"Well, I'm gonna get out of bed every morning... breathe in and out all day long.
Then, after a while I won't have to remind myself to get out of bed every morning and breathe in and out...
and, then after a while, I won't have to think about how I had it great and perfect for a while."

Πέμπτη, 11 Οκτωβρίου 2012

Rock of (my) Ages

 Σαν να το βλέπω μπροστά μου το βινυλιάκι... Πόσο χαρακτηριστικό εξώφυλλο!


Αφορμή, δύο ταινίες.

Πρώτα το "The music never stopped" . - Πώς συνδέουμε τις μουσικές με χρονικές στιγμές και γεγονότα, συναισθήματα, κλπ.
Πάντα με εντυπωσίαζε αυτή η λειτουργία του εγκεφάλου (μου).
Μυρωδιές και μουσικές. Το που μπορούν να με πάνε και τι μπορούν να μου προκαλέσουν... Με την ευκολία του πατήματος ενός κουμπιού, τόσο απλά. Η ταινία καταπιάνεται με τις μουσικές και το "τι μας κάνουν", για τις μυρωδιές εγώ τό 'βαλα. Αλλά συμβαίνει και μ' αυτές κάτι παρόμοιο, γι' αυτό.

Εγώ κάποια αγαπημένα κομμάτια, που είναι πλέον επώδυνα, τα αντιμετώπισα με δύο τρόπους. Άλλα τα έλιωσα να τα ακούω κι ας σπάραζα, μέχρι να πάθω ανοσία, για να μπορώ να τα ξανακούσω σαν να μην συμβαίνει τίποτα. Άλλα μου τα απαγόρευσα διά ροπάλου - κι ο μαζοχισμός έχει τα όριά του. (Με τις μυρωδιές είνα διαφορετικά. Συνήθως είναι πανδύσκολο να σου τύχει να τις ξαναμυρίσεις ποτέ, γαμώ το κέρατό μου, δηλαδή...  Με μία πάντως, που είχα επιλογή να υπάρχει στη ζωή μου καθημερινά ή καθόλου, επέλεξα να την κρατήσω, και για να το καταφέρω χωρίς αιματοχυσίες, ακολούθησα την ίδια μέθοδο με τη μουσική - μυτιές μέχρι κατά το δυνατόν ανοσίας).

Δεν μπορώ να την κρίνω αντικειμενικά την ταινία, γιατί εμένα προσωπικά μου έξυσε νεύρωση το θέμα της. Δεν έχω πιο. Από πάντα δηλαδή. (Οπότε μην το εκλάβει κανείς σαν πρόταση και με βρίζει μετά.) Το timing δε, που την είδα, ασύλληπτο. Ανοίγω τον αποκωδικοποιητή να βάλω το στικάκι να δω την ταινία. Μέχρι να το "γυρίσω" στο USB, παίζει για λίγο τηλεόραση, συγκεκριμένα STAR. Και ακούγεται ένα τραγούδι με το οποίο επέλεξαν να ντύσουν ένα τρέιλερ.

Εγώ δύο τραγούδια θεωρούσα πως δεν αντέχω να ξανακούσω ποτέ. Το δεύτερο-χειρότερο, το πέτυχα σε ένα μπαρ το καλοκαίρι, το οποίο δε έπαιζε κι άσχετη μ' αυτό το στυλ μουσική. Έχω ανέβει για τουαλέτα και μόλις πάω να βγω, το ακούω να παίζει. Νιώθω το κλάμα ν' ανεβαίνει και ξανατρέχω τουαλέτα πριν αρχίσει ο αμάζευτος, για να μην ακούω. Σκέφτομαι να κάτσω εκεί μέχρι να υπολογίσω ότι τελειώνει, αλλά ακούγεται ως εκεί. "Τι έβαλε, ρε πούστη μου ο άνθρωπος, ΠΟΥ ΚΟΛΛΑΕΙ αυτό τώρα????? Και γιατί δεν ακουγόταν πριν?????????". Προσπαθώ να βρω την ψυχραιμία μου και συνειδητοποιώ πως η "ειδοποιός διαφορά" ήταν το ... καζανάκι! Κι είμαι εκεί, πατώντας και ξαναπατώντας το καζανάκι, μέχρι να τελειώσει το τραγούδι. Δεν ξέρω πως ήμουν όταν ξανακατέβηκα στην παρέα μου, το μόνο σίγουρο ήταν ότι δεν υπήρχε περίπτωση να δώσω απάντηση στο ερώτημα  "όλα καλά? άργησες...". Άντε απάντα τώρα ότι είσαι ο σχιζοφρενής με το καζανάκι...Επίσης δεν θέλω να ξέρω τι σκεφτόταν για μένα η κοπέλα που περίμενε απ' έξω κι άκουσε 263325 τραβήγματα... Σκεφτόμουν πως "δόξα τω Θεώ, άγιο είχα, θα μπορούσε να έβαζε ο μαλάκας το πρώτο-χειρότερο, κι εκεί δε μ' έσωζε ο Νιαγάρας αυτοπροσώπως".

Αλλά όχι που θα γλίτωνα. Ευτυχώς όμως, το "κακό" με βρήκε σπίτι μόνη μου, και δεν είχα να δικαιολογήσω σε κανέναν τ' αδικαιολόγητα. Κάποιος @#@$#%@% στο STAR θεώρησε κατάλληλο αυτό το τραγούδι (το πρώτο-χειρότερο) για να ντύσει τρέιλερ νέας σειράς. Και φυσικά ο γκαντεμόσαυρος που έχει να δει τηλεόραση οχτακόσια χρόνια, έπεσε πάνω σ' αυτό, κατά τον ελάχιστο χρόνο που χρειάζεται μέχρι να πατήσεις ένα γαμωκουμπάκι στο κοντρόλ και να μπεις στο μενού του USB. Ποιο κουμπάκι μετά... φύγανε κοντρόλ, φύγανε τσιγάρα... Απ' την ταραχή ούτε ήξερα τι κάνανε τα χέρια μου... Μου ερχότανε να κουτουλήσω την τηλεόραση να σπάσει κι αυτή και το κεφάλι μου, να ησυχάσω μια και καλή. Όταν βγήκα από την τουαλέτα όπου άφησα μια σεβαστή ποσότητα δακρύων και στομαχικού περιεχομένου, είχα τον γνωστό θυμό που έχω μετά από τέτοιες αναπάντεχες φρίκες. Ούτε το κωλόχαρτο που χαλάω, δεν γουστάρω να χαλαλίζω. "Πώς γίνεται, γαμώτο? Πως γίνεται να στο κάνει αυτό ένα τραγούδι (νταξ, όχι "ένα", "το") στα καλά του καθουμένου? Τι είναι ο άνθρωπος?" κι άλλα τέτοια ερωτήματα με βασάνιζαν μέχρι να ξεκινήσει η ταινία. Κι ήρθε η ταινία να μου απαντήσει. (Παρεπιπτόντως, το τρέιλερ το ξαναέπαιξε το STAR κανά δυό φορές που έβλεπε τηλεόραση ο μικρός, αλλά τσάμπα πήγαινα να τρέξω, κάθε φορά είχε άλλο τραγούδι... τι διάολο...???)


Μετά το "Rock of Ages" . Όχι καμία σπουδαία ταινία, καμία σχέση. Αλλάαα... τα νιάτα μου! Είχα πάθει σχεδόν ό,τι ο ήρωας της προηγούμενης ταινίας, που ξαναζούσε τα νιάτα του μέσα από τραγούδια της εποχής του.

Μπήκα σήμερα στο You Tube κι άκουγα διάφορα. Έφτιαξα και μιά λίστα που θα σας την αφήσω στο τέλος για όποτε σας πιάσει η νοσταλγία ή για να την έχετε πρόχειρη στα καπάκια αφού δείτε την ταινία και σαρανταρίζετε όπου νά 'ναι, αν όχι ήδη. Πιστέψτε με θα σας χρειαστεί.

Χριστέ μου, πόσες πληροφορίες συγκρατεί ο εγκέφαλος? Πόσα έχει μέσα του αυτό το κεφάλι? Τι άχρηστες λεπτομέρειες? Έχω συγκλονιστεί... Μά κάτι φλασιές που έτρωγα!!!!!!! Θα χρειάζονταν πάμπολλες αναρτήσεις για να λέω ιστορίες που θυμήθηκα με κάποια τραγούδια. Μάλιστα κυρίως τέτοια επέλεξα κι έβαλα, όχι απαραίτητα αγαπημένα, ούτε με κάποια λογική σειρά. Όπως "χαρχάλευα" το ψαχτήρι, ό,τι θυμόμουν, χαιρόμουν. (Κοινώς, ό,τι του φανεί του Λωλοστεφανή...)

Δύο πράγματα με εντυπωσίασαν περισσότερο. Και τα δύο από τραγούδια που δεν υπήρξαν ποτέ των ποτών αγαπημένα μου, απλά τα άκουγα τότε επειδή τα άκουγαν όλοι και τα έπαιζε το Μουσικόραμα ή το Μουσικό Καλειδοσκόπιο. Κανενός άλλους είδους δέσιμο.

Το πρώτο είναι ότι θυμόμουν το video-clip των ZZ TOP. Έπιασα τον εαυτό μου, να το ακούει, αλλά να μην ικανοποιείται, να ψάχνει κι άλλο πριν κάνει add στην λίστα το Sharped dressed man. Κι εκεί, συνειδητοποιώ ότι ΘΥΜΑΜΑΙ ΚΑΝΟΝΙΚΟΤΑΤΑ το βιντεάκι!!! Σε ελάχιστα έψαχνα να βρω κάποιο συγκεκριμένο βίντεο, μόνο τα ακούσματα μου ήταν οικεία, και τα εξώφυλλα των δίσκων όπου φαίνονται. (Υπέροχο το βίντεο που έχει κάνει ένας τυπάκος για το Amanda των Boston, παρεπιπτόντως).

Το δεύτερο, όπου τά 'δα όλα, ήταν με το Jump... ΣΑΣ ΟΡΚΙΖΟΜΑΙ ΘΥΜΟΜΟΥΝ, ΌΧΙ ΑΠΛΩΣ ΤΗΝ ΚΑΘΕ  ΦΙΓΟΥΡΑ ΤΟΥ DAVID LEE ROTH, ΑΛΛΑ ΚΑΙ ΤΟ ΠΑΡΑΜΙΚΡΟ ΝΕΥΜΑ!!!!!!! Τρελάθηκα... Τρομάζω να θυμηθώ τι μου είπε ο δ/ντής μέχρι να βγω από το γραφείο του και να το σημειώσω όταν πάω στο δικό μου, και θυμόμουν που τινάζει το μαλλί και που σουφρώνει τη μύτη του ο Ντέιβιντ Λη Ροθ!!!!!!!!!! Όλα, όλαααα, ΟΛΑΑΑΑΑ, ΛΕΜΕΕΕΕ!!!!!!!!!!!!!!!! Από ένα τραγούδι που το θεωρώ παντελώς αδιάφορο, τώρα μου έκανε λίγο κούκου επειδή μου θύμησε εκείνα τα χρόνια, τότε για πλάκα το είχα, έτσι? Ειλικρινά με έχω αφήσει άναυδη...

Γέλασα επίσης με το You are in the army now. Τι τσακωμοί για το πρωτότυπο... Κανείς δεν με πίστευε ότι είναι των Bolland, όλοι Status Quo έλεγαν. Και δεν είχαμε και ίντερνετ να τους το κολλήσω στη μούρη... "Βρε αυτοί το έβγαλαν, μετά το είπαν οι άλλοι..." - "Άντε ρε, ποιοι είναι αυτοί, ούτε η μάνα τους δεν ξέρει..." Τι ικανοποίηση που το τσέκαρα και είδα ότι εγώ είχα δίκιο η κακομοίρα που χτυπιόμουν, αλλά ποιος με πίστευε επειδή ήμουν η μικρότερη...

Θα κλείσω και να θα πάω να κοιμηθώ γιατί με πήρε η μαύρη νύχτα από το απόγευμα που ξεκίνησα ν' ακούω και τελειωμό δεν έχει η αναδρομή στο παρελθόν. Θα κρατήσω μέχρι να κλείσω τα μάτια μου, την ανάμνηση από ένα απίστευτο ξενύχτι: Ένα βράδυ θα είχε στην τηλεόραση μία συναυλία των Reo Speedwagon. Όλοι το ξέραμε και οι περισσότεροι κοιμήθηκαν. Θα ήταν μετά τα μεσάνυχτα αν θυμάμαι καλά. Ένα "ξαδέρφι" σε κάθε πάτωμα, άντεξε. Κάτω ο Γ., πάνω η Ν. και πιο πάνω εγώ. Δεν θυμάμαι πως πήρε χαμπάρι ο ένας τον άλλον και μαζευτήκαμε και οι τρεις στο μεσαίο πάτωμα. Θυμάμαι τη χαρά του κρυφού και της συνομωσίας, το χεσίδι από τις μανάδες μας όταν μας πήραν χαμπάρι "που δεν θα ξυπνάτε αύριο", τις μούρες μας κολλημένες για να ακούμε, τα ψιθυριστά τραγουδίσματα, την "μούρη" που πουλούσαμε την άλλη μέρα στους υπόλοιπους που το έχασαν...