαφέρεται, να δει ολόκληρη την ταινία.

Το λέω γιατί υπάρχουν κι άλλα βιντεάκια με σκηνές από την ταινία. Και απορώ πως αυτά δεν τα έχει λογοκρίνει το You Tube, και λογοκρίνει ένα τρέιλερ όπως αυτό του Nymphomaniac. Μήπως γιατί η "Αυτοκρατορία των Αισθήσεων" είναι πλέον κάτι ευρέως αποδεκτό? Είναι τέχνη? Είναι κλασσικό? Ό,τι ταμπελίτσα και να του βάλει κανείς ή ό,τι ταμπαλίτσα και να βάλει στο "Baise moi", η ουσία είναι πως κανείς δεν μπορεί να ξέρει από τώρα τι ταμπελίτσα θα "απονεμηθεί" στο Nymphomaniac. Μπορεί να το μουτζώνουμε με πόδια και με χέρια που φάγαμε τόσες ώρες από τη ζωή μας, μπορεί να γίνει κλασσικό αριστούργημα, μπορεί να είναι παντελώς αδιάφορο... όλα παίζουν... Αλλά άσε να το δούμε πρώτα ρε παιδάκι μου!

Πέμπτη, 24 Οκτωβρίου 2013

Η κατάρα του να σε πνίγει το δίκιο σου και να μην σε πιστεύει κανείς!

Έχω ακούσει κι αν έχω ακούσει για τους Σκορπιούς... Σαν αυτό που άκουσα όμως χθες το βράδυ από τον ανηψούλη μου... ΔΕΝ Υ-ΠΑΡ-ΧΕΙ!!! Νομίζω πως αυτός ο Σκορπιός τους ξεπέρασε όλους! Γιατί... ήταν κανονικός, αναθεμά τον, όχι στο ζώδιο! Και νά 'ναι καλά το παιδάκι πού 'ρθε να μας πει τον πόνο του και ξεχάσαμε τους δικούς μας. (Ό,τι θα γελούσα έτσι χτες στην κατάσταση που ήμουν... και εγώ και όλοι δηλαδή με τα όλα όσα ζούμε - γιατί να γράφω γι' αυτά???) Υπάρχει δε και σχετικό βίντεο-καταγγελία, αλλά για ευνόητους λόγους δεν μπορώ να το ανεβάσω. Θα το μεταφέρω όσο πιο πιστά μπορώ, να γελάσει και κανένας άλλος, αρκετά με τις μαυρίλες:

Κάτω από το πατρικό μου μένει η ξαδέλφη μου και ο μικρός της (νήπιο πήγε φέτος), ο οποίος ανεβοκατεβαίνει αβέρτα πλέον, ειδικά άμα ξέρει ότι είναι εκεί και ο δικός μου. Ίνδαλμα τον έχει λόγω διαφοράς ηλικίας όπως φαντάζεστε.

Είμαι σε άλλο δωμάτιο και ακούω το... νήπιο! να λέει - ΕΞΑΛΛΟΣ - στον δικό μου :

- Τους παράτησα κι έφυγα! Τέρμα, δεν ξαναπατάω! Δεν θα με ξαναδούν ποτέ! Ούτε εγώ θέλω να τους ξαναδώ! Να μείνω εδώ?
- ... (προφανώς έχει μείνει σπήτσλεςς)

Πετάγομαι εγώ στο δωμάτιο - και καλά τυχαία - και τον πλευρίζω.

- Τι έγινε Γ. μου, τι έπαθες?
- ΕΧΩ ΤΗΝ ΠΙΟ ΚΑΚΙΑ ΜΑΜΑ ΤΟΥ ΚΟΣΜΟΥ!!!!!!!!!
- Εγώ για καλή την ήξερα... τι σου έκανε?
- Μου πήρε τον κουμπαρά μου!
- Γιατί? Έτσι, στα καλά καθούμενα?
- Για να φτιάξουν με τα λεφτά ΜΟΥ, το αυτοκίνητο του νονού!
- Γιατί, δεν είχε λεφτά ο νονός και του τα δανείσατε?
- Όχι. Γιατί, λένε, εγώ το χάλασα!
- Πως το χάλασες?
- ΔΕΝ ΤΟ ΧΑΛΑΣΑ ΕΓΩ, ΔΕΝ ΦΤΑΙΩ ΕΓΩ ΚΑΙ ΔΕΝ ΜΕ ΠΙΣΤΕΥΟΥΝΕ!!!!!!!
- Ηρέμησε, αγάπη μου, πες μου και μένα πως γίνανε τα πράγματα... Εγώ εσένα θα πιστέψω!
- Ήταν πάνω στο δέντρο ένας σκορπιός...
- ΣΚΟΡΠΙΟΣ?????? ΠΟΥ, ΑΥΤΟ????????
- Στον Πόρο...
- Είχε σκορπιό σε δέντρο στον Πόρο????????
- ΝΑΙ, ΣΟΥ ΛΕΝΕ!!!!!!!!!!!!
- Καλά, καλά, συγνώμη, είχε... για πες...
- Και που λες, ήθελα να δω εγώ αν οι σκορπιοί τσιμπάνε. Και πήγα κι έβαλα το δάχτυλο μου κοντά κι αυτός μου το τσίμπησε. Και θύμωσα και του πέταξα μια πέτρα. Αλλά αυτός την έπιασε και...
- Ο σκορπιός έπιασε την πέτρα?
- ΝΑΙ!!!! Και την πιάνει που λες την πέτρα και μου την πετάει πίσω! Και σκύβω εγώ να μη με πετύχει και αντί να μου έρθει η πέτρα στο κεφάλι να χτυπήσω, πήγε η πέτρα κι έπεσε στο αυτοκίνητο του νονού! Τι, καλύτερα να μου είχε ανοίξει το κεφάλι ήταν?
- Όχι, παιδί μου, τι λες τώρα... Ίσα θα βάλουμε το κεφαλάκι σου με το παλιοαυτοκίνητο? Και δε μου λες... τα λεφτά γιατί τα ζήτησαν από σένα κι όχι από τον κουμπαρά του σκορπιού?
- Γιατί είχε φύγει μετά που πήγαμε να τους τον δείξω!
- Α, το δειλό...
- Ναι, έφυγε και την πλήρωσα εγώ, δεν με πιστεύει κανείς! Και μου έλεγε η μαμά "πες αλήθεια γιατί θα τα πληρώσεις από τον κουμπαρά σου" και της έλεγα "μα αλήθεια λέω, γιατί δεν με πιστεύετε" και μου λέει "ρε κερατά, θα σε φτιάξω εγώ" και μου πήρανε τα λεφτά μου! ΟΛΟ ΜΟΥ ΤΟΝ ΚΟΥΜΠΑΡΑ ΜΟΥ ΠΗΡΑΝΕΕΕΕΕΕΕΕΕΕΕΕ
- Ηρέμησε, ηρέμησε, δεν φεύγουν έτσι από τα σπίτια τα παιδάκια ... κάνε μου όμως μια χάρη... μπορείς να μου τα ξαναπείς όλα από την αρχή πως έγιναν, αλλά να έχω ανοιχτή την κάμερα του κινητού τώρα? Το θέλω σε βίντεο αυτό...
- Γιατί ?
- Εεε... μήπως μας χρειαστεί σε κανά δικαστήριο...

Εννοείται πως δεν του τα χάλασαν τα λεφτά του κι απλώς τον τρόμαζαν, εννοείται πως η ξαδέρφη μου με μούτζωνε γιατί κατέβηκε και της είπε "η Στέλλα θα σε πάει στα δικαστήρια, ΝΑ ΜΑΘΕΙΣ!" κι εννοείται πως όταν τους το έδωσα όλο σε βίντεο μ' ευχαριστούσαν, κλαίγοντας από τα γέλια... Γιατί στο βίντεο κάνω τη δημοσιογράφο και τον καθοδηγώ με ερωτήσεις... Τύφλα νά 'χει ο ALPHA με τους προστατευόμενους μάρτυρες! (κι εννοείται ότι στο τέλος τον "έβαλα" να πει "φιλάκια, μαμάααα!!!")

ΠΟΙΑ ΠΑΣΙΓΝΩΣΤΗ BLOGGER ΤΣΙΜΠΗΘΗΚΕ ΑΠΟ... ΚΟΥΝΟΥΠΙ (!!!) ΕΝΩ... ΠΟΤΙΖΕ!!!!!!!

(Η χρονικά άσχετη αυτή ανάρτηση είχε γραφτεί όταν ήταν επίκαιρη και είχα ξεχάσει να την ανεβάσω. Τώρα που μπήκα να γράψω την επόμενη, τη θυμήθηκα...)


(... ότι θα ‘βρισκα και φωτό να ταιριάξω μ’ αυτόν τον τίτλο που σκέφτηκα...) 

Πολλές φορές αναρωτιέμαι ποιοί είναι αυτοί που αγοράζουν κουτσομπολίστικα περιοδικά ή διαβάζουν τα αντίστοιχα sites ή παρακολουθούν Τατιάνες και άλλα πρωινάδικα/μεσημεριανάδικα. Είναι τόσο ανησυχητικά μεγάλη μερίδα, ρε γαμώτο... Αλλιώς πώς – όχι απλώς συντηρούνται αλλά – πλουτίζουν όλα αυτά τα εκτρώματα!

Δεν είναι καινούργιο φαινόμενο η ενασχόληση με τα προσωπικά των διασημοτήτων. Θυμάμαι να βλέπω σε – ρετρό πλέον – περιοδικά, άρθρα για τους γάμους ή τα διαζύγια των Βουγιουκλάκη, Καρέζη, κλπ, ή υπόνοιες για φλερτ ποδοσφαιριστών με βεντέτες της εποχής. Οι στήλες θεωρούνταν «κοσμικές», κι άιντε να δεχτώ πως μία γαμήλια τελετή είναι κοσμικό γεγονός. Επίσης να δεχτώ την ερμηνεία πως οι φτωχές-πλην-τίμιες κορασίδες αρέσκονταν στο να φαντασιώνονται πως αφού κι αυτές είναι τσαχπίνες και ναζιάρες, κάλλιστα θα μπορούσαν να έχουν την τύχη της Βουγιουκλάκη μια μέρα των ημερών. Ή οι ατυχήσασες σύζυγοι πως δεν έχουν κάποιο κουσούρι, αφού, να!, κι η Καρέζη χώρισε, συμβαίνουν και στις καλύτερες αυτά.

Σήμερα, με την πληθώρα, τόσο των «κατασκευασμένων επωνύμων», όσο και των αντίστοιχων μέσων προβολής αυτών, η είδηση αυτή καθαυτή, απέχει παρασάγγας από τις ειδήσεις του πάλαι ποτέ. Δεν υπάρχουν σταρ του βεληνεκούς των προαναφερομένων και οι υπάρχοντες-ουσες ΠΟΣΕΣ φορές πια να παντρευτούν και να χωρίσουν? Άρα κατασκευάζουν ειδήσεις από το τίποτα για τους υπάρχοντες «επωνύμους» και δημιουργούν παράλληλα, επίσης από το τίποτα, καινούργιους «επωνύμους». Ό,τι να ‘ναι, αρκεί να τζιράρει το μαγαζί.

Αποτέλεσμα? Όλα αυτά τα εμετικά που μας βομβαρδίζουν. Φάνηκε το βρακί ενός ξέκωλου - που παλεύουν σώνει και ντε να την κάνουν διάσημη μπας κι ανέβει η ταρίφα της βίζιτας – την ώρα που ήταν στην πίστα, και το κάνουν κύρια είδηση με πέντε μέτρα θαυμαστικά στον τίτλο. Όταν δε, είναι ήδη κάποιος-α γνωστός καλλιτέχνης, αλλά δεν τους κάνει την χάρη να «παραστρατήσει» με κάποιον τρόπο, κάνουν είδηση την απλή καθημερινότητα.

Η ΜΥΡΤΩ ΑΛΙΚΑΚΗ
ΦΟΡΩΝΤΑΣ ΜΑΓΙΩ, 
ΣΕ ΠΑΡΑΛΙΑ ΤΗΣ ΚΡΗΤΗΣ,
ΜΕ ΤΑ ΠΑΙΔΙΑ ΤΗΣ!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!

Τι λε ρε παιδί μου!!! Συγκλονιστικό!!! Ανατριχιαστικό!!! Από πού να το πρωτοπιάσεις, δηλαδή, ένας τίτλος – τρεις ειδήσεις!!! (κατά το πέντε κρίκοι – ένα τάλιρο). 1. Ελληνίδα με επίθετο σε –άκη βρίσκεται καλοκαιριάτικο στην Κρήτη!!!!! 2. Κυκλοφορεί σε παραλία φορώντας μαγιώ και όχι μπουργκίνι!!!!!! 3. Αντί να πάρει στις διακοπές της τα παιδιά του γείτονα, πήρε τα δικά της!!!!!!!!!!!!!!!!!! Μιλάμε, γύρισε ο κόσμος μου ανάποδα, σαν να μου τράβηξαν το χαλί κάτω απ’ τα πόδια, ένα πράμα...!!! 

Το πρωί στο τραίνο για το γραφείο, διάβαζε μία δίπλα μου ένα περιοδικό. Ήταν αρκετή ώρα στην ίδια σελίδα και δεν κρατήθηκα, γύρισα να δω τι την έχει απορροφήσει έτσι. Πάνω αριστερά έγραφε SOCIAL MEDIA. Η υπόλοιπη σελίδα ήταν μοιρασμένη σε καρεδάκια, τύπου φωτό-επεξήγησηαπόκάτω. Πρόλαβα να δω τα δύο πρώτα, πριν τη γυρίσει. Το ένα είχε φωτό τη Μενεγάκη να κάθεται σε κάποιο τραπέζι κι έλεγε ότι χαλαρώνει πριν αρχίσει η εκπομπή της. Το άλλο είχε φωτό κάτι σαν λουκουμάδες. Δεν μου φάνηκαν αναγνωρίσιμοι/επώνυμοι, αλλά μου λύθηκε η απορία της δημοσίευσής τους, όταν διάβασα από κάτω ότι η Βανδή ήταν πολύ χαρούμενη, γιατί βρήκε μία ελεύθερη μέρα κι έτσι έκατσε κι έφτιαξε ντόνατς. Μάλιστα. Αυτά όλα τα είδα με μία κλεφτή ματιά. Η ΓΚΟΜΕΝΑ ΤΙ ΣΤΟ ΔΙΑΟΛΟ ΔΙΑΒΑΖΕ ΤΟΣΗ ΩΡΑ???????? ΑΛΛΑ 4 ΚΑΡΕΔΑΚΙΑ ΝΑ ‘ΤΑΝ?????????????? Τα οποία υποθέτω θα ήταν αντίστοιχης (υψίστης!) σημασίας. Νά ‘χε και τη συνταγή των ντόνατς από κάτω, να το καταλάβω! Θες να δεις «πως διάολο τους κάνει τους γαμημένους τους λουκουμάδες και τους λέει ντόνατς αυτή η σκρόφα, κι έχει τον Ντέμη, γιατί έτσι όπως τους κάνω εγώ, έχω τον Αρτέμη»! Ε, μα, τι να πω, Παναΐα’μ...

Και ΟΚ, το σύστημα αυτό κάνει και μοσχοπουλάει. Ο κόσμος πως έχει τσιμπήσει και τα «ρουφάει» φανατικά? Ποια νεύρωση του ξύνει? Ποιον ευσεβή πόθο του καλλιεργεί? Τι ντόπα είναι αυτή και τι ταξιδάκια τους στέλνει, που όταν τη συνηθίσουν θέλουν όλο και περισσότερη/σκληρότερη δόση? Ποιοι είχαν την αυταπάτη ότι αυτό το ντοπαρισμένο από χρόνια κοπάδι στην ανθρωποφαγία, θα μποϋκοτάριζε το Πρώτο Θ-αίμα? Όταν από την εξάρτηση και το στερητικό, σνιφάρουν μέχρι ζάχαρη άχνη, και ξέρουν ότι με το πρωτοσέλιδό του θα τους σερβίρει καθαρή κόκα, δεν θα τσακιστούν να το αγοράσουν? Πόσο μάλλον που για να ολοκληρωθεί το δίπτυχο «άρτον και θεάματα», τους κερνάει και μερικά ψώνια Super-Market.

~     ~     ~     ~     ~

Υ.Γ. Στην αγαπημένη μου στήλη ΜΙΚΡΟΠΡΑΓΜΑΤΑ του Άρη Δημοκίδη στην Lifo έχω πετύχει κάποιες φορές – και ομολογουμένως γελάσει πολύ όπως όλοι – την αναδημοσίευση κοσμικής στήλης από εφημερίδα της Ξάνθης. (Ενδεικτικά άφησα το link σ’ αυτήν – υπάρχουν κι άλλες στ’ αριστερά της σελίδας με «ΣΧΕΤΙΚΟ ΠΕΡΙΕΧΟΜΕΝΟ»). Το αστείον του πράγματος, συμπυκνώνεται στον εξής υπέρτιτλο (κοπιάρω): Καθημερινοί άνθρωποι αντιμετωπίζονται σαν διασημότητες στην κοσμική στήλη της εφημερίδα της Ξάνθης "ΜΑΧΗΤΗΣ".
 
Κάνουμε κάτι όλοι μαζί? Φανταστείτε ότι όπως βλέπει η Ελλάδα την Ξάνθη και τις διασημότητές της, βλέπει αντίστοιχα ο δυτικός πολιτισμός την Ελλάδα με τη Μενεγάκη και τη Βανδή. Τώρα φανταστείτε – επίσης αντίστοιχα – ότι βλέπει τον δυτικό πολιτισμό με τις Καρντάσιαν, ένας άλλος πλανήτης του ηλιακού μας συστήματος... και μετά αυτόν, ένας πλανήτης άλλου ηλιακού συστήματος...

Πέμπτη, 26 Σεπτεμβρίου 2013

ΠΟΙΝΙΚΟΠΟΙΕΙΤΑΙ Ο ΑΝΕΓΚΕΦΑΛΙΣΜΟΣ?

 Τη φωτό την πήρα από εδώ

Έχω ένα (μεταξύ άλλων...) θέμα. Μπορώ να δείξω ασύλληπτη ψυχραιμία στα "τεράστια" και να πάθω νευρικό κλονισμό με τα "πταισματάκια". Πάντα το είχα. Όση δουλειά κι αν ρίχνω με τον εαυτό μου για να γίνομαι (αυτό που εγώ εκτιμώ) καλύτερος άνθρωπος, δεν έχω πάντα -  είτε άμεσα είτε επαρκή -  αποτελέσματα. Εκνευρίζομαι λοιπόν αφάνταστα με τον εαυτό μου όταν "το χάνω" για μικροπράγματα. Πάντα εκ των υστέρων "με μαλώνω" και λέω "πάλι τό 'κανες, πάλι θα σου ερχόταν εγκεφαλικό για το τίποτα!", όμως δεν μπορώ με τίποτα να κοντρολάρω το πριν.

Έχω πολύ θυμό συσσωρευμένο. Πολύ. Πάρα πολύ. Ασκούμαι καθημερινά στη διαχείρισή του, ευτυχώς με πολύ καλά αποτελέσματα. Εννοείται πως όλη μου η κατάσταση έχει επιδεινωθεί από την κατάσταση που βιώνουμε τα τελευταία χρόνια, αλλά εμένα υπήρχαν πράγματα που πάντα μ' εξαγρίωναν. Δεν αντέχω την αγένεια, την αυθάδεια, το θράσος, τους κακούς τρόπους, όπως θέλετε πείτε τα. Δεν έχω ζήσει μακροχρόνια στο εξωτερικό, μπορεί να είναι κι αλλού ή παντού έτσι, αλλά επειδή εδώ υπέφερα, με τους Έλληνες τά 'βαζα. Αλλά πάλι δεν είναι όλοι οι Έλληνες έτσι. Τα "βλάχοι, καράβλαχοι, μπουρτζόβλαχοι, γυφταραίοι, κλπ", δεν θα κρίνω πως έχουν επικρατήσει για να χαρακτηρίζουν αυτήν την σιχαμερή μερίδα Ελλήνων, πάντως είναι ρατσιστικά, από τη στιγμή που στοχεύουν κατά κύριο λόγο στην καταγωγή. Όχι, υπάρχουν πλείστα παραδείγματα εξαιρετικών ανθρώπων απ' όλα τα μέρη της Ελλάδας, κι είναι άδικο. Τα τελευταία χρόνια, επικρατεί το "Ελληναράς-άδες", που κάπως πιο καλά με βόλεψε, γιατί ξέρουμε όλοι ποιούς ακριβώς Έλληνες εννοούμε, και δεν τους παίρνει όλους η μπάλα. Πάλι όμως ... η ρίζα της λέξης με προβλημάτιζε. Μετά μ' άρεσε πολύ ο "κάγκουρας", το οποίο δεν γνωρίζω πως προέκυψε ετυμολογικώς, αλλά... μια χαρά με βόλεψε ως μία λεξούλα, από το να λέω κάθε φορά "μα τον μπουρτζόβλαχο, οχιδηλαδηοτιεχωτιποταμετουςεπαρχιωτεςισαισαεχωπολλουςκαταπλητικτικουςφιλους...". Ήταν και κουραστικό και παρεξηγήσιμο. (Όπως οι βρισιές "πούστης" & "πουστιά", τις οποίες εδώ και χρόνια έχω απομονώσει απ' οτιδήποτε αφορά σεξουαλικό προσανατολισμό, αλλά όσο δεν το έχουν κάνει κι οι υπόλοιποι, πάλι πρέπει να εξηγώ τι εννοώ ακριβώς).

Τρελαινόμουν με τους κάγκουρες στα ΜΜΜ, στους δρόμους, στους δημόσιους χώρους, στις υπηρεσίες, ΠΑΝΤΟΥ. Οι μόνες φορές που δεν κρατήθηκα και "τσίμπησα" με τσακωμούς ήταν όταν ένιωθα πως βάλλεται κάποιος αδύναμος. Τά 'χω γράψει εδώ κατά καιρούς, αλλά είναι ένα ελάχιστο δείγμα. Όσοι με γνωρίζουν προσωπικά, ξέρουν ένα σκασμό άλλα, γι' αυτό συνήθως λέω "να δω πότε θα πάω απ' τ' άδικο, που όλο πάω κι ανακατεύομαι". Αν ήμουν λοιπόν πάντα έτσι, εύκολα φαντάζεται κανείς σε τι ύψη έχουν φτάσει τα "κόκκινά μου" στα χρόνια της κρίσης. Επίτηδες δεν λέω οικονομικής, γιατί κοντεύει νά 'ναι το λιγότερο το οικονομικό κομμάτι... Της ευρύτερης κρίσης, λοιπόν.

Ο κόσμος παντού είναι με "λυμένο το ζωνάρι" που λέμε. Κοιτάς γύρω σου από τι αρπάζονται καθημερινά και στήνουν τρελλούς καυγάδες, που λες αρκετές φορές τη μέρα "κοίτα που θα γίνει κανά κακό για το τίποτα, τώρα". Όλοι ξεσπούν κατά αλλήλων. Φρικτοί τρόποι, βρισιές, υψωμένες γροθιές, ουρλιαχτά... Κι έρχεσαι και λες, εδώ γίνονται όλα αυτά γύρω μου, να απορώ και να χαλιέμαι για το τι μυαλό κουβαλάνε οι κάγκουρες που δεν μ' αφήνουν να βγω από το μετρό, επειδή ορμάνε να μπουν και να προλάβουν να κάτσουν? ¨Η αυτοί που στέκονται ατάραχοι αριστερά στις κυλιόμενες? Άμα βουτήξω κανέναν, θα είμαι μια ακόμη από τα θύματα της κρίσης που ξεσπάει τα προβλήματά της στον πλησίον της για ασήμαντη αφορμή. Και κρατιέεεεμαιαιαιαι...

Σήμερα, όπως κάθε μέρα, ξεκίνησα το πρωινό μου με καφέ και ειδήσεις στο διαδίκτυο. Προσπαθώ να είμαι όσο μπορώ επιλεκτική στο τι διαβάζω, ώστε να αποφύγω τον γνωστό οχετό. Ευτυχώς έτσι κι αλλιώς απέχω συνειδητά από facebook, twitter, κλπ, οπότε γλιτώνω τα παντός είδους "ΨΩΦΑ ΣΚΗΛΑ" που επικρατούν. Εννοείται ότι το μεγαλύτερο μέρος της προσοχής μου στρέφεται στο μείζον γεγονός των ημερών. Παρακολουθώ με ενδιαφέρον τις εξελίξεις, ελπίζοντας μήπως έστω και τώρα αλλάξει κάτι. (Λέω "έστω και τώρα", γιατί για πολλούς έχει προφανώς μεγαλύτερη αξία η ζωή ενός έλληνα από ενός αλλοδαπού - εγώ πάντως δεν είχα λυπηθεί λιγότερο για τον Μπαγκλαντέζο, π.χ., που πήγαινε με το ποδηλατάκι του για το μεροκάματο και τον φάγανε). Εξυπακούεται πως έχω φρικάρει για το παιδί, έχω φρικάρει με τις διάφορες αποκαλύψεις, έχω τιχειρότεροαπότοφρικάρειυπάρχει με το Πρώτο Θέμα, γενικώς... φρικάρω. Αλλάαα... διατηρώ την ψυχραιμία μου. Δεν "έσπασα" προβαίνοντας σε δακρύβρεχτες αναρτήσεις, δεν "ξεσπάθωσα" σε συζητήσεις με φίλους, δεν "επαναστάτησα" από τον καναπέ μου σχολιάζοντας σε σχετικά άρθρα και τα συναφή.

Διαβάζω λοιπόν το πρωί αυτό κι αυτό και ειδικά με του Δήμου, "κολλάω" χοντρά. Σαν επιφοίτηση μού 'ρθε. Αυτό!, λέω στον εαυτό μου, ΑΥΤΟ ΕΙΝΑΙ: ΚΑΡΑΦΑΣΙΣΤΑΡΙΑ ΕΙΝΑΙ! Είναι η πιο τέλεια "ταμπέλα", τους χαρακτηρίζει απόλυτα και δεν είναι ρατσιστική, καθώς μπορούν να έχουν οποιαδήποτε καταγωγή, φυλή, θρήσκευμα, σεξουαλικότητα, τα πάντα! Αυτό το τόσο τρομακτικό και τόσο αληθινό, "ζουν ανάμεσά μας". Κι έχουν πληθύνει ανησυχητικά. Ή εκδηλώνονται πιο άφοβα?

Κρατώντας από όλο το κείμενό του τη φράση "Οι πολλοί μικροί φασισμοί οδηγούν στο μεγάλο. Φαίνεται αστείο να μιλάμε για κώδικες ευγένειας - όταν γίνονται δολοφονίες." αρχίζω να νιώθω ένα τύπου "και η Στέλλα είναι 'ντάξει". Νιώθω να απενοχοποιούμαι λιγουλάκι, να αισθάνομαι πως αδίκως αυτομαστιγώνομαι για το ΠΟΣΟ μου φταίνε όλα αυτά, ΣΕ ΤΙ ΒΑΘΜΟ ενοχλούμαι. Πως δεν είμαι "κόρη ναυάρχου, μιλάτε μου στον πληθυντικό" επειδή στραβώνω που κυκλοφορούν γύρω μου υπάνθρωποι, οι οποίοι δυσκολεύουν τη ζωή μου (ή και τη διάθεσή μου, βρε αδερφέ!) με τη φασιστοσυμπεριφορά τους.

Δεν περίμενα όμως τόσο σύντομα, για την ακρίβεια το ίδιο απόγευμα, να "σπάσω" μ' έναν από τους "μικρούς φασισμούς", ενώ κρατήθηκα με το αποτρόπαιο έγκλημα. Κι όμως... Ένα τόσο δα μικρό περιστατικό, με οδήγησε να κάτσω ν' αναρτήσω σήμερα όλα τούτα. Ή πιο σωστά, με πυροδότησε.

Κυλιόμενες σκάλες - έξοδος σταθμού ηλεκτρικού. Στέκομαι δεξιά και μπροστά μου είναι μόνο ένας. Πίσω ουρά. Αριστερά μας ανεβαίνει κόσμος. Ξαφνικά σταματάει η σκάλα. Βλάβη? Διακοπή? Ούτε ξέρω, ούτε με νοιάζει. Περιμένω ν' αρχίσει ν' ανεβαίνει με τα πόδια ο μπροστά μου, για να προχωρήσουμε κι όλοι οι από δεξιά. Ακούνητος. Δεν μπορώ να καταλάβω το λόγο, αλλά κοιτάω μπας και μπορώ να την κάνω από αριστερά. Γεμάτες οι σκάλες. Στρέφω πάλι το βλέμμα μου μπροστά. Ο τύπος στέκεται σαν να μη συμβαίνει τίποτα. Ε, λέω, θά 'ναι αφηρημένος ο άνθρωπος, ας του μιλήσω. Και ξεκινάει το σουρεάλ το ίδιο:

- Κύριε? Κύριε, συγνώμη... ΚΥΡΙΕΕΕ???? Κύριε, έχει σταματήσει η σκάλα... ΚΥΡΙΕΕΕ!!! (με τα κεφαλαία, δεν "του φωνάζω", απλά μιλάω πιο δυνατά μήπως δεν ακούει από τη φασαρία)
- (Γυρνάει και με κοιτάει χωρίς να κουνιέται, με ύφος "σε μένα μιλάς?")
- Κύριε? Θα προχωρήσετε?
- ΚΑΙ ΓΙΑ ΔΕ ΜΠΑΣ ΑΠΌ ΔΙΠΛΑ? (με κίνηση χεριού να δείχνει την αριστερή "λωρίδα", αλλά ταυτόχρονα ως κίνηση ήταν σαν το "μη σου τραβήξω καμιά ξανάστροφη", δεν ξέρω πως αλλιώς να σας το περιγράψω, ελπίζω να σας έρχεται η εικόνα)
Οι πολλοί μικροί φασισμοί οδηγούν στον μεγάλο. Φαίνεται αστείο να μιλάμε για κώδικες ευγένειας – όταν γίνονται δολοφονίες. Πηγή: www.lifo.gr

Παθαίνω ένα τέτοιο σοκ από το παράλογο του πράγματος, που προσπαθώ να μιλήσω και βγαίνουν για λίγα δευτερόλεπτα μόνο "αβαβάου-παπαπάου", ενώ κουνάω απελπισμένα τα χέρια μου, έχω γουρλώσει μάτια κι ανεβάζω πίεση. Μετά ξεσπάω. Δεν χρειάζεται να περιγράψω το πώς. Ας βάλει όποιος θέλει τον εαυτό του στη θέση μου. ΤΟ ΑΤΟΜΟ, ΚΑΘΕΤΑΙ ΚΑΙ ΠΕΡΙΜΕΝΕΙ, ΤΙ????????? ΤΙ, ΟΜΩΣ????????????????? ΣΕ ΣΤΑΜΑΤΗΜΕΝΗ ΚΥΛΙΟΜΕΝΗ!!!!!! Και στραβώνει κιόλας!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!! Αν ήταν κανένας που τού 'χε πει "τσα-πρρρρρρρρρ, άιντε ρέεεεεεεϊ, προχώρααααααα", μπορεί και νά 'χε ξεκουνηθεί - σου λέει "πιο τρελλός είναι αυτός από μένα". Αλλά μία ευγενική κοπέλα, φαίνεται τού 'κανε για εύκολος στόχος. Βέβαια όταν είδε από την "κοπελίτσα" αλλαγή Τζέκυλ-Χάιντ σε dt, ζήτησε και συγνώμη, αλλά γιατί να πρέπει να φερθούμε έτσι για να μας υπολογίσουν?

Ρε παιδιά, το διανοείστε? Δεν μπορώ να το χωνέψω, το φυσάω και δεν κρυώνει! Έχω δει κι αν έχω δει, έχω ακούσει κι αν έχω ακούσει... Ε, σε παραλογισμό, δεν νομίζω να έχω συναντήσει παρόμοιο περιστατικό! Αφού συνήθως, οι καφροκαγκουροφασίστες, έχουν και μια απάντηση να σου δώσουν, όσο τραβηγμένη κι αν είναι. Αυτός δεν μπορούσε να πει τίποτα! Στρίγγλιζα, "πες μου μια λογική εξήγηση για το τι κάνεις στεκούμενος εδώ, τιιιιιιιιι??????" και με κοίταζε σα χαμένος.

Την περασμένη εβδομάδα, π.χ., βοηθούσα έναν τυφλό να βγει από το σταθμό της Ομόνοιας στην έξοδο που ήθελε. Βλέπω ένα πρωτόζωο νά 'ρχεται καταπάνω του. Του κάνω νοήματα με τα χέρια, ώστε να μην μιλήσω και με ακούσει ο τυφλός. Μάταια. Ντουγρού αυτός. Πέφτει πάνω μας, γιατί περίμενε να κάνει ο άλλος στην άκρη φυσικά, μαγκιά και καλά, κι όπως πάει να αγριέψει, βλέπει εμένα να τον κοιτάω δολοφονικά και με νοήματα να εξηγώ ότι ο κύριος ΔΕΝ ΒΛΕΠΕΙ. Το πρωτόζωο, απάνταει μεγαλοφώνως στα νοήματά μου - θεωρώντας ίσως πως ο τυφλός δεν ακούει? παίζει κι αυτό, πέραν του στ' αρχίδια μου κι αν ακούσει - "ε, άμα δεν βλέπει να κρατάει μπαστουνάκι!". Ταράζεται ο καημένος δίπλα μου, και προλαβαίνω εγώ και λέω όσο πιο ψύχραιμα μπορώ "μα... κρατάει!". Για να λάβω με ακόμα πιο τσαμπουκαλέ ύφος την υπέροχη απάντηση: "Ε κι εγώ που θες να το δω, πας καλά, θα κοιτάω εγώ ποιος κρατάει τι? Ώχουουουουου...." και φεύγει σιχτιρισμένος. Σεβάστηκα τον δόλιο τον άνθρωπο που είχε την αυταπάτη ότι μπορεί ένας τυφλός να περπατήσει στην Αθήνα, μού 'λεγε κιόλας "ηρεμείστε, δεν πειράζει, δεν έγινε και τίποτα", οπότε τ' άφησα να πάει στο διάολο.

Αυτό που θέλω να πω όμως, είναι ότι ακόμα κι αυτό το κάθαρμα, είχε μία απάντηση. Τρελλή? Παλαβή? Εξωφρενική? Για το δικό του σύμπαν όμως, τον έπνιγε το δίκιο του! "Δε φτάνει που έπεσε πάνω μου το στραβάδι, θα με κατηγορήσει κι από πάνω!" ΟΚ... οκ... ΑΥΤΟΣ Ο ΣΗΜΕΡΙΝΟΣ ΟΜΩΣ????? ΔΕΝ ΕΙΧΕ ΔΙΚΙΟ ΣΕ ΚΑΝΕΝΑ ΣΥΜΠΑΝ, ΟΥΤΕ ΚΑΝ ΣΤΟ ΔΙΚΟ ΤΟΥ! ΔΕΝ ΕΙΧΕ ΤΙ ΝΑ ΠΕΙ.

Ο φασίστας δεν αντέχει να παραδεχτεί λάθος και να ζητήσει συγνώμη. Το θεωρεί αδυναμία. Δεν μιλάει στον πληθυντικό ευγενείας, το θεωρεί δουλικότητα. Όλοι οι στοιχειώδεις τρόποι κοινωνικής συμπεριφοράς θεωρούνται "γυναικουλίστικοι". Ο "μάγκας" είναι αυτός που μιλάει στον ενικό και με απαξιωτικό ύφος. Έτσι νομίζει ότι δείχνει ανώτερος. Είδατε στα λινκς, το βιντεάκι από το δημοτικό συμβούλιο της Θεσσαλονίκης? Η παρατήρηση για το παντελόνι γίνεται στον ενικό και σε αγοραίο τόνο. Ο νεαρός όμως απαντά χαμογελαστά και στον πληθυντικό. Ποιος είναι ανώτερος? Ο φασίστας, όταν του υποδείξεις το λάθος του ή ακόμα-ακόμα όταν πάει να το αντιληφθεί από μόνος του, προσπαθεί να σου επιτεθεί πρώτος και να σε βγάλει εκείνος λάθος. Είναι αυτός που αντί ν' απαντήσει σ' αυτό που του λες, σου λέει "γιατί εσύ που το και το???". Ψάχνει πως να σε μειώσει για να μην νιώσει ο ίδιος μειωμένος. Πάλι μού 'ρθε παράδειγμα τώρα:

Γηπεδάκια παιδικού ποδοσφαίρου. Πάντα κάποιοι προλαβαίνουν καρέκλες κοντά στα σύρματα και πάντα κάποιοι ξύπνιοι μπαίνουν όρθιοι μπροστά. Παρατηρούσα. Όταν κάποιος έλεγε "εεεε, άκρηηη!!!" ο όρθιος τσακιζόταν να φύγει. Όταν κάποιος έλεγε "συγνώμη, έχετε σταθεί ακριβώς μπροστά μου και δεν βλέπω" ο άλλος στράβωνε κι απαντούσε τύπου "να πας πιο κει, δεν 'ν' δικό σου το γήπεδο, δεν φτάνει που κάθεσαι, να σηκωθείς κι εσύ άμα θες" κι άλλα τέτοια όμορφα. Μια μέρα πρόσεξα ότι ένας κύριος της ομάδας μας που συμπαθούσα πολύ, έπιασε κουβέντα μπροστά στα σύρματα και έκλεισε την ορατότητα σε κάποιος καθήμενους. Μόλις άκουσε τις παρατηρήσεις, αμέσως πετάχτηκε και είπε "ωπ! χίλια συγνώμη, δεν το είχα καταλάβει" και πήγε άκρη. Κατάλαβα ότι δεν τον συμπαθούσα τυχαία, ήταν "δικός μου".

Πολλές φορές θα τύχει να κάνουμε κάτι άστοχο. Αυτό που μας ξεχωρίζει είναι ότι κάποιοι το κάνουμε από λάθος/αμέλεια, και μόλις το αντιληφθούμε φερόμαστε αναλόγως. Αυτός που "το κάνει και στ' αρχίδια του", βγάζει μάτι. Καρφώνεται από την απάντηση στην παρατήρηση. Ο φασίστας έχει όλη αυτήν την κομπλεξάρα του "δεν θα μου την πεις εσύ εμένα, δεν είσαι καλύτερος από μένα". Και δεν φοράει πάντα μαύρη μπλούζα με στρατιωτικό παντελόνι, ούτε έχει ξυρισμένο κεφάλι ή μαλλί αλά 1821. Μπορεί να φοράει κοστούμι και γραβάτα ή Σανέλ ταγιεράκι.

Αυτοί που παίρνουν μία ανθρώπινη ζωή, είναι κοινοί εγκληματίες του ποινικού. Περνούν στα χέρια της δικαιοσύνης (όταν αυτή υπάρχει σ' ένα κράτος). Όλους τους άλλους όμως δεν θα "τους μαζέψουν" ποτέ. Όλους όσους έχουν ένα τσακ περισσότερη ισχύ/εξουσία και φέρονται απάνθρωπα στους άλλους. Που μπορεί να είναι μάνα σε παιδί, σύζυγος προς σύζυγο, προϊστάμενος σε υφιστάμενο, καθηγητής σε μαθητή, δημόσιος υπάλληλος σε πολίτη, αρτιμελής σε ανάπηρο, ψηλός σε κοντό, ...., και τελειωμό δεν έχει.
9. Φασισμός υπάρχει παντού: στην οικογένεια, στο σχολείο, ακόμα και στο οδήγημα. Αυτός που σε κόβει μπαίνοντας μπροστά σου με σκληρή σφήνα τι είναι; 10. Οι διανοούμενοι σνομπάρουν την αστική ευγένεια. Όμως η ευγένεια δεν είναι τίποτα λιγότερο από τον σεβασμό του άλλου. Που τον σπρώχνεις για να μπεις την ώρα που βγαίνει από το μετρό ή το ασανσέρ. Που καπνίζεις μέσα στη μούρη του. 11. Οι πολλοί μικροί φασισμοί οδηγούν στον μεγάλο. Φαίνεται αστείο να μιλάμε για κώδικες ευγένειας – όταν γίνονται δολοφονίες. Αλλά ο άνθρωπος που σκοτώνει τον ύπνο σου βάζοντας τη μουσική του στη διαπασών – θα χτυπήσει κι εσένα όταν θα διαμαρτυρηθείς. Πηγή: www.lifo.gr

Η Παιδεία και η Αγωγή - δυστυχώς - δεν συνάδουν απαραίτητα με τη μόρφωση. Βρωμάει ο τόπος από μορφωμένους φασίστες. Οσο στερείται ο κόσμος Παιδείας και Αγωγής, τα φαινόμενα αυτά δεν θα εκλείψουν. Στον κλέφτη λες "απαγορεύεται να κλέβεις, πας φυλακή". Στον φονιά, το ίδιο. Στο μαλάκα, μπορείς να πεις "σου απαγορεύω να είσαι μαλάκας"? Άλλο τόσο μπορείς να το κάνεις με τον φασίστα...

9. Φασισμός υπάρχει παντού: στην οικογένεια, στο σχολείο, ακόμα και στο οδήγημα. Αυτός που σε κόβει μπαίνοντας μπροστά σου με σκληρή σφήνα τι είναι; 10. Οι διανοούμενοι σνομπάρουν την αστική ευγένεια. Όμως η ευγένεια δεν είναι τίποτα λιγότερο από τον σεβασμό του άλλου. Που τον σπρώχνεις για να μπεις την ώρα που βγαίνει από το μετρό ή το ασανσέρ. Που καπνίζεις μέσα στη μούρη του. 11. Οι πολλοί μικροί φασισμοί οδηγούν στον μεγάλο. Φαίνεται αστείο να μιλάμε για κώδικες ευγένειας – όταν γίνονται δολοφονίες. Αλλά ο άνθρωπος που σκοτώνει τον ύπνο σου βάζοντας τη μουσική του στη διαπασών – θα χτυπήσει κι εσένα όταν θα διαμαρτυρηθείς. Πηγή: www.lifo.gr
9. Φασισμός υπάρχει παντού: στην οικογένεια, στο σχολείο, ακόμα και στο οδήγημα. Αυτός που σε κόβει μπαίνοντας μπροστά σου με σκληρή σφήνα τι είναι; 10. Οι διανοούμενοι σνομπάρουν την αστική ευγένεια. Όμως η ευγένεια δεν είναι τίποτα λιγότερο από τον σεβασμό του άλλου. Που τον σπρώχνεις για να μπεις την ώρα που βγαίνει από το μετρό ή το ασανσέρ. Που καπνίζεις μέσα στη μούρη του. 11. Οι πολλοί μικροί φασισμοί οδηγούν στον μεγάλο. Φαίνεται αστείο να μιλάμε για κώδικες ευγένειας – όταν γίνονται δολοφονίες. Αλλά ο άνθρωπος που σκοτώνει τον ύπνο σου βάζοντας τη μουσική του στη διαπασών – θα χτυπήσει κι εσένα όταν θα διαμαρτυρηθείς. Πηγή: www.lifo.gr
9. Φασισμός υπάρχει παντού: στην οικογένεια, στο σχολείο, ακόμα και στο οδήγημα. Αυτός που σε κόβει μπαίνοντας μπροστά σου με σκληρή σφήνα τι είναι; 10. Οι διανοούμενοι σνομπάρουν την αστική ευγένεια. Όμως η ευγένεια δεν είναι τίποτα λιγότερο από τον σεβασμό του άλλου. Που τον σπρώχνεις για να μπεις την ώρα που βγαίνει από το μετρό ή το ασανσέρ. Που καπνίζεις μέσα στη μούρη του. 11. Οι πολλοί μικροί φασισμοί οδηγούν στον μεγάλο. Φαίνεται αστείο να μιλάμε για κώδικες ευγένειας – όταν γίνονται δολοφονίες. Αλλά ο άνθρωπος που σκοτώνει τον ύπνο σου βάζοντας τη μουσική του στη διαπασών – θα χτυπήσει κι εσένα όταν θα διαμαρτυρηθείς. Πηγή: www.lifo.gr
9. Φασισμός υπάρχει παντού: στην οικογένεια, στο σχολείο, ακόμα και στο οδήγημα. Αυτός που σε κόβει μπαίνοντας μπροστά σου με σκληρή σφήνα τι είναι; 10. Οι διανοούμενοι σνομπάρουν την αστική ευγένεια. Όμως η ευγένεια δεν είναι τίποτα λιγότερο από τον σεβασμό του άλλου. Που τον σπρώχνεις για να μπεις την ώρα που βγαίνει από το μετρό ή το ασανσέρ. Που καπνίζεις μέσα στη μούρη του. 11. Οι πολλοί μικροί φασισμοί οδηγούν στον μεγάλο. Φαίνεται αστείο να μιλάμε για κώδικες ευγένειας – όταν γίνονται δολοφονίες. Αλλά ο άνθρωπος που σκοτώνει τον ύπνο σου βάζοντας τη μουσική του στη διαπασών – θα χτυπήσει κι εσένα όταν θα διαμαρτυρηθείς. Πηγή: www.lifo.gr

Πέμπτη, 5 Σεπτεμβρίου 2013

DJUMB-A ΜΑΓΚΑΣ...


Ναι, γέλασα, και γέλασα και πολύ με τη διαφήμιση τύπου Django, που έκαναν τα Jumbo εν όψει της νέας σχολικής χρονιάς. Βαρέθηκα όλες αυτές τις αναλύσεις... ας χαλαρώσουμε λίγο κι ας δεχτούμε κάτι απλά ως αστείο, βρε αδερφέ, είπα, σε μία κρίση καλής διάθεσης.

Αλλά εκείνο το «μόνο αυτός έχει τ’ αρχίδια και μπορεί»... μού ‘πεσε κάπως βαρύ!  Κι εξηγούμαι:

(Δεν έχω πάει να κάνω σύγκριση τιμών φέτος, αλλά θα μιλήσω από εμπειρία των προηγούμενων χρόνων.)

Κάποτε είχα παρασυρθεί κι εγώ από τις άλλες μαμάδες που μού ‘λεγαν πόσα έδωσαν για σχολικά στο Jumbo και τα ψώνισα κι εγώ από κει. Ήταν γεγονός πως η διαφορά στην τσέπη μου ήταν τέτοια που καλμάρισε λίγο τις τύψεις μου για το ότι δεν ψώνισα όπως πάντα από τον κυρ-Β. Κι όταν λέω «πάντα» κυριολεκτώ. Ο κυρ-Β. υπάρχει εκεί απ’ όταν πήγαινα ΕΓΩ δημοτικό και ψώνιζα τα δικά μου! (Προφανώς όταν ήμουν εγώ δημοτικό, δεν ήταν και τόσο «κυρ» ο χριστιανός, γιατί παραμένει ακμαιότατος!). Όμως οι φήμες πλήθαιναν για το ότι «παρακοπανάει» στις τιμές κι έτσι τσίμπησα κι εγώ και την πάτησα μια χρονιά.

Και λέω «την πάτησα», γιατί τα «ανώνυμα» προϊόντα που υπήρχαν σε πάμφθηνες τιμές ήταν και πάμφθηνης ποιότητας, το γνωστό «ό,τι πληρώνεις παίρνεις». Σα βόιδι είχα αγοράσει όλο τέτοια, με αποτέλεσμα πριν βγει το τρίμηνο να ξαναγοράζω σχολικά. Τα μολύβια έσπαγαν και δεν ξύνονταν, οι γόμες ήταν τύφλα να ‘χει το φελιζόλ, τα «ντύματα» των βιβλίων πάλι... μού ‘βγαλαν που μού ‘βγαλαν τη ψυχή να τα «φορέσω» γιατί δεν ήταν καλά μελετημένες οι διαστάσεις στα περισσότερα, μετά μαδούσαν κιόλας! Καλά, τα τετράδια, δε... φύλλο και φτερό! Γενικώς, χάλι μαύρο, πεταμένα λεφτά.

Την επόμενη χρονιά, δεν μπήκα καν στη διαδικασία να μάθω πόσο πάει το ‘να εδώ και πόσο τ’ άλλο εκεί. Με το χέρι στην καρδιά πήγα στον κυρ-Β. για να ‘χω και τη συνείδησή μου ήσυχη. Συναντώ όμως εκεί μία μαμά, πού ‘ξερα ότι ΚΑΙ είναι ταληροφονιάς ΚΑΙ δεν έχει καμία συνείδηση/συναισθηματισμούς. Πιάνουμε την κουβέντα και μου λέει ότι είχε κάτσει κι είχε κάνει μελέτη ανά προϊόν, στις επώνυμες μάρκες, και δεν βρήκε διαφορές. Μάλιστα ισχυρίστηκε πως σε κάτι βρήκε κατά 1 λεπτό (!) ακριβότερο τον κυρ-Β. και του ‘βαλε χέρι για να κατεβάσει την τιμή, ώστε όταν λέει σ’ όλους «πηγαίνετε σ’ αυτόν, έχει ίδιες τιμές με το Jumbo κι ενισχύουμε το γείτονα», να μην βγαίνει ψεύτρα!!!!!!!!! Επίσης, είπε πως σε κάποια ήταν και φθηνότερος. Έφυγα κατευχαριστημένη που είχα πράξει κατά συνείδηση, χωρίς να ζημιωθώ τρελά. Επίσης γιατί είδα ότι κι άλλες μαμάδες άρχισαν να σκέφτονται παρομοίως.

Βλέποντας στην φετινή τους καμπάνια να εστιάζουν στο ότι «έχουν τ’ αρχίδια και μπορούν να ρίχνουν τις τιμές στα επώνυμα προϊόντα», χαλάστηκα. Σκέφτηκαι πόσοι θα τσιμπήσουν και θα πάνε στα τυφλά να ψωνίσουν από εκεί, χωρίς να μπουν καν στην διαδικασία να ελέγξουν/συγκρίνουν. Όλα τα «πιάνουν» οι κερατάδες, είδαν ότι η φήμη τους υστερεί σ’ αυτό το κομμάτι, οπότε σ’ αυτό στόχευσαν. Πέταξαν εκεί και μια επώνυμη κόλλα για δόλωμα, και ποιος ξέρει τι παίζει σ’ όλα τ’ άλλα. Από μια άποψη, μπράβο τους, αυτό είναι το λεγόμενο marketing. Μυαλουδάκι μας έχει δώσει ο καλός Θεούλης, ας το βάλει ο καθένας να δουλέψει, κι ας μην τα καταπίνουμε όλα αμάσητα. Αυτοί τη δουλειά τους κάνουν. Οπότε δεν είναι αυτό που με χάλασε τόοοσο πολύ στη τελική. (Άσε που πράγματι μπορεί να πέτυχαν καλύτερες τιμές σε πολλά επώνυμα προϊόντα, δεν αντιλέγω αφού δεν τό ‘χω ψάξει ακόμα).

Χαλάστηκα με το πόσο «προσβλητική» μου ακούστηκε για πρώτη φορά αυτή η έκφραση. Γιατί όπως ξέρετε, δεν θεωρώ πως υπάρχουν «κακές» λέξεις, γι’ αυτό χρησιμοποιώ όποιες θέλω πάντα άφοβα στο μπλογκ μου. Κακόβουλες χρήσεις τους υπάρχουν. Θέλω να πω δηλαδή ότι δεν θεώρησα ότι με προσβάλλουν που μου είπαν «κακιά λέξη – βάλτε τους πιπέρι». Θεωρώ ότι καπηλεύονται μία έκφραση που δεν τους αξίζει και ως εκ τούτου προσβάλλουν όλους όσους την αξίζουν.

Η έκφραση για κάποιον ότι «έχει τ’ αρχίδια και μπορεί να κάνει το τάδε» χρησιμοποιείται όταν θέλουμε να δηλώσουμε ότι παρά τις όποιες αντιξοότητες/εμπόδια, αυτός καταφέρνει κάτι φαινομενικά ακατόρθωτο, λόγω θάρρους, εξυπνάδας, ικανότητας, διπλωματίας, ψυχικής δύναμης, ακεραιότητας, αίσθησης δικαίου, καλώς εννοούμενης μαγκιάς... κάτι από αυτά, όλα από αυτά ή και άλλα που δεν μού ‘ρχονται τώρα.

Ο Dj-umbo λοιπόν, δεν έχει τ’ αρχίδια. Τα φράγκα έχει. ΤΕΡΑΣΤΙΑ ΔΙΑΦΟΡΑ. Φράγκα, δύναμη, ισχύ, επιρροή, επιβολή... ένα σκασμό λέξεις μπορώ να σας βρω. Δεν ξέρω αν η όση ανάπτυξη γνωρίζουν τα τελευταία χρόνια έχει «μεταφραστεί» και σε κανά ευρουλάκι παραπάνω στους υπαλλήλους τους, ή σε περαιτέρω προσλήψεις ώστε και να μοιράζεται η δουλειά από τις πλάτες των λίγων και να βρει θέση εργασίας κάποιος παραπάνω, αλλά ξέρω σίγουρα σε τι έχει «μεταφραστεί» ως προς τους ιδιοκτήτες: Απλώς γκουγκλίστε τις λέξεις «miss Jumbo» και θα κατακλυστείτε από ειδήσεις για τη χλιδάτη ζωή της «πολύφερνης νύφης» - μα την Παναγία, έτσι την αποκαλούν! Κάπως έτσι «φτωχικά» κινείται πάνω κάτω κι όλη η «αγία οικογένεια» φαντάζομαι... Να τά ‘χουν να τα χαίρονται οι άνθρωποι, αλλά ... μακάρι να πηγαίνει κανά ψIχουλάκι και στους εργαζομένους τους.

Όσο όμως διάγουν αυτόν τον βίο, τα «αρχίδια» να τα αφήσουν ήσυχα και να μην τα ξαναπιάσουν στο στόμα τους γιατί δεν έχουν ιδέα τι σημαίνει αυτή η έκφραση. Για το πόσα κιλά αρχίδια έχει, δικαιούται να μιλάει όποιος δουλεύει στις αποθήκες τους και με το μισθό που του δίνουν καταφέρνει και ζει, όποιος γενικότερα παλεύει και ζει στη παρούσα οικονομικοκοινωνική κατάσταση. Ή όπως στην περίπτωση του κυρ-Β., όποιος κρατάει ΑΚΟΜΑ το μαγαζάκι του, παρά τα μεγαθήρια της φτήνιας τους.

Το οποίο μαγαζί είναι ακριβώς απέναντι από το πρώην δημοτικό μου και νυν δημοτικό του γιού μου. Το οποίο γι’ αυτόν ακριβώς το λόγο, μ’ έχει εξυπηρετήσει και με χίλιους δύο άλλους τρόπους, που ουδεμία σχέση με υποχρέωση καταστηματάρχη έχουν, όπως:

-          Αργήσαμε κι έκλεισε η πόρτα του σχολείου, και πρέπει να φύγω για τη δουλειά, να στον αφήσω να τον «πετάξεις» απέναντι όταν χτυπήσει κουδούνι?
-          Ξέχασα να του δώσω χαρτζιλίκι, να σου τ’ αφήσω να του τα πεταχτείς στο διάλειμμα?
-          Να του αφήσω εδώ την τσάντα των Αγγλικών του, να μην την κουβαλάει, γιατί σήμερα θα πάει κατ’ ευθείαν?
-          Έφυγα χωρίς πορτοφόλι, και ΤΩΡΑ μου είπε ότι τους ζήτησε η δασκάλα να φέρουν κι έναν Άτλαντα! Δώσε μας σε παρακαλώ έναν, και στα φέρνω αύριο!

Και πόοοοοσα άλλα. Δεξί χέρι τον έχουμε, ούτε συγγενής. Αφήστε πόσες φορές ακούει τα μικρά να ζητάνε ό,τι δουν μπροστά τους και τους λέει όσο πιο γλυκά μπορεί: «Μη ζητάς πολλά, ψυχούλα μου, όλοι οι γονείς δυσκολεύονται πια, ό,τι είναι ανάγκη θα στα πάρουν».

Δε λέω να μην ξαναπατήσουμε ποτέ σε μεγάλες αλυσίδες. Να κρίνουμε, να συγκρίνουμε, να ζυγίζουμε κι όταν μπορούμε να «σπάμε» λίγο τα μερίδια και να μην αφήνουμε να δημιουργούνται μονοπώλια. Μην συνεχίσουμε να τους κάνουμε μάγκες επ’ αόριστον με ξένα αρχίδια ρε γαμώτο...







Υ.Γ. Στο «μέτρο» της μουσικής βγαίνει να έλεγε πάνω στο χλιμίντρισμα και «τα κότσια». Αν έλεγε έτσι βέβαια, γιατί να είχε χλιμίντρισμα...? Κι έτσι νά ‘ναι πάντως, ξαναπάρτε το κείμενό μου, κι όπου «αρχίδια» βάλτε «κότσια», το νόημα παραμένει το ίδιο, αφού εξ αρχής τόνισα πως δεν βρίσκω να υπάρχουν λέξεις για πιπέρι...

Δευτέρα, 15 Ιουλίου 2013

Μαμά, τά 'φτιαξα!



Θέλω να τη θυμάμαι τη σημερινή ημερομηνία. Ξέρω σίγουρα ότι θα θυμάμαι πάντα την παραμικρή λέξη που ανταλλάξαμε, μα κυρίως αυτό που εισέπραττα από τη φωνούλα του και το πώς ένιωσα. Μιας που αυτό είναι το ημερολόγιό μου, λοιπόν, αμέσως εδώ έτρεξα, για νά 'χω κάπου και την ημερομηνία.

Χάθηκε νά 'ταν Σαββατοκύριακο, ρε γαμώτο? Να τον δω να μου τα λέει πρόσωπο με πρόσωπο? Να μπορώ να τον βουτήξω να τον φάω? Δεν πειράζει... Η ουσία είναι ότι ΗΘΕΛΕ να το μοιραστεί μαζί μου, και με πήρε αμέσως να μου το πει. Είναι από αυτές τις στιγμές που παρά τις όποιες ανασφάλειες και τα όποια άγχη του να μεγαλώνεις ένα παιδί, λες "μάλλον κάτι έχω κάνει σωστά". Κι εύχομαι μ' όλο μου το είναι, να συνεχιστεί και σε πιο δύσκολες ηλικίες αυτό. Να ΘΕΛΕΙ να μου "τα λέει".

Από πέρσι είχαμε αρχίσει τα περί "φτιαξιμάτων" αλλά η πρώτη μας εμπειρία ήταν δυστυχώς χυλόπιτα. Ευτυχώς είχα καλό πάτημα για να μην αποθαρρύνεται. Γιατί εννοείται πως του μιλούσα, όπως αν μου έλεγε τον πόνο του/της ενήλικος, παντρεμένος, με παιδιά, που σκέφτεται να χωρίσει. Καμία διαφορά στην σοβαρότητα της συζήτησης.

- "Είναι μεγάλη, βρε αγόρι μου... Τα κορίτσια ωριμάζουν πιο γρήγορα από τα αγόρια. Και συνομήλική σου να ήταν, πάλι σαν μεγαλύτερη θα ήταν. Πόσο μάλλον που σου ρίχνει και 3 χρόνια... Σαν παιδάκι σε βλέπει... Είσαι δημοτικό και είναι γυμνάσιο, κατάλαβέ το...
- Και τώρα? Μετά τι κάνουνε?
- Εκείνη τι σου είπε? Θύμωσε? Σε κορόιδεψε?
- Όχι, μου είπε ότι μ' αγαπάει πολύ, αλλά σαν φίλο της, και μακάρι να ήμουν μεγαλύτερος, γιατί είμαι πολύ καλό παιδάκι.
- (Δόξα σοι ο Θεός... τουλάχιστον δεν μου τον αποπήρε...) Είδες? Είσαι πολύ τυχερός, γιατί είναι κι αυτή καλό κοριτσάκι. Είναι άλλες... καβαλάνε το καλάμι οι ψωνάρες και φέρονται άσχημα. Αν σου φερθεί ποτέ καμία έτσι, μη σε πάρει από κάτω, ΔΕΝ ΑΞΙΖΕΙ ΜΙΑ, ντάξει? Φτύσιμο και δρόμο! (κι ο Θεός να μου δώσει δύναμη να μην τη βουτήξω και τη θάψω όπου τη βρω...) Τώρα λοιπόν, θα συνεχίσεις να συμπεριφέρεσαι σαν να μην έχει συμβεί τίποτα. Φιλαράκια, ναι?

Έδειξε να το έχει ξεπεράσει, αλλά η μανούλα... έβλεπε. Άμα οι 9 στις 10 λέξεις είναι το όνομά της... κάτι ξέρουμε κι εμείς! Φέτος λοιπόν, πάλι κολλητή παρέα όλο το γνωστό τσούρμο, συν 2 αδερφάκια καινούργια που προστέθηκαν, εκ των οποίων ο μεγάλος κάποιο διάστημα, άγνωστο πότε και για πόσο, τά 'χε φτιάξει με το αντικείμενο του πόθου του. Κύριος, ο δικός μου. Κι ο Άλλος, επίσης. Καθόλου δεν φαινόταν αντιζηλία... Εντελώς τυχαία συνεχώς βρίζονταν στο μπάσκετ, πλακώνονταν στο ποδόσφαιρο... κυριλέ. Περίμενα πότε θα σκάσει τίποτις. Κι έσκασε.

- Μαμά, πάμε πάνω, θέλω να σου μιλήσω! (Τρέμοντας σύγκορμος)
- (Ωχ... 1-2-3-δενθασκοτώσωμικρόπαιδάκι-3-4-ούτεαυτήνούτεαυτόν-5-6...) Τι έγινε, αγορίνα μου?
Με κλάμματα μου εξιστορείται κάτι που ανάθεμα κι αν κατάλαβα από τις τόσες ανατριχιαστικές και άχρηστες λεπτομέρειες, αλλά πασχίζω μ' όλες μου τις δυνάμεις να τον κατανοήσω. Η κατάληξη πάντως ήταν ότι ο Αντίζηλος τον έβρισε άσχημα μποροστά στην Λεγάμενη, και τον απείλησε λέγοντας ατάκες όπως "μην τολμήσεις να την ξαναπλησιάσεις" και "αν δεν ήσουν μικρός θα σ' έθαβα". Προσπερνάω την έντονη ανάγκη μου να το μαγκώσω το κωλοπαίδι και να του ξεριζώσω τα δόντια και να του τα δώσω να τα φάει, κι αρχίζω κάτι πολιτισμένα. Που θα ξαναπάς στο γηπεδάκι σαν να μην συμβαίνει τίποτα, και αν σου πει έτσι, θα του πεις αλλιώς... Κι η αλήθεια είναι πως το παράχεσα λίγο στον πολιτισμό και την ανωτερότητα, οπότε πολύ δικαιολογημένα γυρνάει και μου λέει "σιγά μην κατέβω να τους βγάλω και λόγο, ρε μαμά!" και συνεχίζει να κλαίει.

Τέλος πάντων, σταμάτησα την παπαρολογία και κοίταξα απλά να τον συνεφέρω με αγαπόλογα, αγκαλίτσες, χαδάκια και τέτοια, λέγοντας πως αύριο που θα έχει ηρεμήσει θα το ξανασυζητήσουμε και θα δούμε πως θα το χειριστούμε. Όντως έφτιαξαν τα πράγματα και συνέχισε το γνωστό καλοκαιρινό παρεάκι, με τις γνωστές δραστηριότητες, και δεν ξαναρώτησα πολλά πολλά. Επιπλέον άρχισα ν' ακούω τακτικά κι άλλο κοριτσίστικο όνομα, οπότε νόμισα ότι στράφηκε πλέον αλλού το ενδιαφέρον του (ξαδέρφη της Λεγάμενης, μικρότερη).

Και χτυπάει λίγο πριν το τηλέφωνο. Και τον ακούω. Κι από το "γειά σου μαμά" έχω κατάλαβει. Μη με ρωτήσετε πώς, ρε παιδιά, η απάντηση είναι η κλασσική που ακούγαμε μια ζωή από τις μανάδες μας και φρικάραμε: "Γιατί τον έχω γεννήσει". Έτσι απλά.

- Σού 'χω ένα νέο!
- Έεελααα!!!!!! Τιιιιι?????
- Μαμά... ΤΆ 'ΦΤΙΑΞΑ!!!!!!!!!

Δεν υπάρχουν λόγια. Ήθελα να γελάω και να κλαίω. ΔΕΝ-ΥΠΑΡΧΟΥΝ-ΛΟΓΙΑ. Το μεγαλύτερο σοκ δε, ήταν ότι δεν τά 'φτιαξε με την ξαδέρφη, αλλά με την Λεγάμενη!!! Και δεν μπορούσε να μου πει και λεπτομέρειες, γιατί δεν προλάβαινε, γιατί θα "έβγαινε"!!!!!!!!! Μπήκε σπίτι να σενιαριστεί, να με πάρει τηλέφωνο να μου το πει και ξανάφυγε. "Λεπτομέρειες όταν έρθεις το ΣΚ, από κοντά", είπε κι έκλεισε. Α, επίσης με ρώτησε αν τον αφήνω να της χαρίσει κάτι που είδε στο δωμάτιό μου "γιατί έχει κάτι σαν καρδούλα επάνω", αλλά δεν κατάλαβε τι εννοούσε, οπότε το αφήσαμε κι αυτό στα "για από κοντά". (Αυτό το πήραμε από τη μανούλα, και το νεφρό του θα θέλει να της δώσει τώρα... θα περάσει καλά κι αυτός...)

Αυτές τις συγκινήσεις που νιώθω κάθε που γίνεται κάτι ή βλέπω κάτι που με κάνει να λέω "πάει το παιδάκι, έγινε αντράκι" δεν τις συγκρίνω με κανένα πρώτο δόντι, πρώτη λέξη, πρώτο βήμα... Δεν ξέρω γιατί... Ίσως γιατί αυτά όλα μου φαίνονται "αυτόματα". Κάνει η φύση τη δουλειά της. Δεν μου φαίνεται κανά τρελλό επίτευγμα το να βγάζεις τις πάνες... ΟΚ, αλησμόνητες στιγμές, αλλά δεν θυμάμαι να μού 'ρχεται να κλάψω κιόλας. Πάντα με συγκινεί μέχρι τα τρίσβαθα της ψυχής, κάθε τι που κάνει, το οποίο δείχνει βήματα προς την ενήλικη ζωή. Την αυτονομία, την ανεξαρτησία. Την πρώτη φορά που θα γύριζε μόνος του σπίτι από δραστηριότητα, πρέπει ν' άσπρισαν τα μισά μαλλιά μου από την αγωνία μέχρι νά 'ρθει, αλλά δεν συγκρίνεται με τίποτα η συγκίνηση του να χτυπάει θυροτηλέφωνο και ν' ακούς το "μωρό σου" να σου λέει με μπάσα φωνή "Εγώ!".  Ή να παίρνει τηλέφωνα και να "κανονίζει" εξόδους. Μέχρι που φτάσαμε στο να ζητήσει σε κορίτσι να τα φτιάξουνε, και τώρα... νά 'χει κορίτσι! Πάει, τώρα θα τις χρειαστώ εγώ τις πάνες...

Λίγο πριν με πάρει ήμουν σκατά γιατί δεν μού 'κατσε να πάω κάπου που ήθελα πολύ, και βλαστημούσα τη γκαντεμιά μου. Μετά ευχαριστούσα τον Θεό για την τύχη μου. Που ήμουν εκεί, και το σήκωσα. Ξέρω πολύ καλά ότι σ' αυτές τις ηλικίες, παίζει και να τά 'χουν χαλάσει μέχρι να προλάβω να πάω την Παρασκευή, αλλά το μόνο που παρακαλάω είναι να μπορώ να είμαι και πάλι "εκεί" γι' αυτόν. Και να με θέλει κι αυτός "εκεί". Και τώρα, και κυρίως σ' αυτήν την καταραμένη την εφηβεία που κοντοζυγώνει... Να είμαι ο άνθρωπος που θα τρέχει "να τα πει" και στην χαρά του και στην λύπη του. Και νά 'χω τη δύναμη να τον συμβουλεύω σωστά και να του στέκομαι σ' ό,τι χρειαστεί.

Πέμπτη, 20 Ιουνίου 2013

ΕΓΙΝΑ ΝΟΝΑ!!!

Επιτέλους έγινε, πάντα ήθελα να γίνω νονά!
15 Ιουνίου λοιπόν, το ζήσαμε κι αυτό!

(Θα σας πάω λίγο περίεργα σαν σειρά στις φωτό, για να σας το φέρω με το μαλακό...)

Πάμε λοιπόν:

 Μπομπονιέρες, μαρτυρικά, γλυκάκια ... τα γνωστά. 



Και κοντινά πλάνα για να πιάσετε το θέμα: Ναι, γατάκια είναι όλα...



Κολιέ - μαρτυρικό για κυρίες

Μπρελόκ - Μαρτυρικό για κύριους


Αναρωτιέται κανείς "γιατί γατάκια"?
(Γιατί για το λευκό-γαλάζιο, δεν χωρά αμφολία, κάτι σερνικό βαφτίσαν, θα λέτε...)
Αναρωτιέται κανείς τι είναι αυτό το "Puck" που γράφουν τα προφιτερολάκια?
Να σας λύσω αμέσως την απορία:
Γιατί ο βαφτισιμιός μου είναι αυτός!!!

Ο ΠΟΥΚ!!!!!!!

 (ναι, το ξέρουμε καλέ ότι κανονικά είναι Πακ, αλλά αφού όλες οι ελληνικές μεταφράσεις έτσι τον έκαναν γνωστό στο ελληνικό κοινό... να μας συμπαθά ο κυρ-Σαίξπηρ...)


Εδώ η τρελλο-νονά που εκτελεί και χρέη παπά,
κάνει τις αεροβουτιές ελλείψει κολυμπήθρας...



Γιατί εννοείται πως τά 'κανα όλα, μέχρι και λογάκια βάφτισης είπα, τύπου "πειραγμένα τα γνωστά", οπότε ναι, ήμουν κάτι σαν παπα-νονά ένα πράμα... Κι επειδή εκτός από τρελλο-νονά, έχει και τρελλο-μαμά το γατί, γονάτισε κανονικότα, μου φίλησε το χέρι, κι ύστερα τον πήρε!!! Αχ, αν γινόταν να κρύβω φάτσες και στα βίντεο, θα σας ανέβαζα όλη την "τελετή" να μη σας μείνει άντερο!

Εκτός από τα παραπάνω για τους καλεσμένους, εννοείται πως είχα πάρει και βασικά του "παιδιού"...

Το βαφτιστικό του ρουχαλάκι, ήταν αυτό το κολλάρο:
Παραγγελία εξ Αγγλίας παρακαλώ πολύ...
Βελούδινο, με σμάλτο και σβαροφσκάκια γαλάζια στο
μεταλλικό παπιγιόν... Όχι παίζουμε!


Το "σταυρουδάκι" του, ήταν το tag με τα στοιχεία του:
Επίσης παραγγελία από Αγγλία, σε σχήμα καρδούλας,
με χαραγμένα το όνομά του και τα στοιχεία του.

Το κλου της υπόθεσης με αυτό το tag, ήταν ότι ήρθε σε φάκελο "Το: PUCK", ναι, έτσι και με κεφαλαία, ενώ εμένα με είχε με "c/o" και ψιλά γράμματα! ΠΟΣΟ ΓΕΛΑΣΑ!!!!!! Επίσης συνοδευόταν από μία πολύ αστεία κάρτα, η οποία επίσης είχε ξεκάθαρη απεύθυνση στο pet!!! Δυστυχώς, αυτά τα παραμελήσαμε όταν βγάζαμε τις φωτό... Ό,τι ψιλοκαταλάβετε από την από πάνω, μόνο...

Ο γλυκός μου ο μαυρογατούλης... Ένα όνειρο είναι, δεν χορταίνεται!!! Θέλω για την ιστορία να αναφέρω πώς βρέθηκε: Μία άγια γυναίκα - νά 'ναι καλά! - άκουσε από κάδο κλάμματα μωρωγατιών, χώθηκε κι έψαξε, και βρήκε τον Πουκ με το αδελφάκι του κλεισμένα αεροστεγώς σε σακούλα σκουπιδιών, πνιγμένα στις ακαθαρσίες τους και αποστεωμένα. Τα μάζεψε, τα πήγε σε γιατρό, τα φρόντισε μέχρι να τους βρει οικογένειες... κι ο Πουκ μας είχε την τύχη να πάει σε ιδανικό σπίτι που τον λατρεύουν κι έχει κι ένα "αδελφάκι", τον Άρκο, τον οποίο θα δείτε παρακάτω. Να αφήσω μια ευχή, έτσι, στο γιορτινό κλίμα? ΜΠΟΡΟΥΝ ΝΑ ΒΡΟΥΝ ΣΤΗΝ ΙΔΙΑ ΑΚΡΙΒΩΣ ΚΑΤΑΣΤΑΣΗ ΑΥΤΟΝ ΠΟΥ ΤΑ ΠΕΤΑΞΕ, ΑΛΛΑ ΠΕΘΑΜΕΝΟ ΚΑΙ ΤΟΥΜΠΑΝΟ????????? Αμήν...

Και για να μην κλείσω μ' αυτήν την ... ευχάριστη νότα, πάρτε φωτό και βίντεο από το επόμενο πρωί, που τον είχα αγκαλιά κι έπαιζε με τα μπλιμπλίκια που κρέμονταν από τη φόρμα μου. Εδώ είναι που θα δείτε και τον σκυλάκο τους τον Άρκο, άλλο ΥΠΕΡΛΑΤΡΕΜΕΝΟ πλάσμα, ο οποίος αν ήταν θηλυκό, μέχρι που θα τον θήλαζε κιόλας, τέτοια αγάπη και φροντίδα, για σκυλί!!! Είναι ένα εξαιρετικό θέαμα μαζί, ο ένας άσπρος και σκύλος, ο άλλος μαύρος και γάτος... όπως είπε και μια φίλη όταν τα είδε μαζί "σαν σκακιέρα είναι!". (Εγώ είπα στη "μαμά" τους, να τους φτιάξει κανάλι στο You Tube, θα μουρλαθούμε στα χιτς!)

Πουκ



 Πουκ και Άρκος



Νονά, Πουκ και Άρκος

video
 

Παρασκευή, 3 Μαΐου 2013

Λευτέρης Βογιατζής (ή αλλιώς: "Το Θέατρο")

(Δεύτερη ανάρτηση σε μία μέρα, ή για πολύ καλό είναι ή για πολύ κακό.)


Σ' ένα διάλειμμα-για-τσιγάρο-χαζολόγημα-στο-PC, από τις χαρούμενες προετοιμασίες που ανέφερα στην προηγούμενη ανάρτηση, μπαίνω στο Statcounter. Βρίσκω τεράστιο ενδιαφέρον στο να παρατηρώ/μελετώ με τι είδους εύρεση οδηγείται κάποιος στο μπλογκ μου, τι ψάχνει μέσα σ' αυτό αμέσως μετά αναλόγως της αρχικής του εύρεσης... βγάζω συνήθως πολύ ενδιαφέροντα συμπεράσματα που έχουν να κάνουν με την έμφυτη διαστροφή μου να παρατηρώ ανθρώπους και συμπεριφορές.

Εκπλήσσομαι καθώς βρίσκω έναν καταιγισμό επισκέψεων - πάνω από δύο σελίδες σε ελάχιστο χρονικό διάστημα - κι αρχίζω να κοιτώ προσεκτικά τι γίνεται. Όλες οι επισκέψεις, από διάφορα μέρη της Ελλάδας αλλά και του εξωτερικού, έχουν έναν κοινό παρανομαστή. "Καθαροί, πια". Αυτομάτως, ιδρώνουν τα χέρια μου και κόβονται τα πόδια μου. Δεν ξέρω γιατί, αφού δεν είχα ακούσει τίποτα δυσοίωνο, η πρώτη μου σκέψη ήταν: "Πέθανε ο Βογιατζής". Τα ελάχιστα δευτερόλεπτα που χρειάστηκα για να μεταβώ σε άλλη σελίδα και να δω ειδήσεις, προσευχόμουν να είμαι απλώς παρανοϊκή και μόλις αποδειχτεί αυτό, να γελάσω με τα χάλια μου, που το άρρωστο μυαλό μου οδηγείται από το τίποτα σε φρικιαστικές σκέψεις.

Δεν ήμουν παρανοϊκή. Δυστυχώς.

Τόσος πόνος, τόσα αβίαστα δάκρυα, τόση λύπη... μόνο για άτομα του στενού μου περιβάλλοντος μου έχουν προκύψει. Είναι αφάνταστα δύσκολο να εξηγήσω τι σημαίνει για μένα Λευτέρης Βογιατζής και γιατί μου κοστίζει αυτή η απώλεια. Ελπίζω να μην θεωρηθώ βλάσφημη - μέρες πού 'ναι κιόλας - αλλά το Θέατρό Του ήταν η Εκκλησία μου. Κι όποιος κατάλαβε, κατάλαβε.


Δεν ξέρω πώς στο καλό γεννιέται κανείς με το μικρόβιο του θεάτρου, αλλά το πιστεύω ότι γεννιέται. Παιδάκι του δημοτικού ήμουν όταν έπιασα στα χέρια μου το πρόγραμμα από τη "Σάρα". Θυμάμαι να το διαβάζω ξανά και ξανά σαν μανιακή, να προσπαθώ να μαθαίνω ονόματα ηθοποιών και ονόματα ρόλων, να τους βρίσκω στις φωτογραφίες και να τους ταυτοποιώ. Κι κάθε λίγο και λιγάκι να πηγαίνω στους γονείς μου κλαίγοντας και να τους φωνάζω γιατί "δε με πήρατε κι εμένα μαζί σας". Ούτε εκείνοι μπορούσαν να καταλάβουν "τι τό 'πιασε το παιδί", αλλά αυτό που κατάφερα ήταν από τότε και μετά να παίρνουν μαζί τους στα θέατρα. Και να μαζεύω προγράμματα.

Την Λαμπέτη δεν την είδα ποτέ στο θέατρο, αλλά "είχα επαφή" μαζί της λόγω των ταινιών της κι αργότερα διαβάζοντας την βιογραφία της από την Φρίντα Μπιούμπι. Την λάτρευα. Κι εκείνη ήταν από τους ελάχιστους "επωνύμους" που τους έκλαψα σαν δικούς μου. Τον Βογιατζή τον "έχασα" και τον ξαναβρήκα μεγάλη στο θέατρο. Δεν θυμόμουν καθόλου μα καθόλου ότι αυτός ήταν που συμπρωταγωνιστούσε τότε με τη Λαμπέτη.

Χρόνια μετά, ενήλικη, κάθισα να τακτοποιήσω τα προγράμματα μου από τις παραστάσεις, κυρίως για να διαφυλάξω όλα εκείνα τα παλιά. Δεν ήθελα να μπερδεύονται με τα τόσα που μάζευα μετά, αφού πήγαινα κι έβλεπα ένα σωρό. Αυτά είχαν άλλη αξία. Δεν είχαν οι γονείς μου την τρέλλα μου να τρέχουν κάθε τρεις και λίγο στα θέατρα, οπότε ήταν ελάχιστα και διαλεχτά. Όπως τα ξεφύλλιζα είδα  ότι στο πρόγραμμα από τη Σάρα, όσο καλά κι αν ήταν χαραγμένη στη μνήμη μου η συνολική αίσθηση, είχα κάνει κάτι που το είχα ξεχάσει παντελώς. Είχα ζωγραφίσει με έναν μαρκαδόρο καρδούλες πάνω από τις φωτογραφίες του Βογιατζή και της Λαμπέτη, μόνο αυτών των δύο, κι έγραφα με τα γραμματάκια που έκανα τότε, "Λευτέρης" και "Έλλη". Έτσι, με τα μικρά τους. Σαν να ήταν φίλοι ή αγαπημένοι μου. Τότε συνειδητοποίσα ποιός ήταν ο "Λευτέρης". Έπαθα σοκ που χωρίς να ξέρω τίποτα για εκείνον, χωρίς να έχω δει καν την παράσταση, τον "είχα αγαπήσει" βλέποντάς τον απλά σε φωτογραφίες ενός προγράμματος. Την Λαμπέτη την ήξερα και την αγαπούσα ήδη. (Είχα και λίγο και την ψωνάρα που μου έλεγαν ότι της έμοιαζα). Τι στο καλό είχε προκαλέσει η μορφή του σ' ένα 8χρονο κοριτσάκι;


Υπήρξαν παραστάσεις του που έβλεπα και ξανάβλεπα. Όχι μόνο όταν απέκτησα την "ατέλεια" από τη Δραματική Σχολή, και πριν, όταν πλήρωνα κανονικότατα. Μετά που έμπαινα και δωρεάν, εννοείται ότι το ξεφτίλισα, έτσι? Κάποιες παραστάσεις ούτε ξέρω πόσες φορές τις έχω δει. Ήταν η μελέτη μου. Αφού μάθαινα το έργο πια σχεδόν απ' έξω, καθόμουν και παρατηρούσα λεπτομέρειες και σύγκρινα μέρες μεταξύ τους. Θυμάμαι μια φορά που έπαιζε συναχωμένος, με το μαντήλι στο χέρι. Α-ΠΟ-ΛΥ-ΤΑ ενταγμένο, κάποιος που θα έβλεπε εκείνη τη μέρα την παράσταση θα θεωρούσε ότι ο ήρωας έτσι πρέπει να είναι, και τι καλά που παίζει τον συναχωμένο ο Βογιατζής. Επίσης λάτρευα να βλέπω τους ηθοποιούς του να μεταμορφώνονται από έργο σε έργο. Ειδικά κάποιους μικρότερους ρόλους που δεν συγκρατούσα και καλά τα ονόματά τους, τρόμαζα να γνωρίσω ότι πρόκειται για τους ίδιους ηθοποιούς που είχα δει πέρσι. Ανέτρεχα στα προγράμματα για επιβεβαίωση. Από βασικούς ρόλους? Τι την είχε κάνει αυτήν την Κεχαγιόγλου! Πόσο τη ζήλευα - με την πιο καλή έννοια που μπορεί να υπάρξει - τι απεριόριστο θαυμασμό που μου προκαλούν τόσο ταλαντούχοι άνθρωποι. Και αναρωτιόμουν αν θα είχε αναδειχθεί σ' όλο του το μεγαλείο το ταλέντο της αν δεν είχε πέσει στα χέρια του. Μακάρι να είχαν κάνει περισσότερες συνεργασίες. Μου είχε πει κάποιος φίλος/δάσκαλος/σκηνοθέτης, ο Μ., ο οποίος ήταν συνεργάτης του χώρου (δεν λέω περισσότερα) ότι ο Βογιατζής δεν συμπεριφερόταν καλά στους ηθοποιούς, ότι είχε χαστουκίσει την Κοκκίνου, κι έτσι "τά 'σπασαν" κι έκανε εκείνη μετά το δικό της (εξαιρετικό) θέατρο, ότι σε κάτι πρόβες είχε "φερθεί βίαια" και στην Κεχαγιόγλου... Δεν μάσαγα καθόλου. Μα καθόλου. Να του λέω "μπορώ να δουλέψω κι εγώ μαζί του, κι ας με δέρνει από το πρωί μέχρι το βράδυ!" και να με λέει ο Μ. άρρωστη...


Πρόσφατα που έχω βρεθεί και ξανακάνω παρέα με παλιές συμμαθήτριες με ρώτησε κάποια πως και δεν εργάστηκα ως ηθοποιός, εγώ που αγαπούσα τόσο θέατρο, εγώ που κατάφερα να σπουδάσω με τα όσα εμπόδια - δεν είναι της παρούσης - είχα, εγώ που το ένα, εγώ που το άλλο... Της απάντησα ό,τι απαντώ πάντα όταν μου το ρωτούν αυτό. Δεν αγαπώ το επάγγελμα, αγαπώ την τέχνη. Δεν θα μπορούσα ποτέ να εξαρτάται η ζωή μου από αυτό, γιατί θα αναγκαζόμουν να κάνω δουλειές τις οποίες δεν θα τις πίστευα.  Ακριβώς επειδή το λατρεύω όσο τίποτα, το θεωρώ ιερό, και θα ήταν για μένα σαν ιεροσυλία ή σαν εκπόρνευση να κάνω κάτι "φτηνό" για να έχω χρήματα να ζήσω. Συνήθως η επόμενη ερώτηση είναι "δηλαδή τι θα ήθελες να κάνεις, τι θεωρείς εσύ καλό θέατρο;" Και η απάντηση πάντα η ίδια, μία και μοναδική: "Εχεις δει παράσταση του Βογιατζή;"

(Εδώ θα ήθελα να πω επίσης, πως δεν ήταν μόνο οι δουλειές του, αλλά και τα λεγόμενά του, που μ' έβρισκαν σε απόλυτη ταύτιση ως προς το τι σημαίνει θέατρο.Διάβαζα απόψεις, προσεγγίσεις έργων, συγγραφέων... κι ένιωθα αυτήν την απόλυτη ικανοποίηση που αίσθανεσαι όταν κάποιος άλλος βρίσκει τα λόγια αντί για σένα. Που σε κάθε κουβέντα, στέκεσαι και την διαβάζεις ξανά ξανά να την χορτάσεις, να την νιώσεις ως το μεδούλι σου, που σού 'ρχεται να φωνάξεις, "μπράβο, αυτό, ακριβώς έτσι, επιτέλους!". Αναζητήστε στο διαδίκτυο συνεντεύξεις του, δεν θα βγείτε χαμένοι, σας το εγγυώμαι. Ακόμη κι όταν μιλάει για τη ζωή του, ή για την επικαιρότητα, θησαυρούς θα ανακαλύψετε.)


Δεν ιδρώνει το αυτί μου από μεγάλα ονόματα και ψευτοκουλτουριάρηδες και προχώ... Άμα έβλεπα τη βλακεία και την ασυναρτησία, την έθαβα ακομπλεξάριστα. Σιχαινόμουν ν' ακούω συμφοιτητές μου να εκθειάζουν αηδίες επειδή ήταν σκηνοθέτης ο Τάδε ή ο Δείνα. Τη μια χρονιά μπορεί να ενθουσιαζόμουν με κάτι που έβλεπα, αλλά όταν την άλλη έβλεπα τη φόλα, τους έθαβα κανονικότα, δε πα νά 'ταν όποιος νά 'ταν. Πάντα γελάω όταν θυμάμαι το τι έχει πει "ο στόμας μου" για τον "Ηρακλή Μαινόμενο" του Τερζόπουλου, δεν υπάρχει, αφού θυμάμαι πως, όπως θέλει κάποιος να πάει να συγχαρεί μετά τον σκηνοθέτη, εγώ ήθελα να πάω να τον βρίσω ή να τον χτυπήσω, έξαλλη! Αλλά έξαλλη μπορούσε να με κάνει μόνο κάποιος που εκτιμούσα, μόνο έτσι του "έδινα τη δύναμη" να με θυμώνει. Αλλιώς θα με άφηνε παγερά αδιάφορη. Και τον Τερζόπουλο τον εκτιμώ, όπως και τον Μαρμαρινό και μερικούς άλλους. Όλοι όσοι εκτιμώ έχει τύχει να με απογοητεύσουν κάποιες φορές, οπότε δεν θεοποίησα ποτέ μου κανέναν.

Γι' αυτό μόνο για τον Βογιατζή έκανα τον παραλληλισμό με την Εκκλησία. Γιατί είχε το στοιχείο του Θείου για μένα, καθώς Θεϊκό ήταν το ό,τι ένιωθα και εισέπραττα όταν έμπαινα στους κόσμους του.


Τον ευχαριστώ από τα βάθη της ψυχής μου για τα όσα της έχει προσφέρει με το Έργο του.

Τεράστια η απώλεια του. Και αφόρητη.

Πέμπτη, 2 Μαΐου 2013

No bearings, no compass*

 * quote from "Message in a bottle", 1999
"l feel l've been lost... ...no bearings, no compass. l kept crashing into things, a little crazy, l guess. l've never been lost before. You were my true north."


 Η πυξίδα με την αφιέρωση,
δώρο της Ρόμπιν Ράιτ Πεν στον Κέβιν Κόστνερ,
στην εν λόγω ταινία

Πέτυχα χθες στο Star αυτό το "Message in a bottle", το οποίο θυμάμαι να βλέπω για χρόνια στα ράφια των video clubs, αλλά με απωθούσε ο Κέβιν Κόστνερ και δεν το επέλεγα ποτέ. Τι καλά που έκανα...
Είναι μία από αυτές τις ταινίες που κάνουν ό,τι είναι δυνατόν για να σε κάνουν να κλάψεις, σχεδόν εκβιαστικά. Κι αν κάποτε μπορούσα να γελάσω και να τις κοροϊδέψω, από το 2005 και μετά, αδυνατώ. Έζησα τότε από κοντά μία ιστορία από αυτές που γράφει η ζωή και ξεπερνούν τη φαντασία του πιο σαδιστή σκηνοθέτη. Από αυτές που αν το έβλεπες σε ταινία, θα μούτζωνες με πόδια και με χέρια, κρίνοντας πως είναι τραβηγμένο από τα μαλλιά για να σε κάνουν να κλάψεις. Οπότε δεν μπορώ να τις "γελάσω" πια, όλα λογικά και "βγαλμένα απ' τη ζωή" μου φαίνονται. Απλά τις αποφεύγω. Αυτή τη ρημάδα δεν την απέφυγα, την παρακολούθησα σχεδόν μαζοχιστικά.

Πέτυχα τη Δευτέρα το πρωί μια παλιά φίλη, τη Μ., που είχα να την δω πριν κι από το 2005, κι είπαμε να πιούμε ένα καφέ στα πεταχτά. Θέλοντας και μη, αφού λέγαμε τα νέα χρόνων, φτάσαμε και στην επώδυνη αυτή "ιστορία" του 2005. Η κοπέλα είχε ακούσει λεπτομέρειες και νόμιζε πως είναι ράδιο-αρβύλα φήμες, πως τό 'χουν παρα-τραγικοποιήσει. Οπότε ήθελε μέσω εμού, που ήξερε πως ήμουν μέσα στην οικογένεια, να τα επιβεβαιώσει. Αποτέλεσμα? Κλαίγαμε και οι δύο σ' ένα παγκάκι στην πλατεία με τους καφέδες στα χέρια και τα παιδιά μας να μας κοιτούν απορημένα...

- Ρε Στέλλα... γίνονται αυτά;... ούτε στις ταινίες...
- Γίνονται...
Πιάνουμε πιο πρόσφατα νέα... Πάλι την έστειλα αδιάβαστη...
- Θα μας τρελάνεις σήμερα ρε Στέλλα... ΜΑ ΓΙΝΟΝΤΑΙ ΑΥΤΑ? Κι εγώ χάρηκα που σε είδα έτσι αδύνατη εσένα...
- Γίνονται... γίνονται... Γι' αυτό σου λέω, είσαι σίγουρη πως θες να λέμε δικά μου νέα? Μήπως να πιάσουμε δικά σου?
- Ναι... εεε... άστο... Δεν φοράω μαύρα επειδή "κόβουν", κι εγώ, σε αντίθεση με σένα, έχω πάρει τόσα κιλά...
- Ωχ... ποιος; οικογένεια;

Κι αρχίζει άλλη δακρύβρεχτη ιστορία, που επίσης λες ΔΕΝ ΓΙΝΟΝΤΑΙ ΑΥΤΑ!!! Στο τέλος μας έπιασε νευρικό γέλιο από το πόσο μελούρα είχε καταντήσει αυτή η τυχαία και ευχάριστη αρχικώς συνάντηση. Χωρίς κάποια συνεννόηση, αποφασίσαμε από κοινού να την κρατήσουμε στο αρχικό ευχάριστο επίπεδο. Σηκωθήκαμε πάνω, κι αρχίσαμε να παίζουμε μπάλα με τα παιδιά. Ο ήλιος ντάλα, σχεδόν κατακαλόκαιρο, φορούσαμε ραντάκια και σαγιονάρες, τα παιδιά μας γελούσαν ξένοιαστα... Κλωτσούσαμε τη μπάλα κι έφευγαν σαγιονάρες στον αέρα, και δώστου αυτά να ξελιγώνονται στο γέλιο.

Μόνο έτσι παλεύονται όλα. Εστιάζεις στη στιγμή, στο παρόν, εκτιμάς αυτά που έχεις, για όσο τα έχεις. Φύγαμε από την πλατεία μες την καλή χαρά. Δεν έφυγαν ούτε τα "μαύρα" από έξω, ούτε τα "μαύρα" από μέσα, δεν τα διώχνει κάτι μ' ένα μαγικό τρόπο. Απλά "μπήκαν στη θέση τους".

Έτσι και με την ρημαδοταινία. Προσπάθησα αρχικά να την "κοροϊδέψω" αλλά δεν. Μού 'ρχονταν στο μυαλό αυτά που λέγαμε στην συνάντηση με την Μ. τη Δευτέρα. Προσπάθησα να αποστασιοποιηθώ τουλάχιστον, αφού δεν μπορούσα να πω "έλα μωρέ αυτά μόνο στα έργα γίνονται", αλλά ένα γαμωαντικείμενο, ένα μικρό απλό πραγματάκι, ήταν τόσο μα τόσο ίδιο με κάτι πραγματικό του παρελθόντος μου, που μ' έστειλε αδιάβαστη, γιατί δεν ήταν καν κάτι τετριμμένο! Τι να κοροϊδέψεις και να προσπεράσεις μετά? Πόσο πιο ίδιο με τη ζωή? Την δική σου ζωή! Οπότε απλά άφησα την ταινία να με αγγίξει για όσο, και μετά έκλεισα την τηλεόραση και συγκεντρώθηκα στο παρόν και στα όσα όμορφά του.

Έχω εξαιρετική διάθεση φέτος, ειδικά από τη στιγμή που κανόνισα να περάσω αυτές τις μέρες κάπου που ήθελα πολύ, με κάποιους που ήθελα πολύ και κυρίως γνωρίζοντας πως θα είναι ένα αντισυμβατικό Πάσχα! (Ένα θα σας πω, το πρόγραμμα περιλαμβάνει να παίξουμε και τριανταμία...). Εστίασα λοιπόν στις προετοιμασίες, τι θα βάλω, τι θα πάρω, τι δώρα θα κάνω... και τσουπ! στα ύψη πάλι η χαρά.

Φεύγω λοιπόν αύριο με το καλό κι εύχομαι σε όλους σας να περάσετε όμορφα!
Κι αν δεν, κοιτάξτε γύρω σας καλύτερα, κάπου είναι το "όμορφο" δεν μπορεί!!!

~ ~ ~


(Το τι αρρώστια και θανατικό στις ταινίες αυτής της εβδομάδας στην τηλεόραση... 
Θεωρώ πως όποιος θέλει να συμπάσχει με το θείο δράμα, πάει στην εκκλησία, βλέπει τον "Ιησού από τη Ναζαρέτ", νηστεύει... κάτι τέτοιο τέλος πάντων και κατ' επιλογήν του!
Δεν γίνεται ν' αναγκάζεις όποιον κάτσει να δει μια ταινία, να πλαντάξει, θέλοντας και μη!
Και δεν το λέω μόνο για την ταινία με την οποία την "πάτησα" εγώ, είδα και τα τρέιλερς των άλλων... Αποφύγετέ την αυτές τις μέρες, όπως το αρνί αποφεύγει τη σούβλα, λέμε!)

Παρασκευή, 19 Απριλίου 2013

Zozie


Αν και ήμουν σίγουρη ότι θα ίσχυε, μπήκα κι έψαξα το χαϊδευτικό σου. Όντως υπήρχε, κι όντως προέρχεται από το Zoe, the Greek word for "life".  

Αυτό που δεν περίμενα, όταν μπήκα να ψάξω και φωτό "σου", ήταν ότι θα έβρισκα κάποια που θα ήσουν φτυστή. Μα φτυστή, όμως!

Δεν ξέρω γιατί, αλλά δεν θέλω να σε ξεχάσω, κι έτσι, όπως όλα όσα θέλω να κρατήσω για τον α ή β λόγο, σ' έφερα εδώ.

Πιστεύω πως εδώ θα είσαι "σαν στο σπίτι σου", γιατί σ' αυτό το μέρος η "κούνια" σημαίνει πολλά.

Δεν βάζω λινκ στη λέξη "κούνια" γιατί ξέρω πως θα κόβεις βόλτες μέχρι να καταλάβεις από μόνη σου τι εννοώ. Κι όταν βρεις τις κούνιες που κρύβονται εδώ μέσα, ούτε εσύ θα θες να ξανακατέβεις.

Τι Zozie θά 'σουν...







~ ~ ~

Άσχετο Υ.Γ.:
(Επειδή στην προηγούμενη ανάρτηση έγινε αναφορά σε διαφημίσεις και στο επίπεδό τους...)

Τα σέβη μου στον διαφημιστή που κατάφερε να μου προκαλέσει σε 1 περίπου λεπτό,  για τον ίδιο λόγο, το ίδιο πράγμα, που όταν μου προκλήθηκε τελευταία φορά, χρειάστηκαν περίπου 3 ώρες. Δεν συγκρίνονται, το ξέρω, αλλά όσο να πεις, είναι επίτευγμα.

Κυριακή, 7 Απριλίου 2013

"Θα παντρεύτηκε στα 14!"

Μπορεί να μη βρήκα την "κυρία του Palmolive", αλλά...
σας βρήκα τον "κύριο του Rexona"!!!


Χθες το πρωί που είχε προπόνηση ο μικρός, κανόνισα να πάω για καφέ στο σπίτι της Κ., μιας φίλης/παλιάς συμμαθήτριας,  που είναι παραδίπλα από το γηπεδάκι. Φτάνοντας στην αυλόπορτα της πολυκατοικίας, είναι ένα πιπίνι και κουβαλάει κούτες από ένα φορτηγό. Βλαστημάω την ώρα και τη στιγμή που είμαι άβαφτη με πρόχειρη αλογοουρά - ε μα πρωί πρωί - αλλά όσο πλησιάζω και αντί ΜΟΝΟ για τα μούσκουλα που πετάγονται από το κοντομάνικο όπως σηκώνει το βάρος, αρχίζω και βλέπω κι όλο το υπόλοιπο, συνειδητοποιώ ότι όπως και να ήμουν, δεν ήταν για "τα δόντια μου",  παραήτανι πιπίνι . Προς μεγάλη μου - ευχάριστη φυσικά! - έκπληξη, μόλις είδε και το πιπίνι εμένα, τού 'φυγαν οι κούτες απ' τα χέρια, έμεινε να με κοιτάει μες το χαμόγελο και τα "ματάκια" κι όταν είδε ότι μπαίνω στην ίδια πολυκατοικία, μού 'πιασε την κουβέντα. Κι εκεί που φουσκώνω σαν το παγώνι κι έχω καβαλήσει ένα καλάμι από δω μέχρι τη Σαλαμίνα, καθώς το πιπίνι είναι μες τα μέλια και τις χαρούλες, ακούω πίσω μου μια μπάσα φωνή-σχεδόν αγνώριστη φωνή: "Μαμά, το νερό μου δεν μου άφησες, φέρτο γρήγορα να ξαναπάω γιατί άρχισαν". Πόσο μεγάλος μου φάνηκε όπως γύρισα να τον δω... Στο ύψος κοντεύει να με φτάσει, μαλλί λίγο πιο πάνω απ' τους ώμους, φωνή νεαρού άνδρα... Και για γυμνασιόπαιδο τό 'κανες το κωλοπαιδάκι μου! Ώρα που τη βρήκε! Το πιπίνι έχει μείνει στήλη άλατος, προφανώς προσπαθεί να κάνει τα μαθηματικά και δεν του βγαίνουν...

- Ο... γιος μου...
- Ναι... το κατάλαβα... Βασικά, επειδή σε είπε "μαμά", αλλιώς...
- Εεε... ναιαιαι... χεχε... "θα παντρεύτηκε στα 14"...
- Ε?

Πάρτα! Ήθελες και χιουμοράκι ηλίθια μπας και το σώσεις και τά 'κανες τρισχειρότερα. ΣΙΓΑ ΜΗΝ ΕΙΧΕ ΓΕΝΝΗΘΕΙ ΤΟΤΕ, εσύ περίμενες να θυμάται και τη διαφήμιση????????

- Τίποτα... μια παλιά διαφήμιση...
- Α...
(παύση του θανάτου)
- Ανεβαίνω...
- Ε..., αν έρχεσαι συχνά στη φίλη σου, θα σε ξαναδώ, ε? Τα λέμε!
- (άστο να πάει στο διάολο, παιδάκι μου...) Όχι, όχι συχνά. Για την ακρίβεια τη μαμά της Κ. ξέρω καλύτερα, αυτή είναι αρκετά μικρότερή μου... Γεια.

Μωρ' δε πα να λέει η Κ. ότι δεν κοιτάει μκρά γιατί θέλει "σχέση"... Θά 'χει το πιπινάκι του γάλακτος μες το σπίτι της και θα της έχω κάνει εγώ χαλάστρα? Αμαρτία... Άσε που μετά τις μούτζες και τα γέλια που έριξε όταν της τά 'πα, όλο και μπαινόβγαινε στο μπαλκόνι κι έπαιρνε μάτι...

~ ~ ~

Με αφορμή το παραπάνω συμβάν, έψαχνα να βρω την εν λόγω διαφήμιση, αλλά δεν. Όμως βρήκα ένα σωρό άλλες, και σκεφτόμουν γιατί όσοι διαφημιστές θέλουν να κάνουν "χιουμοριστική" διαφήμιση πλέον, καταλήγουν στα εκτρώματα που βλέπουμε. Όλοι συζητάμε κατά καιρούς τι αηδία μας προκαλεί ο Τζάμπας κι η μάνα του, τι ξύλο θέλουμε να ρίξουμε στο μαλακισμένο που εκβιάζει με κάρφωμα την αδελφή του για να του πάρει tablet... κι άλλες ελεεινές, που πέραν της ακαλαισθησίας τους, δίνουν και φρικτά παραδείγματα στα μικρά παιδιά που τις βλέπουν. Οπότε σας αφήνω δύο διαφημίσεις: Η μία είναι η αγαπημένη μου ever, και είναι το Rolo με την "μνήμη ελέφαντα". Η άλλη, για να βάλω και μία ελληνική, είναι ο αξεπέραστος Χάρρυ Κλυνν για τον "Ταχυδρόμο".