"Well, I'm gonna get out of bed every morning... breathe in and out all day long.
Then, after a while I won't have to remind myself to get out of bed every morning and breathe in and out...
and, then after a while, I won't have to think about how I had it great and perfect for a while."

Πέμπτη, 16 Ιουνίου 2011

Πλλλάκα με κάνεις???
















Και μετά από αυτήν την αξέχαστη ατάκα που έχει μείνει και τη λέμε ως τώρα και γελάμε, έρχεται η "πιο κουλή ατάκα σε ληστεία του 2011":

Όσο κι αν πιστεύουμε ότι κάποια πράγματα δεν θα συμβούν ποτέ σ' εμάς, μόνο σε άλλους συμβαίνουν κι εμείς τα βλέπουμε από τον καναπέ μας κι άντε να πούμε και κανά "πω-πωωωωώ", κάποια στιγμή αργά ή γρήγορα θα έρθει η ώρα μας και θα βγούμε από την πλάνη μας.


Έτσι κι εμένα... "ήρθεν η ώραν μου"!


Έπεσα χθες σε ένοπλη ληστεία στο σ/μ της γειτονιάς μου. Δεν ακούστηκε κιχ. Ο κόσμος ψώνιζε στην κοσμάρα του, ενώ οι κοπέλες στα ταμεία είχαν, η μία ένα κατσαβίδι στο πλευρό της και η άλλη ένα όπλο στην πλάτη της. Δύο οι ληστές. Πότε μπήκαν, πότε είπαν - αν είπαν - το κλασσικό "ΛΗΣΤΕΙΑ!"... χαμπάρι δεν πήραμε. Απ' ό,τι έμαθα εκ των υστέρων είναι η τέταρτη φορά που γίνεται αυτό σε πολύ μικρό χρονικό διάστημα, οπότε ίσως αυτό και να εξηγεί το ότι ήταν ατάραχες σε βαθμό απάθειας. Αυτά τα λέω για να δικαιολογήσω και λίγο τη μαλακία που έκανα, αλλά... ΕΙΛΙΚΡΙΝΑ τίποτα δεν θύμιζε σκηνικό ληστείας. Εκτός... απ' το ότι υπήρχε άνθρωπος με όπλο μέσα στο στο σ/μ!!!


Κι όμως... Μέσα σ' αυτό το σκηνικό, προχωρώ εγώ κουνιστή και λυγιστή, έχοντας στο ένα χέρι το προϊόν που είχα μπει να αγοράσω (ναι, για ΕΝΑ πράγμα είχα μπει) και στο άλλο χέρι... ΤΟ ΠΑΙΔΙ ΜΟΥ!!!


Πλησιάζοντας, η μία ταμίας μου κάνει κάποιο νόημα με τα μάτια, το οποίο εγώ είδα μεν, αλλά - σόρρυ κιόλας - δεν μετέφρασα ως "παρ' το παιδί σου και πήγαινε τα μπρος πίσω, γίνεται ληστεία", αλλά ως "έλα από δω αφού έχεις ένα πράγμα μόνο, μην σου χωθεί καμία με το καρότσι τούρλα". Αφελής? Ηλίθια? Άσχετη? Αθώα ύπαρξη? Ό,τι θέτε, πείτε με...



Φτάνω μπροστά της, κι όσο προχωράω μιλάω - και δυνατά κιόλας - και λέω "αχ, ωραία, γιατί είχα ένα πραγματάκι μόνο...", αλλά η φωνή μου σιγά σιγά χαμηλώνει και κόβεται γιατί ... σαν κάτι να πιάνω στον αέρα ότι δεν πάει καλά... σαν να με κοιτάνε περίεργα... σαν αυτό που νιώθεις ότι όλοι ξέρουν κάτι κι εσύ είσαι στην απ' έξω... Μπλοκάρει ο εγκέφαλος από αυτήν την αίσθηση, και στρέφω το κεφάλι μου να δω γύρω μου "τι παίζεται". Τότε βλέπω έναν με όπλο. Όλοι οι άλλοι στις θέσεις τους σαν να μην συμβαίνει τίποτα, απόλυτη σιωπή, κι ένας με όπλο. Χωρίς κράνος ή κουκούλα, μόνο μαύρα γυαλιά. (Τον δεύτερο με τον κατσαβίδι, ούτε που τον έχω αντιληφθεί).


Και τι λέω... ΤΙ ΛΕΩ, ΡΕ ΠΟΥΣΤΗ ΜΟΥ, που αν μου το έλεγε κάποιος πριν, ότι ΕΓΩ θα αντιδρούσα ποτέ έτσι σε παρόμοια κατάσταση, θα τον μούτζωνα με πόδια και με χέρια... ΤΙ ΛΕΩΩΩΩΩ????????? (και με ύφος "η Πολυάννα σε ένοπλη ληστεία, έτσι?????)


"Τι... σοβαρά...?"


Αυτό έκανα. Αυτό είπα. Καθόμουν, ΜΕ ΤΟ ΠΑΙΔΙ ΜΟΥ, μπροστά σε κάποιον με όπλο, και είπα αυτό. ΟΚ. Δεν ξέρω τι νόμισα... Είναι και τόσες εκπομπές με φάρσες, πλάκες και αηδίες... Τίποτα από το σκηνικό δεν παρέπεμπε στην εικόνα που έχω στο κεφάλι μου για την περίπτωση ένοπλης ληστείας από τις άπειρες ταινίες που έχω δει. Ούτε κόσμος στο πάτωμα, ούτε με τα χέρια ψηλά, ούτε τρομοκρατημένες φάτσες. Και είπα αυτό... Αποτέλεσμα? Αντί να περάσω απαρατήρητη και να την κάνω για πίσω, κάθομαι εκεί σαν μαλάκας ΜΕ ΤΟ ΠΑΙΔΙ ΜΟΥ και τραβάω την προσοχή! Ε, και γυρνάει ο τύπος προς τα μένα κουνώντας μου το όπλο στα μούτρα και γκαρίζει "ΔΕΝ ΠΑΙΖΟΥΜΕΕΕ!!!!!! ΔΕΝ ΠΑΙΖΟΥΜΕΕΕΕΕΕΕΕΕΕΕ!!!!!". Χρειάστηκε να γίνει αυτό, μπροστά στα μάτια του παιδιού μου, για να πάρω τα χαμπάρια μου. Τέτοια ευστροφία. Τσακμάκι. Σπίρτο αναμμένο.


Το βούλωσα κι έμεινα στήλη άλατος, και μόλις ξαναγύρισε προς την ταμία, απλά προσπαθούσα με πολύυυυυυυ μικρά και πούστικα βηματάκια, να τοποθετήσω το παιδί πίσω μου, κι όχι πλάι μου, να μην φαίνεται και να μην βλέπει. Σχεδόν αμέσως πήρε αυτά που ήθελε, έκανε νόημα στον άλλον - τότε είδα ότι η άλλη η κακομοίρα που μου έκανε τα νοήματα, είχε κάποιον να της κρατάει ένα κατσαβίδι στο πλευρό - βγήκαν, καβάλησαν το μηχανάκι που είχαν απ' έξω και μην τους είδατε.


Τι να σας πω τώρα... Να περιγράψω την αίσθηση του να νιώθεις το χέρι του παιδιού σου να τρέμει και ν' ακούς μια ξεψυχισμένη τρεμμάμενη φωνούλα να σου ψυθιρίζει "φοβάμαι μαμά μου φοβάμαι πάμε να φύγουμε φοβάμαι μαμά μου"? Το μόνο που σκεφτόμουν και παρακαλούσα από μέσα μου, ήταν να προλάβουν να φύγουν ΠΡΙΝ έρθει η αστυνομία, και βουτήξουν το παιδί για όμηρo. Πάντα παιδιά, εγκύους... ότι "ξύνει" περισσότερο την ευαισθησία βουτάνε για ομήρους. Καθόμουν εκεί παράλυτη και παρακαλούσα αυτό. Ευτυχώς, έτσι έγινε. Η αστυνομία ήρθε γύρω στα 7 λεπτά αργότερα. Θέλαμε να βγούμε, και φοβόταν το παιδί γιατί ήταν όλοι πίσω από αυτοκίνητα, πίσω από δέντρα, με τα όπλα προτεταμένα... Αυτό, ναι, ΗΤΑΝ σαν τις ταινίες. Τους φώναξα "έχουν φύγει, έχουν φύγει" και τότε κατέβασαν τα όπλα και πλησίασαν χαλαρά. Έτσι βγήκαμε.


Μπορώ να συνεχίσω λέγοντας για το "που φτάσαμε", "τι μας περιμένει ακόμα", φίλες που μου είπαν "δεν ξαναπάω με το παιδί μου σ/μ μετά από αυτό", το σοκ που έπαθα εγώ, το παιδί...


Προτιμώ να θυμάμαι και να γελάω την κουβέντα με τον αστυνομικό που με ρωτούσε διάφορα επειδή ήμουν αυτόπτης μάρτυρας. Για όσους δεν ξέρουν, είμαι τέρας μη παρατηρητικότητας. Δεν υπάρχω. Το πιο χοντρό που έχω να λέω, είναι που μπήκα στο σπίτι φίλης μου, στο οποίο μπαινόβγαινα τουλάχιστον 10 χρόνια σχεδόν καθημερινά, είχαν αλλάξει σαλόνι, κάθισα στον καινούργιο καναπέ σαν να μην συμβαίνει τίποτα, η φίλη μου με τη μαμά της γελούσαν και ρώταγαν "δεν παρατηρείς τίποτα??????" κι εγώ τις κοιτούσα με το βλέμμα το αγελάδας...


Ε, φανταστείτε να είστε αστυνομικός και να ρωτάτε ένα τέτοιο άτομο για να πάρετε πληροφορίες για τους δράστες. Στιγμές απείρου κάλλους... Τι φορούσαν, πως ήταν... Μόνο στο ότι ήταν Έλληνες ήμουν απόλυτα σίγουρη. Κι όσο τον έβλεπα να έχει τη φάτσα "που έπεσα ρε πούστη μου, θέλω να κοπανήσω το κεφάλι μου στον τοίχο ΤΩΡΑ", τόσο να μπλοκάρω. Κι έρχεται το αποκορύφωμα...


- Πως ήταν το όπλο?


- Εεεε... έναααα... μαύρο, μαύρο ήτααααν... έτσι κάπωωως... όχι σαν αυτά που έχουν εκείνο τοοοοο... ξέρετε (κινήσεις χεριών σαν το προφιτερόλ του Κωνσταντίνου) εκείνο τοοοο... που γυρνάει?... πως είναι που κάνουν ρώσικη ρουλέτα?... όχι από αυτά δηλαδή, από τα άλλα... τα άλλα που είναι έτσιιιιι... όλο μαζί πάει... συμπαγές... έτσι αυτά, ξέρετε, πουουουου (οι εν λόγω κινήσεις, αστάματητα, καθόλη τη διάρκεια της εξαιρετικής περιγραφής μου)... πως τα λέτε δεν ξέρω... που είναι σαααααν...


- Ντάξει, ντάξει, κατάλαβα, μπορείτε να πηγαίνετε...

5 σχόλια:

  1. Οσο κι αν γελασα με την περιγραφη σου, με επιασε κρυος ιδρωτας οταν σκεφτηκα Τι εζησε ο μικρουλης σου. Ευχομαι να μην εζησε το πραγματικο μεγεθος του κινδυνου!

    Στελλα μου χαιρομαι πολυ που εληξαν ολα αισιως!!!

    xxxxxxxxxxxxxxxx

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  2. EEEEEEE! NAI !ΕΊΠΑΜΕ ΝΑ ΠΕΤΆΞΕΙς ΤΗΝ ΟΜΠΡΕΛΑ ΣΤΟ ΠΡΟΗΓΟΎΜΕΝΟ ΠΟΣΤ αλλά οταν ΕΧΕΙς ΤΟ ΠΑΙΔΊ ΜΑΖΊ ΣΟΥ ΤΑ ΜΑΣΤΙΑ ΣΟΥ 1114 μανάρι μου!Αντε κι άΛΛΟ κακό μη δείς!

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  3. Μωβίτσα μου, τέλος καλό όλα καλά. Συγκλονιστική εμπειρία Παναγίτσα μου! Ο Θεός να βάλει το χέρι του μ΄αυτά που ζούμε πλέον...
    Σε φιλώ γλυκά

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  4. παπα τι λές τώραααα;; :) :)
    γέλασα τρελά με την περιγραφή.. αλλά πάγωσα κι όλας.. δε μου έχει τύχει.. ή ίσως να μη το έχω καταλάβει.. γιατί κάποιες φορές και στο κεφάλι να με χτυ΄πησεις δε βγαίνω από τη νιρβάνα μου.. :) :)
    την καλησπέρα μου :) :)

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  5. Τι να πω τώρα...
    Τέλος καλό όλα καλα.
    Εύχομαι να είναι καλά ο μικρός και να το έχει ξεχάσει.
    Υπομονή.
    Ας ήταν το τελευταίο κοροτσάκι.
    Να προσέχεις ε?
    Το νου σου.

    ΑπάντησηΔιαγραφή