"Well, I'm gonna get out of bed every morning... breathe in and out all day long.
Then, after a while I won't have to remind myself to get out of bed every morning and breathe in and out...
and, then after a while, I won't have to think about how I had it great and perfect for a while."

Δευτέρα, 13 Φεβρουαρίου 2012

...

Όποιος συγκρίνει αυτό που αντικρύζει κανείς στην Αθήνα σήμερα, με τον Δεκέμβρη του '08, μάλλον δεν είχε κατέβει στο κέντρο, ούτε τότε, ούτε τώρα.
Κινούμαι στο κέντρο καθημερινά από το 1992. Έχω δει κι αν έχω δει.
Τα τελευταία 7 χρόνια είμαι εντελώς "στο στόμα του λύκου", στην Πανεπιστήμιου.
Αυτό που αντίκρυσα σήμερα από κοντά - γιατί τα όσα είδα στην τηλεόραση δεν συγκρίνονται με το να περπατάς, να βλέπεις, να μυρίζεις, να αγγίζεις - δεν έχω λόγια να το περιγράψω.
Θα πω μόνο ότι περπατώντας από την Ομόνοια ως τον προορισμό μου, μου ήρθαν εικόνες από Σέρβους που περπατούσαν και πήγαιναν στις δουλειές τους ανάμεσα σε βομβαρδισμένα κτίρια, που τις βλέπαμε και λέγαμε "μα πως μπορούνε?", ότι στο κτίριο που εργάζομαι το ισόγειο και ο ημιόροφος είναι καμμένα από αριστερά - σπασμένα & λεηλατημένα από δεξιά (τράπεζα κι εμπορικά αντίστοιχα), κι ότι στα γραφεία μας τρέχουν τα μάτια μας, τσούζουν οι μύτες μας κι έχουμε ναυτία από την μυρωδιά των χημικών, αλλά δεν μπορούμε και ν' ανοίξουμε να παράθυρα να μπει αέρας, γιατί δεν θα μπει καθαρός αέρας, αλλά τα ίδια χημικά, συν κάπνα και μυρωδιά καμμένου.
Κι όλα αυτά είναι το τίποτα σε σχέση μ' άλλα γύρω μου.
Κι έχουν γίνει επίσης για το τίποτα. Δεν έχουν καμία σχέση με τον κόσμο που προσπαθεί για ένα αξιοπρεπές μέλλον. Το αντίθετο. Το μόνο που εξυπηρετούν είναι να κλείσουν αυτόν τον κόσμο στα σπίτια του, να τον κάνουν να φοβηθεί να ξαναβγεί και να μιλήσει.

Πέμπτη, 9 Φεβρουαρίου 2012

ΔΕΝ ΘΕΛΩ ΝΑ ΒΑΛΩ ΤΙΤΛΟ

Ούτε φωτογραφίες θέλω να βρω, ούτε μουσικές.
Ούτε λόγια αισιοδοξίας, ούτε κινδυνολογίες. Πραγματικότητα.

Ο εφιάλτης δεν είναι μια είδηση στο ίντερνετ.
Δεν διαβάζεις απλά κάπου "παιδάκια λιποθυμούν στα σχολεία από την πείνα", και σφίγγεται το στομάχι σου. Έρχεται το παιδί σου σπίτι και στα λέει. Αν έχεις την τύχη - ακόμα - να μην είναι αυτό που λιποθύμησε, έρχεται και σου λέει ονόματα. Το ξέρεις αυτό το παιδί, ξέρεις τους γονείς του, βρίσκεστε σε παιδικά πάρτυ από τότε που φορούσαν πάνες ακόμα. Από καθαρή τύχη/συγκυρίες είναι το α ή το β παιδί, η α ή η β οικογένεια. Από τη μια στιγμή στην άλλη.

Ακούω για φίλους ότι την "έκαναν" για Αυστραλία και ζηλεύω. Κάποτε θα στεναχωριόμασταν, τώρα μακαρίζουμε την τύχη τους. Ο Γ. έφυγε, και με το που πάτησε το πόδι του "πέφταν" τα επιδόματα. Τα χρήματα που παίρνει ως άνεργος, συν τα ποσά για κάθε παιδί - ενώ τα παιδιά του παραμένουν στην Ελλάδα ακόμα - είναι υπερδιπλάσια του μισθού που παίρνω δουλεύοντας σχεδόν 20 χρόνια, χωρίς ωράριο. Μισθό τον οποίο μπορεί να κάνω και τρεις μήνες να τον δω, πλέον. Απολύονται συνεχώς συνάδελφοι, την περασμένη βδομάδα οι τελευταίοι δύο. Δεν ήξερα ποιος είναι πιο τυχερός. Αυτοί πρόλαβαν και πήραν τις αποζημιώσεις τους, και θα έχουν σε στάνταρ ημερομηνία το ταμείο ανεργίας. Κατάσταση ομηρίας. Λες "τουλάχιστον έχω δουλειά".

Κι εκεί που λες "επιβιώνω ακόμα", έρχονται αυτά που ακούμε και διαβάζουμε όλοι μας αυτές τις μέρες. Γίνεται να μην αναρωτιέσαι "για πόσο ακόμα θα επιβιώνω"? Έχεις επιστρατεύσει ό,τι αποθέματα δύναμης μπορεί να έχουν απομείνει πια σε άνθρωπο, για να συμβιβαστείς με το "επιβιώνω" και να ξεχάσεις το "ζούσα". Τώρα τι να περιμένεις? Την απόλυτη εξαθλίωση? Δεν μπορείς καν πια να πεις στον εαυτό σου, "έλα μωρέ, υπερβολές, ψυχραιμία"... Η "απόλυτη εξαθλίωση" δεν είναι σενάριο επιστημονικής φαντασίας, είναι το πιθανότερο να σου συμβεί. Με μαθηματική ακρίβεια.

Ξέρεις ότι είναι πολύ κοντά η μέρα που θα σου πουν - αν είσαι τυχερός και δεν σε πετάξουν κατευθείαν - "θες να συνεχίσεις με 500 ευρώ ή να πάρω τον 25άρη?". Γιατί τώρα δεν θα χρειάζεται καν να προβληματιστούν "πως θα του πληρώσω τόσων χρόνων αποζημίωση". Κι αυτό που μόλις περιέγραψα, δηλαδή το "ζω και μεγαλώνω παιδί με 500 ευρώ" είναι το πιο αισιόδοξο σενάριο. Το καλύτερο που έχεις να περιμένεις, να ελπίζεις. Προσπαθείς να πιαστείς απ' αυτό για να μην τρελλαθείς σκεπτόμενος πόσο κοντά είναι το σενάριο "μένω χωρίς δουλειά, ποιος βρήκε για να βρω εγώ, ΠΩΣ ΘΑ ΖΗΣΕΙ ΤΟ ΠΑΙΔΙ ΜΟΥ" (εμένα μ' έχω "γραμμένη" από καιρό ούτως ή άλλως, μόνο η υποχρέωση προς αυτό το παιδί με απασχολεί).

Μιλάω με μαμάδες στα κάγκελα του σχολείου για κανά 5λεπτο το πρωί. Αρρωσταίνω ακούγωντας κάθε φορά ποιος έμεινε άνεργος, πόσο καιρό έχουν να βάλουν κρέας στο σπίτι, όταν βάζουν κρέας πως ξεγελούν τα παιδιά ότι έφαγαν κι εκείνες με τους άντρες τους... Μετά, τα βράδια που στριφογυρνάω από το άγχος της επόμενης μέρας και το μυαλό δουλεύει με χίλια, κάνω σκέψεις που με οδηγούν στην σχιζοφρένεια.

Σκέφτομαι πόσες από αυτές άραγε, ανήκουν στην κατηγορία που μας οδηγήσε εδώ που μας οδήγησε. Σ' αυτούς που ζούσαν μέσα σε μία φούσκα από κάρτες, εορτοδάνεια και διακοποδάνεια, το κέρατό μου μέσα. Που μέχρι και σήμερα που ζουν σ' αυτήν την κατάσταση, κάθονται και βλέπουν εκπομπές ή διαβάζουν περιοδικά που ασχολούνται με το ποιος χώρισε, ποιος παντρεύτηκε, τι βρακί φορούσε η κουμπάρα και πόσο κόστισαν όλα αυτά. Γιατί αυτό το σπίτι που δεν έχει κρέας να φάνε τα παιδιά που ζουν μέσα, έχει τιγκάρει από ηλεκτρονικές συσκευές τελευταίας τεχνολογίας, ντουλάπες με ένα σκασμό πανάκριβα ρούχα, έπιπλα του τάδε γιατί "του ΙΚΕΑ τά 'χουν όλοι", υδρομασάζ στην μπανιέρα, και δεν ξέρω κι εγώ τι άλλο, που κανονικά θα είχε θέση μόνο στα σπίτια των ηρώων της σαπουνόπερας που βλέπουν τα απογεύματα ή της τηλεπαρουσιάστριας που κάνει εκπομπή και πληρώνεται για να θάβει τις άλλες τηλεπαρουσιάστριες.

Δεν ξέρω αν είναι για λύπηση ή για σκότωμα. Όταν σκέφτομαι τα παιδιά τους, λυπάμαι. Όταν σκέφτομαι το παιδί μου, θέλω να τους σκοτώσω. Γιατί εγώ ποτέ δεν πήρα δάνειο για να πάω διακοπές στο Μπαλί, ΜΑΖΕΥΑ χρήματα και πήγαινα ΕΚΕΙ που μπορούσα ΓΙΑ ΟΣΟ μπορούσα, με τα λεφτά ΠΟΥ ΕΙΧΑ. Δεν τσάκιζα πιστωτικές κάρτες σε ρούχα, για να φοράω άλλο κάθε μέρα, έκανα τον ταχυδακτυλουργό κάθε πρωί μπροστά στην ντουλάπα, ώστε να εξαντλήσω κάθε δυνατό συνδυασμό των όσων είχα, μέχρι να φθαρούν. Στα μπουζούκια πρέπει να έχω πάει 2-3 φορές σ' όλη μου τη ζωή, κι αυτές, επειδή κάποιος θα έκανε εκεί τη γιορτή του. Μην πιάσω τα αυτοκίνητα... ΟΚ, εγώ δεν οδηγώ, αλλά ξέρω πολύ καλά, πως αν χρειαζόμουν ν' αγοράσω ένα αυτοκίνητο, θα έψαχνα κάτι ΣΤΑ ΜΕΤΡΑ ΜΟΥ. Δεν θα έπαιρνα το ακριβότερο και μεγαλύτερο που υπάρχει, το οποίο θα πάλιωνε περίπου στον ίδιο χρόνο που θα είχα εξοφλήσει το 1/5 του. Που θα έκαιγε το μήνα σε βενζίνη, όσα χρειάζονται για Αγγλικά και Φροντιστήρια παιδιού.

Μην ανοίξω το στόμα μου για τους γάμους. ΜΗΝ ΑΝΟΙΞΩ ΤΟ ΣΤΟΜΑ ΜΟΥ ΓΙΑ ΤΟΥΣ ΓΑΜΟΥΣ! Αλλά δεν κρατιέμαι γαμώτο. Ήθελα να κρατηθώ λόγω του οξύμωρου του πράγματος, αλλά δεν μπορώ, οπότε όποιος θέλει, με μουτζώνει ελεύθερα. Γιατί, αυτοί που πρόκειται να κατηγορήσω για το πόσα σπαταλούν σε σκανδαλωδώς χλιδάτες δεξιώσεις, με ταΐζουν εδώ κι εφτά χρόνια που εργάζομαι στο χώρο που εργάζομαι. Μου σηκώνεται η πέτσα κάθε φορά μ' αυτά που βλέπω κι ακούω, αλλά ταυτόχρονα από αυτό ζω. (Τρελλαίνεσαι κύριε Πρόεδρε, ή δεν τρελλαίνεσαι?). Σιχάθηκα πια να βλέπω συμπεθέρες να κανονίζουν δεξιώσεις, και να κρατάει 3 ώρες το κάθε ραντεβού, μέχρι να τους εξήγησεις το μενού. Κάθε πρόταση, 5 άγνωστες λέξεις. "Τι είναι αυτό, τι είναι εκείνο...". ΑΦΟΥ ΔΕΝ ΞΕΡΕΙΣ ΚΑΝ ΤΙ ΕΙΝΑΙ ΚΥΡΑ ΜΟΥ, ΓΙΑΤΙ ΤΟ ΔΙΑΛΕΞΕΣ? Μα φυσικά επειδή ήταν το ακριβότερο και θέλει να πουλήσει μούρη... Για το θέμα των γάμων - λόγω δουλειάς - μπορώ να γράψω εγκυκλοπαίδεια με υπερβολές που έχω ακούσει. Να σου φεύγει το κεφάλι. Και μιλάω πάντα για άτομα που ΔΕΝ ΗΤΑΝ ΖΑΜΠΛΟΥΤΙΔΟΥ. Οπότε για να μην ξεφύγω, θα σας πω μόνο ένα, κι αυτό επειδή ΔΕΝ το έχω ακούσει από πελάτισσα, αλλά από συνάδελφο, η οποία παντρεύτηκε πριν 1,5 χρόνο περίπου. Αυτή η κοπέλα λοιπόν, που κάθεται απέναντί μου και τώρα βγαίνει στο περίπτερο για να πάρει κόκα-κόλα, επειδή έχει 20 λεπτά φθηνότερα από το κυλικείο του μεγάρου, είχε διαλέξει ένα ζευγάρι παπούτσια ως νύφη, αξίας περίπου 600 ευρώ, μόνο και μόνο για τη "κλασσική" φωτογραφία γάμου, όπου βγάζει η νύφη το πόδι έξω από το αυτοκίνητο, πριν μπει στην εκκλησία... Εννοείται ότι εγώ δεν ήξερα καν ότι υπάρχει τέτοια φωτογραφία... Απλά της είχα πει όλο χαρά πόσο τυχερή είμαι που βρήκα υπέροχα νυφικά παπούτσια με 50 € περίπου, και άκουσα την δολοφονική ατάκα "θα φαίνονται καλά στην φωτογραφία του παπουτσιού"?????? Έτσι έμαθα όλο το υπόλοιπο...

Από άλλο πλανήτη, τέρμα. Είμαι από άλλο πλανήτη. Εγώ και μερικοί άλλοι - δυστυχώς ελάχιστοι - βρεθήκαμε στον πλανήτη Ελλαδιστάν, και τώρα πληρώνουμε μαζί με τους ιθαγενείς τις μαλακίες που έκαναν τόσα χρόνια.

Μπορώ να γυρίσω στον πλανήτη μου, παρακαλώ? Να ξυπνήσω από τον εφιάλτη? Κάτι?

Δευτέρα, 6 Φεβρουαρίου 2012

LIVE

Σάββατο 21 Ιανουαρίου, Mogwai Kwoon, στο Fuzz.

Το περίμενα. Την έβλεπα νά ‘ρχεται η απογοήτευση με μαθηματική ακρίβεια. Πάντα κρατάω ένα ίχνος ελπίδας για μια ευχάριστη έκπληξη ότι κάτι ΔΕΝ θα ακολουθήσει την πεπατημένη. Μπα... Όπως ήταν προδιαγεγραμμένο. Φόλα. Ό,τι νά ‘ναι, αρκεί να. (Αν δεν είχε τόσο πρόβλημα ο ήχος, τουλάχιστον θά ‘χαμε μείνει με την υπέροχη αίσθηση από τους Kwoon. Αλλά μας βγήκε από τη μύτη...)

Σε κόντρα της εκεί απογοήτευσης, εγώ θα τους έχω κάπως έτσι στο μυαλό μου, να «μιλάνε» για/με αστέρια που πολεμούν, ελπίζοντας ότι κάποια στιγμή θα θυμηθούν ποιοι είναι και για τι είναι ικανοί.

Star Wars

Σάββατο 17 Μαρτίου, dEUS στο Fuzz.

Η επόμενη συναυλιακή εξόρμηση. Δεν έχω τρελές απαιτήσεις, ούτε φόβους απογοήτευσης, καθώς δεν πρόκειται για Αγάπη αλλά για Φλερτάκι. Ξέρετε, καλά να περνάμε... Ε, και μάλλον καλά θα περάσουμε, πιστεύω.

Κάτι που μ’ αρέσει, αλλά που το διάλεξα κυρίως για να ξορκίσω τον τίτλο του. (Κι απ’ το live, κι απ’ τη μοίρα μου...)

Bad Timing