"Well, I'm gonna get out of bed every morning... breathe in and out all day long.
Then, after a while I won't have to remind myself to get out of bed every morning and breathe in and out...
and, then after a while, I won't have to think about how I had it great and perfect for a while."

Κυριακή, 30 Δεκεμβρίου 2012

Έτσι να πάει η χρονιά!!!

Με αγαπημένα πρόσωπα, εκδρομές, γέλιο,
τραγούδι, φαγοπότια και κερασμένα διόδια!

(Ακολουθούν φωτό από το υπέροχο σπίτι
που μας φιλοξένησε στην Μεσορράχη Αρκαδίας,
από "ποδαράδα" προς το Καστρί
και από ταβέρνα στα Άνω Δολιανά)







 Το πλάσμα με το περίεργο αυτό σχήμα απεικονίζεται
μπροστά σε πάμπολλα μνημεία ανά τον κόσμο

Είχαμε πεινάσει λίγο από την ποδαράδα...
... οπότε τσιμπήσαμε λίγο απ' αυτό μέχρι να έρθουν τα φαγητά.

Ναι, είχε λίγο παράξενα πόδια αυτό που φάγαμε.
Αυτά προκύπτουν όταν διασταυρώνεται καλλικάντζαρος με νεράιδα...

Συγνώμη, δεν μπορώ να γράψω από το λλλίγωμα...


Ιδιαίτερη μνεία θα ήθελα να κάνω στο "ΟΝΕΙΡΟΛΟΓΙΟ" στα Άνω Δολιανά, ένα υπέροχο art cafe, με φανταστικές λιχουδιές, πανέμορφες μουσικές, μαγευτική ατμόσφαιρα... τι άλλο να πω δεν ξέρω! Α, ότι μέσα στο χώρο υπάρχει εκθετήριο-πωλητήριο του "ΜΗΝ ΠΕΤΑΞΕΙΣ ΤΙΠΟΤΑ", που είναι το παραδιπλανό τους εργαστήριο, στο οποίο φτιάχνουν μικρά ή μεγάλα κομψοτεχνήματα με γούστο και μεράκι. Έψαξα να βρω να σας βάλω υλικό να δείτε, και βρήκα το blog με τα είδη του "ΜΗΝ ΠΕΤΑΞΕΙΣ ΤΙΠΟΤΑ", αλλά δυστυχώς όχι κάτι που να φαίνεται καλά και το "ΟΝΕΙΡΟΛΟΓΙΟ". Στο ψάξιμο όμως, πέτυχα ένα πολύ αστείο βιντεάκι, απ' όπου μια μικρή μυρωδίτσα έστω του χώρου θα την πάρετε.





~ ~ ~






Όπως κάνω τα τελευταία 6 χρόνια σ' αυτό το μπλογκ, έτσι και τώρα πήγα να μπω να βάλω την γνωστή πλέον σε όλους μουσικήαπόδίπλα. Νομίζω πως όταν είδα το μήνυμα "Έκλεισε το MixPod" πρέπει να ακούστηκε σε όλο το λεκανοπέδιο Αττικής το κρακ-κρακ-κρακ της καρδιάς μου. Δεν είναι πλέον συμφέρουσα η επιχείρηση, λέει. Οπότε... Εξαφανισμένες οι απόλυτα συνυφασμένες με το μπλόγκιον τούτον μουσικές 6 χρόνων. Όταν έγινε πριν χρόνια κάτι παρόμοιο με το GCast, την πάλεψα. Ήταν και λιγότερα τα χρόνια που έπρεπε να αποκαταστήσω. Τώρα δεν παλεύεται. Δεν έχω λόγια να περιγράψω τι ένιωσα, νομίζω πως αυτό το κρακ-κρακ-κρακ τα λέει όλα. Τι να κάνουμε, προχωράμε, έχουμε επιζήσει κι από πολύ χειρότερα κρακ λόγω εξαφάνισης για μη συμφέρουσα συναλλαγή.

Περνάμε λοιπόν στην εποχή "βάζω από κάτω βιντεάκι γιουτιούμπ"... Μουσική να υπάρχει...

Η συγκεκριμένη είναι ένα μικρό δείγμα του soundtrack της διαδρομής:

Κυριακή, 11 Νοεμβρίου 2012

Falling in love

Πέμπτη, 25 Οκτωβρίου 2012

ΣΕ ΕΙΔΑ...

... ΑΛΛΑ ΠΡΟΤΙΜΗΣΑ ΝΑ ΚΑΝΩ ΠΩΣ ΔΕΝ ΣΕ ΕΙΔΑ.*


Διαδρομή με τον ηλεκτρικό, πριν μισή ώρα περίπου.
(είναι φρέσκο δηλαδή, άρα είμαι τούρμπο τώρα που γράφω, γι' αυτό γράφω άλλωστε, άρα ξέρετε τι σας περιμένει από μπινελίκια, άρα αν δεν τα μπορείτε, φύγετε όπως είστε)

Μπαίνει ένα πρεζόνι, τον οποίο απο δω και πέρα θα βαφτίσω Κώστα, γιατί θα τσαντιστώ και με μένα αν συνεχίσω να τον ονομάζω "το πρεζόνι". Τις δύο κοπέλες που θα προκύψουν στην ιστορία, γουστάρω να τις λέω όπως τις είπε εκείνος. Χαζομούνες.

Μπαίνει ο Κώστας λοιπόν, και είναι εμφανέστατα κόκκαλο. Δεν τού 'χει βγει κάτι επιθετικό, πράγμα που δεν μου κάνει εντύπωση γιατί δεν είναι το σύνηθες, κι αν έχω δει άτομα σ' αυτήν την κατάσταση τόσα χρόνια. Μερίδα του κόσμου σηκώνεται από τις γύρω από τον Κώστα θέσεις και φεύγουν με την αηδία ή το φόβο στη μούρη. Ο Κώστας - κι αυτό ΕΙΝΑΙ σύνηθες - έχει μια εμμονή. Μια βάζει μια βγάζει και μετράει και ξαναμετράει χρήματα σε πολλά κέρματα. Αδειάζει τσέπες, αφήνει στο κάθισμα το περιεχόμενό τους, απομονώνει τα χρήματα, παλεύει να ξαναβρεί τις τσέπες να βάλει τ' άσχετα πού 'βγαλε... Όλο αυτό προσπαθώντας να ισορροπήσει σκυφτός μπροστά στο κάθισμά του, το οποίο χρησιμοποιεί τελικώς ως τραπεζάκι. Δυο χαζομούνες που κάθονται δίπλα του, προφανώς αυτό το θέαμα το βρίσκουν αστείο κι όχι αξιολύπητο. Τον κοιτούν συνέχεια και γελάνε δυνατά και μουρμουρίζουν μεταξύ τους. Ο Κώστας παίρνει ανάποδες κι αρχίζει και γαμωσταυρίζει. Αυτές απτόητες - παίζει και να μην έχουν καταλάβει ότι βρίζει αυτές. Όταν ο Κώστας πάει μπροστά στα μούτρα τους και τους ουρλιάζει "ΣΚΑΣΤΕ, ΧΑΖΟΜΟΥΝΕΣ, ΣΚΑΣΤΕ ΕΠΙΤΕΛΟΥΣ", αυτές φεύγουν τρέχοντας προς την άλλη μεριά του βαγονιού με τους υπόλοιπους. Ακούω ψιθύρους όπως "Τς τς τς, επιτέθηκε στα κοριτσάκια στα καλά καθούμενα", και τη μία χαζομούνα να λέει "Μπορεί να γελούσαμε για κάτι άλλο, που καταλαβαίνει αυτός?". Έχω μείνει μόνο εγώ σ' εκείνα τα καθίσματα και με κοιτούν όλοι καλά καλά, μ' ένα ύφος του τύπου "δεν έχεις πάρει χαμπάρι, κοπέλα μου, φύγε από κει να γλιτώσεις".

Την ώρα που θέλω να σηκωθώ γιατί φτάνω στη στάση μου, μου έχει μπλοκάρει το δρόμο. Κοιτάω για λίγο μπας και μπορώ να την κάνω, χωρίς να τον ενοχλήσω, και σ' αυτά τα κλάσματα του δευτερολέπτου, πετάγεται ένας κουραδόμαγκας από τους απένταντι: "ρίχτου μωρέ μια σπρωξιά...".

- Φιλαράκι, κάνεις μία έτσι να βγω λίγο?
- Ωωωωωωωωωω, ναι, ναι, σόρρυ, σόρρυ, σόρρυ κοπελιά, ναι..
- Ντάξει, ντάξει, κανένα πρόβλημα
(έχω περάσει)
- Χίλια συγνώμη σου ζητάω, δεν σε είδα, συγνώμη, ε?
- Σιγά ρε φίλε, από πίσω σου ήμουνα, πως να με δεις... ΟΚ είμαστε.
- Αααααχαχαχααα, ναι, ναι, έχει κανένας μάτια και στην πλάτη, ε??? Χαχαχαα, ε? ε?
(Γελάμε)
(Ξανακούω μία χαζομούνα "είδες, δεν είναι με τα καλά του, τώρα στην κοπέλα μιλάει κανονικά, δεν την βρίζει")

Βλέπω ότι τσάμπα σηκώθηκα, είμαι μία στάση πριν, αλλά δεν ξανακάθομαι όμως, στέκομαι σχετικά κοντά στην πόρτα. Ανοίγει η πόρτα. Ακούω τον Κώστα να λέει πανικόβλητος κάτι, αλλά δεν τον πολυκαταλαβαίνω, πιάνω ένα "ειδοποιήστε τους", αλλά δεν στροφάρω. Γυρνάω παράλληλα να τον δω κιόλας και τότε τον βλέπω να μαζεύει άρον άρον τα τελευταία κέρματα και να τρέχει για να βγει.

Τότε κατάλαβα ότι μάλλον ήθελε να του κρατήσει κάποιος την πόρτα. Όλα αυτά γίνονται μέσα σε μια στιγμή, έτσι? Ακούω το σήμα του κλεισίματος, καταλαβαίνω ότι κι ο Φλας Γκόρντον να ήμουν, δεν τον προλαβαίνω, γι' αυτό όπως έχω πεταχτεί, φωνάζω παράλληλα "ώπα, μη" κι ούτε ξέρω ακριβώς τι άλλο. Με το κεφάλι σφηνωμένο στην πόρτα ο Κώστας να ουρλιάζει "το κεφάλι μου, πεθαίνω", εγώ να έχω βάλει τα χέρια μου από πάνω και να προσπαθώ μ' όλη μου τη δύναμη ν' ανοίξω τις πόρτες. Συνειδητοποιώ ότι μαλακίζομαι, γιατί είναι μεν ενστικτωδώς σωστό αυτό που κάνω, αλλά ανέφικτο. Παρόλα ταύτα μένω και πιέζω, ενώ στριγκλίζω "ΑΝΟΙΞΤΕ ΤΙΣ ΠΟΡΤΕΣ!!!!!!".

Ανοίγουν οι πόρτες. Ο Κώστας δυσκολεύεται να βγει, είναι μες τη μέση. Τον πιάνω από τα μπράτσα και τον βγάζω έξω, ρωτώντας αν είναι καλά. "Πονάω, αλλά καλά είμαι" λέει, ξαναμπαίνω και νομίζω ότι όλα τέλειωσαν καλά. Ξαναγυρνάει και τρώει σκάλωμα ότι ξέχασε στη βιασύνη του κέρματα στο κάθισμα. Το κατάλαβα γιατί κοιτούσε προς τα κει με τη φάτσα της αγωνίας και της απελπισίας. Πριν βγάλει κιχ του λέω "τα πήρες, τα πήρες", αλλά ξανακούγεται το σήμα για τις πόρτες κι αυτός συνεχίζει ακάθεκτος. Βγαίνω μισή έξω και τις κρατάω ... πως να το πω τώρα... σαν σταυρός κάπως έχω κάτσει, για να εκμεταλλευτώ όλη τη δύναμη του σώματός μου άμα ξανακλείσουν.
- "Μήπως ξέχασα τίποτα..."
- "Τα πήρες, σου λέω, τα πήρες!"
- "Ναι, να δω όμως..."
- "Είδα εγώ, αλήθεια, δεν έχεις ξεχάσει τίποτα, ΦΥΓΕ ΞΑΝΑΚΛΕΙΝΕΙ Η ΠΟΡΤΑ"
(όλο αυτό, με μένα να τον βγάζω έξω, αυτόν να παλεύει να ξαναμπεί μέσα, και μια φωνή από το υπερπέραν - οδηγός? σεκιουριτάς? - να γκαρίζει "ΦΥΓΕ ΡΕ ΑΠΟ ΚΕΙ! ΦΥΓΕ ΛΕΜΕ!", αλλά να μην πλησιάζει)
- "Σίγουρα είδες καλά ρε κοπελιά... είναι τα λεφτά μου..." (φωνή που ακούγεται στο τέλος σαν λυγμός, σαν να πρόκειται να βάλει τα κλάμματα)
-"ΣΤΟ ΛΟΓΟ ΤΗΣ ΤΙΜΗΣ ΜΟΥ!!!!! ΤΙ ΑΛΛΟ ΝΑ ΣΟΥ ΠΩ???? ΦΥΓΕ, ΣΕ ΠΑΡΑΚΑΛΩ, ΘΑ ΧΤΥΠΗΣΕΙΣ!!!!  ΣΤ' ΟΡΚΙΖΟΜΑΙ!!!!!!" (φωνή που ακούγεται στο τέλος σαν λυγμός, σαν να πρόκεται να βάλω τα κλάματα)
-  "Όχι, όχι, μην ορκίζεσαι... άμα μου λες εσύ στην τιμή σου... ευχαριστώ για όλα..."
Και γυρνάει και φεύγει.

Κλείνουν οι πόρτες και ξεκινάμε. Με κοιτούν όλοι καλά καλά.
ΤΟΤΕ συνειδοτοποιώ ότι τόση ώρα, δεν είμαι μόνη μου εκεί, υπάρχει ένα σωρό κόσμος, ο οποίος δεν έχει κουνηθεί καν από το κάθισμά του. Ανεξαρτήτως φύλου ή ηλικίας, είναι όλοι απλοί θεατές. "Να δούμε τι θα γίνει παρακάτω".

Λέμε ότι ο κόσμος πια έχει τρομάξει, και να σου τύχει κάτι μέρα μεσημέρι μες τον κόσμο κανείς δεν επεμβαίνει γιατί φοβούνται... μην πάει κανείς απ' την καλοσύνη του, μην πάει απ' τ' άδικο...

Σ' ΑΥΤΗΝ ΤΗΝ ΠΕΡΙΠΤΩΣΗ, ΓΙΑΤΙ ΔΕΝ ΒΟΗΘΟΥΣΕ ΚΑΝΕΙΣ, ΡΕ ΠΟΥΣΤΗ ΜΟΥ?
ΤΙ ΣΤΟ ΔΙΑΟΛΟ ΦΟΒΟΝΤΟΥΣΑΝ, ΓΑΜΩ ΤΗΝ ΠΟΥΤΑΝΑ ΜΟΥ, ΓΑΜΩ?
ΠΩΣ ΤΟ ΚΟΨΑΝ ΤΟ ΣΚΗΝΙΚΟ ΔΗΛΑΔΗ?
ΟΤΙ ΞΑΦΝΙΚΑ ΘΑ ΒΓΑΖΕ ΣΟΥΓΙΑ "Ο ΚΑΚΟΣ" ΝΑ ΤΟΥΣ ΣΦΑΞΕΙ?

Ούτε φόβος, ούτε τίποτα. Ένα "στ' αρχίδια μας" ήταν.
Στ' αρχίδια μας αν χτυπήσει το πρεζόνι, στ' αρχίδια μας κι αν χτυπήσει η άλλη μαλάκω που μπαίνει σε κίνδυνο για ένα πρεζόνι. Άι στιχτίρ, μας καθυστέρησαν κι ίσαμε 2-3 λεπτά!








*(ο τίτλος είναι εμπνευσμένος
από την στήλη της κ. Λένας Διβάνη στο Protagon)

Τρίτη, 23 Οκτωβρίου 2012

Déjà-fait

UPDATED


Χθες το βράδυ θυμήθηκα και νοστάλγησα την αθάνατη μπλογκοχρονιά 2008.

Το παιδί για ύπνο, και μετά μπίρι-μπίρι σε σχόλια, σε τσατοκούτια, σε μέιλ, σε μσν, σε τηλέφωνα... Τση κακομοίρας! Συνευρέσεις για γνωριμία από κοντά, φιλικές – προσωπικές πια σχέσεις – με άλλους για πολύ, με άλλους για λίγο, με άλλους ζωής. Και την άλλη μέρα στη δουλειά, κομμάτια από το ξενύχτι, να έχω ένα παράθυρο excel ανοιχτό για ξεκάρφωμα πως δήθεν κάτι κάνω και από κάτω να διαβάζω σούμπιτα κοτζαμάν μπλογκς, για να κάνω catch-up με όλα τα παλιότερα κάποιου-ας που μού ‘κανε κλικ, ή που γνώρισα από κοντά, ή... ή... ή... Πουουου διάθεση ή κουράγιο για δουλειά... Πως την έβγαλα καθαρή τότε, και δεν με πήραν πρέφα, είναι απορίας άξιον. Τρελλό μπλογκάρισμα!

Κάπως έτσι με βρήκε σήμερα η μέρα. Λίγο το χθεσινό ξενύχτι και το σαν-τότε-μπίρι-μπίρι (ντάξ, όχι και ακραίο ξενύχτι, απλά πιο-αργά-για-ύπνο-από-συνήθως), λίγο οι αναμνήσεις και η νοσταλγία... λίγο ο πρωινός ασήκωτος... λίγο που τη δουλειά μου την βαριέμαι έτσι κι αλλιώς θανατερά... Πολύ θέλει ο άνθρωπΑς? Τό ‘ριξα στη «μελέτη»...

- Ντριιιιιν!
- Παρακαλώ? (α, αυτό το τραγούδι το ‘χα αναρτήσει κι εγώ...)
- Στο cash flow στον Οκτώβριο, έχεις βάλει όλες τις επιταγές ή από την ημερομηνία που το έφτιαξες?
- ... που το έφτιαξα... (αααχαχα, μού ‘χει συμβεί ακριβώς το ίδιο)
- Να τις βάλεις όλες
- Κλατς!

Post-it: Να βάλω όλες τις επιταγές του Οκτωβρίου
(Μωρέ μπράβο! τέλειωσα κιόλας το 2009?)

- Ντριιιιιν!
- Παρακαλώ? (όχι ρε τον άνθρωπο, τι πέρασε...)
- Στον Ιούνιο γιατί έχεις αφήσει απλήρωτη την δόση της περαίωσης? Είναι δυνατόν να μην την είχαμε πληρώσει?
- ... ναι... ΟΚ... (α! αυτή τη θυμάμαι, είχα σχολιάσει κιόλας!)
- Τι «ναι» παιδί μου, είναι δυνατόοον???
- ... «ναι», θα το σβήσω δηλαδή... (πωπωωωω κομματάααρααααα!!!!!)
- Διόρθωσέ το και τσέκαρε κι εσύ μην έχεις αφήσει μέσα και τίποτ’ άλλο πληρωμένο. Και πρόσεχέ τα αυτά!
- ... μάλιστα... ΚΛΑΤΣ!

Post-it: Ξαναcheck φόρους if paid
(μμμ... όπως όλοι μας... όσο περνούν τα χρόνια και πιο λίγες αναρτήσεις...)

- Ντριιιιιν!
- ΟΡΙΣΤΕ!!!!!!!!!
- ... τι έγινε?...
- ΤΙ ΕΓΙΝΕ?
- ... γιατί μιλάς έτσι...?
- ΠΩΣ ΜΙΛΑΩ???????
- ΜΟΥ ΦΩΝΑΖΕΙΣ! Σαν να σε διακόπτω από κάτι! Τι κάνεις?
- ... εεε ... Αυτά! (Γρήγορες ματιές στα post-it) … που μου λέγατε... πριν... (ΟΚ, το ‘χω) ΕΣΕΙΣ ΔΕ ΜΟΥ ΠΑΤΕ ΝΑ ΔΙΟΡΘΩΣΩ ΚΑΠΟΙΑ ΠΡΑΓΜΑΤΑ ΣΤΟ CASH FLOW? E, AYTA KANΩ!!!!!! ΤΙ «ΤΙ ΚΑΝΩ»?????????
- ΚΑΙ ΓΙΑΤΙ ΦΩΝΑΖΕΙΣ, ΠΑΙΔΙ ΜΟΥ, ΠΑΣ ΚΑΛΑ???????
- Ε, μα όλο με διακόπτετε... Μετά λέτε γιατί κάνω λάθη... ΑΦΟΥ ΟΛΟ ΜΕ ΔΙΑΚΟΠΤΕΤΕ!
- Α, δεν πας καλά εσύ σήμερα... Εγώ μπαίνω στο meeting. Τέλειωσέ τα εσύ εν τω μεταξύ και μου τα φέρνεις μετά. ΝΑ ΜΗ Σ’ ΕΝΟΧΛΩ ΚΙΟΛΑΣ!
ΚΛΑΤΣ!!!!!

(άιντε μπράβο, μπες σε κανά meeting και τελειώνω κι εγώ, στο 2012 έχω φτάσει... κι άμα δεις cash flow σήμερα...)




(Το που κολλάει το αποδιπλατραγούδι με την ανάρτηση,
το ξέρει ο φίλος στον οποίο αφιερώνεται, 
για τις ωραίες αναμνήσεις που μου επανέφερε)


UPDATE 16.27'

(έχω αρχίσει και τον λυπάμαι

ΝΤΡΙΙΙΙΝ!!!
- Παρακαλώ?
- Τον κ.Τάδε, τον πήρες  που σού 'πα?
- Φυσικά... αφού μού 'πατε... (κάτι μου θυμίζει αυτό το όνομα)
- Και τι σού 'πε?
- Δε μιλήσαμε. (τι τον θέλαμε αυτόν, ρε γαμ@@@?)
- Τώρα δε μού 'πες ότι τον πήρες?
- Ότι τον πήρα, όχι ότι μιλήσαμε! Δεν τον βρήκα, είναι να τον ξαναπάρω. (Να τον πάρω να τον κάνω τι, ρε π@@@ μου?) Τον θέλατε κάτι? 
- ΡΕ ΚΑΙΓΟΜΑΣΤΕ ΓΙΑ ΤΗΝ ΕΠΙΤΑΓΗ, ΤΙ "ΤΙ ΤΟΝ ΘΕΛΩ"??????????????? 
- (Πες το χρυσόστομε... με το τσιγκέλι...) Για την επιταγή, το ξέρω, τι φωνάζετε? Γι' αυτό δεν τον έπαιρνα? 
- Τότε τι ρωτάς τι τον θέλω?
- Όπως τό 'πατε, είπα μήπως τον θέλατε και τίποτ' άλλο... αφού τά 'χαμε πει για την επιταγή...
ΚΛΑΤΣ!!!      

Πέμπτη, 11 Οκτωβρίου 2012

Rock of (my) Ages

 Σαν να το βλέπω μπροστά μου το βινυλιάκι... Πόσο χαρακτηριστικό εξώφυλλο!


Αφορμή, δύο ταινίες.

Πρώτα το "The music never stopped" . - Πώς συνδέουμε τις μουσικές με χρονικές στιγμές και γεγονότα, συναισθήματα, κλπ.
Πάντα με εντυπωσίαζε αυτή η λειτουργία του εγκεφάλου (μου).
Μυρωδιές και μουσικές. Το που μπορούν να με πάνε και τι μπορούν να μου προκαλέσουν... Με την ευκολία του πατήματος ενός κουμπιού, τόσο απλά. Η ταινία καταπιάνεται με τις μουσικές και το "τι μας κάνουν", για τις μυρωδιές εγώ τό 'βαλα. Αλλά συμβαίνει και μ' αυτές κάτι παρόμοιο, γι' αυτό.

Εγώ κάποια αγαπημένα κομμάτια, που είναι πλέον επώδυνα, τα αντιμετώπισα με δύο τρόπους. Άλλα τα έλιωσα να τα ακούω κι ας σπάραζα, μέχρι να πάθω ανοσία, για να μπορώ να τα ξανακούσω σαν να μην συμβαίνει τίποτα. Άλλα μου τα απαγόρευσα διά ροπάλου - κι ο μαζοχισμός έχει τα όριά του. (Με τις μυρωδιές είνα διαφορετικά. Συνήθως είναι πανδύσκολο να σου τύχει να τις ξαναμυρίσεις ποτέ, γαμώ το κέρατό μου, δηλαδή...  Με μία πάντως, που είχα επιλογή να υπάρχει στη ζωή μου καθημερινά ή καθόλου, επέλεξα να την κρατήσω, και για να το καταφέρω χωρίς αιματοχυσίες, ακολούθησα την ίδια μέθοδο με τη μουσική - μυτιές μέχρι κατά το δυνατόν ανοσίας).

Δεν μπορώ να την κρίνω αντικειμενικά την ταινία, γιατί εμένα προσωπικά μου έξυσε νεύρωση το θέμα της. Δεν έχω πιο. Από πάντα δηλαδή. (Οπότε μην το εκλάβει κανείς σαν πρόταση και με βρίζει μετά.) Το timing δε, που την είδα, ασύλληπτο. Ανοίγω τον αποκωδικοποιητή να βάλω το στικάκι να δω την ταινία. Μέχρι να το "γυρίσω" στο USB, παίζει για λίγο τηλεόραση, συγκεκριμένα STAR. Και ακούγεται ένα τραγούδι με το οποίο επέλεξαν να ντύσουν ένα τρέιλερ.

Εγώ δύο τραγούδια θεωρούσα πως δεν αντέχω να ξανακούσω ποτέ. Το δεύτερο-χειρότερο, το πέτυχα σε ένα μπαρ το καλοκαίρι, το οποίο δε έπαιζε κι άσχετη μ' αυτό το στυλ μουσική. Έχω ανέβει για τουαλέτα και μόλις πάω να βγω, το ακούω να παίζει. Νιώθω το κλάμα ν' ανεβαίνει και ξανατρέχω τουαλέτα πριν αρχίσει ο αμάζευτος, για να μην ακούω. Σκέφτομαι να κάτσω εκεί μέχρι να υπολογίσω ότι τελειώνει, αλλά ακούγεται ως εκεί. "Τι έβαλε, ρε πούστη μου ο άνθρωπος, ΠΟΥ ΚΟΛΛΑΕΙ αυτό τώρα????? Και γιατί δεν ακουγόταν πριν?????????". Προσπαθώ να βρω την ψυχραιμία μου και συνειδητοποιώ πως η "ειδοποιός διαφορά" ήταν το ... καζανάκι! Κι είμαι εκεί, πατώντας και ξαναπατώντας το καζανάκι, μέχρι να τελειώσει το τραγούδι. Δεν ξέρω πως ήμουν όταν ξανακατέβηκα στην παρέα μου, το μόνο σίγουρο ήταν ότι δεν υπήρχε περίπτωση να δώσω απάντηση στο ερώτημα  "όλα καλά? άργησες...". Άντε απάντα τώρα ότι είσαι ο σχιζοφρενής με το καζανάκι...Επίσης δεν θέλω να ξέρω τι σκεφτόταν για μένα η κοπέλα που περίμενε απ' έξω κι άκουσε 263325 τραβήγματα... Σκεφτόμουν πως "δόξα τω Θεώ, άγιο είχα, θα μπορούσε να έβαζε ο μαλάκας το πρώτο-χειρότερο, κι εκεί δε μ' έσωζε ο Νιαγάρας αυτοπροσώπως".

Αλλά όχι που θα γλίτωνα. Ευτυχώς όμως, το "κακό" με βρήκε σπίτι μόνη μου, και δεν είχα να δικαιολογήσω σε κανέναν τ' αδικαιολόγητα. Κάποιος @#@$#%@% στο STAR θεώρησε κατάλληλο αυτό το τραγούδι (το πρώτο-χειρότερο) για να ντύσει τρέιλερ νέας σειράς. Και φυσικά ο γκαντεμόσαυρος που έχει να δει τηλεόραση οχτακόσια χρόνια, έπεσε πάνω σ' αυτό, κατά τον ελάχιστο χρόνο που χρειάζεται μέχρι να πατήσεις ένα γαμωκουμπάκι στο κοντρόλ και να μπεις στο μενού του USB. Ποιο κουμπάκι μετά... φύγανε κοντρόλ, φύγανε τσιγάρα... Απ' την ταραχή ούτε ήξερα τι κάνανε τα χέρια μου... Μου ερχότανε να κουτουλήσω την τηλεόραση να σπάσει κι αυτή και το κεφάλι μου, να ησυχάσω μια και καλή. Όταν βγήκα από την τουαλέτα όπου άφησα μια σεβαστή ποσότητα δακρύων και στομαχικού περιεχομένου, είχα τον γνωστό θυμό που έχω μετά από τέτοιες αναπάντεχες φρίκες. Ούτε το κωλόχαρτο που χαλάω, δεν γουστάρω να χαλαλίζω. "Πώς γίνεται, γαμώτο? Πως γίνεται να στο κάνει αυτό ένα τραγούδι (νταξ, όχι "ένα", "το") στα καλά του καθουμένου? Τι είναι ο άνθρωπος?" κι άλλα τέτοια ερωτήματα με βασάνιζαν μέχρι να ξεκινήσει η ταινία. Κι ήρθε η ταινία να μου απαντήσει. (Παρεπιπτόντως, το τρέιλερ το ξαναέπαιξε το STAR κανά δυό φορές που έβλεπε τηλεόραση ο μικρός, αλλά τσάμπα πήγαινα να τρέξω, κάθε φορά είχε άλλο τραγούδι... τι διάολο...???)


Μετά το "Rock of Ages" . Όχι καμία σπουδαία ταινία, καμία σχέση. Αλλάαα... τα νιάτα μου! Είχα πάθει σχεδόν ό,τι ο ήρωας της προηγούμενης ταινίας, που ξαναζούσε τα νιάτα του μέσα από τραγούδια της εποχής του.

Μπήκα σήμερα στο You Tube κι άκουγα διάφορα. Έφτιαξα και μιά λίστα που θα σας την αφήσω στο τέλος για όποτε σας πιάσει η νοσταλγία ή για να την έχετε πρόχειρη στα καπάκια αφού δείτε την ταινία και σαρανταρίζετε όπου νά 'ναι, αν όχι ήδη. Πιστέψτε με θα σας χρειαστεί.

Χριστέ μου, πόσες πληροφορίες συγκρατεί ο εγκέφαλος? Πόσα έχει μέσα του αυτό το κεφάλι? Τι άχρηστες λεπτομέρειες? Έχω συγκλονιστεί... Μά κάτι φλασιές που έτρωγα!!!!!!! Θα χρειάζονταν πάμπολλες αναρτήσεις για να λέω ιστορίες που θυμήθηκα με κάποια τραγούδια. Μάλιστα κυρίως τέτοια επέλεξα κι έβαλα, όχι απαραίτητα αγαπημένα, ούτε με κάποια λογική σειρά. Όπως "χαρχάλευα" το ψαχτήρι, ό,τι θυμόμουν, χαιρόμουν. (Κοινώς, ό,τι του φανεί του Λωλοστεφανή...)

Δύο πράγματα με εντυπωσίασαν περισσότερο. Και τα δύο από τραγούδια που δεν υπήρξαν ποτέ των ποτών αγαπημένα μου, απλά τα άκουγα τότε επειδή τα άκουγαν όλοι και τα έπαιζε το Μουσικόραμα ή το Μουσικό Καλειδοσκόπιο. Κανενός άλλους είδους δέσιμο.

Το πρώτο είναι ότι θυμόμουν το video-clip των ZZ TOP. Έπιασα τον εαυτό μου, να το ακούει, αλλά να μην ικανοποιείται, να ψάχνει κι άλλο πριν κάνει add στην λίστα το Sharped dressed man. Κι εκεί, συνειδητοποιώ ότι ΘΥΜΑΜΑΙ ΚΑΝΟΝΙΚΟΤΑΤΑ το βιντεάκι!!! Σε ελάχιστα έψαχνα να βρω κάποιο συγκεκριμένο βίντεο, μόνο τα ακούσματα μου ήταν οικεία, και τα εξώφυλλα των δίσκων όπου φαίνονται. (Υπέροχο το βίντεο που έχει κάνει ένας τυπάκος για το Amanda των Boston, παρεπιπτόντως).

Το δεύτερο, όπου τά 'δα όλα, ήταν με το Jump... ΣΑΣ ΟΡΚΙΖΟΜΑΙ ΘΥΜΟΜΟΥΝ, ΌΧΙ ΑΠΛΩΣ ΤΗΝ ΚΑΘΕ  ΦΙΓΟΥΡΑ ΤΟΥ DAVID LEE ROTH, ΑΛΛΑ ΚΑΙ ΤΟ ΠΑΡΑΜΙΚΡΟ ΝΕΥΜΑ!!!!!!! Τρελάθηκα... Τρομάζω να θυμηθώ τι μου είπε ο δ/ντής μέχρι να βγω από το γραφείο του και να το σημειώσω όταν πάω στο δικό μου, και θυμόμουν που τινάζει το μαλλί και που σουφρώνει τη μύτη του ο Ντέιβιντ Λη Ροθ!!!!!!!!!! Όλα, όλαααα, ΟΛΑΑΑΑΑ, ΛΕΜΕΕΕΕ!!!!!!!!!!!!!!!! Από ένα τραγούδι που το θεωρώ παντελώς αδιάφορο, τώρα μου έκανε λίγο κούκου επειδή μου θύμησε εκείνα τα χρόνια, τότε για πλάκα το είχα, έτσι? Ειλικρινά με έχω αφήσει άναυδη...

Γέλασα επίσης με το You are in the army now. Τι τσακωμοί για το πρωτότυπο... Κανείς δεν με πίστευε ότι είναι των Bolland, όλοι Status Quo έλεγαν. Και δεν είχαμε και ίντερνετ να τους το κολλήσω στη μούρη... "Βρε αυτοί το έβγαλαν, μετά το είπαν οι άλλοι..." - "Άντε ρε, ποιοι είναι αυτοί, ούτε η μάνα τους δεν ξέρει..." Τι ικανοποίηση που το τσέκαρα και είδα ότι εγώ είχα δίκιο η κακομοίρα που χτυπιόμουν, αλλά ποιος με πίστευε επειδή ήμουν η μικρότερη...

Θα κλείσω και να θα πάω να κοιμηθώ γιατί με πήρε η μαύρη νύχτα από το απόγευμα που ξεκίνησα ν' ακούω και τελειωμό δεν έχει η αναδρομή στο παρελθόν. Θα κρατήσω μέχρι να κλείσω τα μάτια μου, την ανάμνηση από ένα απίστευτο ξενύχτι: Ένα βράδυ θα είχε στην τηλεόραση μία συναυλία των Reo Speedwagon. Όλοι το ξέραμε και οι περισσότεροι κοιμήθηκαν. Θα ήταν μετά τα μεσάνυχτα αν θυμάμαι καλά. Ένα "ξαδέρφι" σε κάθε πάτωμα, άντεξε. Κάτω ο Γ., πάνω η Ν. και πιο πάνω εγώ. Δεν θυμάμαι πως πήρε χαμπάρι ο ένας τον άλλον και μαζευτήκαμε και οι τρεις στο μεσαίο πάτωμα. Θυμάμαι τη χαρά του κρυφού και της συνομωσίας, το χεσίδι από τις μανάδες μας όταν μας πήραν χαμπάρι "που δεν θα ξυπνάτε αύριο", τις μούρες μας κολλημένες για να ακούμε, τα ψιθυριστά τραγουδίσματα, την "μούρη" που πουλούσαμε την άλλη μέρα στους υπόλοιπους που το έχασαν...


Τετάρτη, 3 Οκτωβρίου 2012

Homework για τον χειμώνα που έρχεται

Προσκυνώ.

Καημό τό 'χα που μη έχοντας DVD recorder στον υπολογιστή μου, ό,τι κατέβαζα ήμουν αναγκασμένη να το βλέπω καθιστή στο γραφείο. Κάποια στιγμή όταν αντικατέστησα το DVD player, αγόρασα ένα με θύρα USB για να τα μεταφέρω με στικάκι και να τα απολαμβάνω από τον καναπέ μου. Δυστυχώς πάρα πολλοί υπότιτλοι όμως δεν ήταν συμβατοί κι έβγαιναν κινέζικα.

Τι χαρά πήρα όταν είδα ότι ο αποκωδικοποιητής που αγόρασα, όχι απλώς είχε θύρα USB αλλά και συμβατότητα με σχεδόν τα πάντα! Πολλοί την πάτησαν με τους φτηνούς και ανακάλυψαν πως αναπαράγουν μόνο τα αρχεία που δημιουργεί ο ίδιος από εγγραφές. Εγώ - ευτυχώς, με την πολύτιμη συμβουλή φίλου - πήρα έναν με λίγο πιο τσιμπημένη τιμή, αλλάαα.... χίλιες φορές χαλάλι!!!

Κοντεύουν να μου χυθούν τα μάτια. Το τι έχω δει μέσα σ' αυτό το διάστημα, δεν περιγράφεται. Κατεβάζω και κανά παιδικό να βλέπει κι ο μικρός, αλλά κατά βάση, εγώ του έχω αλλάξει τα φώτα. Ό,τι ταινίες, ό,τι σειρές έχανα τόσο καιρό, τά 'χω πλακώσει μαζεμένα.

Συνιστώ ανεπιφύλακτα - μόνο σ' όσους έχουν ψώνιο με Αγγλία Εποχής - το Downton Abbey από σειρές. Το τονίζω, γιατί εγώ έχω τρελλό ψώνιο και δεν ξέρω πόσο αντικειμενική είμαι. Αν και αρέσει σε πολλούς και τους τραβάει και τους κρατάει, εγώ δεν είμαι αντικειμενικός κριτής, γιατί και ανύπαρκτο στόρυ να είχε, θα το παρακολουθούσα εκστασιασμένη, μόνο και μόνο για να βλέπω τους πύργους, την φύση της αγγλικής επαρχίας, τους μπάτλερ και τους βαλέδες, τους λόρδους και τους σωφέρ, ν' ακούω αυτήν την προφορά που με ΤΡΕ-ΛΑΙ-ΝΕΙ και να μεταφέρομαι κάπου όπου υπάρχουν κώδικες τιμής, ηθική και αξιοπρέπεια. Και να βλέπω πως όταν υπάρχει εξαίρεση σ' αυτούς τους άγραφους νόμους, ο παραβάτης τιμωρείται με τον α ή β τρόπο. Αν λοιπόν κι εμένα θα μου αρκούσαν και μόνο αυτά για να ενθουσιαστώ, φανταστείτε τι έχω πάθει που πρόκειται και για μια άριστη παραγωγή, εμφανέστατα πανάκριβη (ο πύργος δεν είναι σκηνικό, μισθώνουν πραγματικό πύργο με εξωφρενικό ενοίκιο), απίστευτα προσεγμένη και... το καλύτερο το αφήνω τελευταίο... την Μάγκυ Σμιθ. Χριστέ μου, ΠΟΣΟ τη λατρεύω, ΠΟΣΟ!!! Πεθαίνω να την βλέπω να λέει την πιο θανατερή δηλητηριώδη φαρμακερή ατάκα με τον πιο φυσικότατα κομψό τρόπο. Να είναι χαμένη κάπου ανάμεσα σε ένα σκασμό κόσμο, να διαδραματίζονται σε πρώτο πλάνο τα απίστευτα και να έχει τη δύναμη να σου τραβήξει την προσοχή μ' ένα της απειροελάχιστο νεύμα το οποίο σχολιάζει την όλη κατάσταση πιο εύστοχα κι από χίλιες λέξεις. Το φρύδι της σηκώνει κι είναι σαν να έχει κατεβάσει τα 12 ευαγγέλια. Δεν υπάρχει αυτή η ηθοποιός, ΔΕΝ ΥΠΑΡΧΕΙ, και συγκεκριμένα αυτός ο ρόλος της είναι γάντι, είναι σκέτη απόλαυση.

Τώρα έχω αρχίσει το Game of Thrones. Μου το "διαφήμισαν" ως τύπου "άρχοντας των δαχτυλιδιών" αλλά... δεν θα τό 'λεγα... Στα 2-3 επεισόδια που έχω δει, έχω ψιλοαπογοητευτεί. Άλλο περίμενα. Πολύ "σεξ και βία, που τα γουστάρει κι ο κόσμος" μου βγάζει. Χωρίς να υποστηρίζονται δραματουργικά, δηλαδή, εντελώς για οφθαλμολαγνεία. Το διευκρινίζω, μην και κανείς που δεν με ξέρει νομίζει ότι το λέω από πουριτανισμό. Μακριά κι αλάργα αυτά... Παρόλα ταύτα έχει ένα κάποιο ενδιαφέρον, παρακολουθείται ευχάριστα. Απλά δεν νομίζω πως θα δω δύο σαιζόν μονορούφι όπως το Downton Abbey, θα τις βλέπω πιο λάου-λάου.

Από ταινίες, νομίζω πως η καλύτερη που είδα, είναι μία του 2009, το "El secreto de sus ojos". Πρώτα την είδα και ξετρελάθηκα, κι ύστερα την έψαξα λίγο παραπάνω. Είδα λοιπόν ότι τότε είχε πάρει το Όσκαρ ξενόγλωσσης και είχε κονταροχτυπηθεί για Χρυσό Φοίνικα με την "Λευκή Κορδέλα" του Χάνεκε, από την οποία και τον έχασε. Προφανώς λοιπόν ήταν αρκετά γνωστή, κι απλά εγώ δεν την είχα πάρει χαμπάρι. Εξαιρετική, την συνιστώ ανεπιφύλακτα στους πάντες. Είχα πολύ καιρό να δω τόσο καλή ταινία.

Για το τέλος άφησα έναν παλιό αγαπημένο. ΑΛΜΟΔΟΒΑΡ. Δεν θυμάμαι πότε ψιλοκουράστηκα και τον άφησα. Πάντως σαν να ψιλομπούχτισα κάποια στιγμή. Έτυχε λοιπόν να κάτσω να δω κάποια από τις πιο πρόσφατές του με φίλους που μοιραζόμασταν την παλιά αυτή αγάπη. Φίλους που δεν είχαν μπουχτίσει και είχαν συνεχίσει να τον παρακολοθούν "γιατί είναι Αλμοδόβαρ" και αγαπάμε Αλμοδόβαρ και τελεία και παύλα. Έτσι, μαζί τους, σαν να ξαναθυμήθηκα τι είχα αγαπήσει σ' αυτόν, τι τον έκανε να ξεχωρίζει για μένα και πού με άγγιζε αυτό το εντελώς δικό του στυλ, που σε κάνει να ξεχωρίζεις μία ταινία του από χίλιες. Ω ναι, αυτό το τελευταίο το πιστεύω ακράδαντα. Αν δεν μου έλεγαν ποιου σκηνοθέτη είναι και μ' έβαζαν να δω μια ταινία του, θα τον είχα "μυρίσει" στα πρώτα λεπτά. Και μόνο γι' αυτό για μένα αξίζει ένας σκηνοθέτης να έχει μια ξεχωριστή θέση, αλλά δεν είναι μόνο αυτό. Είναι ότι τυχαίνει το ύφος του και η γραφή του, ο τρόπος με τον οποίο παρουσιάζει τις καταστάσεις και τα συναισθήματα των ανθρώπων, να είναι για μένα ό,τι κοντινότερο σε πραγματικές, καθημερινές καταστάσεις που έχω ζήσει και ζω.

Ή και οι δυο μας έχουμε μεγαλώσει σε μουρλόσογο, ή "συμβαίνουν τα πάντα και στις καλύτερες οικογένειες". Πάντως αυτός ο άνθρωπος είναι λες κι είχε κρυφές κάμερες στο σπίτι μου, στο σπίτι των θειάδων μου, κ.ο.κ. Και κατέγραφε όλα τα ευτράπελα, όλα τα κωμικοτραγικά, όλα τα τόσο ακραία μα και τόσο συνηθισμένα... Όλα αυτά που προσπαθώ να εξηγήσω - με μεγάλη δυσκολία καθώς πρόκειται για αισθήσεις και συναισθήματα - με λόγια, συμπυκνώνονται σε μία σκηνή προς το τέλος του "Ραγισμένες αγκαλιές". Εκεί όπου βλέπουμε "την ταινία μέσα στην ταινία". Σοβαρότατη συζήτηση μεταξύ των δύο φιλενάδων, όπου ανάμεσα στις σημαντικότατες κουβέντες, πετάγονται διάσπαρτα και κάτι λόγια μπουκωμένα από τις μαντλέν που σαβουρώνει η μία στο ενδιάμεσο, τα οποία αφορούν επίσης στις μαντλέν - του τύπου "ωραία αυτά, εσύ τά 'φτιαξες?" ή κάτι παρόμοιο. Κάτι που πολύ συχνά συμβαίνει και δεν το αντιλαμβανόμαστε καν, αλλά αν βγεις και το δεις απ' έξω, "ακυρώνει" και την πιο δακρύβρεχτη στιγμή και προκαλεί γέλιο. Δεν είναι κάποια πρωτότυπη ιδέα ή εύρημα. Πολλοί το έχουν προσπαθήσει ακόμα και σε φρικτά ελληνικά σήριαλ. Το "πώς" είναι όλη η μαγεία. Το "πώς" το κάνει ο π....ς και νομίζεις ότι σε γνωρίζει προσωπικά και σε αντιγράφει.

Εκεί έγκειται λοιπόν για μένα η αξία του Αλμοδόβαρ, κι ας μην μπορούν κάποιοι να καταλάβουν γιατί τόσος ντόρος, αφού δεν είναι Ταρκόφσκι ή Γκοντάρ. Δεν είναι όλα τα πράγματα συγκρίσιμα. Το καθένα έχει την θέση του και την αξία του - αν έχει - γι' αυτό που είναι στο είδος του. Για άλλους λόγους θα δω το ένα, για άλλους λόγους το άλλο. Για άλλους λόγους έχω θεό τον Ταραντίνο για άλλους τον Αλμοδόβαρ, και είναι απόλυτα μη συγκρίσιμοι. (Τόσο οι λόγοι, όσο κι οι σκηνοθέτες). Έτσι, πήρα σβάρνα κι είδα όσες ταινίες του είχα χάσει στο διάστημα που τον "απατούσα". Καμία δεν θα σχολιάσω ιδιαίτερα ή θα προτείνω.

Εμπνευσμένη όμως από το κλίμα του, θα αφήσω ανάλογα δωράκια για το τέλος, όπως κάνω συνήθως σε μακροσκελείς αναρτήσεις, για να τιμήσω τους υπομένοντες... Μουσικές και προσωπική ιστορία.

Ακολουθούν δύο βιντεάκια από δύο τραγούδια που ακούστηκαν στις δύο πιο τελευταίες ταινίες του κι ένα το οποίο βάζω να παίζει αποδίπλα. Τα επέλεξα γιατί είναι και τα τρία αγαπημένα και με εξέπληξε ευχάριστα που τα χρησιμοποίησε ο Πέδρο, δεν του τό 'χα...

Vitamin C - Can (από το "Ραγισμένες αγκαλιές", παίζει δίπλα)

Werewolf - Cat Power (από το "Ραγισμένες αγκαλιές", παίζει κάτω)

Between the bars - Chris Garneau covering Elliott Smith (από "Το σώμα που κατοικώ", παίζει παρακάτω)


(ναι, ξέρω, προτιμούσατε να δείτε to βίντεο με το καταπληκτικό στριπτήζ από το Powder Blue όπου επίσης ακούγεται και είναι πολύ ωραία ταινία, αλλά δυστυχώς, όσο κι αν μ' αρέσει κι έμενα, είχε πολύ κακή ποιότητα ο ήχος και στην παρούσα ανάρτηση προείχε το τραγούδι - πάτε στο you tube να το δείτε!)


 (κρατήθηκα πολύ να βάλω την συγκεκριμένη διασκευή αν και αγαπώ άλλη, γιατί πρώτον, αυτή ήταν στην ταινία, και δεύτερον, δεν θέλω να γίνω με την Madeleine Peyroux σαν τον Κώστα Θωμαΐδη, ένα πράμα... Λατρεμένη αλλά... νισάφι!)

... και η ιστοριούλαααα:

Κλίμα, όσο πιο μαύρο και βαρύ γίνεται. Ένα κλικ πριν το κλίμα κηδείας και πέριξ αυτής ημερών. Πρόσωπα τρία. Η Σ. που είναι η "χαροκαμένη", η Ν. που είναι η μητέρα της και η Μ. που είναι κολλητή της. Γύρω γύρω στον καναπέ, μια κλαίνε μια μιλάνε μια κοιτούν το υπερπέραν αφήνοντας βαρείς αναστεναγμούς. Ανά διαστήματα μεσολαβούν μικρο-διάλογοι, οι οποίοι είναι πάνω-κάτω όπως ο κάτωθι σε παραλλαγές:

- Ν: Να παραγγείλουμε κάτι? Γιατί δεν θέλετε? Πες κι εσύ Μ. μου, πες της κάτι... Πρέπει κάτι να φάει... Πρέπει... Που θα πάει αυτό?
- Μ: Άστε την κ. Ν., λογικό είναι, θα έρθει η ώρα που θα το ζητήσει από μόνη της...
- Ν: (ψιθυριστά προς την Μ., λες και η Σ. που είναι δίπλα είναι κουφή) Θα πάθει τίποτα... Θα πάθει τίποτα... Μπουκιά δεν έχει βάλει στο στόμα της τόσες μέρες, μπουκιά... μόνο με νερό και τσιγάρα είναι... κι ευτυχώς να λες που πίνει νερό αντί για κοκακόλα, θα τρυπούσε το στομάχι της, πάλι καλά... Άμα πάθει τίποτα τι θα γίνει το παιδί της? Πες κι εσύ κάτι... Ότι πείνασες και θες να φας εσύ...
-  Σ: Γιατί μιλάς σαν να μην είμαι μπροστά ρε μαμά? Δεν θέλω λέμε, σταμάτα, έλεος πια, δεν παθαίνω τίποτα, ηρέμησε.
- Ν: (προσπαθώντας να την πείσει "χτυπώντας" το φιλότιμο) Εγώ για το καλό σας το λέω... Και το κορίτσι τόσες ώρες εδώ, ξενηστικωμένο τό 'χουμε. Ντροπή. Να παραγγείλεις τουλάχιστον για το κορίτσι, δεν είναι σωστό, γαϊδουριά είναι.
- Μ: Νομίζετε ότι εμένα πάει κάτω μπουκιά κυρία Ν.? Άστε με εμένα. Κι αφού κι η Σ. δεν θέλει, μην την πιέζετε...

Κάποια στιγμή που φεύγει για λίγο η Ν., και μένουν οι δύο φίλες:

- Μ.: Βρε φιλενάδα μου? Μήπως να παραγγείλουμε τίποτα να της κάνουμε το χατήρι? Έχει φρικάρει η κακομοίρα, έχει κατατρομάξει, δεν μπορείς να φανταστείς τι μου λέει όταν δεν ακούς. Φαντάσου ότι αυτό που βλέπες εσύ είναι το "ψύχραιμο-για-μπροστά-σου". Ας πάρουμε κάτι ελαφρύ και τσίμπα λίγο ίσα ίσα να της φύγει ο καημός. Και θα φάω κι εγώ, μην την σκάμε, είναι που είναι η καημένη...
- Σ: Δεν πάει λέμε τίποτα κάτω ρε παιδιά, μην αρχίζεις κι εσύ... Τέλος πάντων... Ας πάρουμε κάτι... και θα την ξεγελάσω ότι τρώω...

Επανέρχεται η Ν.

- Τι λέτε? Για να παραγγείλουμε? ΜΠΡΑΒΟ! Να πάρουμε σουβλάκια από τον Τάδε που 'χει κι ωραίο κοκορετσάκι να μας φέρει, να πιούμε και τις μπυρίτσες μας...
- Μ + Σ: ΚΟΚΟΡΕΤΣΙΙΙΙ???????????????????  (και παράλλλα τα σχετικά "τι λες ρε μάνα", "τι λέτε καλέ κ. Ν. μου", κλπ)

Εννοείται ότι της πέρασε της Ν. και η Σ. βγαίνει από το σώμα της, για να το αφήσει να κάνει ένα από τα πιο σουρεάλ τηλεφωνήματα στη ζωή τη, δίνοντας παραγγελία για κοκορέτσι στην κατάσταση που είναι. Η βραδιά συνεχίζει να κυλάει με τα ίδια κλάματα, τις ίδιες κουβέντες, τους ίδιους αναστεναγμούς, με μόνη διαφορά το κοκορέτσι μες τη μέση του τραπεζιού και τα τσιμπολογήματα. Δήθεν και μη. 

Και μέσα σ' αυτό το κλίμα κι αυτό το βάρος, τη στιγμή που μιλάει η Μ. και λέει κάτι με πόνο ψυχής, παλεύοντας να βρει τις λέξεις, ρουφώντας δάκρυα... με την Σ. από απέναντι να κλαίει με λυγμούς και να την κοιτάζει κατάματα μη χάσει λέξη... μία σχεδόν ιερή στιγμή... ακούγεται η Ν...

- Ν: Τρώγε κιόλας όμως, Μ. μου, γιατί άμα κρυώσει αυτό θα γίνει σκυλί!

Δεν χρειάζεται να περιγράψω νομίζω το υστερικό γέλιο που έπεσε μεταξύ των φιλενάδων, αφού μεσολάβησε το κλάσμα δευτερολέπτου που αλληλοκοιάχτηκαν σαν να έλεγαν "τι είπε ρε μαλάκα, το άτομο, τι ζούμεεε???????". Γέλιο χωρίς ανάσα. Για ώρα. Το τέλειο ξέσπασμα, τύφλα νά 'χαν όλα τα κλάματα του κόσμου.

Αν δεν είναι αυτό σκηνή από Αλμοδόβαρ, δεν ξέρω τι είναι.



Παρασκευή, 28 Σεπτεμβρίου 2012

ΕΠΙΚΙΝΔΥΝΗ & ΧΥΔΑΙΑ ΠΡΑΞΗ Ο ΣΤΟΜΑΤΙΚΟΣ ΕΡΩΤΑΣ...


H εκκλησία μας που μας αγαπάει και θέλει το καλό μας και μόνο, προειδοποιεί για τους κινδύνους της υγείας, τόσο της σωματικής όσο και της ψυχικής, μέσω του Μητροπολίτη Πειραιώς Σεραφείμ.

Το μόνο πρόβλημα το άρθρου είναι πως έχει επικεντρωθεί σε ένα μόνο "κακό πράμα", ενώ παλαιότερα ο Σεβασμιώτατος Μητσοχωριάτης Καραπιπερείμ, τό 'χε πιάσει πιο σφαιρικά...

Ιδού μερικές συμβουλές που είχε δώσει για τους εφήβους μας:

1. Εάν ένα αγόρι αγγίξει το στήθος μίας κοπέλας, το αγόρι θα βγάλει στην παλάμη μυρμηγκιές και η κοπέλα θα χάσει 2 νούμερα cup. Εάν το είχε ήδη μικρό, τ' αντίστοιχα νούμερα θα μετακινηθούν πίσω και θα πετάνε από την πλάτη.

2. Εάν ένα αγόρι αγγίξει τα οπίσθια μίας κοπέλας, το αγόρι θα χάσει την επιδεξιότητα των δακτύλων στα χειριστήρια των ηλεκτρονικών παιχνιδιών και η κοπέλα θα κάνει περιφέρεια Αττικής.

3. Εάν ένα αγόρι αγγίξει τα γεννητικά όργανα μίας κοπέλας, το αγόρι θα αποκτήσει μόνιμα τεράστια συνθετικά φλούο νύχια και η κοπέλα θα έχει περίοδο 20 μέρες το μήνα και όλες με τα συμπτώματα της πρώτης μέρας.

4. Εάν μία κοπέλα αγγίξει τα γεννητικά όργανα ενός αγοριού, η κοπέλα θα βγάλει κατσαρές μαύρες τρίχες μέχρι κι απ' τη μέσα μεριά της παλάμης, τις οποίες όταν προσπαθήσει ν' αποτριχώσει με οιονδήποτε τρόπο, θα αυξάνονται με γεωμετρική πρόοδο, και το αγόρι θα χάσει τον έναν γεννητικό αδένα, ενώ το πέος του θα γίνει σαν την ουρά του γουρουνιού. Και σε σχήμα και σε μήκος.

Εάν μετά τα ανωτέρω, δεν ιδρώσει το αυτί τους κι επιχειρήσουν και τίποτις άλλα χυδαία και ανώμαλα πράγματα μεταξύ τους, μεγάλα δεινά τους περιμένουν. Πυτιρίδα, πλατυποδία, φθειρίαση, ψαλίδα, φλύκταινες, φαγέσορες, έρπης επιχείλιος/επιδαπέδιος/επίτοιχιος, άφτρες, κριθαράκια, νυχτερινή ενούρηση συνοδευομένη από φρικτούς εφιάλτες, είναι μερικά ενδεικτικά και ουχί περιοριστικά.

Αλίμονο δε, αν οποιαδήποτε από αυτές τις κατάπτυστες περιπτύξεις προκύψει μεταξύ ατόμων του ιδίου φύλου. Θα τους καεί η motherboard, θα τους ανατιναχτεί το tablet, θα τους χακέψουν το facebook, θα τους μπανάρουν το blog, θα τους συλλάβουν για χρήση torrents, και θα έχουν δυσάρεστη αναπνοή που κανένα σκεύασμα δεν θα μπορεί να υπερκαλύψει. Κι αυτά σε τούτη τη ζωή. Γιατί οι τοιούτοι-ες επιβαρύνουν το κάρμα τους για όλες τις επόμενες ζωές τους. 

Η μόνη σεξουαλική πράξη που δεν έχει επιβλαβείς συνέπειες στην υγεία μας, είναι αυτή μεταξύ επισήμων συζύγων - με θρησκευτικό γάμο φυσικά -  κατά τις ημέρες της ωορηξίας της γυναικός, με μόνο σκοπό την τεκνοποίηση, καθώς εάν υπάρξουν έστω και ψήγματα ευχαρίστης, ενέχουν κίνδυνοι να μην καταφέρει να συλλάβει ή να προκύψει τερατογέννεσις.



Τετάρτη, 12 Σεπτεμβρίου 2012

Τάι *

*(από το Tigress)


Γύρισα με 2 κ(ο)ιλ(ι)ά επιπλέον, για να τρώω κάθε απόγευμα παγωτό, ώστε να της κρατάω μετά το ξυλάκι να γλείφει ό,τι έχει μείνει πάνω. Κι εντελώς τυχαία, από τότε που το πρωτοέκανα κι ανακάλυψα ότι της αρέσει τόσο πολύ, κάθε μέρα έμενε στο ξυλάκι και λίγο παραπάνω...



 - Άχου-τοοο!!! Κοίτα πού 'χει πάει και κοιμάται! Κάτσε να το βγάλω μία... Θα φαίνεται από δω? Φοβάμαι να πάω πιο κοντά, γιατί τρομάζει και φεύγει.
- Ωχ, η βλαμμένη πάλι... Πάλι θά 'ρχεται στις μύτες να με χαϊδέψει την ώρα που κοιμάμαι... Αφού δεν τό 'χει καταφέρει ποτέ, γιατί συνεχίζει???

 - Δε μ' έχει καταλάβει! Πάω λίγο πιο κοντά να φαίνεται καλύτερα!
- Πόσο χαζή είναι, τέλος πάντων? Επειδή βαριέμαι να κουνηθώ, νομίζει ότι δεν την καταλαβαίνω ΚΑΘΕ φορά?

 - ΑΚΟΜΑ δεν μ' έχει καταλάβει!!! Πρώτη φορά φτάνω τόσο κοντά!!!!!! Λες με την ευκαιρία να το πιάσω κιόλας? Αχ, λες να το χαϊδέψωωω???
- Ααα, αυτή πλησιάζει επικίνδυνα...Γμτ κι είχα βρει ωραία καβάτζα, που διάολο με είδε ΚΙ ΕΔΩ?

- Δεν το πιστεύω, δεν το πιστεύω, δεν το πιστεύωωω!!! Γαμώτη, μην ακουστεί πάλι καμμιά πευκοβελόνα... τόσο δα θέλω, και το ακούμπησα...
- ΕΕΕΕΕΕΕΕΕΕΕΕΕΕΕΕΕΕΕΕΠΠΠΠ!!!!!!!!!!!!!!!!







Δευτέρα, 3 Σεπτεμβρίου 2012

ΠΑΠΙΓΚΟ (άλλη χάρη το βουνό...)

Ήταν Ιούλιος του 2012 ...

Πηγαίνοντας προς τα εκεί:

έξω από αυτήν την εκκλησούλα την χτισμένη σε βράχους


κάτω από ένα τεράστιο πλάτανο

έχοντας αυτήν τη θέα


βαφτίσαμε ένα αγγελούδι
 

και φύγαμε με πολλά περισσότερα δώρα εκτός από μπομπονιέρες.

Ένα δώρο ήταν η εμπειρία στις Κολυμπήθρες,
μεταξύ Μικρού και Μεγάλου Πάπιγκου





Άλλο δώρο ήταν η εμπειρία στην Χαράδρα του Βίκου


 


Μα το πλέον ανεκτίμητο δώρο ήταν οι ονειρεμένες διακοπές με απίστευτη παρέα,
κι όλα αυτά τα απίθανα που ζήσαμε και μοιραστήκαμε.


Mού 'ρθε να γράψω "οι καλύτερες διακοπές της ζωής μου" και πήρα λίγο χρόνο να ανακαλέσω στη μνήμη μου παλιότερες, για να δω αν υπερβάλλω επειδή τις έχω πρόσφατες και έντονες. Ε, τελικά μπορώ να πω με σιγουριά ότι ΠΡΟΚΕΙΤΑΙ ΓΙΑ ΤΙΣ ΚΑΛΥΤΕΡΕΣ ΔΙΑΚΟΠΕΣ ΤΗΣ ΖΩΗΣ ΜΟΥ. Θα προσθέσω φυσικά κι ένα "ως τώρα" γιατί εννοείται πως πάντα ελπίζουμε για ίδια και καλύτερα...

Τι να πιάσω και τι ν' αφήσω... Ότι το "πάμε για μπάνιο" αναφέρεται σε παγωμένο ποτάμι κι όχι σε θάλασσα? Ότι εγώ λίγο βαθιά να ήταν η θάλασσα και να είχε κρύα νερά, πιτσιλιόμουν έξω-έξω σαν τους γέρους με τις ώρες μέχρι να το πάρω απόφαση να βουτήξω, κι έπεσα ΣΕ ΠΟΤΑΜΙ??????? (Νταξ... όχι αμέσως... κι εκεί το γυρόφερνα για ώρα...) Καλά που έχω φωτογραφίες να με πιστεύουν οι οικείοι μου... Μην πω για το ότι, όπως λέμε "αχ κοίτα κάτι ψαράκια", λέγαμε "αχ κοίτα κάτι βατραχάκια"... Χάϊ-λάϊτ: Που όπως περπατούσαμε προς τις ψηλότερες κολυμπήθρες ήρθε ένα σύννεφο από μωβ πεταλουδάκια και πετάριζαν τριγύρω μου!!!!!! 4-5 κοπέλες ήμασταν, σ' ΕΜΕΝΑ ήρθαν!!! Με είδε και η Χ. να παλεύω με το κινητό και γελούσε... - "Τις πεταλούδες προσπαθείς να βγάλεις, ε?" - "Το ξέρω, δεν γίνεται, βλακείες κάνω, αλλά ... είπα να προσπαθήσω... ΠΟΥ ΝΑ ΤΟ ΠΩ ΚΑΙ ΝΑ ΜΕ ΠΙΣΤΕΨΟΥΝΕ???". Μα ΚΑΤΑ-ΜΩΒ, ούτε πιτσίλες, ούτε ρίγες, ούτε τίποτα, σκέτο καθαρό λιλά-μωβ και όλες καταπάνω ΜΟΥ! Τυχαίο? Δεν νομίζω...

Το είδες φαρδύ και σταθερό και χάρηκες ε?

ΕΤΣΙ γίνεται μετά!

Επίσης χαίρομαι που υπάρχουν αντίστοιχα ντοκουμέντα για το ότι εγώ, ΕΓΩ, ΕΓΩΩΩΩΩΩ, περπάτησα σ' εκείνο το μονοπατάκι της χαράδρας. Όταν είχαμε πάει στον Εξώστη που την βλέπεις πανοραμικά, αφού ουρλιάξαμε διάφορα για ν' ακούμε την ηχώ, όπως είχε χαζέψει το μάτι μου και δεν χόρταινε θέα, παρατήρησα στην απέναντι πλευρά, μία γραμμούλα στη μέση του γκρεμού που άσπριζε κάπως. Κάποιος ήρθε κοντά και μιλήσαμε, και λέω τι να είναι αυτό, και μου λέει, σαν μονοπάτι μοιάζει. Σκέφτηκα... μπααα... τι μονοπάτι καλέ? Ποιος τρελλός θα το δημιουργούσε ή θα πήγαινε να περπατήσει εκεί? Που νά 'ξερα ότι λίγη ώρα αργότερα, όταν θα έλεγαν όλοι, "πάμε από την εκκλησία στην σπηλιά-κρυσφήγετο από το παλιό μονοπάτι" και θ' ακολουθούσα όλο χαρά, όπως σ' όλες τις άλλες προτάσεις-εκδρομές, θα βάδιζα σ' ένα τέτοιο πράγμα??????? Και η πλάκα είναι ότι δεν το συνειδητοποίησα αμέσως. Όοοοχιιι!!!!! Πήγαινα αμέριμνη για αρκετή ώρα χωρίς να πολυφοβάμαι, επειδή είχα εστιάσει το βλέμμα μου μπροστά στα πόδια μου, να βλέπω που πατάω, προσεκτικά-προσεκτικά. Τι τό 'θελα και σταμάτησα για λίγο "ν' απολαύσω και τη θέα, βρε παιδί μου, όλο πάω με το κεφάλι κάτω"??? Με το που συνειδητοποιώ ΠΟΥ βρίσκομαι, ΠΟΥ περπατάω, και μού 'ρχεται η εικόνα στο μυαλό, του πώς το έβλεπα αυτό από μακριά.... πάγωσα. Αυτόματα ίδρωσαν πόδια-χέρια, ανέβηκαν οι παλμοί, ίσως νά 'χασα και το χρώμα μου. Πάει, λέω, εδώ θ' αφήσω τα κοκκαλάκια μου... Όπως πάντα στις δύσκολες στιγμές, το καταφύγιό μου είναι το χιούμορ. Έτσι άρχισα να τσιρίζω αυτό το "λα-λα-ιιιιιι" των Άλπεων, ως άλλη Χάϊντι, το οποίο ακουγόταν ακόμα πιο αστείο όταν το γύριζε πίσω η ηχώ, κι είχαμε ψοφήσει όλοι στο γέλιο. Έλα όμως που κάποια στιγμή, μού 'ρχεται πίσω ένα παρόμοιο άκουσμα, αλλά όχι ολόιδιο? Η ηχώ είναι ολόιδια! Μπα... Από που ήρθε αυτό? Όλοι ή λίγο πίσω ή λίγο μπροστά μου είναι... Νάτο πάλι! ... Και γυρνάω... και τι βλέπω! ΤΙ ΒΛΕΠΩΩΩΩ!!!!!! Ο Κ. μερικές στροφές πίσω μας, έρχεται να μας βρει, κρατώντας στα χέρια του την ενός έτους Μ.!!!!!!!!!!!!! Νομίζω πως εκεί πλησίασα σοβαρά τον κίνδυνο να λιποθυμήσω... Ποιο χιούμορ, και ποιος χαβαλές... Τά 'δα όλα, τέλος.
Μοναδική αποκλειστικότητα:
η κόρη του Ιντιάνα Τζόουνς και της Λάρα Κροφτ ,
σε ραχούλες, φαράγγια, ποτάμια, κολυμπήθρες...



Όταν κάναμε μία στάση κάπου όλοι μαζί τον ρώτησα "δεν φοβάσαι Χριστιανέ μου εδώ που τό 'φερες το παιδί?". Και πήρα την ικανοποιητικότατη απάντηση "τη χαράδρα να φοβηθώ? εδώ είχα το παιδί μου στο αυτοκίνητο και οδηγούσα στην εθνική!". Σωστός. Σ' αυτόν τον δρόμο, μόνο τις προειδοποιητικές πινακίδες να δεις, δεν θες τίποτ' άλλο, βάζεις την ταυτότητά σου στα δόντια, και συνεχίζεις. Η αλήθεια είναι ότι χαλάρωσα αρκετά όταν κάποια στιγμή είχε αγκαλιά το μωρό η μαμά του και του έδινε νεράκι. Κούναγε τα χεράκια της όλο χαρά, έλαμπε η μουρίτσα της, είχε μια ξενοιασιά και μια αγαλίαση... ΚΙ ΑΠΟ ΚΑΤΩ ΤΗΣ ΤΟ ΧΑΟΣ, έτσι??? Απίστευτη εικόνα, θα την θυμάμαι για πάντα. Η ασφάλεια της αγκαλιάς της μάνας...


Ίσως για κάποιον άλλον που έχει μεγαλώσει στην επαρχία και στην φύση, ή είχε την ευκαιρία να ταξιδέψει, όλα αυτά που σε μένα φαντάζουν μοναδικά κι υπέροχα, να φαίνονται τετριμμένα και να μην μπορεί να καταλάβει γιατί κάνω έτσι. Αυτό το μονοπάτι που εγώ θεωρώ ότι είναι για Ιντιάνα Τζόουνς και πάνω, άλλος να τό 'χει για βολτούλα. Η Ντ. και η Ελ. το πέρασαν με σαγιονάρες και χοροπηδηχτά. Άλλοι ήταν σαν κι μένα. Αλλά για μένα κι όσους είναι "παιδιά της πόλης"... Τι να λέμε.... ΕΜΠΕΙΡΙΑ.

Η Ελ. και η Ντ. σε απλές, καθημερινές στιγμές
 
 (Κορίτσι-λάστιχο Νο1: Θα μπορούσε και σ' αυτήν την στάση να διαβεί τη χαράδρα, χοροπηδώντας στο κουτσό)

 (Κορίτσι-λάστιχο Νο 2: Όχι, δεν έχει ένα πόδι, δύο έχει, αλλά τόσα χρόνια μπαλέτο, μόνο εκείνη ξέρει που το έχει πάει το δεύτερο πόδι)

(Σίγουρα με κατάλαβε πολύ καλά, μία φίλη που συνάντησα τον Αύγουστο, κι είχα να δω χρόνια. Βρέθηκε Αθήνα για δουλειές, κι ήρθε για 2 μέρες στο εξοχικό μου να μας δει. Η Τ. έμενε στην Πλατεία Αττικής. Εκεί μεγάλωσε, εκεί έζησε, εκεί παντρεύτηκε κι έκανε το γιο της. Όταν ξαναπαντρεύτηκε, ο δεύτερος άντρας της τους πήρε στο χωριό του, κάπου στον Έβρο, κι από τότε χαθήκαμε, μόνο τηλέφωνα έχουμε. Άφησε λοιπόν σ' εκείνον το μωρό κοριτσάκι τους και κατέβηκε Αθήνα με το αγοράκι να τακτοποιήσει διάφορα και ΦΡΙΚΑΡΕ!!!!!!! Και τονίζω, δεν ζούσε καν σε κάποιο ήσυχο προάστιο, μες το κέντρο ήταν. Μού 'λεγε πως τά 'κανε όλα του σκοτωμού, για να φύγει άρον άρον, δεν άντεχε στιγμή να είναι στο κέντρο. Το παιδί, μόνο που δεν έκλαιγε, "δεν μου αρέσει η Αθήνα, μαμά, να φύγουμε, να φύγουμε" της έλεγε. "Απορώ, πως ζείτε" μας έλεγε, "εμένα δίπλα από το σπίτι μου ξεκινάει το δάσος". Βεβαία, εγώ ούτε έτσι θα μπορούσα... από το πήξιμο της Ομόνοιας στο Χορεύοντας με τους Λύκους. Εκείνης, της ταίριαξε. Εγώ προτιμώ να τα επισκέπτομαι όλα αυτά. Και μακάρι να έχω συχνότερα την δυνατότητα, νιώθω σαν να έχω γεμίσει μπαταρίες για 5 χρόνια!)

 Ο Ξενώνας.
Η θέα που έβλεπα από εκεί που έπινα τον καφέ μου.

Αυτό που έβλεπε η θέα εκεί που έπινα τον καφέ μου...

Έξω από την μάντρα του, πετούσαν διάφορα περίεργα όντα...

Ουπς! Και ένα από αυτά προσγειώθηκε στο κρεββάτι μου!
(ναι, έτσι με ξύπνησε κάποιο τέρας - όνομα και μη χωριό - μου πέταξε ΑΥΤΟ στο κρεββάτι μου, για να μην μπορώ να γαμοσταυρίσω που με ξύπνησε πουρνό πουρνό...)

Πέρα από την ομορφιά της φύσης και των πρωτόγνωρων αυτών εμπειριών, αυτό που έκανε τις διακοπές αυτές ονειρεμένες ήταν η παρέα και όλα αυτά που μοιραστήκαμε. Οι βραδιές που έπαιζαν με τα όργανα που είχαν φέρει πολλοί, και τα τραγούδια μας ως τις πρώτες πρωινές ώρες... Οι πλάκες στα δωμάτια... Η βραδιά με την Ντ. στο τζακούζι... Μην πάει το μυαλό σας στο πονηρό, δεν το "γύρισα"! Όλοι ζήλευαν το δωμάτιό μας, επειδή είχε ένα τεράστιο τζακούζι και γκρίνιαζαν που το έδωσαν σε κοπέλες αντί για ζευγάρι, που θα το "εκμεταλλευόταν δεόντως"... Ε, κι εγώ ένα βράδυ, την ώρα που ήταν στο μπάνιο, το γέμισα με μαξιλάρια, άναψα τα κεράκια που είχε γύρω γύρω, έβαλα μουσικούλες κι όταν βγήκε την περίμενε αυτή η έκπληξη. Κάτσαμε κι εμείς λοιπόν στα μαξιλάρια μας, τά 'παμε, τά 'πιαμε, κι είχαμε να λέμε ότι δεν πήγε χαράμι το τζακούζι!

Η βραδιά στην πλατεία με την σκακιέρα, που είχαμε πάει να "γυρίσουμε βίντεο-κλιπ"! Ω, ναι, το κάναμε κι αυτό. Είχε γράψει η Ελ., η νονά της μικρής, ένα τραγούδι για εκείνη, που οι στίχοι του αναφέρονταν κατά βάση σε μία σκακιέρα στην οποία διαδραματίζονταν τα υπόλοιπα. Έτσι, όταν είδε από την ταβέρνα που τρώγαμε, στην διπλανή πλατεία να έχει την υπαίθρια σκακιέρα, το κανονίσαμε. Δώσαμε κάποια ώρα όρντινο, και κουβαλήσαμε όλα τα όργανα, μάθαμε όλοι το τραγούδι, στήσαμε το στόρυ, τις χορογραφίες... τα πάντα όλα! Έρε και νά 'χει μαζευτεί το μισό χωριό στα γύρω πεζούλια για χάζι, κάτι τουρίστες που ρωτούσαν "τι συναυλία έχει εδώ το βράδυ", μάθανε τι κάνουμε, έκατσαν κι αυτοί... Και δώστου να κερνάει όλον τον κόσμο λεμονάδες ο Κ. γιατί ήταν τα πρώτα γενέθλια της Μ., και δώστου να βάζουμε να "παίξουν" παιδάκια του χωριού, και δώστου στο τέλος να μπει να χορεύει και η μια η τουρίστρια... Και σαν να μην έφταναν όλα αυτά, να μάθουμε ότι κι εκείνη είχε τα γενέθλιά της, και να πάμε από πάνω τους με τα όργανα να τραγουδάμε "Happy Birthday", και να μας ζητάνε κι άλλο... Μην τα πολυλογώ, τελικά συναυλία ήθελαν, συναυλία είχαν! Έκατσαν στην ταβέρνα οι τουρίστες, έκατσαν και ντόπιοι... Γέμισε το μαγαζί, ποσοστά θά 'πρεπε να μας δώσει ο ταβερνιάρης! Εμείς είχαμε κάνει πάλκο κάτι κερκίδες που είχε μεταξύ ταβέρνας και πλατείας, απέναντι από τη σκακιέρα, και κάναμε ένα πρόγραμμααα... ΜΑ ΕΝΑ ΠΡΟΓΡΑΜΜΑΑΑΑ!!!!!!! Τι να μας αγκαλιάζουν, τι να μας φιλάνε, όταν έφευγαν... Αλλά την πιο ανεκτίμητη ατάκα, την άκουσα από μία κυρία που είχε έρθει με τον άντρα της, την ώρα που έφευγαν. Μας πλησίασε και μας είπε: "Καληνύχτα παιδιά, σας ευχαριστούμε πολύ, είστε υπέροχη παρέα και ομορφύνατε το χωριό μας".

Η θέα από την ταβέρνα της πλατείας στο Μεγάλο Πάπιγκο

 Η θέα από την πλατεία και την σκακιέρα
(μα δεν είναι σαν ψεύτικο πόστερ eightίλας φωτογραφείου?)

Η πλατεία, η σκακιέρα, οι προετοιμασίες για το video clip
(και το χαζό-παιδί-χαρά-γεμάτο...)
 (ναι, στον αέρα είναι, δεν πατάει ούτε το άλλο πόδι!)

Υπάρχει και μία ακόμα ιστορία, πολύ ιδιαίτερη και σπάνια, που αφορά ένα παλιότερο ταξίδι στο Μπουτάν, ένα μοναδικό δώρο, ένα μικρό τελετουργικό... πράγματα και στιγμές που μ' έκαναν να νιώσω ευλογημένη και προνομιούχα που ήμουν παρούσα και το μοιράστηκα με τους πρωταγωνιστές. Αλλά αυτό είναι ανάρτηση από μόνο του, και θα ήθελα πολύ να το κάνω κάποια στιγμή, αφού πάρω την άδειά τους. Ίσως, προσεχώς, λοιπόν...

Για τον Κ. και την Χ. έχω ξεμείνει από "ευχαριστώ"... Θα τους πω άλλο ένα από εδώ, τιμής ένεκεν, και θα πω κι ένα "ευχαριστώ" στον φίλο μου τον Κων/νο Π., που αν και δεν συμμετείχε, συνέβαλε τα μέγιστα σε μια ανάγκη, ως από μηχανής θεός... ξέρει αυτός! (Ελπίζω να ξαναβρεθώ σύντομα στα μέρη σου, και να καταφέρουμε να περάσουμε περισσότερο χρόνο μαζί!)

Καλή μας χρονιά, λοιπόν - ναι, εγώ πάντα με ακαδημαϊκά έτη πορεύομαι - και πάντα τέτοια, για όλους μας! (Ναι, ξέρω, μας περιμένει μαύρο φθινόπωρο, αλλά οι ευχές δεν πείραξαν ποτέ κανέναν, έ?)

Υ.Γ.1: Βρε Κ., μου, ΠΟΤΕ θα δούμε επιτέλους το περιβόητο video clip??? Επίσης, θα είναι δημοσιεύσιμο? Αν ναι, θέλω τα δικαιώματα πρώτης προβολής!!! Κι ας φανεί η αφεντομουτσουνάρα μου, χαλάλι!!! Από το να τα κονομάει το YouTube...!

Υ.Γ.2: (πάλι) Βρε Κ. μου... του χρόνου στα γενέθλια της Μ., δεν πάμε να την ξαναβαφτίσουμε?

Υ.Γ.3: Το τραγούδι μου ήρθε λόγω του βουνού, αλλά είναι αφιερωμένο εξαιρετικά στην νεοφώτιστή μας! (Που κανονικά θα ήθελα αν το το είχα σε ΜΡ3, να βάλω το τραγουδάκι του εν λόγω video clip, αλλά.... αλλά!) (Μπηχτή ήταν κι αυτή που δεν έχουν στείλει ακόμα όλοι το υλικό τους!!!)



BONUS TRACK: Μεταφέρω εδώ, επιλεγμένο απόσπασμα από τη συνοδευτική επιστολή του ομαδικού e-mail που έστειλα με τις οδηγίες προς ναυτιλομένους, ήτοι "πως θα έχουμε όλοι τις φωτό και τα βιντεάκια όλων σ' ένα κοινόχρηστο site". Η επιλογή έχει να κάνει με το ότι αφαίρεσα τις βαρετές οδηγίες και κράτησα τις πλάκες. Kι επίσης έσβησα τα ονόματα κι άφησα τα αρχικά, όπως συνηθίζω όταν αναφέρομαι σε άλλους.

Το κάνω για να δώσω μια τελευταία γεύση του τι έγινε εκεί πέρα, αλλά κυρίως γιατί θέλω να τα έχω όλα κάπου μαζεμένα, αφού αυτό το μπλογκ δεν είναι κατά βάση παρά ένα τεράστιο ημερολόγιο. (Πάντα μετά από διακοπές, οι αναρτήσεις μου είναι εξάτομες...)



(...) Επίσης θα συμβούλευα, αφού το κάνετε που το κάνετε το καλό, να βρείτε λίγο χρόνο να ονομάσετε τα αρχεία σας αν είναι λίγα ή ακόμα-ακόμα να δημιουργήσετε folders με κάποια ονομασία κι ύστερα «πετάξτε» τα αρχεία σας μέσα μ’ ό,τι ονομασία είχαν. Η αρχειοθέτηση των folders μπορεί να είναι ανά χρήστη, ανά τόπο, ανά είδος... δηλ. «The ultimate godparents» για τα αρχεία Ελ.+Β., «Εκδρομή στις Κολυμπήθρες», «Βιντεάκια», ..., θα το βρούμε αυτό. Πάντως, πιστεύω θα μας διευκολύνει όλους να βρίσκουμε και να κατεβάζουμε ό,τι θέλουμε.

Μερικά Παραδείγματα: 

1. Βλέπεις ένα αρχείο κάπου χύμα, το οποίο λέγεται MOTO35623086sxd. Καταλαβαίνεις περί τίνος πρόκειται? Όχι. Ενώ αν δεις μέσα σ’ ένα folder που λέγεται «Haradra Vikou» ένα αρχείο με το όνομα «Crazy parents risking innocent babys life”, ξέρεις ότι θα δεις μια φωτό με την Μ. χαμογελαστή και ανυποψίαστη να είναι αραχτή στην αγκαλιά του Κ. ή της Χ., κι από κάτω της το χάος... (ίδρωσαν τα χέρια μου που το θυμήθηκα και μου γλιστράει το πληκτρολόγιο...). 

2. «Natures extreme snapshots» και βρίσκεις μέσα φωτό με πεταλούδες πάνω από χαράδρες, χρυσόμυγες πάνω από γκρεμούς... και ξέρεις ότι είναι αυτές που τράβηξε ο Β. με κίνδυνο, είτε να τσακιστεί ο ίδιος, είτε να πάθει έμφραγμα ο Δ. που δεν άντεχε να τον κοιτάει και τον θερμοπαρακαλούσε να παλουκωθεί κάτω (πιο ευγενικά όμως, όχι όπως το θέτω εγώ...). 

3. «Voidi found in Voidomatis»: Η Σ. στο ποτάμι με μπικίνι της Ελ. (Αν κάποιος έχει και βίντεο εκτός από φωτό, παρακαλείται να βάλει ως υπόκρουση το «Δεν ήταν νησίιι, ήταν θεριό που κείτουνταν στη θάαλασσααα»...)

4. «Jesus F*** Christ» Η Ελ. να είναι σκαρφαλωμένη κάπου, όπου δεν θα μπορούσε ούτε το πιο ευέλικτο μαϊμούδι... Μόνο ο Τσάκ Νόρις, άιντε κι ο Σπάιντερμαν στα νιάτα του.

5. «Τhe 8th wonder»: Μία κοπέλα 32,5 κιλά καθισμένη σ’ ένα τραπέζι με 8634763 άδεια πιάτα μπροστά της (ναι, Ντ., για σένα λέμε...). Αν είναι αρκετά μεγάλο το πλάνο, ίσως φαίνονται και κάτι γάτες τριγύρω, που την κοιτούσαν τρομαγμένες για την σωματική τους ακεραιότητα. (Α, Ντ.? Τελικά πείσαμε τον σερβιτόρο να μην κάνει μήνυση για εκείνα τα 2-3 δάχτυλα που του ‘φαγες κατά λάθος όταν σού ‘φερνε τα ορεκτικά).

Το πιάσαμε το θεματάκι, ε?

Άντε, καλά ανεβοκατεβάσματα, και νά ‘μαστε όλοι καλά, «πάντα ν’ ανταμώνουμε και να ξεφαντώνουμε, βρε»!!!