"Well, I'm gonna get out of bed every morning... breathe in and out all day long.
Then, after a while I won't have to remind myself to get out of bed every morning and breathe in and out...
and, then after a while, I won't have to think about how I had it great and perfect for a while."

Παρασκευή, 2 Μαρτίου 2012

ARE YOU TALKING TO ME?



Χθες, έμαθα από έναν φίλο μου, που ήξερα πως θα έβλεπε με άλλους συναδέλφους του δικηγόρο για τη διεκδίκηση των δεδουλευμένων τους - έχουν ήδη προχωρήσει σε επίσχεση εργασίας αφού είναι απλήρωτοι από τον Οκτώβριο - τα εξής: Ο δικηγόρος ζητάει για τα ασφαλιστικά μέτρα 200 ευρώ από τον καθένα τους & 15% απ' ότι πάρουν αρχικώς, και για να κάνει αγωγή για τα υπόλοιπα (θεωρώντας βέβαιο πως δεν θα τους τα δώσουν όλα με την πρώτη) ζητάει άλλα 200 ευρώ από τον καθένα τους κι επίσης 15% απ' ότι πάρουν. Οπότε οι εργαζόμενοι πρέπει να πληρώσουν 400 ευρώ, να δώσουν νταβατζιλίκι το 30% από τον κόπο τους, και πάλι δεν είναι σίγουρο πώς και πότε θα πάρουν χρήματα στα χέρια τους, αφού ο εργοδότης τους μπορεί απλά να πει "δεν έχω" και να περιμένουν ΠΟΤΕ θα γίνει πλειστηριασμός, και τι και ποιος θα πρωτοπάρει κάτι...


Σήμερα, έμαθα για τον άνεργο στην Κομοτηνή που όρμηξε με την καραμπίνα στον εργοδότη του για τα δεδουλευμένα του. Για τον οποίο ειπώθηκε "Δεν πρόκειται για προβληματικό άτομο. Είναι ένας από τους πολλούς απελπισμένους συμπολίτες μας", όπως θα διαβάσετε στο άρθρο που έχω στο λινκ. Εκεί θα διαβάσετε επίσης και τους λόγους που είναι απελπισμένοι. Ενδεικτικά μεταφέρω: "Αρκεί να σημειωθεί πως το 2003 υπήρχαν 99 εργοστάσια και έχουν απομείνει επτά ή οκτώ σε λειτουργία. Τότε έμπαιναν καθημερινά στην ΒΙΠΕ για δουλειά 17.000 άνθρωποι και σήμερα μετά βίας φθάνουν τους 900 άτομα. Κι αυτοί κακοπληρωμένοι, μερικώς απασχολούμενοι, ενώ οι μισθοί καταβάλλονται με καθυστέρηση δύο έως τεσσάρων μηνών."


Γνωρίζοντας και κυρίως ζώντας οι περισσότεροι από μας τα παραπάνω, ήθελα να ζητήσω κάτι... Όποιος έχει νιώσει - έστω και φευγαλέα - την ανάγκη να βουτήξει μια καραμπίνα, αυτές τις μέρες, να σηκώσει το χέρι του...

R.I.P. LUCIO DALLA

Ο Ύμνος...

Αφιερωμένο μόνο σ' όσους έχουν νιώσει πως είναι, να σε ρωτούν αν αγαπάς κάποιον, κι εσύ να πνίγεσαι αυτόματα από κόμπο στο λαιμό και δάκρυα, κι απλά να χαμογελάς γεμάτος αμηχανία κι έκπληξη από τον ίδιο σου το εαυτό, επειδή αδυνατείς ν' απαντήσεις με λέξεις... Να μην χωράει πουθενά αυτό που νιώθεις...

Και "χτύπαγες" ένα Caruso στα κρυφά, κι ένιωθες πως κάποιος σε καταλαβαίνει, έχει υπάρξει έτσι...



(το ακούμε δίπλα από τον Luciano Pavarotti - επίσης R.I.P.)

Εδώ που η θάλασσα λαμπυρίζει και ο άνεμος φυσά δυνατά
πάνω σε μια παλιά ταράτσα μπροστά στον κόλπο του Σορέντο
ένας άνδρας αγκαλιάζει μια κοπέλα, μετά αρχίζει να κλαίει
έπειτα καθαρίζει τη φωνή του και ξαναρχίζει το τραγούδι (να τραγουδά)
Σε αγαπώ πάρα πολύ
μα τόσο τόσο πολύ, ξέρεις
τώρα πια μια αλυσίδα
που λιώνει το αίμα μέσα στις φλέβες, ξέρεις.
Είδε το φως στη μέση της θάλασσας, σκέφτηκε τις νύχτες εκεί στην Αμερική
αλλά ήταν μόνο οι βάρκες και η άσπρη γραμμή ενός έλικα
ένιωσε τον πόνο στη μουσική και σηκώθηκε από το πιάνο
αλλά όταν είδε το φεγγάρι να έρχεται από ένα σύννεφο
ακόμη κι ο θάνατος φαινόταν γλυκός
κοίταξε στα μάτια του κοριτσιού εκείνα τα μάτια (που ήταν) πράσινα όπως η θάλασσα
έπειτα ξαφνικά ένα δάκρυ έτρεξε και πίστεψε ότι θα πνιγόταν.
Σε αγαπώ πάρα πολύ
μα τόσο τόσο πολύ, ξέρεις
τώρα πια μια αλυσίδα
που λιώνει το αίμα μέσα στις φλέβες, ξέρεις.
Δύναμη των στίχων όπου κάθε δράμα είναι ψεύτικο
που με λίγο μέικ απ και μίμηση μπορείς να γίνεις κάποιος άλλος
αλλά δυο μάτια που σε κοιτάνε τόσο κοντά και πραγματικά
σε κάνουν να ξεχνάς τα λόγια μπερδεύοντας τις σκέψεις
έτσι το καθετί γίνεται μικρό ακόμη κι οι νύχτες εκεί στην Αμερική
γυρνάς και κοιτάς τη ζωή σου σαν μια γραμμή ενός έλικα
αλλά, ναι, είναι η ζωή που τελειώνει αλλά δεν το σκέφτεται και πολύ
αντιθέτως ένιωθε πια ευτυχισμένος και ξανάρχισε το τραγούδι του.
Σε αγαπώ πάρα πολύ
μα τόσο τόσο πολύ, ξέρεις
τώρα πια μια αλυσίδα
που λιώνει το αίμα μέσα στις φλέβες, ξέρεις.

(H μετάφραση από εδώ, κι ευχαριστώ)