"Well, I'm gonna get out of bed every morning... breathe in and out all day long.
Then, after a while I won't have to remind myself to get out of bed every morning and breathe in and out...
and, then after a while, I won't have to think about how I had it great and perfect for a while."

Σάββατο, 26 Μαΐου 2012

ΤΟ ΝΙΝΙ ΣΕΡΝΕΙ ΚΑΡΑΒΙ



Τό ‘ζησα κι αυτό.

Laser αποτρίχωση.

- Το Τάδε ή το Δείνα Laser?
- Το Δείνα, γιατί έχω μάθει ότι είναι το καλύτερο, το συνιστούν οι δερματολόγοι.
- Ναι αλλά ξέρετε ότι δεν κάνει να μαυρίσετε, ενώ με το Τάδε μπορείτε να κάνετε ηλιοθεραπεία άφοβα?
- Μα αφού τις περιοχές που θα κάνουμε δεν τις βλέπει ο ήλιος...
- ... Σωστά...

Όσο προχωράμε προς τα μηχανήματα, έχουν αρχίσει και κόβονται τα γόνατά μου. Αρνούνταν να προχωρήσουν. Μέχρι εκείνη τη στιγμή σκεφτόμουν το αποτέλεσμα κι είχα τρελλή χαρά που θα ξεμπέρδευα μια για πάντα. Τώρα ήταν η στιγμή που θα έπρεπε να ζήσω και το ΠΩΣ ξεμπερδεύεις μια για πάντα.

- Όποτε είστε έτοιμη... έχω κι άλλα ραντεβού μετά... ο χρόνος... καταλαβαίνετε...
- Τι θέλετε να κάνω?
- Εεε... έχω κλείσει την κουρτίνα...
- Ναι, το είδα... εγώ τι να κάνω?
- Να... μου ελευθερώσετε την περιοχή που θα εφαρμόσω το laser?
- Ναι, δηλαδή τι να κάνω?
- ΓΔΥΘΕΙΤΕ ΑΠΟ ΤΗ ΜΕΣΗ ΚΑΙ ΚΑΤΩ.
- Α.

Η χρονοκαθυστέρηση του εγκεφάλου, ήταν από τον απόλυτο τρόμο, έτσι? Καμμία ντροπή, εννοείται, άμα έχεις γεννήσει, τά ‘χεις ξεπεράσει αυτά.

(Τεράστια παρένθεση)
Θυμάμαι έναν τοπ γυναικολόγο σε μια κλινική που μ’ έτρεχαν για μια επιπλοκή με αιμορραγία, λίγο καιρό μετά τη γέννα. Με πηγαινοφέρνουν ξεβράκωτη μ’ αυτήν την πράσινη ρόμπα της στρουθοκαμήλου – μάξι μπροστά, ανοιχτή πίσω – μού ‘χουν κάνει εσωτερικό υπέρηχο, μού ‘χουν κάνει την εξέταση μ’ ένα διάολο που τό ‘λεγαν «παπάκι» 2-3 φορές, μού ‘χουν βάλει και βγάλει τόσες γάζες, που πρέπει να ξαναπαρήγγειλαν προμήθειες για ένα εξάμηνο, αφού έφυγα, ξαναντύνομαι και τον περιμένω γιατί κάνει καισαρική στην κόρη πρώην πρωθυπουργού αν θυμάμαι καλά, κι όταν επιτέλους έρχεται, μπαίνει με φόρα, καταγχωμένος, με τα μανίκια σηκωμένα, και μου λέει «έχω αφήσει το χειρουργείο στη μέση γιατί μου είπαν ότι είστε σοβαρό περιστατικό, αλλά πρέπει να κάνουμε πολύ γρήγορα, ΟΚ?». Πριν τελειώσει καλά καλά τη φράση του με βλέπει να τα κατεβάζω φάτσα φόρα και να πηγαίνω προς την γνωστή καρέκλα. Γυρνάει αμήχανα από την άλλη και μου λέει «υπήρχε παραβάν...» αλλά ξαναγυρνάει αφού με είδε νά ‘χω πάρει και θέση. Και γυρνάω μ’ όλη την φρίκη και την ένταση της ημέρας πού ‘χω περάσει και του λέω «Ναι! Μόνο το σκαμπώ που κάθεστε που δεν μού ‘χουν βάλει, οι ντροπές μας μάραναν! Άντε! Ελάτε! Εσείς δεν βιαζόσασταν???». Και να τον πιάσει ένα γέλιο... είχε διπλωθεί ο άνθρωπος, να προσπαθεί να σταματήσει για να μην χάνουμε χρόνο και να μην μπορεί!

Τεσπα... Συνεχάω...

- Πονάει?
- Ναι.
- ΤΙ «ΝΑΙ»?????????????????????
- «Ναι», πονάει.
- Και μου το λέτε έτσι?
- Πως να σας το πω?
- Ξέρω ‘γω? Περίμενα έναν ευφημισμό... κάτι... «Θα νιώσετε κάτι σαν τσίμπημα και κάψιμο, αλλά είναι ανεκτό...»
- Ε, ναι, αυτό... Μην ανησυχείτε, ηρεμήστε, λίγα λεπτά είναι.

Στην πρώτη επαφή, ίσως επειδή περίμενα τα χειρότερα με το «ναι, πονάει», δεν πετάχτηκα στο ταβάνι. Την άκουσα λίγο, αλλά... ΟΚ.

- (χαμογελαστά) Α, εντάξει, τό ‘χουμε!
  (κλάσματα δευτερολέπτου αργότερα) ΑΑΑΑΑΑΑΑΑΑΑΑΑΑΑΑΑΑΑ, ΔΕΝ ΤΟ ‘ΧΟΥΜΕΕΕΕΕΕΕΕΕΕΕ!!!!!!!!!!!!!! Συγνώμη...

Ακολουθεί μία μικρή σειρά από ουρλιαχτά και συγνώμες, γιατί είμαι κι ο άνθρωπος που είμαι και σκέφτομαι και την κοπέλα που απλά κάνει την δουλειά της. Ξαφνικά συνειδητοποιώ ότι αυτό που ζουλάω με το αριστερό μου χέρι είναι το μπράτσο της.

- ΙΙΙΙΙΙΙΙΙΙΙΙΙΙΙΙΙΙ, χίλια συγνώμη, δεν είχα καταλάβει καν ότι σε ακουμπάω, κι εγώ σού’χω λιώσει το μπράτσο!!!!!!! Γιατί δεν μου τό ‘λεγες?
- Έχω συνηθίσει, όλο μελανιασμένη φεύγω...
- Όχι, βρε κοπέλα μου, για όνομα του Θεού, μίλα, άμα το ξανακάνω, να μου πεις!

Παλεύω να σκεφτώ κάτι άλλο, να βγω από το σώμα μου, κάτι... Και οι μόνες σκέψεις που καταφέρνω να κάνω, μου προκαλούν νευρικό γέλιο. Τρελλό γέλιο. Όχι σχήμα λόγου, το γέλιο του τρελλού, του παράφρονα. Δεν έχω ξανακούσει τέτοιο ήχο γέλιου να βγαίνει από μένα. Ξεκίναγε με το «ααααααααα-» του πόνου, και συνέχιζε μ’ ένα «-χαχαχαχαχααααααααααααα» σπαστικού γέλιου μετά δακρύων. Δεν ξέρω πως φαινόταν αυτό απ’ έξω, εμένα σκιαχτικό θα μου φαινόταν, αλλά η κοπέλα μου είπε πνιχτά «μη με κάνετε να γελάω...», άρα γελοίο.

Οι σκέψεις που μου προκαλούσαν αυτό το άρρωστο γέλιο ήταν δύο.

Πρώτον, να έβαζα έναν άντρα να του κάνουν το ίδιο πράγμα στις αντίστοιχες περιοχές. Και κυρίως κανέναν από αυτούς τους πολύ μάτσο, αυτούς που συνήθως κατηγορούν τις γυναίκες για μυγιάγγιχτες, κλπ. Να τον ακούσω να τσιρίζει ή να τον δω να λιποθυμάει επειδή ντρέπεται να τσιρίξει και κρατιέται μην του βγει κανά όνομα. Μετά επικεντρώθηκα σ’ έναν πολύ συγκεκριμένο, στον πρώην μου. Όχι για εκδικητικούς λόγους, καμία σχέση, μια χαρά τά ‘χουμε. Επειδή λόγω κουλτούρας και καταγωγής, θεωρεί επιτακτική ανάγκη το ανθρώπινο να σώμα να έχει τόσες τρίχες, όσες το σώμα του Ήθαν Χωκ στο Γκάτακα, που δεν ήθελε να βρουν ποτέ το DNA του και αποκαλυφθεί η πραγματική του ταυτότητα. Επίσης ο ίδιος άνθρωπος, είναι ο τύπος που φτερνίζεται και μετά πάει για μαγνητική τομογραφία να δει τι έχει. Μ’ αυτά στο μυαλό μου, καταλαβαίνετε σε τι ύψη είχε φτάσει το γέλιο μου.

Δεύτερον, ότι εγώ είμαι εκεί και το υφίσταμαι αυτό, όχι επειδή προσπαθούν να μου αποσπάσουν για ποιους δουλεύω και πότε ετοιμάζουμε το επόμενο χτύπημα. Είμαι εκεί οικειοθελώς. Ούτε καν... Έχω πληρώσει κιόλας, κι έχω χαρεί που βρήκα τιμή-ευκαιρία! Ότι η τύπισσα μου λέει «γυρίστε μου κι από πίσω» κι αντί να το εκμεταλλευτώ που μου επιτρέπουν να κινηθώ για να της ρίξω μια κλωτσιά και ν’ αρχίσω να τρέχω – κι όπου φτάσω μέχρι να με πυροβολήσουν, θά ‘χω πεθάνει αξιοπρεπώς – εγώ της γυρνάω κιόλας.

- Ορίστεεεε... Αυτό ήταν τελειώσαμε.
- (Ανάμεσα σε ξέπνοα γέλια, ρούφηγμα μύτης, σκούπισμα δακρύων) Όχου, Παναγίτσα μου... Άχου, Χριστούλη μου... Μη χειρότερα, Θεούλη μου...
- Μήπως είστε λίγο υπερβολική?
- (Απερίγραπτο καρφωτικό βλέμμα) ...
- Εεε... λοιπόν. Ντυθείτε κι ελάτε έξω να σας δώσω μία συνταγή για τις κρέμες που πρέπει να πάρετε από το φαρμακείο, και να κανονίσουμε την επόμενη θεραπεία σε 40 μέρες.

Ξινά τα γέλια. Αυτό θα το ξαναπεράσω σε 40 μέρες. 8 επισκέψεις ανά 40 μέρες. Θέλω να πηδήξω από τη τζαμαρία, αλλά σκέφτομαι ότι είναι στον 2ο και δεν θα σκοτωθώ, τσάμπα θα σακατευτώ. Το μυαλό δουλεύει σε ν στροφές.

- Να σας πω... Τώρα που είπατε κρέμες... Αυτές είναι προφανώς για μετά.... Αυτές οι κρέμες που μουδιάζουν την περιοχή και μειώνουν τον πόνο όταν είναι να κάνουμε κερί, επιτρέπονται στο Laser? Ή μήπως υπάρχει κάποια ειδική για Laser, που να κάνει κάτι αντίστοιχο?
- Ναι, φυσικά, λέγεται ΧΧΧ, την βάζετε μισή ώρα πριν την θεραπεία, έχει κι ένα ειδικό νάυλον που...
- ΚΑΙ ΤΩΡΑ ΜΟΥ ΤΟ ΛΕΤΕΕΕΕΕΕΕΕΕΕΕΕΕΕΕ??????????????????????????




(Το κατωτέρω τραγουδάκι είναι παραγγελιά της Χάιδως, η οποία το αφιερώνει στις φιλενάδες της Σουλτάνα και Σουλάρα,  με αγωνιστικούς χαιρετισμούς)