"Well, I'm gonna get out of bed every morning... breathe in and out all day long.
Then, after a while I won't have to remind myself to get out of bed every morning and breathe in and out...
and, then after a while, I won't have to think about how I had it great and perfect for a while."

Πέμπτη, 30 Σεπτεμβρίου 2010

Σπίτισου





Ο καρχαρίας μυρίζει το αίμα από 3 χλμ απόσταση.


Λογικό. Ένστικτο επιβίωσης.




Ποια είναι η απόσταση από την αρχή του δρόμου σου ως τον όροφό σου;




Από εκεί μου μύριζε σπίτισου.


Λογικό. Ανάμνηση συμβίωσης.










Y.Γ. Θυμάμαι την αλεπού να λέει στον Μικρό Πρίγκηπα πως "ο χρόνος που πέρασες με το τριαντάφυλλό σου, είναι αυτό που το κάνει ξεχωριστό για σένα". Και φτάνω σ' αυτήν την ηλικία να μάθω πως αυτό ισχύει ακόμα και για ένα τεχνητό άρωμα "άγριο τριαντάφυλλο" σε μαλλακτικό ρούχων. Ναι, είναι ευτελές μπροστά στο πραγματικό τριαντάφυλλο. Αλλά αφού ο χρόνος που έχεις μοιραστεί μαζί του, μετράει...?

Σάββατο, 25 Σεπτεμβρίου 2010

15 (ΠΑΡΑ ΜΕΡΙΚΑ) ΤΡΑΓΟΥΔΙΑ

UPDATE: Εδώ υπάρχει μία από τις πρώτες αναρτήσεις αυτού του μπλογκ, που θα μπορούσε κάλλιστα να παίξει σ' αυτό το μπλογκοπαίχνιδο, πέρα από την τωρινή πλάκα...



Τα παιδία παίζει...

Δεν φαντάζομαι να ψάχνει κανένας για κανόνες,
προσκλήσεις και τέτοια, ε?





(Προς το τέλος, γελάμε, ναι?)

ΟΧΙ, ΝΑ ΜΟΥ ΠΕΙ ΟΠΟΙΟΣ ΠΑΕΙ ΚΟΝΤΡΕΣ,
ΑΝ ΥΠΑΡΧΕΙ ΠΙΟ ΧΙΛΙΟΤΡΑΓΟΥΔΙΣΜΕΝΟ ΟΝΟΜΑ!!!

Σάββατο, 18 Σεπτεμβρίου 2010

Δέκα - μικρά (?) - πράγματα που αγαπώ


Μπλογκοπαίχνιδο, λοιπόν, μετά από τόοοοοοσο καιρό, κι έχουμε όλοι χαρεί πολύ γι' αυτό.
Σχετικά με το συγκεκριμένη παιχνίδι, στον συγκεκριμένο χρόνο, ό,τι είχα να πω το είπα, αλλά αφού καλέστηκα, θα παίξω. Απλά θα ασχοληθώ για άλλη μια φορά με τις αγαπημένες μου λεπτομέρειες...

Πριν περάσω στο παρασύνθημα, να καλέσω κι εγώ αφού συνηθίζεται. Ποιον να καλέσω... ποιον να καλέσω... Λοιπόν. Επειδή δεν νομίζω να είδα πουθενά να τον κάλεσαν κι επειδή πήξαμε στο φουστάνι, θα καλέσω αγοράκι. Συγκεριμένα το ΦιλαράκιΜου!!! Αγορά-κιιιιι??? Παίζουμεεε???


~ ~ ~ ~ ~ ~ ~ ~ ~

Αγαπώ,

1. Ν' ακούω τον πατέρα μου να λέει ιστορίες που έχουμε ακούσει 2456732 φορές και να προσποιούμαι τρελλό ενδιαφέρον κι ενθουσιασμό, ενώ: - Πηδάει συνειρμικά απ' τη μία ιστορία στην άλλη και χάνω τη μπάλα - Κολλάει να θυμηθεί κάποιο όνομα με τις ώρες (κάνοντας εεεεεεεε...), λες και θα τον ξέρω άμα τον θυμηθεί - Όποιον μα όποιον και να αναφέρει, ακόμα κι αν θυμηθεί αυτόν που έλεγα πριν, θα βάλει κι ένα συγχωρεμένος-η. Μα τι φατσούλα είναι αυτή που έχει... το καταγλεντάει! Άντε να του το χαλάσω.

2. Ν' ακούω τον Α., εμ να επιχειρηματολογεί μέχρις εσχάτων γι' αυτό που πιστεύει, εμ χρησιμοποιώντας το ύφος και τις ατάκες μου. Ξέρω πόσο εγωιστικό ακούγεται, αλλά... λιώωωνωωωω!!!!!! Αυτές οι φάσεις που αναφωνείς (από μέσα σου) "Ω, ναι, αυτό είναι παιδί μου!"

3. Να ανταλάσσω e-mails σε τρίο. Και να γίνεται της πουτάνας. Να φεύγουν ασύλληπτες ατάκες, και να τα διαβάζω καιρό μετά και να ξαναγελάω. Ιδανικοί συνδυασμοί: Με ΤαλιΜάγια και με ΧνουδόΨαρο.

4. Να "πέφτω μέσα". Πωπω, τι κάβλα είναι αυτή... Που το πιάνω από Λαμία, "θα σου πει έτσι, και μετά θα κάνει έτσι, κι επειδή τα προηγούμενα, δεν θα μπορεί παρά να...", και καταλήγω κάπου. Μα - σχεδόν - ΠΑΝΤΑ μέσα η πουτάνα??!! Αυτό έχει και τη άλλη πλευρά, βέβαια. Όταν οσμίζομαι κάτι αρνητικό, που παρακαλάω να βγω "ψεύτρα". Ε, εκεί, δεν το χαίρομαι, όντως...

5. Να κάνω χαζομικροδωράκια, που όμως σημαίνουν κάτι. Που δείχνουν ότι όταν σου μιλάει κάποιος, δεν μπαίνουν από το ένα αυτί και βγαίνουν από το άλλο, ούτε περιμένεις να τελειώσει για να πεις τα δικά σου. Τον ακούς, τον προσέχεις, και ΘΥΜΑΣΑΙ.

6. Να ξαπλώνω και να ονειρεύομαι ξύπνια, απίστευτα σενάρια που πλάθω μόνη μου. Με πρόσωπα υπαρκτά ή φανταστικά. Το κάνω από τότε που με θυμάμαι και με βοηθάει να βγαίνω από το σώμα μου, μ' ότι αυτό κουβαλάει μαζί του. Ακόμα κι αν "μου βγει" σε δραματικό, με λυτρώνει το ότι κλαίω για κάτι άλλο εκτός από αυτά που με αναγκάζουν να κλαίω.

7. Να είμαι ερωτευμένη και να νιώθω ότι κάποιος είναι/παραμένει ερωτευμένος μαζί μου, μέσα από μικρούτσικα τοσοδούλικα πραγματάκια, όπως ένα ΣΜΣ, ένα e-mail ή ένα τηλεφώνημα, που θα λέει ένα εφηβικό, χαζοχαρούμενο γλυκόλογο, ή μια βαθιά κουβέντα αγάπης. Δεν έχει σημασία πόσες φορές έχει ειπωθεί στο παρελθόν και αν το ξέρω ή όχι. Αγαπώ ή μάλλον ΛΑΤΡΕΥΩ να το ζω αυτό, για όσο κρατάει η σχέση. (Γιατί να είναι μόνο στην αρχή, ρε πούστη μου?)

8. Να κερδίζω σε επιτραπέζια, να τσακώνομαι σε επιτραπέζια, να ξεφτιλίζομαι σε επιτραπέζια...

9. Να έχω στο βάζο του σπιτιού βιολέτες. Είναι μωβ και μυρίζουν τέλεια.

10. Να έχω τη δυνατότητα να πω αμέσως "ναι" σε μια ενδιαφέρουσα πρόταση, χωρίς να πρέπει πρώτα να σκεφτώ τι και πόσα έχω να κάνω από υποχρέωσεις προς άλλους.


(Κάπου είδα ότι θέτε και τρεις στιγμές? Άντε, πάρτε και τέτοιες.)

1. Όταν άκουσα τ' όνομά μου και τη φράση "σας τα φέραμε να τα ταΐσετε", άνοιξα τα μάτια μου παρόλη τη νύστα και την ταλαιπωρία, τον είδα δίπλα μου να με κοιτάει μέσα από το πυρέξ, και σκέφτηκα ότι "να που γεννήθηκε ο άνθρωπος για τον οποίο ΔΕΝ θα δώσω προτεραιότητα στον ύπνο μου".

2. Όταν με πήρε τηλέφωνο και μου είπε αυτά που περίμενα πάνω από χρόνο ν' ακούσω, κι έτρεξα κλαίγοντας κάτω στην παραλία, μες τα μαύρα σκοτάδια με ελάχιστο φεγγάρι, γονάτισα στην κρύα άμμο, και ούρλιαζα από χαρά προς τη θάλασσα, απευθυνόμενη δεν ξέρω που, "είμαι ευτυχισμένηηηηηηηηη, ευχαριστώωωωωωωωωωωωω".

3. Όταν έπαιξα τον Βαλμόν κι ένιωθα κάτω από τον κόσμο, κάτι που δεν υπάρχουν λόγια να το μεταφέρω. Κι απλά ήξερα ότι είχα καταφέρει κάτι σχεδόν ακατόρθωτο, για το οποίο πάσχιζα μήνες.

Παρασκευή, 10 Σεπτεμβρίου 2010

Anathema & Porcupine Tree @ Technopolis, Athens - 9/9/10


Τελικά αυτήν την μπλούζα θα φοράω από εδώ και μπρος όποτε πηγαίνω σε συναυλία, τέρμα. Αυτήν φορούσα και στους Mercury Rev, που κοντεύαμε να κάτσουμε πιο μπροστά κι απ' τα μόνιτορς. Χθες ήμασταν αγκαλιά με το μπροστινό κάγκελο, αριστερά της σκηνής. Ψώνιο.

Μ' αρέσει που ξεκινάω να γράψω εγώ τώρα... αφού δεν έχω λόγια, και το ξέρω... τι το παλεύω?

Τεσπα... αφού το άρχισα, κι αφού δεν μπορώ να εκφραστώ ως προς τα θετικά, να πω πως τα μόνα αρνητικά, ήταν τα προβληματάκια του ήχου στους Anathema, το ότι ΔΕΝ είπαν το Flying, και κάποια από τα καινούργια των Porcupine Tree που με κούρασαν για κάποιο - ευτυχώς μικρό - διάστημα.

Κατά τ' άλλα... ΑΑΑΑΑΑΑΑΑΑΑΑΑΑΑΑΑΑΑΑΑΑΑΑΑΑΑΑΑΑΑΑΑΑΑΑΑ!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!

Μερικές Νεγκμίστικες λεπτομέρειες, εντός, εκτός και επί τα αυτά, του θέματος:

1. ΑΠΟΡΙΑ: Γιατί τόσες λιγοθυμιές βρε κορίτσια? Νηστικά ήρθατε? Ορθοστατική πίεση έχετε? Το παραχέσατε σε ποσότητα, αυτό που πήρατε/ήπιατε? Τι???????

2. ΣΥΜΒΟΥΛΗ: Όταν στέκεστε μπροστά στο κάγκελο, προσοχή στον υπέρμετρο ενθουσιασμό σας. Δεν κοπανιέστε απλά, ως συνήθως, κοπανιέστε πάνω στα σίδερα, δεν αστειεύονται αυτά. (ακόμα πονάω...)

3. ΠΑΡΕΝΘΕΣΗ (ΣΕ ΜΕΓΕΘΟΣ ΑΝΑΡΤΗΣΗΣ): Θέλω να σας πω για ένα παιδί, γιατί με αφορμή ένα σκηνικό που θα σας περιγράψω, μού 'κατσε μετά από κάποια έτη φωτός που τον ξέρω, καθαρά και μόνο φατσικώς, να τον "ψάξω".

Αυτόν και που δεν τον έχω τρακάρει. Επαναλαμβάνω, δεν γνωριζόμαστε. Τον θυμάμαι ως μπάρμαν, ανάθεμα όμως που. Για κανά Wild Rose το κόβω, βάλτε λοιπόν με νου σας, για πόσα χρόνια πίσω μιλάω. Τον θυμάμαι να παίζει στη διαφήμιση του Drambuie. (Βάσει των δύο προηγουμένων στοιχείων, τον γκούγκλισα και τον βρήκα). Τον έχω πετύχει σε δενξέρωκιεγωπόσες συναυλίες. Σε μπαρ ως θαμώνα. Δεν μού 'ρχεται τώρα κάτι άλλο. Γενικώς, αυτό που λέμε "γνωστή φάτσα". Ε, ήταν και χθες. Γιατί όμως ΤΩΡΑ αποφάσισα να μάθω πως τον λένε και να κάνω εδώ και ειδική μνεία? Για μια τόοοοοση δα απειροελάχιστη λεπτομέρεια, από αυτές που εγώ τρώω κολλήματα και κρίνω ανθρώπους. Γιατί τό 'χω πει κατά καιρούς, ότι σπάνια στέκομαι στα μεγάλα και βαρύγδουπα... για μένα οι λεπτομέρειες κάνουν τη διαφορά.

Το "παιδί", λοιπόν, το λένε Γιάννη Λεουνάκη, και πολλοί τώρα ίσως γελάτε, γιατί αφού τον έψαξα, είδα πως δεν είναι κανάς τυχαίος, και πιθανότατα μόνο εγώ δεν τον ήξερα. Μπάρμαν στα μεγαλύτερα κλαμπ της Αθήνας, ραδιοφωνικός παραγωγός στον Rock FM, παρτίδες για χρόνια με διοργάνωση συναυλιών, με πιο πρόσφατη ενασχόληση, την Eleven του Ντέμη Νικολαΐδη, και ίσως πολλά ακόμα που μου διαφεύγουν γιατί δεν έψαξα παραπάνω, αρκετά μαλάκας ένιωσα. Νταξ, τι να κάνουμε, δεν τό 'χω με celebrities και τέτοια... Δεν έχω ιδέα λοιπόν για το αν και πόσα και τι σημαντικά πράγματα έχει κάνει στη ζωή του ο άνθρωπος, ούτε έχω καμμία διάθεση να τον κρίνω επ' αυτών. (Σας προλαβαίνω, μην αρχίσει κανείς να μου λέει διάφορα περί mainstreamαδούρες, κλπ).

Εμένα, άλλο είναι το θέμα μου. Επειδή καθόμασταν όπως είπα μπροστά μπροστά στο πλαϊνό κάγκελο, πέρασαν από μπροστά μας, ένας σκασμός άνθρωποι. Μα δημοσιογράφοι, μα φωτογράφοι, μα τεχνικοί, μα σεκιουριτάδες, μα διασώστες... τι θες και δεν πέρασε. Εννοείται πως ήταν άνθρωποι του "σιναφιού" για να κάνουν αυτήν τη δουλειά, σ' αυτό το χώρο, έτσι? Ε, όλοι αυτοί, περνούσαν/στέκονταν μπροστά μας, σαν να μην συμβαίνει τίποτα, να κι αν βλέπει ο άλλος, να κι αν δεν βλέπει. Και από τα περίπου 20? 30? άτομα που μας έσπασαν τ' αρχ@@@, περνάει κι ένας, δυο φορές, μία προς το μπαρ, και μία που γύρισε στη θέση του, ΣΚΥΦΤΟΣ ΚΑΙ ΤΡΕΧΟΝΤΑΣ!!!!!!!!!

Το πόσο εντύπωση μου έκανε, ρε παιδιά... Δεν το πίστευα! Είναι τόση η καφρίλα που κυκλοφορεί, που έχουμε φτάσει να βλέπουμε το φυσιολογικό, και να το θεωρούμε ύψιστη χάρη! Ε, και τέλος πάντων, τον "έκοψα", από περιέργεια να δω τι μέρος του λόγου είναι ο μόνος άνθρωπος που σκέφτηκε το αυτονόητο, κι ήταν αυτός ο Γιάννης... που δεν με νοιάζει στην τελική τι άλλο είναι. Για μένα παραμένει "εκείνη η γνωστή από χρόνια φάτσα"...

4. ΠΑΡΑΠΛΕΥΡΩΣ: Ήταν πολύ γλυκό να βλέπω την Μ. και τον Π., που είναι μουσικοί, να βλέπουν τα stands με τις κιθάρες των Porcupine, σαν παιδάκια σε βιτρίνα με ζαχαρωτά. Ειδικά ο Π.! Είχε τη φατσούλα "αγοράκι, να κάνω κι εγώ λίγο?". Ζήλευε τον τυπά που τις καθάριζε και τις κούρδιζε!!! Ή η Μ. που έκανε έναν πρόχειρο υπολογισμό του κόστους τους, και συμπέρανε πως ο σεκιουριτάς που στεκόταν μπάστακας μπροστά της, θα είχε λόγο ύπαρξης, αν στεκόταν δίπλα στις κιθάρες και οπλοφορώντας.

5. ΑΠΡΟΒΛΕΠΤΟ: Τη λαχτάρα που πήρα όταν έπεσε από τη σκηνή ο Richard Barbieri, μπροστά στα μάτια μας, και σχεδόν μπροστά στα πόδια μας...!!! Πραγματικά, άργησα να συνέλθω, γιατί εγώ όταν τρομάζω, μουδιάζω ολόκληρη από τη μέση και κάτω, και δεν με κράταγαν τα πόδια μου μετά. Ευτυχώς ήταν προς το τέλος. Τά 'δα όλα! Και δεν έφταιγε κιόλας ο δόλιος! Μη φανταστείτε κανάν τελειωμένο/κόκκαλο που αλλού πατάει αλλού βρίσκεται. Απότομα από τα φώτα στα μούτρα, πήγε στα σκοτεινά, ήταν κι όλα μαύρα εκεί, δεν μπορούσε να δει καλά. Ήταν και στην ευθεία του άτομα στο ύψος του, θεώρησε ότι είναι όλο ενιαίο, ΠΟΥ ΝΑ ΦΑΝΤΑΣΤΕΙ ΤΟ ΚΕΝΟ ΕΝΔΙΑΜΕΣΑ! Πώπω, άργησε και να σηκωθεί... Κοψοχολιαστήκαμε σας λέω!!!!


6. To whom it may concern: Ρε άνθρωποι, εκεί στο μπαρ... Ζεστές μπύρες? ΖΕΣΤΕΣ ΜΠΥΡΕΣ??? ΜΑ, ΖΕΣΤΕΣ ΜΠΥΡΕΕΕΕΣ??????????? Ντροπή...

~ ~ ~

Τώρα από μουσικές και βίντεο -


Στους U2, είχα μπαταρία, αλλά καθόμουν διαόλου μάνα. Χθες ήμουν φάτσα μόστρα και δεν είχα μπαταρία. Δεν με θέλει τελικά με τα βιντεάκια... Θα βάλω από αλλού όμως γιατί θέλω ν' ακούσετε!

Από Anathema, θα βάλω το Flying για το ξεκάβλωμα, κι ας μην τό 'παιξαν, με σκηνές από μία αριστουργηματική ταινία, και το Lost Control, με σκηνές από μια απλώς αγαπημένη ταινία (δεν λέω άλλα, θα τις δείτε).








Από Porcupine Tree, μιας και δεν με άφησαν παραπονεμένη, θα βάλω το λατρεμένο μου Way out of here... όχι κάποιο τυχαίο βίντεο, αλλά φυσικά από την χθεσινή βραδιά στο Τεχνόπολις!




Υ.Γ. Εύχομαι σε όλους τους γονείς και όλα τα παιδιά για την Δευτέρα... ΚΑΛΗ ΑΝΑΣΤΑΣΗ!

Τρίτη, 7 Σεπτεμβρίου 2010

You, too!



Φυσικά και πήγα. Αλίμονο αν δεν. Για όλα όσα υπήρξαν. Γενικώς. Και ειδικώς. Για μένα. Δεν με νοιάζει αν ο Μπόνο πλέον προσπαθεί να πραγματοποιήσει την ευχή των απανταχού εστεμμένων κορασίδων. Ας σώσει τον πλανήτη, ας φέρει την παγκόσμια ειρήνη, ας επισπεύσει τα έργα του ΗΣΑΠ... Λες κι όλοι οι άλλοι καλλιτέχνες, διάγουν βίον ροκ-άρεστον. Χέστηκα. Πήγα προς τιμήν όλων των ραβασακίων, τα οποία έχω επιστρέψει, γράφοντας από κάτω:Y U2".

Δεν έχω να σχολιάσω κάτι από τη συναυλία, ΕΓΩ πέρασα μία βραδιά που θα θυμάμαι για όλη μου τη ζωή. Μόνο να ευχαριστήσω θέλω την Μ. και τον Α. Θα είναι πάντα και οι δύο συνυφασμένοι με την μαγεία που έζησα.



Υ.Γ.1 Α, πήρα κι αυτό το μπλουζάκι, γαμώ?

Υ.Γ.2 Με καλύπτει παραπάνω κι από απόλυτα, αυτό. Αν το επισκεφθείτε, μην παραλείψετε να μπείτε στα λινκς, είναι ακριβώς ό,τι θα διάλεγα κι εγώ. Ειδικά το Moment of Surrender, το λινκάρω κι εδώ, για δύο λόγους: Πρώτον, το τραγούδι είναι από τα καινούργια, το πρωτοάκουσα εκεί και μου άρεσε ΠΑΑΑΡΑ πολύ. Δεύτερον και σημαντικότερο, προηγείται του τραγουδιού μία μαγική/μοναδική στιγμή, όπου ο κόσμος "παίρνει τα ηνία" και... θα δείτε και θα καταλάβετε, γιατί τα λόγια περιττεύουν!

Υ.Γ. 3 Παλεύω εδώ και ώρα ν' ανεβάσω τα βιντεάκια μου και γαμιέται ο μπλόγκερ. Τι κάθομαι και τα μετατρέπω σε άλλες μορφές αρχείου, τι , τι , τι, ... δεν μπορώ άλλο, νύσταξα, θα ξαναπροσπαθήσω άλλη στιγμή!

UPDATE:

video
With or without you


video
In the name of love

Γρμφχδφςεσςςςς@$#$@#%@^@#^@^... μόνο αυτά με άφησε, στο τρίτο κόλλησε πάλι...
Σε συνέχειες θα μπαίνουν τα βιντεάκια, σαν σήριαλ...