"Well, I'm gonna get out of bed every morning... breathe in and out all day long.
Then, after a while I won't have to remind myself to get out of bed every morning and breathe in and out...
and, then after a while, I won't have to think about how I had it great and perfect for a while."

Παρασκευή, 28 Σεπτεμβρίου 2012

ΕΠΙΚΙΝΔΥΝΗ & ΧΥΔΑΙΑ ΠΡΑΞΗ Ο ΣΤΟΜΑΤΙΚΟΣ ΕΡΩΤΑΣ...


H εκκλησία μας που μας αγαπάει και θέλει το καλό μας και μόνο, προειδοποιεί για τους κινδύνους της υγείας, τόσο της σωματικής όσο και της ψυχικής, μέσω του Μητροπολίτη Πειραιώς Σεραφείμ.

Το μόνο πρόβλημα το άρθρου είναι πως έχει επικεντρωθεί σε ένα μόνο "κακό πράμα", ενώ παλαιότερα ο Σεβασμιώτατος Μητσοχωριάτης Καραπιπερείμ, τό 'χε πιάσει πιο σφαιρικά...

Ιδού μερικές συμβουλές που είχε δώσει για τους εφήβους μας:

1. Εάν ένα αγόρι αγγίξει το στήθος μίας κοπέλας, το αγόρι θα βγάλει στην παλάμη μυρμηγκιές και η κοπέλα θα χάσει 2 νούμερα cup. Εάν το είχε ήδη μικρό, τ' αντίστοιχα νούμερα θα μετακινηθούν πίσω και θα πετάνε από την πλάτη.

2. Εάν ένα αγόρι αγγίξει τα οπίσθια μίας κοπέλας, το αγόρι θα χάσει την επιδεξιότητα των δακτύλων στα χειριστήρια των ηλεκτρονικών παιχνιδιών και η κοπέλα θα κάνει περιφέρεια Αττικής.

3. Εάν ένα αγόρι αγγίξει τα γεννητικά όργανα μίας κοπέλας, το αγόρι θα αποκτήσει μόνιμα τεράστια συνθετικά φλούο νύχια και η κοπέλα θα έχει περίοδο 20 μέρες το μήνα και όλες με τα συμπτώματα της πρώτης μέρας.

4. Εάν μία κοπέλα αγγίξει τα γεννητικά όργανα ενός αγοριού, η κοπέλα θα βγάλει κατσαρές μαύρες τρίχες μέχρι κι απ' τη μέσα μεριά της παλάμης, τις οποίες όταν προσπαθήσει ν' αποτριχώσει με οιονδήποτε τρόπο, θα αυξάνονται με γεωμετρική πρόοδο, και το αγόρι θα χάσει τον έναν γεννητικό αδένα, ενώ το πέος του θα γίνει σαν την ουρά του γουρουνιού. Και σε σχήμα και σε μήκος.

Εάν μετά τα ανωτέρω, δεν ιδρώσει το αυτί τους κι επιχειρήσουν και τίποτις άλλα χυδαία και ανώμαλα πράγματα μεταξύ τους, μεγάλα δεινά τους περιμένουν. Πυτιρίδα, πλατυποδία, φθειρίαση, ψαλίδα, φλύκταινες, φαγέσορες, έρπης επιχείλιος/επιδαπέδιος/επίτοιχιος, άφτρες, κριθαράκια, νυχτερινή ενούρηση συνοδευομένη από φρικτούς εφιάλτες, είναι μερικά ενδεικτικά και ουχί περιοριστικά.

Αλίμονο δε, αν οποιαδήποτε από αυτές τις κατάπτυστες περιπτύξεις προκύψει μεταξύ ατόμων του ιδίου φύλου. Θα τους καεί η motherboard, θα τους ανατιναχτεί το tablet, θα τους χακέψουν το facebook, θα τους μπανάρουν το blog, θα τους συλλάβουν για χρήση torrents, και θα έχουν δυσάρεστη αναπνοή που κανένα σκεύασμα δεν θα μπορεί να υπερκαλύψει. Κι αυτά σε τούτη τη ζωή. Γιατί οι τοιούτοι-ες επιβαρύνουν το κάρμα τους για όλες τις επόμενες ζωές τους. 

Η μόνη σεξουαλική πράξη που δεν έχει επιβλαβείς συνέπειες στην υγεία μας, είναι αυτή μεταξύ επισήμων συζύγων - με θρησκευτικό γάμο φυσικά -  κατά τις ημέρες της ωορηξίας της γυναικός, με μόνο σκοπό την τεκνοποίηση, καθώς εάν υπάρξουν έστω και ψήγματα ευχαρίστης, ενέχουν κίνδυνοι να μην καταφέρει να συλλάβει ή να προκύψει τερατογέννεσις.



Τετάρτη, 12 Σεπτεμβρίου 2012

Τάι *

*(από το Tigress)


Γύρισα με 2 κ(ο)ιλ(ι)ά επιπλέον, για να τρώω κάθε απόγευμα παγωτό, ώστε να της κρατάω μετά το ξυλάκι να γλείφει ό,τι έχει μείνει πάνω. Κι εντελώς τυχαία, από τότε που το πρωτοέκανα κι ανακάλυψα ότι της αρέσει τόσο πολύ, κάθε μέρα έμενε στο ξυλάκι και λίγο παραπάνω...



 - Άχου-τοοο!!! Κοίτα πού 'χει πάει και κοιμάται! Κάτσε να το βγάλω μία... Θα φαίνεται από δω? Φοβάμαι να πάω πιο κοντά, γιατί τρομάζει και φεύγει.
- Ωχ, η βλαμμένη πάλι... Πάλι θά 'ρχεται στις μύτες να με χαϊδέψει την ώρα που κοιμάμαι... Αφού δεν τό 'χει καταφέρει ποτέ, γιατί συνεχίζει???

 - Δε μ' έχει καταλάβει! Πάω λίγο πιο κοντά να φαίνεται καλύτερα!
- Πόσο χαζή είναι, τέλος πάντων? Επειδή βαριέμαι να κουνηθώ, νομίζει ότι δεν την καταλαβαίνω ΚΑΘΕ φορά?

 - ΑΚΟΜΑ δεν μ' έχει καταλάβει!!! Πρώτη φορά φτάνω τόσο κοντά!!!!!! Λες με την ευκαιρία να το πιάσω κιόλας? Αχ, λες να το χαϊδέψωωω???
- Ααα, αυτή πλησιάζει επικίνδυνα...Γμτ κι είχα βρει ωραία καβάτζα, που διάολο με είδε ΚΙ ΕΔΩ?

- Δεν το πιστεύω, δεν το πιστεύω, δεν το πιστεύωωω!!! Γαμώτη, μην ακουστεί πάλι καμμιά πευκοβελόνα... τόσο δα θέλω, και το ακούμπησα...
- ΕΕΕΕΕΕΕΕΕΕΕΕΕΕΕΕΕΕΕΕΠΠΠΠ!!!!!!!!!!!!!!!!







Δευτέρα, 3 Σεπτεμβρίου 2012

ΠΑΠΙΓΚΟ (άλλη χάρη το βουνό...)

Ήταν Ιούλιος του 2012 ...

Πηγαίνοντας προς τα εκεί:

έξω από αυτήν την εκκλησούλα την χτισμένη σε βράχους


κάτω από ένα τεράστιο πλάτανο

έχοντας αυτήν τη θέα


βαφτίσαμε ένα αγγελούδι
 

και φύγαμε με πολλά περισσότερα δώρα εκτός από μπομπονιέρες.

Ένα δώρο ήταν η εμπειρία στις Κολυμπήθρες,
μεταξύ Μικρού και Μεγάλου Πάπιγκου





Άλλο δώρο ήταν η εμπειρία στην Χαράδρα του Βίκου


 


Μα το πλέον ανεκτίμητο δώρο ήταν οι ονειρεμένες διακοπές με απίστευτη παρέα,
κι όλα αυτά τα απίθανα που ζήσαμε και μοιραστήκαμε.


Mού 'ρθε να γράψω "οι καλύτερες διακοπές της ζωής μου" και πήρα λίγο χρόνο να ανακαλέσω στη μνήμη μου παλιότερες, για να δω αν υπερβάλλω επειδή τις έχω πρόσφατες και έντονες. Ε, τελικά μπορώ να πω με σιγουριά ότι ΠΡΟΚΕΙΤΑΙ ΓΙΑ ΤΙΣ ΚΑΛΥΤΕΡΕΣ ΔΙΑΚΟΠΕΣ ΤΗΣ ΖΩΗΣ ΜΟΥ. Θα προσθέσω φυσικά κι ένα "ως τώρα" γιατί εννοείται πως πάντα ελπίζουμε για ίδια και καλύτερα...

Τι να πιάσω και τι ν' αφήσω... Ότι το "πάμε για μπάνιο" αναφέρεται σε παγωμένο ποτάμι κι όχι σε θάλασσα? Ότι εγώ λίγο βαθιά να ήταν η θάλασσα και να είχε κρύα νερά, πιτσιλιόμουν έξω-έξω σαν τους γέρους με τις ώρες μέχρι να το πάρω απόφαση να βουτήξω, κι έπεσα ΣΕ ΠΟΤΑΜΙ??????? (Νταξ... όχι αμέσως... κι εκεί το γυρόφερνα για ώρα...) Καλά που έχω φωτογραφίες να με πιστεύουν οι οικείοι μου... Μην πω για το ότι, όπως λέμε "αχ κοίτα κάτι ψαράκια", λέγαμε "αχ κοίτα κάτι βατραχάκια"... Χάϊ-λάϊτ: Που όπως περπατούσαμε προς τις ψηλότερες κολυμπήθρες ήρθε ένα σύννεφο από μωβ πεταλουδάκια και πετάριζαν τριγύρω μου!!!!!! 4-5 κοπέλες ήμασταν, σ' ΕΜΕΝΑ ήρθαν!!! Με είδε και η Χ. να παλεύω με το κινητό και γελούσε... - "Τις πεταλούδες προσπαθείς να βγάλεις, ε?" - "Το ξέρω, δεν γίνεται, βλακείες κάνω, αλλά ... είπα να προσπαθήσω... ΠΟΥ ΝΑ ΤΟ ΠΩ ΚΑΙ ΝΑ ΜΕ ΠΙΣΤΕΨΟΥΝΕ???". Μα ΚΑΤΑ-ΜΩΒ, ούτε πιτσίλες, ούτε ρίγες, ούτε τίποτα, σκέτο καθαρό λιλά-μωβ και όλες καταπάνω ΜΟΥ! Τυχαίο? Δεν νομίζω...

Το είδες φαρδύ και σταθερό και χάρηκες ε?

ΕΤΣΙ γίνεται μετά!

Επίσης χαίρομαι που υπάρχουν αντίστοιχα ντοκουμέντα για το ότι εγώ, ΕΓΩ, ΕΓΩΩΩΩΩΩ, περπάτησα σ' εκείνο το μονοπατάκι της χαράδρας. Όταν είχαμε πάει στον Εξώστη που την βλέπεις πανοραμικά, αφού ουρλιάξαμε διάφορα για ν' ακούμε την ηχώ, όπως είχε χαζέψει το μάτι μου και δεν χόρταινε θέα, παρατήρησα στην απέναντι πλευρά, μία γραμμούλα στη μέση του γκρεμού που άσπριζε κάπως. Κάποιος ήρθε κοντά και μιλήσαμε, και λέω τι να είναι αυτό, και μου λέει, σαν μονοπάτι μοιάζει. Σκέφτηκα... μπααα... τι μονοπάτι καλέ? Ποιος τρελλός θα το δημιουργούσε ή θα πήγαινε να περπατήσει εκεί? Που νά 'ξερα ότι λίγη ώρα αργότερα, όταν θα έλεγαν όλοι, "πάμε από την εκκλησία στην σπηλιά-κρυσφήγετο από το παλιό μονοπάτι" και θ' ακολουθούσα όλο χαρά, όπως σ' όλες τις άλλες προτάσεις-εκδρομές, θα βάδιζα σ' ένα τέτοιο πράγμα??????? Και η πλάκα είναι ότι δεν το συνειδητοποίησα αμέσως. Όοοοχιιι!!!!! Πήγαινα αμέριμνη για αρκετή ώρα χωρίς να πολυφοβάμαι, επειδή είχα εστιάσει το βλέμμα μου μπροστά στα πόδια μου, να βλέπω που πατάω, προσεκτικά-προσεκτικά. Τι τό 'θελα και σταμάτησα για λίγο "ν' απολαύσω και τη θέα, βρε παιδί μου, όλο πάω με το κεφάλι κάτω"??? Με το που συνειδητοποιώ ΠΟΥ βρίσκομαι, ΠΟΥ περπατάω, και μού 'ρχεται η εικόνα στο μυαλό, του πώς το έβλεπα αυτό από μακριά.... πάγωσα. Αυτόματα ίδρωσαν πόδια-χέρια, ανέβηκαν οι παλμοί, ίσως νά 'χασα και το χρώμα μου. Πάει, λέω, εδώ θ' αφήσω τα κοκκαλάκια μου... Όπως πάντα στις δύσκολες στιγμές, το καταφύγιό μου είναι το χιούμορ. Έτσι άρχισα να τσιρίζω αυτό το "λα-λα-ιιιιιι" των Άλπεων, ως άλλη Χάϊντι, το οποίο ακουγόταν ακόμα πιο αστείο όταν το γύριζε πίσω η ηχώ, κι είχαμε ψοφήσει όλοι στο γέλιο. Έλα όμως που κάποια στιγμή, μού 'ρχεται πίσω ένα παρόμοιο άκουσμα, αλλά όχι ολόιδιο? Η ηχώ είναι ολόιδια! Μπα... Από που ήρθε αυτό? Όλοι ή λίγο πίσω ή λίγο μπροστά μου είναι... Νάτο πάλι! ... Και γυρνάω... και τι βλέπω! ΤΙ ΒΛΕΠΩΩΩΩ!!!!!! Ο Κ. μερικές στροφές πίσω μας, έρχεται να μας βρει, κρατώντας στα χέρια του την ενός έτους Μ.!!!!!!!!!!!!! Νομίζω πως εκεί πλησίασα σοβαρά τον κίνδυνο να λιποθυμήσω... Ποιο χιούμορ, και ποιος χαβαλές... Τά 'δα όλα, τέλος.
Μοναδική αποκλειστικότητα:
η κόρη του Ιντιάνα Τζόουνς και της Λάρα Κροφτ ,
σε ραχούλες, φαράγγια, ποτάμια, κολυμπήθρες...



Όταν κάναμε μία στάση κάπου όλοι μαζί τον ρώτησα "δεν φοβάσαι Χριστιανέ μου εδώ που τό 'φερες το παιδί?". Και πήρα την ικανοποιητικότατη απάντηση "τη χαράδρα να φοβηθώ? εδώ είχα το παιδί μου στο αυτοκίνητο και οδηγούσα στην εθνική!". Σωστός. Σ' αυτόν τον δρόμο, μόνο τις προειδοποιητικές πινακίδες να δεις, δεν θες τίποτ' άλλο, βάζεις την ταυτότητά σου στα δόντια, και συνεχίζεις. Η αλήθεια είναι ότι χαλάρωσα αρκετά όταν κάποια στιγμή είχε αγκαλιά το μωρό η μαμά του και του έδινε νεράκι. Κούναγε τα χεράκια της όλο χαρά, έλαμπε η μουρίτσα της, είχε μια ξενοιασιά και μια αγαλίαση... ΚΙ ΑΠΟ ΚΑΤΩ ΤΗΣ ΤΟ ΧΑΟΣ, έτσι??? Απίστευτη εικόνα, θα την θυμάμαι για πάντα. Η ασφάλεια της αγκαλιάς της μάνας...


Ίσως για κάποιον άλλον που έχει μεγαλώσει στην επαρχία και στην φύση, ή είχε την ευκαιρία να ταξιδέψει, όλα αυτά που σε μένα φαντάζουν μοναδικά κι υπέροχα, να φαίνονται τετριμμένα και να μην μπορεί να καταλάβει γιατί κάνω έτσι. Αυτό το μονοπάτι που εγώ θεωρώ ότι είναι για Ιντιάνα Τζόουνς και πάνω, άλλος να τό 'χει για βολτούλα. Η Ντ. και η Ελ. το πέρασαν με σαγιονάρες και χοροπηδηχτά. Άλλοι ήταν σαν κι μένα. Αλλά για μένα κι όσους είναι "παιδιά της πόλης"... Τι να λέμε.... ΕΜΠΕΙΡΙΑ.

Η Ελ. και η Ντ. σε απλές, καθημερινές στιγμές
 
 (Κορίτσι-λάστιχο Νο1: Θα μπορούσε και σ' αυτήν την στάση να διαβεί τη χαράδρα, χοροπηδώντας στο κουτσό)

 (Κορίτσι-λάστιχο Νο 2: Όχι, δεν έχει ένα πόδι, δύο έχει, αλλά τόσα χρόνια μπαλέτο, μόνο εκείνη ξέρει που το έχει πάει το δεύτερο πόδι)

(Σίγουρα με κατάλαβε πολύ καλά, μία φίλη που συνάντησα τον Αύγουστο, κι είχα να δω χρόνια. Βρέθηκε Αθήνα για δουλειές, κι ήρθε για 2 μέρες στο εξοχικό μου να μας δει. Η Τ. έμενε στην Πλατεία Αττικής. Εκεί μεγάλωσε, εκεί έζησε, εκεί παντρεύτηκε κι έκανε το γιο της. Όταν ξαναπαντρεύτηκε, ο δεύτερος άντρας της τους πήρε στο χωριό του, κάπου στον Έβρο, κι από τότε χαθήκαμε, μόνο τηλέφωνα έχουμε. Άφησε λοιπόν σ' εκείνον το μωρό κοριτσάκι τους και κατέβηκε Αθήνα με το αγοράκι να τακτοποιήσει διάφορα και ΦΡΙΚΑΡΕ!!!!!!! Και τονίζω, δεν ζούσε καν σε κάποιο ήσυχο προάστιο, μες το κέντρο ήταν. Μού 'λεγε πως τά 'κανε όλα του σκοτωμού, για να φύγει άρον άρον, δεν άντεχε στιγμή να είναι στο κέντρο. Το παιδί, μόνο που δεν έκλαιγε, "δεν μου αρέσει η Αθήνα, μαμά, να φύγουμε, να φύγουμε" της έλεγε. "Απορώ, πως ζείτε" μας έλεγε, "εμένα δίπλα από το σπίτι μου ξεκινάει το δάσος". Βεβαία, εγώ ούτε έτσι θα μπορούσα... από το πήξιμο της Ομόνοιας στο Χορεύοντας με τους Λύκους. Εκείνης, της ταίριαξε. Εγώ προτιμώ να τα επισκέπτομαι όλα αυτά. Και μακάρι να έχω συχνότερα την δυνατότητα, νιώθω σαν να έχω γεμίσει μπαταρίες για 5 χρόνια!)

 Ο Ξενώνας.
Η θέα που έβλεπα από εκεί που έπινα τον καφέ μου.

Αυτό που έβλεπε η θέα εκεί που έπινα τον καφέ μου...

Έξω από την μάντρα του, πετούσαν διάφορα περίεργα όντα...

Ουπς! Και ένα από αυτά προσγειώθηκε στο κρεββάτι μου!
(ναι, έτσι με ξύπνησε κάποιο τέρας - όνομα και μη χωριό - μου πέταξε ΑΥΤΟ στο κρεββάτι μου, για να μην μπορώ να γαμοσταυρίσω που με ξύπνησε πουρνό πουρνό...)

Πέρα από την ομορφιά της φύσης και των πρωτόγνωρων αυτών εμπειριών, αυτό που έκανε τις διακοπές αυτές ονειρεμένες ήταν η παρέα και όλα αυτά που μοιραστήκαμε. Οι βραδιές που έπαιζαν με τα όργανα που είχαν φέρει πολλοί, και τα τραγούδια μας ως τις πρώτες πρωινές ώρες... Οι πλάκες στα δωμάτια... Η βραδιά με την Ντ. στο τζακούζι... Μην πάει το μυαλό σας στο πονηρό, δεν το "γύρισα"! Όλοι ζήλευαν το δωμάτιό μας, επειδή είχε ένα τεράστιο τζακούζι και γκρίνιαζαν που το έδωσαν σε κοπέλες αντί για ζευγάρι, που θα το "εκμεταλλευόταν δεόντως"... Ε, κι εγώ ένα βράδυ, την ώρα που ήταν στο μπάνιο, το γέμισα με μαξιλάρια, άναψα τα κεράκια που είχε γύρω γύρω, έβαλα μουσικούλες κι όταν βγήκε την περίμενε αυτή η έκπληξη. Κάτσαμε κι εμείς λοιπόν στα μαξιλάρια μας, τά 'παμε, τά 'πιαμε, κι είχαμε να λέμε ότι δεν πήγε χαράμι το τζακούζι!

Η βραδιά στην πλατεία με την σκακιέρα, που είχαμε πάει να "γυρίσουμε βίντεο-κλιπ"! Ω, ναι, το κάναμε κι αυτό. Είχε γράψει η Ελ., η νονά της μικρής, ένα τραγούδι για εκείνη, που οι στίχοι του αναφέρονταν κατά βάση σε μία σκακιέρα στην οποία διαδραματίζονταν τα υπόλοιπα. Έτσι, όταν είδε από την ταβέρνα που τρώγαμε, στην διπλανή πλατεία να έχει την υπαίθρια σκακιέρα, το κανονίσαμε. Δώσαμε κάποια ώρα όρντινο, και κουβαλήσαμε όλα τα όργανα, μάθαμε όλοι το τραγούδι, στήσαμε το στόρυ, τις χορογραφίες... τα πάντα όλα! Έρε και νά 'χει μαζευτεί το μισό χωριό στα γύρω πεζούλια για χάζι, κάτι τουρίστες που ρωτούσαν "τι συναυλία έχει εδώ το βράδυ", μάθανε τι κάνουμε, έκατσαν κι αυτοί... Και δώστου να κερνάει όλον τον κόσμο λεμονάδες ο Κ. γιατί ήταν τα πρώτα γενέθλια της Μ., και δώστου να βάζουμε να "παίξουν" παιδάκια του χωριού, και δώστου στο τέλος να μπει να χορεύει και η μια η τουρίστρια... Και σαν να μην έφταναν όλα αυτά, να μάθουμε ότι κι εκείνη είχε τα γενέθλιά της, και να πάμε από πάνω τους με τα όργανα να τραγουδάμε "Happy Birthday", και να μας ζητάνε κι άλλο... Μην τα πολυλογώ, τελικά συναυλία ήθελαν, συναυλία είχαν! Έκατσαν στην ταβέρνα οι τουρίστες, έκατσαν και ντόπιοι... Γέμισε το μαγαζί, ποσοστά θά 'πρεπε να μας δώσει ο ταβερνιάρης! Εμείς είχαμε κάνει πάλκο κάτι κερκίδες που είχε μεταξύ ταβέρνας και πλατείας, απέναντι από τη σκακιέρα, και κάναμε ένα πρόγραμμααα... ΜΑ ΕΝΑ ΠΡΟΓΡΑΜΜΑΑΑΑ!!!!!!! Τι να μας αγκαλιάζουν, τι να μας φιλάνε, όταν έφευγαν... Αλλά την πιο ανεκτίμητη ατάκα, την άκουσα από μία κυρία που είχε έρθει με τον άντρα της, την ώρα που έφευγαν. Μας πλησίασε και μας είπε: "Καληνύχτα παιδιά, σας ευχαριστούμε πολύ, είστε υπέροχη παρέα και ομορφύνατε το χωριό μας".

Η θέα από την ταβέρνα της πλατείας στο Μεγάλο Πάπιγκο

 Η θέα από την πλατεία και την σκακιέρα
(μα δεν είναι σαν ψεύτικο πόστερ eightίλας φωτογραφείου?)

Η πλατεία, η σκακιέρα, οι προετοιμασίες για το video clip
(και το χαζό-παιδί-χαρά-γεμάτο...)
 (ναι, στον αέρα είναι, δεν πατάει ούτε το άλλο πόδι!)

Υπάρχει και μία ακόμα ιστορία, πολύ ιδιαίτερη και σπάνια, που αφορά ένα παλιότερο ταξίδι στο Μπουτάν, ένα μοναδικό δώρο, ένα μικρό τελετουργικό... πράγματα και στιγμές που μ' έκαναν να νιώσω ευλογημένη και προνομιούχα που ήμουν παρούσα και το μοιράστηκα με τους πρωταγωνιστές. Αλλά αυτό είναι ανάρτηση από μόνο του, και θα ήθελα πολύ να το κάνω κάποια στιγμή, αφού πάρω την άδειά τους. Ίσως, προσεχώς, λοιπόν...

Για τον Κ. και την Χ. έχω ξεμείνει από "ευχαριστώ"... Θα τους πω άλλο ένα από εδώ, τιμής ένεκεν, και θα πω κι ένα "ευχαριστώ" στον φίλο μου τον Κων/νο Π., που αν και δεν συμμετείχε, συνέβαλε τα μέγιστα σε μια ανάγκη, ως από μηχανής θεός... ξέρει αυτός! (Ελπίζω να ξαναβρεθώ σύντομα στα μέρη σου, και να καταφέρουμε να περάσουμε περισσότερο χρόνο μαζί!)

Καλή μας χρονιά, λοιπόν - ναι, εγώ πάντα με ακαδημαϊκά έτη πορεύομαι - και πάντα τέτοια, για όλους μας! (Ναι, ξέρω, μας περιμένει μαύρο φθινόπωρο, αλλά οι ευχές δεν πείραξαν ποτέ κανέναν, έ?)

Υ.Γ.1: Βρε Κ., μου, ΠΟΤΕ θα δούμε επιτέλους το περιβόητο video clip??? Επίσης, θα είναι δημοσιεύσιμο? Αν ναι, θέλω τα δικαιώματα πρώτης προβολής!!! Κι ας φανεί η αφεντομουτσουνάρα μου, χαλάλι!!! Από το να τα κονομάει το YouTube...!

Υ.Γ.2: (πάλι) Βρε Κ. μου... του χρόνου στα γενέθλια της Μ., δεν πάμε να την ξαναβαφτίσουμε?

Υ.Γ.3: Το τραγούδι μου ήρθε λόγω του βουνού, αλλά είναι αφιερωμένο εξαιρετικά στην νεοφώτιστή μας! (Που κανονικά θα ήθελα αν το το είχα σε ΜΡ3, να βάλω το τραγουδάκι του εν λόγω video clip, αλλά.... αλλά!) (Μπηχτή ήταν κι αυτή που δεν έχουν στείλει ακόμα όλοι το υλικό τους!!!)



BONUS TRACK: Μεταφέρω εδώ, επιλεγμένο απόσπασμα από τη συνοδευτική επιστολή του ομαδικού e-mail που έστειλα με τις οδηγίες προς ναυτιλομένους, ήτοι "πως θα έχουμε όλοι τις φωτό και τα βιντεάκια όλων σ' ένα κοινόχρηστο site". Η επιλογή έχει να κάνει με το ότι αφαίρεσα τις βαρετές οδηγίες και κράτησα τις πλάκες. Kι επίσης έσβησα τα ονόματα κι άφησα τα αρχικά, όπως συνηθίζω όταν αναφέρομαι σε άλλους.

Το κάνω για να δώσω μια τελευταία γεύση του τι έγινε εκεί πέρα, αλλά κυρίως γιατί θέλω να τα έχω όλα κάπου μαζεμένα, αφού αυτό το μπλογκ δεν είναι κατά βάση παρά ένα τεράστιο ημερολόγιο. (Πάντα μετά από διακοπές, οι αναρτήσεις μου είναι εξάτομες...)



(...) Επίσης θα συμβούλευα, αφού το κάνετε που το κάνετε το καλό, να βρείτε λίγο χρόνο να ονομάσετε τα αρχεία σας αν είναι λίγα ή ακόμα-ακόμα να δημιουργήσετε folders με κάποια ονομασία κι ύστερα «πετάξτε» τα αρχεία σας μέσα μ’ ό,τι ονομασία είχαν. Η αρχειοθέτηση των folders μπορεί να είναι ανά χρήστη, ανά τόπο, ανά είδος... δηλ. «The ultimate godparents» για τα αρχεία Ελ.+Β., «Εκδρομή στις Κολυμπήθρες», «Βιντεάκια», ..., θα το βρούμε αυτό. Πάντως, πιστεύω θα μας διευκολύνει όλους να βρίσκουμε και να κατεβάζουμε ό,τι θέλουμε.

Μερικά Παραδείγματα: 

1. Βλέπεις ένα αρχείο κάπου χύμα, το οποίο λέγεται MOTO35623086sxd. Καταλαβαίνεις περί τίνος πρόκειται? Όχι. Ενώ αν δεις μέσα σ’ ένα folder που λέγεται «Haradra Vikou» ένα αρχείο με το όνομα «Crazy parents risking innocent babys life”, ξέρεις ότι θα δεις μια φωτό με την Μ. χαμογελαστή και ανυποψίαστη να είναι αραχτή στην αγκαλιά του Κ. ή της Χ., κι από κάτω της το χάος... (ίδρωσαν τα χέρια μου που το θυμήθηκα και μου γλιστράει το πληκτρολόγιο...). 

2. «Natures extreme snapshots» και βρίσκεις μέσα φωτό με πεταλούδες πάνω από χαράδρες, χρυσόμυγες πάνω από γκρεμούς... και ξέρεις ότι είναι αυτές που τράβηξε ο Β. με κίνδυνο, είτε να τσακιστεί ο ίδιος, είτε να πάθει έμφραγμα ο Δ. που δεν άντεχε να τον κοιτάει και τον θερμοπαρακαλούσε να παλουκωθεί κάτω (πιο ευγενικά όμως, όχι όπως το θέτω εγώ...). 

3. «Voidi found in Voidomatis»: Η Σ. στο ποτάμι με μπικίνι της Ελ. (Αν κάποιος έχει και βίντεο εκτός από φωτό, παρακαλείται να βάλει ως υπόκρουση το «Δεν ήταν νησίιι, ήταν θεριό που κείτουνταν στη θάαλασσααα»...)

4. «Jesus F*** Christ» Η Ελ. να είναι σκαρφαλωμένη κάπου, όπου δεν θα μπορούσε ούτε το πιο ευέλικτο μαϊμούδι... Μόνο ο Τσάκ Νόρις, άιντε κι ο Σπάιντερμαν στα νιάτα του.

5. «Τhe 8th wonder»: Μία κοπέλα 32,5 κιλά καθισμένη σ’ ένα τραπέζι με 8634763 άδεια πιάτα μπροστά της (ναι, Ντ., για σένα λέμε...). Αν είναι αρκετά μεγάλο το πλάνο, ίσως φαίνονται και κάτι γάτες τριγύρω, που την κοιτούσαν τρομαγμένες για την σωματική τους ακεραιότητα. (Α, Ντ.? Τελικά πείσαμε τον σερβιτόρο να μην κάνει μήνυση για εκείνα τα 2-3 δάχτυλα που του ‘φαγες κατά λάθος όταν σού ‘φερνε τα ορεκτικά).

Το πιάσαμε το θεματάκι, ε?

Άντε, καλά ανεβοκατεβάσματα, και νά ‘μαστε όλοι καλά, «πάντα ν’ ανταμώνουμε και να ξεφαντώνουμε, βρε»!!!