"Well, I'm gonna get out of bed every morning... breathe in and out all day long.
Then, after a while I won't have to remind myself to get out of bed every morning and breathe in and out...
and, then after a while, I won't have to think about how I had it great and perfect for a while."

Σάββατο, 28 Απριλίου 2012

Η ΑΒΑΣΤΑΧΤΗ ΒΑΡΥΤΗΤΑ ΤΟΥ ΦΑΙΝΕΣΘΑΙ



Μέσα στα πλαίσια όλων αυτών των συζητήσεων των ημερών, περί του τι φάρα είμαστε, αν και κατά πόσο μας αξίζουν αυτά που παθαίνουμε κλπ, ακούμε και λέμε διάφορα. Υπάρχει και κάτι στο οποίο θεωρώ ότι δεν έχει σταθεί κανείς, ή ίσως δεν έχει δοθεί έκταση ώστε να πέσει στην αντίληψή μου: Όταν ξέραμε για κάποιον ότι είναι λαμόγιο, πως τον αντιμετωπίζαμε? Γιατί ένα μείζον θέμα της φάρας μας, είναι και το «εμένα προσωπικά δεν μου έχει κάνει τίποτα». Αυτό θέλω να πιάσω.

Όταν ξέραμε ότι ο Τάδε έχει κάνει το εξοχικό του με μίζες, τον απομονώναμε ως μη αποδεκτό, ή κάναμε τα στραβά μάτια μη χάσουμε την εκδρομή του ΣΚ? Όταν ξέραμε ότι μπήκε κάπου με δόντι, τον φτύναμε ή τον γλείφαμε μπας και χώσει πουθενά και κανά δικό μας? Όταν «έκανε καταθέσεις» στα μπουζουξίδικα με τα φράγκα από τις επιδοτήσεις, του γυρνούσαμε την πλάτη ή χτυπούσαμε φιλικά την δική του, μην και χάσουμε το πρώτο-τραπέζι-πίστα-όλα-κερασμένα?

Το λαμόγιο λοιπόν, όχι απλώς δεν θεωρείτο κοινωνικό απόβρασμα, έχαιρε και πλήρους αποδοχής και τα πάντα. Από πουθενά δεν εισέπραττε ότι «είναι ανήθικο αυτό που έκανες», αντιθέτως ήταν κι ο μάγκας της υπόθεσης. Γιατί να αλλάξει? Γιατί να μην τον μιμηθούν κι άλλοι? Το πρότυπο ήταν.

Αυτό ας το σκεφτούν λίγο κάποιοι από αυτούς, οι οποίοι πιστεύουν ότι δεν ευθύνονται για την κατάσταση που ζούμε. Γιατί υπάρχουν φυσικά και τέτοιοι, κι έχω κάνει προ καιρού ανάρτηση σχετικά με το ότι πληρώνουμε όλοι τις αμαρτίες κάποιων. Να κάτσουν λοιπόν και να σκεφτούν λίιιιιγο, μήπως, μήπως λέω, ακόμα κι αν δεν επιβράβευαν, ακόμη κι αν δεν επιδοκίμαζαν, και μόνο το γεγονός ότι αποδέχονταν κι έκαναν τα στραβά μάτια, με το σκεπτικό «εμένα προσωπικά δεν μου έχει κάνει τίποτα, άρα μια χαρά άνθρωπος είναι», έχουν βάλει το λιθαράκι τους στο να ζουν ανενόχλητα, ένα σωρό αποβράσματα που θα έπρεπε να έχουν περιθωριοποιηθεί.

Γιατί οι Ελληνάρες ταρακουνιόμαστε μόνο όταν το πρόβλημα μας χτυπάει άμεσα. Μόνο όταν μας βλάψει επί προσωπικού. Ο παιδεραστής δεν είναι «κακός άνθρωπος» μόνο όταν κακοποιήσει το δικό μας παιδί, αλλά ΟΠΟΙΟΔΗΠΟΤΕ παιδί. Ο «ηθικός» εγκληματίας, ο ασυνείδητος, ο αδίστακτος, ο φιλοτομαριστής, ο «πατάω επί πτωμάτων», ο ... , ο ... , ο ... , ... δεν είναι «μια χαρά παιδί», όσο κι αν στουθοκαμηλίζουμε επειδή δεν γουστάρουμε να ξεβολευτούμε ή να γίνουμε δυσάρεστοι. Όταν τον αποδεχόμαστε, είναι σαν να τον επικροτούμε. Δεν πρόκειται λοιπόν ποτέ να «πάρει το μήνυμα», άρα θα λειτουργεί κατ’ αυτόν τον τρόπο εσαεί, και θα είμαστε συνυπεύθυνοι, μας αρέσει δεν μας αρέσει. Που δεν μας αρέσει. Κι αυτά που δεν μας αρέσουν, απλά δεν τ’ αφήνουμε να περάσουν ούτε ξυστά από το μυαλουδάκι μας. Μέχρι να μας χτυπήσουν την πόρτα, «επί προσωπικού», φυσικά...

Υ.Γ. σε μέγεθος ανάρτησης:
Το πιο εύστοχο παράδειγμα αυτής της νοοτροπίας, που εδώ και χρόνια μου έρχεται στο μυαλό όταν ανακύψει αυτό το θέμα, γιατί αποδεικνύει περίτρανα όλο αυτό που αναλύω παραπάνω, είναι το εξής:

Πρώην φίλος – να σημειωθεί το πρώην, αλλιώς θα αναιρούνταν αυτόματα όλα όσα λέω – βρέθηκε στη φυλακή. Όταν αποδείχτηκε ότι ορθώς βρέθηκε, έγινε και πρώην. Μέχρι να γίνει αυτό όμως, του συμπαρασταθήκαμε και του μιλούσαμε.

Ρωτάμε λοιπόν τον Σ. πως τα περνάει, αν έχει προσαρμοστεί, πως νιώθει... τέτοια. Απαντάει μες την καλή χαρά: «Α, έχω γίνει φίλος με τον ΧΧΧΧΧΧΧΧΧ! Καλό παιδίιιιιιιι, πολύ καλό παιδί!!! Μιλάμε, δεν μπορείτε να φανταστείτε!!!!!!!!! Μας αφήνει και βλέπουμε στη δορυφορική του – δυο κελιά από μένα είναι – μας κερνάει...» και συνεχίζει ν’ απαριθμεί τους λόγους που τον καθιστούν πολύ καλό παιδί και τον έχει κάνει φίλο του.

Τώρα θα μου πείτε, γιατί εμείς σοκαριστήκαμε και θα την θυμόμαστε αυτή την ατάκα μέχρι να πεθάνουμε... Γιατί ο ΧΧΧΧΧΧΧΧΧΧ ξέρετε ποιος ήταν? Οπωσδήποτε θα ξέρετε, γιατί είναι ο ένας εκ των πρωταγωνιστών μιας υπόθεσης που τότε είχε συγκλονίσει το πανελλήνιο και θυμούνται ως τώρα οι πάντες με ανατριχίλα. Γιατί ο τύπος είχε βιάσει και σκοτώσει δύο γυναίκες, μία έφηβη και μία μητέρα δύο παιδιών, και στην συνέχεια την πρώτη την περιέλουσε με βενζίνη και την έκαψε, και την δεύτερη την χτυπούσε με πέτρα στο κεφάλι μέχρι να μην αναγνωρίζεται το πτώμα της. Τόσο καλό παιδί... ο Δημητροκάλης!!!!!!!!!!!!!!! («Οι Σατανιστές της Παλλήνης», ναι, αυτός...).

Αυτός λοιπόν, επειδή ξηγιόταν εντάξει και στην τελική δεν του είχε κάνει και τίποτα του Σ., ήταν γαμώ τα παιδιά, και κάνανε τρελλό παρεάκι... ΟΚ... Ήθελα να ‘ξερα αν ήταν συγγενής κάποιων εκ των θυμάτων του Δημητροκάλη, αν θα είχε την ίδια γνώμη...