"Well, I'm gonna get out of bed every morning... breathe in and out all day long.
Then, after a while I won't have to remind myself to get out of bed every morning and breathe in and out...
and, then after a while, I won't have to think about how I had it great and perfect for a while."

Παρασκευή, 29 Οκτωβρίου 2010

BIRTHDAY GIRL


Ήρθαν πάλι...
...
Κι αν δεν μπορείς ν' αποφύγεις κάτι,
απλά το απολαμβάνεις!

Ειδικά όταν έχεις τέτοιους φίλους!!!



The party is there, λοιπόν!!!

Πέμπτη, 21 Οκτωβρίου 2010

ΓΙΑ ΤΗ ΣΤΕΛΛΑ

Όταν τέλειωσα τη Σχολή, για κανά δυο χρόνια δούλεψα σ' ένα βίντεο κλαμπ στην γειτονιά που έμενα τότε νιόπαντρη. Ήθελα να βγάζω χρήματα χωρίς να έχω δεσμευτεί σε μία "επαγγελματική υποχρέωση καριέρας" μέχρι ν' αποφασίσω τι δρόμο θ' ακολουθούσα. Πέρασα πολύ όμορφες και ξένοιαστες στιγμές εκεί, χωρίς να σημαίνει ότι έλλειψαν και τ' άσχημα. Μού 'χει μείνει όμως το ανάλαφρο του πράγματος. Πρέπει να ήταν η μοναδική δουλειά που έχω κάνει, την οποία δεν "κουβαλούσα σπίτι", που λέμε.

Γνώρισα πολύ κόσμο. Φαντάζεστε πόσο... σχεδόν γνώριζα πια και καλημεριζόμουν με ολόκληρη τη συνοικία, χωρίς να είναι το μέρος που μεγάλωσα και είχα σόι, μόνο και μόνο λόγω αυτής της δουλειάς. Υπήρξαν άνθρωποι οι οποίοι πια με τον καιρό και με τις άπειρες κουβέντες που είχαμε κάνει, έμπαιναν κι έλεγαν "έχει τίποτα για μένα?" κι ήξεραν ότι αν τους δώσω ΕΓΩ ταινία, θα περάσουν σίγουρα καλά. Από την κυρά-Πόπη που ήθελε Αντόνιο Σάμπατο μέχρι την κυρία Ο. που δεν την χώνευε κανείς γιατί πήγαινε πάντα μετά και τους έβριζε, λες κι είχαν γυρίσει την ταινία οι υπάλληλοι του βίντεο κλαμπ, και μ' εμένα ξανάκλαιγε όταν την έφερνε κι αναφωνούσε "τι ήταν αυτόοοοοοοο!!!!!!" και μ' αγκάλιαζε. - "Εδώ κοιτάτε ρε, τη Στέλλα την αγκαλιάζει κιόλας κι εμείς λέμε καλημέρα και γυρνάει τη μούρη της να μην μας μιλήσει!".

Από όλους αυτούς, κάποιοι πέρασαν και δεν ακούμπησαν, κάποιους δοθείσης αφορμής τυχαίνει και τους θυμάμαι, άλλοι έρχονται συχνά στο μυαλό μου για τον α' ή β' λόγο... κι ένα άτομο χαράχτηκε βαθιά μέσα μου, μεταξύ ίσως ελαχίστων άλλων. Στέλλα κι εκείνη.

Την Στέλλα, την θαύμαζα απεριόριστα. Σπάνια με κερδίζει έτσι άνθρωπος. Σε πολλά μοιάζαμε πολύ, σε κάποια εκ διαμέτρου αντίθετες. Αλλά θετικά προσμετρούσε κι αυτή η αντίθεση. Με όλη την τσίτα και το νεύρο που έχω, λατρεύω να συναναστρέφομαι με άτομα ήρεμα και γειωμένα. Κάνουν τους εξουθενωτικούς ρυθμούς μου να πέφτουν και αισθάνομαι σαν να με βοηθούν να βάζω τα πράγματα στις σωστές τους διαστάσεις. Στα κοινά που λάτρευα, ήταν η ροκιά της, τ' αρχ... της, η μαγκιά της...

Στο μαγαζί είχα γνωρίσει και την κόρη της, την Μαρία, την οποία είχα κατασυμπαθήσει ως ανεξάρτητη προσωπικότητα, όχι ως παιδί της μαμάς της. Γύρω στα 15 τότε, ένα κουκλί, με ένα από τα πιο γλυκά κι ευγενικά πρόσωπα που έχω δει, καμία σχέση με τα σαχλοκούδουνα που κυκλοφορούν. Μου άρεσαν πολύ να τις βλέπω και μαζί. Έδειχναν να έχουν υπέροχη σχέση, κι ήταν ένας ακόμα από τους λόγους που θαύμαζα την Στέλλα. Ήξερα ότι την έχει μεγαλώσει μόνη της, και βλέποντας τι πλάσμα έχει "φτιάξει", ανέβαινε κι άλλο στην εκτίμησή μου.

Λόγω όλων αυτών, "καμάρωνα" όταν μου αφιέρωνε χρόνο να μιλήσουμε, έδειχνε να με "πηγαίνει" και γενικώς μου εξέφραζε αντίστοιχη εκτίμηση. Εγώ τότε λόγω ηλικίας, ένιωθα το ίδιο κοντά και με τις δύο. Ήμουν με το ένα πόδι, στο ηλικιακό γκρουπ "πιτσιρίκα" και με το άλλο πόδι στο "γυναίκα". Ως μαμά, μου ήταν αδιανόητο όμως ακόμη να με φανταστώ.

Που και που, τύχαινε να είναι στο μαγαζί και να χαζεύει στα ράφια, κι άκουγε κάτι που εγώ άκουγα από τον κόσμο εκεί σχεδόν καθημερινά: "πότε θα κάνεις ένα παιδάκι, άντε τώρα που 'χεις τα κουράγια, όσο το αργείς δεν θα το αποφασίζεις" κι όλα αυτά που οι περισσότερες τρώμε κατά καιρούς στην μάπα, πόσο μάλλον οι ήδη παντρεμένες. Έβλεπε ότι η δική μου αντίδραση ήταν να φτύνω τον κόρφο μου, να γυρνάω τρεις βόλτες γύρω από τον εαυτό μου, να χτυπάω ξύλο... και δεν μιλούσε ποτέ.

Μια μέρα που άκουσε να λέω "ακόμα δεν ξέρω τι θα κάνω στη ζωή μου, τα βγάζουμε δύσκολα πέρα, μένει αλλού η μαμά μου", με πλησίασε. Όταν μείναμε μόνο εκείνη, εγώ και η ιδιοκτήτρια του μαγαζιού, πλησίασε να μου μιλήσει. Άκουσα πάνω κάτω τα εξής, τα οποία δεν ξέχασα ποτέ:

"Συγνώμη, αλλά επειδή άκουσα τι λέγατε... Από τα όσα έλεγες μέχρι τώρα πίστευα ότι δεν θέλεις παιδί, γι' αυτό δεν μίλησα ποτέ. Σήμερα κατάλαβα ότι θες, αλλά φοβάσαι αν θα τα καταφέρεις επειδή δεν είναι ιδανικές οι συνθήκες. Άκουσες από πολλούς ότι "ποτέ οι συνθήκες δεν είναι ιδανικές, άμα περιμένεις αυτό δεν θα κάνεις τίποτα" και τέτοια. Δεν σε είδα να πείθεσαι, γι' αυτό θέλω να σου πω κάτι που ίσως δεν περνάει από το μυαλό σου. Ας πούμε ότι κάποια στιγμή δημιουργούνται γύρω σου οι ιδανικές συνθήκες κι αποφασίζεις να κάνεις ένα παιδί. Ξέρεις για πόσο θα κρατήσουν? Ξέρεις πόσο εύκολα μπορούν ν' ανατραπούν? Σε μια στιγμή μέσα, μπορεί να βρεθείς στις χειρότερες δυνατές. Εκεί τι θα κάνεις, θα το δώσεις πίσω? Άρα το ερώτημα - και όχι μόνο για το παιδί, για τα πάντα - ποτέ δεν είναι "ποιες είναι οι συνθήκες", αλλά "πόσο το θέλω". Το θέλω τόσο, ώστε και μόνο αυτή η ανάγκη/αγάπη μου γι' αυτό, να με γεμίζει δύναμη ώστε να λειτουργώ ανεξαρτήτως συνθηκών? Είναι τόσο ρευστά όλα. Εγώ ήμουν μ' έναν άντρα που με λάτρευε και δεν μού 'λειπε τίποτα, όταν έκανα τη Μαρία. Από τα ζευγάρια που μας έφτυναν να μην μας ματιάσουν. Όταν, πιτσιρίκα 20κάτι εγώ, σκοτώθηκε ο άντρας μου, έμεινα μόνη μου μ' ένα παιδί και με καμία επαγγελματική εμπειρία. (Σημ.: αυτά τα έλεγε σαν το πιο απλό πράγμα του κόσμου, χωρίς καθόλου κλάψα μέσα). Πως με βλέπεις τώρα? Κάνω μια δουλειά που επέλεξα και λατρεύω, έχω μια κοπελάρα που είμαστε πλέον κολλητές... Δημιούργησα τις συνθήκες, πάλεψα γι' αυτές. Τίποτα δεν είναι εύκολο και τίποτα δεν χαρίζεται. Δεν αποκτούμε τα πράγματα επειδή απλά τα θέλουμε. Τα αποκτούμε, όταν η ανάγκη/αγάπη μας γι' αυτά, είναι μεγαλύτερη από το ό,τι μας εμποδίζει να τα έχουμε. Μόνο τότε."

Είχα πάθει σοκ. Όντως ποτέ δεν είχα σκεφτεί το ενδεχόμενο της ανατροπής. Λόγω ηλικίας ήμουν ακόμα σ' αυτό το στάδιο που πιστεύεις ότι όλα αυτά τα δραματικά που ακούς ή βλέπεις, αφορούν κάποιους εκεί έξω, κάποιους γύρω σου, αλλά όχι εσένα. Ακόμα και για την Στέλλα, έτσι όπως την έβλεπα, χωρίς να γνωρίζω την ιστορία της, την είχα πλάσει στο κεφάλι μου ως την χειραφετημένη σαραντάρα που τά 'χει όλα γραμμένα και κάνει μια ζωή όπως τη γουστάρει, η οποία κάποια στιγμή θέλησε να κάνει κι ένα παιδί, κι απλά τό 'κανε, ίσως και εκτός γάμου. Ατομάρα μεν, αλλά που η ζωή της έκατσε και καλά, και την ευνόησε. Αυτά ήταν τα δικά μου αυθαίρετα συμπεράσματα, στα οποία τόσο εύκολα καταλήγουμε και νομίζουμε ότι τα ξέρουμε όλα, σ' εκείνες τις ηλικίες. Εγώ ειδικά, η "ψυχολόγα"... που τόσο καλά τους είχα "κόψει" όλους, ώστε να διαλέγω ταινίες γι' αυτούς...

Ήταν κομβική στιγμή στη ζωή μου. Μια απλή κουβέντα, σ' ένα βίντεο κλαμπ, με μια γυναίκα που δεν ξανάδα ποτέ, απ' όταν έφυγα από το μαγαζί και μετακόμισα. Δεν ξέρω καν αν ξέρει τι επίδραση είχε στη ζωή μου. Ούτε μήνας δεν είχε περάσει από την κουβέντα μας, όταν ανακάλυψα την "μη προγραμματισμένη" εγκυμοσύνη μου. Θυμάμαι, το κλάμμα, τον πανικό, τη φρίκη... θυμάμαι τους οικείους μου να μην ξέρουν πως να με ηρεμήσουν μην πάθει κάτι το παιδί σε τέτοια κατάσταση που ήμουν. Και θυμάμαι πως μόνο όταν έφερνα στο μυαλό μου τη φωνή της να μου λέει αυτά τα λόγια, ηρεμούσα, κι ένιωθα δυνατή να καταφέρω τα πάντα.

Δεν της το είπα ποτέ. Αλλά νομίζω πως το βλέμμα και το χαμόγελο που ανταλλάξαμε όταν της της ανακοίνωσα ότι είμαι έγκυος, είπαν πολλά περισσότερα. Μου έσφιξε τα χέρια, με κοίταξε βαθιά στα μάτια και μου είπε "δε σε φοβάμαι εσένα".

Πολλά χρόνια αργότερα, σχετικά πρόσφατα... κανά χρόνο? δύο?... πέτυχα στην Ομόνοια την Μαρία. Κοιταχτήκαμε για λίγο και χαμογελάσαμε αμήχανα - όπως σε κάτι διαφημίσεις, που σε ξέρω, που σε ξέρω... - αλλά σύντομα αρχίσαμε τις αγκαλιές και τα φιλιά. Βιαστικές και οι δύο, μεταξύ τραίνων και τρεχαμάτων, είπαμε τα "τι κάνεις, που είσαι, τι νέα". Φυσικά με το που μου είπε δυο τρία λόγια για εκείνη, ρώτησα όλο χαρά "τι κάνει η μαμά σου?". Κόπηκε η κοπελίτσα... μου λέει όλο αμηχανία "ε... η μαμά... έφυγε...". Το χαμόγελο παρέμενε στο προσωπάκι της, κι ο εγκέφαλός μου δεν έκανε την επεξεργασία. Μόνο ότι κάτι δεν πήγαινε καλά μπορούσα να νιώσω, αλλά ήμουν σε σοκ, δεν λειτουργούσε, μπλόκαρε. Κι έκανα την πιο ηλίθια ερώτηση που μπορεί να κάνει άνθρωπος: "Που πήγε?????". Ανάγκασα - ΤΟ ΖΩΟΟΟΟΝ!!!! - το κορίτσι να το πει αυτολεξεί: "Πέθανε...". Εκείνη παρεμένει με το πράο, γλυκό, χαμογελαστό ύφος, κι εγώ, η άγνωστη, που απλά διασταυρώθηκαν οι δρόμοι μας κάποτε, είμαι μες την Ομόνοια και κλαίω σαν χαζή. Τι "συγνώμη", τι "δεν ξέρω τι μ' έπιασε", τι "σε αναστάτωσα στα καλά καθούμενα"... Το Μαράκι, μου έσφιξε τα χέρια, με κοίταξε στα μάτια και μου είπε "δεν πειράζει, είναι φυσιολογικό, εσύ μόλις το έμαθες, εγώ έχω πάρει το χρόνο μου". Παρηγορούσε εκείνη εμένα!!! Χωριστήκαμε βιαστικά... εγώ έκλαιγα σ' όλη τη διαδρομή.

Πολύ αργότερα, κάταφερα να δω κάτι θετικό και να χαμογελάσω: Η στάση της Μαρίας, η ενέργεια που έβγαλε, ακόμα και η κίνηση "σου πιάνω σφιχτά τα χέρια και σε κοιτάζω κατευθείαν στα μάτια"... ήταν τόσο Στέλλα. Για κάποιον λόγο, μόλις έκανα αυτή την σκέψη, μου έφυγε η θλίψη. Μία λύπη, ναι, μου έμεινε, και την έχω και τώρα που τα ανασκαλεύω. Αλλά όχι θλίψη. Γιατί σκεφτόμουν πως έζησε μια γεμάτη ζωή, κι άφησε κάτι σπουδαίο πίσω της, κάτι ολότελα δικό της, και ταυτόχρονα ολότελα ανεξάρτητο και αυτόνομο. Αν δεν είναι αυτό σπουδαίο, τότε τι είναι?

Υ.Γ. 1: Κάποια στιγμή, σκέφτηκα πως να είναι η ζωή της Μαρίας, χωρίς κανέναν γονιό, σε τόσο μικρή ηλικία. Αμέσως μου έφυγε η οποιαδήποτε ανησυχία. Είμαι σίγουρη πως δεν φοβάται τίποτα, και είναι περιτριγυρισμένη από ανθρώπους που την αγαπούν.

Υ.Γ. 2: Ήθελα να μιλήσω για την Στέλλα και να της αφιερώσω μία ανάρτηση, από τότε που βρήκα αυτό. Έπεσα πάνω του εντελώς τυχαία, όταν έψαχνα στο You Tube βιντεάκια με τραγούδια για Στέλλες, σε πρόσφατη ανάρτηση. Αν είχε αγγίξει σε τέτοιο βαθμό τη δική μου ζωή, με δυο τρεις κουβέντες, φαντάζομαι τι επίδραση είχε στους μαθητές της. Δεν μου κάνει εντύπωση που κάποιος ένιωσε την ανάγκη ν' ανεβάσει αυτό το βίντεο.

Υ.Γ. 3: Στέλλα, σ' ευχαριστούμε.

Y.Γ. 4: Στις 6 χτύπησε το τηλέφωνό μου για να μου ανακοινωθεί κάτι που περιμένουμε εδώ και λίγες μέρες. Αγαπημένος θείος μου, έφυγε για εκεί που πήγε και η Στέλλα. Χαίρομαι που μέσα στην κωλοζωή μου και στην κωλοκαθημερινότητά μου, κατάφερα χθες να πάω στον Ευαγγελισμό, να του χαϊδέψω το κεφάλι και να τον φιλήσω. Δεν πα να λένε ότι δεν καταλάβαινε... ΔΕΝ ΜΠΟΡΕΙ ΝΑ ΜΗΝ ΕΝΙΩΘΕ ΤΟΣΗ ΑΓΑΠΗ ΓΥΡΩ ΤΟΥ. Όλα τα ανίψια του πέρασαν να τον χαιρετήσουν. Κι αυτό σπουδαίο, ε? Στο καλό, θείε μου...

Σάββατο, 16 Οκτωβρίου 2010

ΒΛΕΦΑΡΟ ΜΟΥ


Άλλη ανάρτηση είχα κάνει. Δεν με ήθελε. Τι να μην κάθεται η γραμματοσειρά, να κάνει τα δικά της, τι να μην ανεβαίνει το τραγούδι... Δεν επέμεινα, την κατέβασα. Ίσως έρθει άλλη στιγμή η ώρα της, ίσως ποτέ. Τώρα πάντως δεν με ήθελε.

Όταν ξεσκόνιζα τα τραγούδια μου για να βρω εκείνο που ήθελα να την συνοδεύει, έπεσα πάνω σ' αυτό και το ξαναθυμήθηκα.




Το συνδύασα με μία κουβέντα που είχα αργά χθες το βράδυ με την Μάγια και το παιχνίδι της. Της έλεγα ότι δεν νομίζω να υπάρχει κάποιος καλλιτέχνης που να εμπίπτει σ' αυτήν την κατηγορία, ώστε να μπορώ να παίξω. Όμως σήμερα που το άκουγα, σκέφτηκα πόσοι υπάρχουν σαν κι εμένα, που δεν έχουν καμμία σχέση με την δημοτική μουσική.

Ο Χρόνης Αηδονίδης, γνωστός ως Το Αηδόνι της Θράκης, ευτυχώς δεν μ' έχει ανάγκη για να τον "κάνω γνωστό". Είναι πασίγνωστος και καταξιωμένος και όχι αδίκως. Εγώ είχα πλήρη μεσάνυχτα. Για όσους έχουν πλήρη μεσάνυχτα λοιπόν, παίζω κι εγώ το μπλογκοπαίχνιδο της Μάγιας:


Όταν ήταν να δώσω εξετάσεις στην δραματική σχολή του Εθνικού, προ αμνημονεύτων χρόνων, χρειαζόταν να εξεταστούμε μεταξύ άλλων, και στους ελληνικούς χορούς. Όσοι με ξέρουν, άνετα καταλαβαίνουν τι έπαθα όταν το έμαθα. Επιστράτευσα μία φίλη, η οποία είχε τελειώσει Γυμναστική Ακαδημία, με ειδικότητα στους ελληνικούς χορούς. Περάσαμε ώρες ατέλειωτες να μου βάζει ν' ακούω διάφορα είδη, μπας και κάποιο μου κάνει κλικ, να κάτσουμε μετά να μου το μάθει. Ήταν όρος απαράβατος το να μου αρέσει, γιατί αλλιώς φαντάζεστε το αποτέλεσμα... Κι εκεί που κοντεύω να αυτοπυρποληθώ από αυτά που ακούω για τόσες ώρες, ακούω κάτι και μένω άναυδη. Δεν θα την ξεχάσω ποτέ αυτή την φωνή. Ομολογουμένως, μου έκανε "κάτι" κι ο ρυθμός, και λέω στη φίλη μου, "ναι, αυτό το ακούω και θέλω να σηκωθώ να χορέψω". Ήταν ένας Θρακιώτικος Ζωναράδικος, αν θυμάμαι καλά. Σε κάποιο διάλειμμα από τις πρόβες, της είπα ότι αυτός ο άνθρωπος έχει μαγική φωνή και απορώ πως δεν είναι γνωστός. Της έφυγε το τσιγάρο από χέρια της κοπέλας, και μου είπε "μην το πεις παραέξω... είναι Ο ΧΡΟΝΗΣ ΑΗΔΟΝΙΔΗΣ!!! Δηλαδή αν δεν είναι αυτός γνωστός, τότε ποιος???".


Είτε τον ακούτε πρώτη φορά, είτε τον ξέρετε χρόνια, είτε, είτε, είτε... ακούστε αυτό το τραγούδι... Θεωρώ ότι αυτή η φωνή, ΔΕΝ ΓΙΝΕΤΑΙ ΝΑ ΜΗΝ ΑΓΓΙΞΕΙ ΚΑΤΕΥΘΕΙΑΝ ΨΥΧΗ. Η κυτταρική μας μνήμη? Δεν ξέρω... Αλλά ειδικά με το συγκεκριμένο, εγώ αισθάνομαι να συναντιέμαι με τα πιο όμορφα κομμάτια του εαυτού μου, της ύπαρξής μου...





Εδώ η προσωπική του ιστοσελίδα και εδώ από Βικιπαίδεια.