"Well, I'm gonna get out of bed every morning... breathe in and out all day long.
Then, after a while I won't have to remind myself to get out of bed every morning and breathe in and out...
and, then after a while, I won't have to think about how I had it great and perfect for a while."

Πέμπτη, 25 Οκτωβρίου 2012

ΣΕ ΕΙΔΑ...

... ΑΛΛΑ ΠΡΟΤΙΜΗΣΑ ΝΑ ΚΑΝΩ ΠΩΣ ΔΕΝ ΣΕ ΕΙΔΑ.*


Διαδρομή με τον ηλεκτρικό, πριν μισή ώρα περίπου.
(είναι φρέσκο δηλαδή, άρα είμαι τούρμπο τώρα που γράφω, γι' αυτό γράφω άλλωστε, άρα ξέρετε τι σας περιμένει από μπινελίκια, άρα αν δεν τα μπορείτε, φύγετε όπως είστε)

Μπαίνει ένα πρεζόνι, τον οποίο απο δω και πέρα θα βαφτίσω Κώστα, γιατί θα τσαντιστώ και με μένα αν συνεχίσω να τον ονομάζω "το πρεζόνι". Τις δύο κοπέλες που θα προκύψουν στην ιστορία, γουστάρω να τις λέω όπως τις είπε εκείνος. Χαζομούνες.

Μπαίνει ο Κώστας λοιπόν, και είναι εμφανέστατα κόκκαλο. Δεν τού 'χει βγει κάτι επιθετικό, πράγμα που δεν μου κάνει εντύπωση γιατί δεν είναι το σύνηθες, κι αν έχω δει άτομα σ' αυτήν την κατάσταση τόσα χρόνια. Μερίδα του κόσμου σηκώνεται από τις γύρω από τον Κώστα θέσεις και φεύγουν με την αηδία ή το φόβο στη μούρη. Ο Κώστας - κι αυτό ΕΙΝΑΙ σύνηθες - έχει μια εμμονή. Μια βάζει μια βγάζει και μετράει και ξαναμετράει χρήματα σε πολλά κέρματα. Αδειάζει τσέπες, αφήνει στο κάθισμα το περιεχόμενό τους, απομονώνει τα χρήματα, παλεύει να ξαναβρεί τις τσέπες να βάλει τ' άσχετα πού 'βγαλε... Όλο αυτό προσπαθώντας να ισορροπήσει σκυφτός μπροστά στο κάθισμά του, το οποίο χρησιμοποιεί τελικώς ως τραπεζάκι. Δυο χαζομούνες που κάθονται δίπλα του, προφανώς αυτό το θέαμα το βρίσκουν αστείο κι όχι αξιολύπητο. Τον κοιτούν συνέχεια και γελάνε δυνατά και μουρμουρίζουν μεταξύ τους. Ο Κώστας παίρνει ανάποδες κι αρχίζει και γαμωσταυρίζει. Αυτές απτόητες - παίζει και να μην έχουν καταλάβει ότι βρίζει αυτές. Όταν ο Κώστας πάει μπροστά στα μούτρα τους και τους ουρλιάζει "ΣΚΑΣΤΕ, ΧΑΖΟΜΟΥΝΕΣ, ΣΚΑΣΤΕ ΕΠΙΤΕΛΟΥΣ", αυτές φεύγουν τρέχοντας προς την άλλη μεριά του βαγονιού με τους υπόλοιπους. Ακούω ψιθύρους όπως "Τς τς τς, επιτέθηκε στα κοριτσάκια στα καλά καθούμενα", και τη μία χαζομούνα να λέει "Μπορεί να γελούσαμε για κάτι άλλο, που καταλαβαίνει αυτός?". Έχω μείνει μόνο εγώ σ' εκείνα τα καθίσματα και με κοιτούν όλοι καλά καλά, μ' ένα ύφος του τύπου "δεν έχεις πάρει χαμπάρι, κοπέλα μου, φύγε από κει να γλιτώσεις".

Την ώρα που θέλω να σηκωθώ γιατί φτάνω στη στάση μου, μου έχει μπλοκάρει το δρόμο. Κοιτάω για λίγο μπας και μπορώ να την κάνω, χωρίς να τον ενοχλήσω, και σ' αυτά τα κλάσματα του δευτερολέπτου, πετάγεται ένας κουραδόμαγκας από τους απένταντι: "ρίχτου μωρέ μια σπρωξιά...".

- Φιλαράκι, κάνεις μία έτσι να βγω λίγο?
- Ωωωωωωωωωω, ναι, ναι, σόρρυ, σόρρυ, σόρρυ κοπελιά, ναι..
- Ντάξει, ντάξει, κανένα πρόβλημα
(έχω περάσει)
- Χίλια συγνώμη σου ζητάω, δεν σε είδα, συγνώμη, ε?
- Σιγά ρε φίλε, από πίσω σου ήμουνα, πως να με δεις... ΟΚ είμαστε.
- Αααααχαχαχααα, ναι, ναι, έχει κανένας μάτια και στην πλάτη, ε??? Χαχαχαα, ε? ε?
(Γελάμε)
(Ξανακούω μία χαζομούνα "είδες, δεν είναι με τα καλά του, τώρα στην κοπέλα μιλάει κανονικά, δεν την βρίζει")

Βλέπω ότι τσάμπα σηκώθηκα, είμαι μία στάση πριν, αλλά δεν ξανακάθομαι όμως, στέκομαι σχετικά κοντά στην πόρτα. Ανοίγει η πόρτα. Ακούω τον Κώστα να λέει πανικόβλητος κάτι, αλλά δεν τον πολυκαταλαβαίνω, πιάνω ένα "ειδοποιήστε τους", αλλά δεν στροφάρω. Γυρνάω παράλληλα να τον δω κιόλας και τότε τον βλέπω να μαζεύει άρον άρον τα τελευταία κέρματα και να τρέχει για να βγει.

Τότε κατάλαβα ότι μάλλον ήθελε να του κρατήσει κάποιος την πόρτα. Όλα αυτά γίνονται μέσα σε μια στιγμή, έτσι? Ακούω το σήμα του κλεισίματος, καταλαβαίνω ότι κι ο Φλας Γκόρντον να ήμουν, δεν τον προλαβαίνω, γι' αυτό όπως έχω πεταχτεί, φωνάζω παράλληλα "ώπα, μη" κι ούτε ξέρω ακριβώς τι άλλο. Με το κεφάλι σφηνωμένο στην πόρτα ο Κώστας να ουρλιάζει "το κεφάλι μου, πεθαίνω", εγώ να έχω βάλει τα χέρια μου από πάνω και να προσπαθώ μ' όλη μου τη δύναμη ν' ανοίξω τις πόρτες. Συνειδητοποιώ ότι μαλακίζομαι, γιατί είναι μεν ενστικτωδώς σωστό αυτό που κάνω, αλλά ανέφικτο. Παρόλα ταύτα μένω και πιέζω, ενώ στριγκλίζω "ΑΝΟΙΞΤΕ ΤΙΣ ΠΟΡΤΕΣ!!!!!!".

Ανοίγουν οι πόρτες. Ο Κώστας δυσκολεύεται να βγει, είναι μες τη μέση. Τον πιάνω από τα μπράτσα και τον βγάζω έξω, ρωτώντας αν είναι καλά. "Πονάω, αλλά καλά είμαι" λέει, ξαναμπαίνω και νομίζω ότι όλα τέλειωσαν καλά. Ξαναγυρνάει και τρώει σκάλωμα ότι ξέχασε στη βιασύνη του κέρματα στο κάθισμα. Το κατάλαβα γιατί κοιτούσε προς τα κει με τη φάτσα της αγωνίας και της απελπισίας. Πριν βγάλει κιχ του λέω "τα πήρες, τα πήρες", αλλά ξανακούγεται το σήμα για τις πόρτες κι αυτός συνεχίζει ακάθεκτος. Βγαίνω μισή έξω και τις κρατάω ... πως να το πω τώρα... σαν σταυρός κάπως έχω κάτσει, για να εκμεταλλευτώ όλη τη δύναμη του σώματός μου άμα ξανακλείσουν.
- "Μήπως ξέχασα τίποτα..."
- "Τα πήρες, σου λέω, τα πήρες!"
- "Ναι, να δω όμως..."
- "Είδα εγώ, αλήθεια, δεν έχεις ξεχάσει τίποτα, ΦΥΓΕ ΞΑΝΑΚΛΕΙΝΕΙ Η ΠΟΡΤΑ"
(όλο αυτό, με μένα να τον βγάζω έξω, αυτόν να παλεύει να ξαναμπεί μέσα, και μια φωνή από το υπερπέραν - οδηγός? σεκιουριτάς? - να γκαρίζει "ΦΥΓΕ ΡΕ ΑΠΟ ΚΕΙ! ΦΥΓΕ ΛΕΜΕ!", αλλά να μην πλησιάζει)
- "Σίγουρα είδες καλά ρε κοπελιά... είναι τα λεφτά μου..." (φωνή που ακούγεται στο τέλος σαν λυγμός, σαν να πρόκειται να βάλει τα κλάμματα)
-"ΣΤΟ ΛΟΓΟ ΤΗΣ ΤΙΜΗΣ ΜΟΥ!!!!! ΤΙ ΑΛΛΟ ΝΑ ΣΟΥ ΠΩ???? ΦΥΓΕ, ΣΕ ΠΑΡΑΚΑΛΩ, ΘΑ ΧΤΥΠΗΣΕΙΣ!!!!  ΣΤ' ΟΡΚΙΖΟΜΑΙ!!!!!!" (φωνή που ακούγεται στο τέλος σαν λυγμός, σαν να πρόκεται να βάλω τα κλάματα)
-  "Όχι, όχι, μην ορκίζεσαι... άμα μου λες εσύ στην τιμή σου... ευχαριστώ για όλα..."
Και γυρνάει και φεύγει.

Κλείνουν οι πόρτες και ξεκινάμε. Με κοιτούν όλοι καλά καλά.
ΤΟΤΕ συνειδοτοποιώ ότι τόση ώρα, δεν είμαι μόνη μου εκεί, υπάρχει ένα σωρό κόσμος, ο οποίος δεν έχει κουνηθεί καν από το κάθισμά του. Ανεξαρτήτως φύλου ή ηλικίας, είναι όλοι απλοί θεατές. "Να δούμε τι θα γίνει παρακάτω".

Λέμε ότι ο κόσμος πια έχει τρομάξει, και να σου τύχει κάτι μέρα μεσημέρι μες τον κόσμο κανείς δεν επεμβαίνει γιατί φοβούνται... μην πάει κανείς απ' την καλοσύνη του, μην πάει απ' τ' άδικο...

Σ' ΑΥΤΗΝ ΤΗΝ ΠΕΡΙΠΤΩΣΗ, ΓΙΑΤΙ ΔΕΝ ΒΟΗΘΟΥΣΕ ΚΑΝΕΙΣ, ΡΕ ΠΟΥΣΤΗ ΜΟΥ?
ΤΙ ΣΤΟ ΔΙΑΟΛΟ ΦΟΒΟΝΤΟΥΣΑΝ, ΓΑΜΩ ΤΗΝ ΠΟΥΤΑΝΑ ΜΟΥ, ΓΑΜΩ?
ΠΩΣ ΤΟ ΚΟΨΑΝ ΤΟ ΣΚΗΝΙΚΟ ΔΗΛΑΔΗ?
ΟΤΙ ΞΑΦΝΙΚΑ ΘΑ ΒΓΑΖΕ ΣΟΥΓΙΑ "Ο ΚΑΚΟΣ" ΝΑ ΤΟΥΣ ΣΦΑΞΕΙ?

Ούτε φόβος, ούτε τίποτα. Ένα "στ' αρχίδια μας" ήταν.
Στ' αρχίδια μας αν χτυπήσει το πρεζόνι, στ' αρχίδια μας κι αν χτυπήσει η άλλη μαλάκω που μπαίνει σε κίνδυνο για ένα πρεζόνι. Άι στιχτίρ, μας καθυστέρησαν κι ίσαμε 2-3 λεπτά!








*(ο τίτλος είναι εμπνευσμένος
από την στήλη της κ. Λένας Διβάνη στο Protagon)

Τρίτη, 23 Οκτωβρίου 2012

Déjà-fait

UPDATED


Χθες το βράδυ θυμήθηκα και νοστάλγησα την αθάνατη μπλογκοχρονιά 2008.

Το παιδί για ύπνο, και μετά μπίρι-μπίρι σε σχόλια, σε τσατοκούτια, σε μέιλ, σε μσν, σε τηλέφωνα... Τση κακομοίρας! Συνευρέσεις για γνωριμία από κοντά, φιλικές – προσωπικές πια σχέσεις – με άλλους για πολύ, με άλλους για λίγο, με άλλους ζωής. Και την άλλη μέρα στη δουλειά, κομμάτια από το ξενύχτι, να έχω ένα παράθυρο excel ανοιχτό για ξεκάρφωμα πως δήθεν κάτι κάνω και από κάτω να διαβάζω σούμπιτα κοτζαμάν μπλογκς, για να κάνω catch-up με όλα τα παλιότερα κάποιου-ας που μού ‘κανε κλικ, ή που γνώρισα από κοντά, ή... ή... ή... Πουουου διάθεση ή κουράγιο για δουλειά... Πως την έβγαλα καθαρή τότε, και δεν με πήραν πρέφα, είναι απορίας άξιον. Τρελλό μπλογκάρισμα!

Κάπως έτσι με βρήκε σήμερα η μέρα. Λίγο το χθεσινό ξενύχτι και το σαν-τότε-μπίρι-μπίρι (ντάξ, όχι και ακραίο ξενύχτι, απλά πιο-αργά-για-ύπνο-από-συνήθως), λίγο οι αναμνήσεις και η νοσταλγία... λίγο ο πρωινός ασήκωτος... λίγο που τη δουλειά μου την βαριέμαι έτσι κι αλλιώς θανατερά... Πολύ θέλει ο άνθρωπΑς? Τό ‘ριξα στη «μελέτη»...

- Ντριιιιιν!
- Παρακαλώ? (α, αυτό το τραγούδι το ‘χα αναρτήσει κι εγώ...)
- Στο cash flow στον Οκτώβριο, έχεις βάλει όλες τις επιταγές ή από την ημερομηνία που το έφτιαξες?
- ... που το έφτιαξα... (αααχαχα, μού ‘χει συμβεί ακριβώς το ίδιο)
- Να τις βάλεις όλες
- Κλατς!

Post-it: Να βάλω όλες τις επιταγές του Οκτωβρίου
(Μωρέ μπράβο! τέλειωσα κιόλας το 2009?)

- Ντριιιιιν!
- Παρακαλώ? (όχι ρε τον άνθρωπο, τι πέρασε...)
- Στον Ιούνιο γιατί έχεις αφήσει απλήρωτη την δόση της περαίωσης? Είναι δυνατόν να μην την είχαμε πληρώσει?
- ... ναι... ΟΚ... (α! αυτή τη θυμάμαι, είχα σχολιάσει κιόλας!)
- Τι «ναι» παιδί μου, είναι δυνατόοον???
- ... «ναι», θα το σβήσω δηλαδή... (πωπωωωω κομματάααρααααα!!!!!)
- Διόρθωσέ το και τσέκαρε κι εσύ μην έχεις αφήσει μέσα και τίποτ’ άλλο πληρωμένο. Και πρόσεχέ τα αυτά!
- ... μάλιστα... ΚΛΑΤΣ!

Post-it: Ξαναcheck φόρους if paid
(μμμ... όπως όλοι μας... όσο περνούν τα χρόνια και πιο λίγες αναρτήσεις...)

- Ντριιιιιν!
- ΟΡΙΣΤΕ!!!!!!!!!
- ... τι έγινε?...
- ΤΙ ΕΓΙΝΕ?
- ... γιατί μιλάς έτσι...?
- ΠΩΣ ΜΙΛΑΩ???????
- ΜΟΥ ΦΩΝΑΖΕΙΣ! Σαν να σε διακόπτω από κάτι! Τι κάνεις?
- ... εεε ... Αυτά! (Γρήγορες ματιές στα post-it) … που μου λέγατε... πριν... (ΟΚ, το ‘χω) ΕΣΕΙΣ ΔΕ ΜΟΥ ΠΑΤΕ ΝΑ ΔΙΟΡΘΩΣΩ ΚΑΠΟΙΑ ΠΡΑΓΜΑΤΑ ΣΤΟ CASH FLOW? E, AYTA KANΩ!!!!!! ΤΙ «ΤΙ ΚΑΝΩ»?????????
- ΚΑΙ ΓΙΑΤΙ ΦΩΝΑΖΕΙΣ, ΠΑΙΔΙ ΜΟΥ, ΠΑΣ ΚΑΛΑ???????
- Ε, μα όλο με διακόπτετε... Μετά λέτε γιατί κάνω λάθη... ΑΦΟΥ ΟΛΟ ΜΕ ΔΙΑΚΟΠΤΕΤΕ!
- Α, δεν πας καλά εσύ σήμερα... Εγώ μπαίνω στο meeting. Τέλειωσέ τα εσύ εν τω μεταξύ και μου τα φέρνεις μετά. ΝΑ ΜΗ Σ’ ΕΝΟΧΛΩ ΚΙΟΛΑΣ!
ΚΛΑΤΣ!!!!!

(άιντε μπράβο, μπες σε κανά meeting και τελειώνω κι εγώ, στο 2012 έχω φτάσει... κι άμα δεις cash flow σήμερα...)




(Το που κολλάει το αποδιπλατραγούδι με την ανάρτηση,
το ξέρει ο φίλος στον οποίο αφιερώνεται, 
για τις ωραίες αναμνήσεις που μου επανέφερε)


UPDATE 16.27'

(έχω αρχίσει και τον λυπάμαι

ΝΤΡΙΙΙΙΝ!!!
- Παρακαλώ?
- Τον κ.Τάδε, τον πήρες  που σού 'πα?
- Φυσικά... αφού μού 'πατε... (κάτι μου θυμίζει αυτό το όνομα)
- Και τι σού 'πε?
- Δε μιλήσαμε. (τι τον θέλαμε αυτόν, ρε γαμ@@@?)
- Τώρα δε μού 'πες ότι τον πήρες?
- Ότι τον πήρα, όχι ότι μιλήσαμε! Δεν τον βρήκα, είναι να τον ξαναπάρω. (Να τον πάρω να τον κάνω τι, ρε π@@@ μου?) Τον θέλατε κάτι? 
- ΡΕ ΚΑΙΓΟΜΑΣΤΕ ΓΙΑ ΤΗΝ ΕΠΙΤΑΓΗ, ΤΙ "ΤΙ ΤΟΝ ΘΕΛΩ"??????????????? 
- (Πες το χρυσόστομε... με το τσιγκέλι...) Για την επιταγή, το ξέρω, τι φωνάζετε? Γι' αυτό δεν τον έπαιρνα? 
- Τότε τι ρωτάς τι τον θέλω?
- Όπως τό 'πατε, είπα μήπως τον θέλατε και τίποτ' άλλο... αφού τά 'χαμε πει για την επιταγή...
ΚΛΑΤΣ!!!      

Πέμπτη, 11 Οκτωβρίου 2012

Rock of (my) Ages

 Σαν να το βλέπω μπροστά μου το βινυλιάκι... Πόσο χαρακτηριστικό εξώφυλλο!


Αφορμή, δύο ταινίες.

Πρώτα το "The music never stopped" . - Πώς συνδέουμε τις μουσικές με χρονικές στιγμές και γεγονότα, συναισθήματα, κλπ.
Πάντα με εντυπωσίαζε αυτή η λειτουργία του εγκεφάλου (μου).
Μυρωδιές και μουσικές. Το που μπορούν να με πάνε και τι μπορούν να μου προκαλέσουν... Με την ευκολία του πατήματος ενός κουμπιού, τόσο απλά. Η ταινία καταπιάνεται με τις μουσικές και το "τι μας κάνουν", για τις μυρωδιές εγώ τό 'βαλα. Αλλά συμβαίνει και μ' αυτές κάτι παρόμοιο, γι' αυτό.

Εγώ κάποια αγαπημένα κομμάτια, που είναι πλέον επώδυνα, τα αντιμετώπισα με δύο τρόπους. Άλλα τα έλιωσα να τα ακούω κι ας σπάραζα, μέχρι να πάθω ανοσία, για να μπορώ να τα ξανακούσω σαν να μην συμβαίνει τίποτα. Άλλα μου τα απαγόρευσα διά ροπάλου - κι ο μαζοχισμός έχει τα όριά του. (Με τις μυρωδιές είνα διαφορετικά. Συνήθως είναι πανδύσκολο να σου τύχει να τις ξαναμυρίσεις ποτέ, γαμώ το κέρατό μου, δηλαδή...  Με μία πάντως, που είχα επιλογή να υπάρχει στη ζωή μου καθημερινά ή καθόλου, επέλεξα να την κρατήσω, και για να το καταφέρω χωρίς αιματοχυσίες, ακολούθησα την ίδια μέθοδο με τη μουσική - μυτιές μέχρι κατά το δυνατόν ανοσίας).

Δεν μπορώ να την κρίνω αντικειμενικά την ταινία, γιατί εμένα προσωπικά μου έξυσε νεύρωση το θέμα της. Δεν έχω πιο. Από πάντα δηλαδή. (Οπότε μην το εκλάβει κανείς σαν πρόταση και με βρίζει μετά.) Το timing δε, που την είδα, ασύλληπτο. Ανοίγω τον αποκωδικοποιητή να βάλω το στικάκι να δω την ταινία. Μέχρι να το "γυρίσω" στο USB, παίζει για λίγο τηλεόραση, συγκεκριμένα STAR. Και ακούγεται ένα τραγούδι με το οποίο επέλεξαν να ντύσουν ένα τρέιλερ.

Εγώ δύο τραγούδια θεωρούσα πως δεν αντέχω να ξανακούσω ποτέ. Το δεύτερο-χειρότερο, το πέτυχα σε ένα μπαρ το καλοκαίρι, το οποίο δε έπαιζε κι άσχετη μ' αυτό το στυλ μουσική. Έχω ανέβει για τουαλέτα και μόλις πάω να βγω, το ακούω να παίζει. Νιώθω το κλάμα ν' ανεβαίνει και ξανατρέχω τουαλέτα πριν αρχίσει ο αμάζευτος, για να μην ακούω. Σκέφτομαι να κάτσω εκεί μέχρι να υπολογίσω ότι τελειώνει, αλλά ακούγεται ως εκεί. "Τι έβαλε, ρε πούστη μου ο άνθρωπος, ΠΟΥ ΚΟΛΛΑΕΙ αυτό τώρα????? Και γιατί δεν ακουγόταν πριν?????????". Προσπαθώ να βρω την ψυχραιμία μου και συνειδητοποιώ πως η "ειδοποιός διαφορά" ήταν το ... καζανάκι! Κι είμαι εκεί, πατώντας και ξαναπατώντας το καζανάκι, μέχρι να τελειώσει το τραγούδι. Δεν ξέρω πως ήμουν όταν ξανακατέβηκα στην παρέα μου, το μόνο σίγουρο ήταν ότι δεν υπήρχε περίπτωση να δώσω απάντηση στο ερώτημα  "όλα καλά? άργησες...". Άντε απάντα τώρα ότι είσαι ο σχιζοφρενής με το καζανάκι...Επίσης δεν θέλω να ξέρω τι σκεφτόταν για μένα η κοπέλα που περίμενε απ' έξω κι άκουσε 263325 τραβήγματα... Σκεφτόμουν πως "δόξα τω Θεώ, άγιο είχα, θα μπορούσε να έβαζε ο μαλάκας το πρώτο-χειρότερο, κι εκεί δε μ' έσωζε ο Νιαγάρας αυτοπροσώπως".

Αλλά όχι που θα γλίτωνα. Ευτυχώς όμως, το "κακό" με βρήκε σπίτι μόνη μου, και δεν είχα να δικαιολογήσω σε κανέναν τ' αδικαιολόγητα. Κάποιος @#@$#%@% στο STAR θεώρησε κατάλληλο αυτό το τραγούδι (το πρώτο-χειρότερο) για να ντύσει τρέιλερ νέας σειράς. Και φυσικά ο γκαντεμόσαυρος που έχει να δει τηλεόραση οχτακόσια χρόνια, έπεσε πάνω σ' αυτό, κατά τον ελάχιστο χρόνο που χρειάζεται μέχρι να πατήσεις ένα γαμωκουμπάκι στο κοντρόλ και να μπεις στο μενού του USB. Ποιο κουμπάκι μετά... φύγανε κοντρόλ, φύγανε τσιγάρα... Απ' την ταραχή ούτε ήξερα τι κάνανε τα χέρια μου... Μου ερχότανε να κουτουλήσω την τηλεόραση να σπάσει κι αυτή και το κεφάλι μου, να ησυχάσω μια και καλή. Όταν βγήκα από την τουαλέτα όπου άφησα μια σεβαστή ποσότητα δακρύων και στομαχικού περιεχομένου, είχα τον γνωστό θυμό που έχω μετά από τέτοιες αναπάντεχες φρίκες. Ούτε το κωλόχαρτο που χαλάω, δεν γουστάρω να χαλαλίζω. "Πώς γίνεται, γαμώτο? Πως γίνεται να στο κάνει αυτό ένα τραγούδι (νταξ, όχι "ένα", "το") στα καλά του καθουμένου? Τι είναι ο άνθρωπος?" κι άλλα τέτοια ερωτήματα με βασάνιζαν μέχρι να ξεκινήσει η ταινία. Κι ήρθε η ταινία να μου απαντήσει. (Παρεπιπτόντως, το τρέιλερ το ξαναέπαιξε το STAR κανά δυό φορές που έβλεπε τηλεόραση ο μικρός, αλλά τσάμπα πήγαινα να τρέξω, κάθε φορά είχε άλλο τραγούδι... τι διάολο...???)


Μετά το "Rock of Ages" . Όχι καμία σπουδαία ταινία, καμία σχέση. Αλλάαα... τα νιάτα μου! Είχα πάθει σχεδόν ό,τι ο ήρωας της προηγούμενης ταινίας, που ξαναζούσε τα νιάτα του μέσα από τραγούδια της εποχής του.

Μπήκα σήμερα στο You Tube κι άκουγα διάφορα. Έφτιαξα και μιά λίστα που θα σας την αφήσω στο τέλος για όποτε σας πιάσει η νοσταλγία ή για να την έχετε πρόχειρη στα καπάκια αφού δείτε την ταινία και σαρανταρίζετε όπου νά 'ναι, αν όχι ήδη. Πιστέψτε με θα σας χρειαστεί.

Χριστέ μου, πόσες πληροφορίες συγκρατεί ο εγκέφαλος? Πόσα έχει μέσα του αυτό το κεφάλι? Τι άχρηστες λεπτομέρειες? Έχω συγκλονιστεί... Μά κάτι φλασιές που έτρωγα!!!!!!! Θα χρειάζονταν πάμπολλες αναρτήσεις για να λέω ιστορίες που θυμήθηκα με κάποια τραγούδια. Μάλιστα κυρίως τέτοια επέλεξα κι έβαλα, όχι απαραίτητα αγαπημένα, ούτε με κάποια λογική σειρά. Όπως "χαρχάλευα" το ψαχτήρι, ό,τι θυμόμουν, χαιρόμουν. (Κοινώς, ό,τι του φανεί του Λωλοστεφανή...)

Δύο πράγματα με εντυπωσίασαν περισσότερο. Και τα δύο από τραγούδια που δεν υπήρξαν ποτέ των ποτών αγαπημένα μου, απλά τα άκουγα τότε επειδή τα άκουγαν όλοι και τα έπαιζε το Μουσικόραμα ή το Μουσικό Καλειδοσκόπιο. Κανενός άλλους είδους δέσιμο.

Το πρώτο είναι ότι θυμόμουν το video-clip των ZZ TOP. Έπιασα τον εαυτό μου, να το ακούει, αλλά να μην ικανοποιείται, να ψάχνει κι άλλο πριν κάνει add στην λίστα το Sharped dressed man. Κι εκεί, συνειδητοποιώ ότι ΘΥΜΑΜΑΙ ΚΑΝΟΝΙΚΟΤΑΤΑ το βιντεάκι!!! Σε ελάχιστα έψαχνα να βρω κάποιο συγκεκριμένο βίντεο, μόνο τα ακούσματα μου ήταν οικεία, και τα εξώφυλλα των δίσκων όπου φαίνονται. (Υπέροχο το βίντεο που έχει κάνει ένας τυπάκος για το Amanda των Boston, παρεπιπτόντως).

Το δεύτερο, όπου τά 'δα όλα, ήταν με το Jump... ΣΑΣ ΟΡΚΙΖΟΜΑΙ ΘΥΜΟΜΟΥΝ, ΌΧΙ ΑΠΛΩΣ ΤΗΝ ΚΑΘΕ  ΦΙΓΟΥΡΑ ΤΟΥ DAVID LEE ROTH, ΑΛΛΑ ΚΑΙ ΤΟ ΠΑΡΑΜΙΚΡΟ ΝΕΥΜΑ!!!!!!! Τρελάθηκα... Τρομάζω να θυμηθώ τι μου είπε ο δ/ντής μέχρι να βγω από το γραφείο του και να το σημειώσω όταν πάω στο δικό μου, και θυμόμουν που τινάζει το μαλλί και που σουφρώνει τη μύτη του ο Ντέιβιντ Λη Ροθ!!!!!!!!!! Όλα, όλαααα, ΟΛΑΑΑΑΑ, ΛΕΜΕΕΕΕ!!!!!!!!!!!!!!!! Από ένα τραγούδι που το θεωρώ παντελώς αδιάφορο, τώρα μου έκανε λίγο κούκου επειδή μου θύμησε εκείνα τα χρόνια, τότε για πλάκα το είχα, έτσι? Ειλικρινά με έχω αφήσει άναυδη...

Γέλασα επίσης με το You are in the army now. Τι τσακωμοί για το πρωτότυπο... Κανείς δεν με πίστευε ότι είναι των Bolland, όλοι Status Quo έλεγαν. Και δεν είχαμε και ίντερνετ να τους το κολλήσω στη μούρη... "Βρε αυτοί το έβγαλαν, μετά το είπαν οι άλλοι..." - "Άντε ρε, ποιοι είναι αυτοί, ούτε η μάνα τους δεν ξέρει..." Τι ικανοποίηση που το τσέκαρα και είδα ότι εγώ είχα δίκιο η κακομοίρα που χτυπιόμουν, αλλά ποιος με πίστευε επειδή ήμουν η μικρότερη...

Θα κλείσω και να θα πάω να κοιμηθώ γιατί με πήρε η μαύρη νύχτα από το απόγευμα που ξεκίνησα ν' ακούω και τελειωμό δεν έχει η αναδρομή στο παρελθόν. Θα κρατήσω μέχρι να κλείσω τα μάτια μου, την ανάμνηση από ένα απίστευτο ξενύχτι: Ένα βράδυ θα είχε στην τηλεόραση μία συναυλία των Reo Speedwagon. Όλοι το ξέραμε και οι περισσότεροι κοιμήθηκαν. Θα ήταν μετά τα μεσάνυχτα αν θυμάμαι καλά. Ένα "ξαδέρφι" σε κάθε πάτωμα, άντεξε. Κάτω ο Γ., πάνω η Ν. και πιο πάνω εγώ. Δεν θυμάμαι πως πήρε χαμπάρι ο ένας τον άλλον και μαζευτήκαμε και οι τρεις στο μεσαίο πάτωμα. Θυμάμαι τη χαρά του κρυφού και της συνομωσίας, το χεσίδι από τις μανάδες μας όταν μας πήραν χαμπάρι "που δεν θα ξυπνάτε αύριο", τις μούρες μας κολλημένες για να ακούμε, τα ψιθυριστά τραγουδίσματα, την "μούρη" που πουλούσαμε την άλλη μέρα στους υπόλοιπους που το έχασαν...


Τετάρτη, 3 Οκτωβρίου 2012

Homework για τον χειμώνα που έρχεται

Προσκυνώ.

Καημό τό 'χα που μη έχοντας DVD recorder στον υπολογιστή μου, ό,τι κατέβαζα ήμουν αναγκασμένη να το βλέπω καθιστή στο γραφείο. Κάποια στιγμή όταν αντικατέστησα το DVD player, αγόρασα ένα με θύρα USB για να τα μεταφέρω με στικάκι και να τα απολαμβάνω από τον καναπέ μου. Δυστυχώς πάρα πολλοί υπότιτλοι όμως δεν ήταν συμβατοί κι έβγαιναν κινέζικα.

Τι χαρά πήρα όταν είδα ότι ο αποκωδικοποιητής που αγόρασα, όχι απλώς είχε θύρα USB αλλά και συμβατότητα με σχεδόν τα πάντα! Πολλοί την πάτησαν με τους φτηνούς και ανακάλυψαν πως αναπαράγουν μόνο τα αρχεία που δημιουργεί ο ίδιος από εγγραφές. Εγώ - ευτυχώς, με την πολύτιμη συμβουλή φίλου - πήρα έναν με λίγο πιο τσιμπημένη τιμή, αλλάαα.... χίλιες φορές χαλάλι!!!

Κοντεύουν να μου χυθούν τα μάτια. Το τι έχω δει μέσα σ' αυτό το διάστημα, δεν περιγράφεται. Κατεβάζω και κανά παιδικό να βλέπει κι ο μικρός, αλλά κατά βάση, εγώ του έχω αλλάξει τα φώτα. Ό,τι ταινίες, ό,τι σειρές έχανα τόσο καιρό, τά 'χω πλακώσει μαζεμένα.

Συνιστώ ανεπιφύλακτα - μόνο σ' όσους έχουν ψώνιο με Αγγλία Εποχής - το Downton Abbey από σειρές. Το τονίζω, γιατί εγώ έχω τρελλό ψώνιο και δεν ξέρω πόσο αντικειμενική είμαι. Αν και αρέσει σε πολλούς και τους τραβάει και τους κρατάει, εγώ δεν είμαι αντικειμενικός κριτής, γιατί και ανύπαρκτο στόρυ να είχε, θα το παρακολουθούσα εκστασιασμένη, μόνο και μόνο για να βλέπω τους πύργους, την φύση της αγγλικής επαρχίας, τους μπάτλερ και τους βαλέδες, τους λόρδους και τους σωφέρ, ν' ακούω αυτήν την προφορά που με ΤΡΕ-ΛΑΙ-ΝΕΙ και να μεταφέρομαι κάπου όπου υπάρχουν κώδικες τιμής, ηθική και αξιοπρέπεια. Και να βλέπω πως όταν υπάρχει εξαίρεση σ' αυτούς τους άγραφους νόμους, ο παραβάτης τιμωρείται με τον α ή β τρόπο. Αν λοιπόν κι εμένα θα μου αρκούσαν και μόνο αυτά για να ενθουσιαστώ, φανταστείτε τι έχω πάθει που πρόκειται και για μια άριστη παραγωγή, εμφανέστατα πανάκριβη (ο πύργος δεν είναι σκηνικό, μισθώνουν πραγματικό πύργο με εξωφρενικό ενοίκιο), απίστευτα προσεγμένη και... το καλύτερο το αφήνω τελευταίο... την Μάγκυ Σμιθ. Χριστέ μου, ΠΟΣΟ τη λατρεύω, ΠΟΣΟ!!! Πεθαίνω να την βλέπω να λέει την πιο θανατερή δηλητηριώδη φαρμακερή ατάκα με τον πιο φυσικότατα κομψό τρόπο. Να είναι χαμένη κάπου ανάμεσα σε ένα σκασμό κόσμο, να διαδραματίζονται σε πρώτο πλάνο τα απίστευτα και να έχει τη δύναμη να σου τραβήξει την προσοχή μ' ένα της απειροελάχιστο νεύμα το οποίο σχολιάζει την όλη κατάσταση πιο εύστοχα κι από χίλιες λέξεις. Το φρύδι της σηκώνει κι είναι σαν να έχει κατεβάσει τα 12 ευαγγέλια. Δεν υπάρχει αυτή η ηθοποιός, ΔΕΝ ΥΠΑΡΧΕΙ, και συγκεκριμένα αυτός ο ρόλος της είναι γάντι, είναι σκέτη απόλαυση.

Τώρα έχω αρχίσει το Game of Thrones. Μου το "διαφήμισαν" ως τύπου "άρχοντας των δαχτυλιδιών" αλλά... δεν θα τό 'λεγα... Στα 2-3 επεισόδια που έχω δει, έχω ψιλοαπογοητευτεί. Άλλο περίμενα. Πολύ "σεξ και βία, που τα γουστάρει κι ο κόσμος" μου βγάζει. Χωρίς να υποστηρίζονται δραματουργικά, δηλαδή, εντελώς για οφθαλμολαγνεία. Το διευκρινίζω, μην και κανείς που δεν με ξέρει νομίζει ότι το λέω από πουριτανισμό. Μακριά κι αλάργα αυτά... Παρόλα ταύτα έχει ένα κάποιο ενδιαφέρον, παρακολουθείται ευχάριστα. Απλά δεν νομίζω πως θα δω δύο σαιζόν μονορούφι όπως το Downton Abbey, θα τις βλέπω πιο λάου-λάου.

Από ταινίες, νομίζω πως η καλύτερη που είδα, είναι μία του 2009, το "El secreto de sus ojos". Πρώτα την είδα και ξετρελάθηκα, κι ύστερα την έψαξα λίγο παραπάνω. Είδα λοιπόν ότι τότε είχε πάρει το Όσκαρ ξενόγλωσσης και είχε κονταροχτυπηθεί για Χρυσό Φοίνικα με την "Λευκή Κορδέλα" του Χάνεκε, από την οποία και τον έχασε. Προφανώς λοιπόν ήταν αρκετά γνωστή, κι απλά εγώ δεν την είχα πάρει χαμπάρι. Εξαιρετική, την συνιστώ ανεπιφύλακτα στους πάντες. Είχα πολύ καιρό να δω τόσο καλή ταινία.

Για το τέλος άφησα έναν παλιό αγαπημένο. ΑΛΜΟΔΟΒΑΡ. Δεν θυμάμαι πότε ψιλοκουράστηκα και τον άφησα. Πάντως σαν να ψιλομπούχτισα κάποια στιγμή. Έτυχε λοιπόν να κάτσω να δω κάποια από τις πιο πρόσφατές του με φίλους που μοιραζόμασταν την παλιά αυτή αγάπη. Φίλους που δεν είχαν μπουχτίσει και είχαν συνεχίσει να τον παρακολοθούν "γιατί είναι Αλμοδόβαρ" και αγαπάμε Αλμοδόβαρ και τελεία και παύλα. Έτσι, μαζί τους, σαν να ξαναθυμήθηκα τι είχα αγαπήσει σ' αυτόν, τι τον έκανε να ξεχωρίζει για μένα και πού με άγγιζε αυτό το εντελώς δικό του στυλ, που σε κάνει να ξεχωρίζεις μία ταινία του από χίλιες. Ω ναι, αυτό το τελευταίο το πιστεύω ακράδαντα. Αν δεν μου έλεγαν ποιου σκηνοθέτη είναι και μ' έβαζαν να δω μια ταινία του, θα τον είχα "μυρίσει" στα πρώτα λεπτά. Και μόνο γι' αυτό για μένα αξίζει ένας σκηνοθέτης να έχει μια ξεχωριστή θέση, αλλά δεν είναι μόνο αυτό. Είναι ότι τυχαίνει το ύφος του και η γραφή του, ο τρόπος με τον οποίο παρουσιάζει τις καταστάσεις και τα συναισθήματα των ανθρώπων, να είναι για μένα ό,τι κοντινότερο σε πραγματικές, καθημερινές καταστάσεις που έχω ζήσει και ζω.

Ή και οι δυο μας έχουμε μεγαλώσει σε μουρλόσογο, ή "συμβαίνουν τα πάντα και στις καλύτερες οικογένειες". Πάντως αυτός ο άνθρωπος είναι λες κι είχε κρυφές κάμερες στο σπίτι μου, στο σπίτι των θειάδων μου, κ.ο.κ. Και κατέγραφε όλα τα ευτράπελα, όλα τα κωμικοτραγικά, όλα τα τόσο ακραία μα και τόσο συνηθισμένα... Όλα αυτά που προσπαθώ να εξηγήσω - με μεγάλη δυσκολία καθώς πρόκειται για αισθήσεις και συναισθήματα - με λόγια, συμπυκνώνονται σε μία σκηνή προς το τέλος του "Ραγισμένες αγκαλιές". Εκεί όπου βλέπουμε "την ταινία μέσα στην ταινία". Σοβαρότατη συζήτηση μεταξύ των δύο φιλενάδων, όπου ανάμεσα στις σημαντικότατες κουβέντες, πετάγονται διάσπαρτα και κάτι λόγια μπουκωμένα από τις μαντλέν που σαβουρώνει η μία στο ενδιάμεσο, τα οποία αφορούν επίσης στις μαντλέν - του τύπου "ωραία αυτά, εσύ τά 'φτιαξες?" ή κάτι παρόμοιο. Κάτι που πολύ συχνά συμβαίνει και δεν το αντιλαμβανόμαστε καν, αλλά αν βγεις και το δεις απ' έξω, "ακυρώνει" και την πιο δακρύβρεχτη στιγμή και προκαλεί γέλιο. Δεν είναι κάποια πρωτότυπη ιδέα ή εύρημα. Πολλοί το έχουν προσπαθήσει ακόμα και σε φρικτά ελληνικά σήριαλ. Το "πώς" είναι όλη η μαγεία. Το "πώς" το κάνει ο π....ς και νομίζεις ότι σε γνωρίζει προσωπικά και σε αντιγράφει.

Εκεί έγκειται λοιπόν για μένα η αξία του Αλμοδόβαρ, κι ας μην μπορούν κάποιοι να καταλάβουν γιατί τόσος ντόρος, αφού δεν είναι Ταρκόφσκι ή Γκοντάρ. Δεν είναι όλα τα πράγματα συγκρίσιμα. Το καθένα έχει την θέση του και την αξία του - αν έχει - γι' αυτό που είναι στο είδος του. Για άλλους λόγους θα δω το ένα, για άλλους λόγους το άλλο. Για άλλους λόγους έχω θεό τον Ταραντίνο για άλλους τον Αλμοδόβαρ, και είναι απόλυτα μη συγκρίσιμοι. (Τόσο οι λόγοι, όσο κι οι σκηνοθέτες). Έτσι, πήρα σβάρνα κι είδα όσες ταινίες του είχα χάσει στο διάστημα που τον "απατούσα". Καμία δεν θα σχολιάσω ιδιαίτερα ή θα προτείνω.

Εμπνευσμένη όμως από το κλίμα του, θα αφήσω ανάλογα δωράκια για το τέλος, όπως κάνω συνήθως σε μακροσκελείς αναρτήσεις, για να τιμήσω τους υπομένοντες... Μουσικές και προσωπική ιστορία.

Ακολουθούν δύο βιντεάκια από δύο τραγούδια που ακούστηκαν στις δύο πιο τελευταίες ταινίες του κι ένα το οποίο βάζω να παίζει αποδίπλα. Τα επέλεξα γιατί είναι και τα τρία αγαπημένα και με εξέπληξε ευχάριστα που τα χρησιμοποίησε ο Πέδρο, δεν του τό 'χα...

Vitamin C - Can (από το "Ραγισμένες αγκαλιές", παίζει δίπλα)

Werewolf - Cat Power (από το "Ραγισμένες αγκαλιές", παίζει κάτω)

Between the bars - Chris Garneau covering Elliott Smith (από "Το σώμα που κατοικώ", παίζει παρακάτω)


(ναι, ξέρω, προτιμούσατε να δείτε to βίντεο με το καταπληκτικό στριπτήζ από το Powder Blue όπου επίσης ακούγεται και είναι πολύ ωραία ταινία, αλλά δυστυχώς, όσο κι αν μ' αρέσει κι έμενα, είχε πολύ κακή ποιότητα ο ήχος και στην παρούσα ανάρτηση προείχε το τραγούδι - πάτε στο you tube να το δείτε!)


 (κρατήθηκα πολύ να βάλω την συγκεκριμένη διασκευή αν και αγαπώ άλλη, γιατί πρώτον, αυτή ήταν στην ταινία, και δεύτερον, δεν θέλω να γίνω με την Madeleine Peyroux σαν τον Κώστα Θωμαΐδη, ένα πράμα... Λατρεμένη αλλά... νισάφι!)

... και η ιστοριούλαααα:

Κλίμα, όσο πιο μαύρο και βαρύ γίνεται. Ένα κλικ πριν το κλίμα κηδείας και πέριξ αυτής ημερών. Πρόσωπα τρία. Η Σ. που είναι η "χαροκαμένη", η Ν. που είναι η μητέρα της και η Μ. που είναι κολλητή της. Γύρω γύρω στον καναπέ, μια κλαίνε μια μιλάνε μια κοιτούν το υπερπέραν αφήνοντας βαρείς αναστεναγμούς. Ανά διαστήματα μεσολαβούν μικρο-διάλογοι, οι οποίοι είναι πάνω-κάτω όπως ο κάτωθι σε παραλλαγές:

- Ν: Να παραγγείλουμε κάτι? Γιατί δεν θέλετε? Πες κι εσύ Μ. μου, πες της κάτι... Πρέπει κάτι να φάει... Πρέπει... Που θα πάει αυτό?
- Μ: Άστε την κ. Ν., λογικό είναι, θα έρθει η ώρα που θα το ζητήσει από μόνη της...
- Ν: (ψιθυριστά προς την Μ., λες και η Σ. που είναι δίπλα είναι κουφή) Θα πάθει τίποτα... Θα πάθει τίποτα... Μπουκιά δεν έχει βάλει στο στόμα της τόσες μέρες, μπουκιά... μόνο με νερό και τσιγάρα είναι... κι ευτυχώς να λες που πίνει νερό αντί για κοκακόλα, θα τρυπούσε το στομάχι της, πάλι καλά... Άμα πάθει τίποτα τι θα γίνει το παιδί της? Πες κι εσύ κάτι... Ότι πείνασες και θες να φας εσύ...
-  Σ: Γιατί μιλάς σαν να μην είμαι μπροστά ρε μαμά? Δεν θέλω λέμε, σταμάτα, έλεος πια, δεν παθαίνω τίποτα, ηρέμησε.
- Ν: (προσπαθώντας να την πείσει "χτυπώντας" το φιλότιμο) Εγώ για το καλό σας το λέω... Και το κορίτσι τόσες ώρες εδώ, ξενηστικωμένο τό 'χουμε. Ντροπή. Να παραγγείλεις τουλάχιστον για το κορίτσι, δεν είναι σωστό, γαϊδουριά είναι.
- Μ: Νομίζετε ότι εμένα πάει κάτω μπουκιά κυρία Ν.? Άστε με εμένα. Κι αφού κι η Σ. δεν θέλει, μην την πιέζετε...

Κάποια στιγμή που φεύγει για λίγο η Ν., και μένουν οι δύο φίλες:

- Μ.: Βρε φιλενάδα μου? Μήπως να παραγγείλουμε τίποτα να της κάνουμε το χατήρι? Έχει φρικάρει η κακομοίρα, έχει κατατρομάξει, δεν μπορείς να φανταστείς τι μου λέει όταν δεν ακούς. Φαντάσου ότι αυτό που βλέπες εσύ είναι το "ψύχραιμο-για-μπροστά-σου". Ας πάρουμε κάτι ελαφρύ και τσίμπα λίγο ίσα ίσα να της φύγει ο καημός. Και θα φάω κι εγώ, μην την σκάμε, είναι που είναι η καημένη...
- Σ: Δεν πάει λέμε τίποτα κάτω ρε παιδιά, μην αρχίζεις κι εσύ... Τέλος πάντων... Ας πάρουμε κάτι... και θα την ξεγελάσω ότι τρώω...

Επανέρχεται η Ν.

- Τι λέτε? Για να παραγγείλουμε? ΜΠΡΑΒΟ! Να πάρουμε σουβλάκια από τον Τάδε που 'χει κι ωραίο κοκορετσάκι να μας φέρει, να πιούμε και τις μπυρίτσες μας...
- Μ + Σ: ΚΟΚΟΡΕΤΣΙΙΙΙ???????????????????  (και παράλλλα τα σχετικά "τι λες ρε μάνα", "τι λέτε καλέ κ. Ν. μου", κλπ)

Εννοείται ότι της πέρασε της Ν. και η Σ. βγαίνει από το σώμα της, για να το αφήσει να κάνει ένα από τα πιο σουρεάλ τηλεφωνήματα στη ζωή τη, δίνοντας παραγγελία για κοκορέτσι στην κατάσταση που είναι. Η βραδιά συνεχίζει να κυλάει με τα ίδια κλάματα, τις ίδιες κουβέντες, τους ίδιους αναστεναγμούς, με μόνη διαφορά το κοκορέτσι μες τη μέση του τραπεζιού και τα τσιμπολογήματα. Δήθεν και μη. 

Και μέσα σ' αυτό το κλίμα κι αυτό το βάρος, τη στιγμή που μιλάει η Μ. και λέει κάτι με πόνο ψυχής, παλεύοντας να βρει τις λέξεις, ρουφώντας δάκρυα... με την Σ. από απέναντι να κλαίει με λυγμούς και να την κοιτάζει κατάματα μη χάσει λέξη... μία σχεδόν ιερή στιγμή... ακούγεται η Ν...

- Ν: Τρώγε κιόλας όμως, Μ. μου, γιατί άμα κρυώσει αυτό θα γίνει σκυλί!

Δεν χρειάζεται να περιγράψω νομίζω το υστερικό γέλιο που έπεσε μεταξύ των φιλενάδων, αφού μεσολάβησε το κλάσμα δευτερολέπτου που αλληλοκοιάχτηκαν σαν να έλεγαν "τι είπε ρε μαλάκα, το άτομο, τι ζούμεεε???????". Γέλιο χωρίς ανάσα. Για ώρα. Το τέλειο ξέσπασμα, τύφλα νά 'χαν όλα τα κλάματα του κόσμου.

Αν δεν είναι αυτό σκηνή από Αλμοδόβαρ, δεν ξέρω τι είναι.