"Well, I'm gonna get out of bed every morning... breathe in and out all day long.
Then, after a while I won't have to remind myself to get out of bed every morning and breathe in and out...
and, then after a while, I won't have to think about how I had it great and perfect for a while."

Δευτέρα, 13 Φεβρουαρίου 2012

...

Όποιος συγκρίνει αυτό που αντικρύζει κανείς στην Αθήνα σήμερα, με τον Δεκέμβρη του '08, μάλλον δεν είχε κατέβει στο κέντρο, ούτε τότε, ούτε τώρα.
Κινούμαι στο κέντρο καθημερινά από το 1992. Έχω δει κι αν έχω δει.
Τα τελευταία 7 χρόνια είμαι εντελώς "στο στόμα του λύκου", στην Πανεπιστήμιου.
Αυτό που αντίκρυσα σήμερα από κοντά - γιατί τα όσα είδα στην τηλεόραση δεν συγκρίνονται με το να περπατάς, να βλέπεις, να μυρίζεις, να αγγίζεις - δεν έχω λόγια να το περιγράψω.
Θα πω μόνο ότι περπατώντας από την Ομόνοια ως τον προορισμό μου, μου ήρθαν εικόνες από Σέρβους που περπατούσαν και πήγαιναν στις δουλειές τους ανάμεσα σε βομβαρδισμένα κτίρια, που τις βλέπαμε και λέγαμε "μα πως μπορούνε?", ότι στο κτίριο που εργάζομαι το ισόγειο και ο ημιόροφος είναι καμμένα από αριστερά - σπασμένα & λεηλατημένα από δεξιά (τράπεζα κι εμπορικά αντίστοιχα), κι ότι στα γραφεία μας τρέχουν τα μάτια μας, τσούζουν οι μύτες μας κι έχουμε ναυτία από την μυρωδιά των χημικών, αλλά δεν μπορούμε και ν' ανοίξουμε να παράθυρα να μπει αέρας, γιατί δεν θα μπει καθαρός αέρας, αλλά τα ίδια χημικά, συν κάπνα και μυρωδιά καμμένου.
Κι όλα αυτά είναι το τίποτα σε σχέση μ' άλλα γύρω μου.
Κι έχουν γίνει επίσης για το τίποτα. Δεν έχουν καμία σχέση με τον κόσμο που προσπαθεί για ένα αξιοπρεπές μέλλον. Το αντίθετο. Το μόνο που εξυπηρετούν είναι να κλείσουν αυτόν τον κόσμο στα σπίτια του, να τον κάνουν να φοβηθεί να ξαναβγεί και να μιλήσει.