"Well, I'm gonna get out of bed every morning... breathe in and out all day long.
Then, after a while I won't have to remind myself to get out of bed every morning and breathe in and out...
and, then after a while, I won't have to think about how I had it great and perfect for a while."

Τετάρτη, 25 Αυγούστου 2010

Διακοπές στη Γκασμαδία*



Το καλοκαιρινό νυχάκι,
απαραίτητο για να μπούμε σε
happy mood

* έτσι την έλεγαν όσοι άκουγαν που θα πάμε. Και κάτι για (γ)κασμάδες, επίσης. Δυστυχώς αυτή η άποψη επικρατεί στους περισσότερους για την Π-Α-Ν-Ε-Μ-Ο-Ρ-Φ-Η ΛΗΜΝΟ. Είτε έχουν πάει φαντάροι οι ίδιοι, ή φίλοι τους, ή συγγενείς τους, ή ακουσαγιακάποιον... Και την καταδικάζουν ερήμην. Εμείς δεν μασάμε... και ξεκινάμε!




... και ποδαρίνι βεβαίως βεβαίως ...

Στα διάφορα που διαβάζαμε στο διαδίκτυο πριν ξεκινήσουμε, κάπου είχε δει ο Π. κάποιον να λέει ότι "Στο λιμάνι της Λήμνου κλαις κι όταν φτάνεις κι όταν φεύγεις! Όταν φτάνεις επειδή λες "που ήρθα Παναγία μου!", κι όταν φεύγεις επειδή ... ΔΕΝ ΘΕΣ ΝΑ ΦΥΓΕΙΣ!".

Δεν απέχει και πολύ από αυτό που ζήσαμε. Θυμάμαι όταν την είδαμε από το καράβι, να με αγκαλιάζει "έντρομος" και να μου λέει: "Πού σ' έφεραααα????". Αλλά εγώ γελούσα κι έλεγα: "Πρώτον, δεν "μ' έφερες", αλλά "ήρθαμε", ήταν και δική μου επιλογή, και δεύτερον, θυμάσαι αυτό που διάβασες σ' εκείνο το φόρουμ? Άσε να δούμε...". Έπεσε πολύ γέλιο πάντως, με διάφορες ατάκες σ' αυτό το κλίμα. Είναι ομολογουμένως αρκετά σκιαχτικό αυτό που βλέπεις. Σεληνιακό τοπίο. Κι αν φρικάρει ο τουρίστας, δεν θέλω να διανοηθώ τι νιώθει το φανταράκι.



Λίγα μέτρα από το δωμάτιό μας.
Καθόμασταν εδώ...



... και βλέπαμε αυτό!

Η πρώτη εξόρμηση φυσικά ήταν στην πλησιέστερη παραλία, τα Ρηχά Νερά. Η μία εκ των δύο της πρωτεύουσας/λιμάνι, της Μύρινας. Η άλλη, είναι ο Ρωμέικος Γυαλός. Πιο κοσμική, με το νάιτ-λάιφ, φαγομάγαζα, ποτομάγαζα, νυφοπάζαρο, ξέρετε... Οπότε μια χαρά μας έκατσε που ήμασταν πιο κοντά στα Ρηχά Νερά. Ωραιότατη παραλία, συμπαθητικό beach-bar, τέλεια νερά και... ΟΝΕΙΡΕΜΕΝΗ θέα με ασύλληπτο ηλιοβασίλεμα φάτσα-κάρτα!

Η πόλη, γραφική, με αρχοντόσπιτα τύπου καπετανόσπιτα κατά μήκος του Ρωμέικου Γυαλού, συν τα προαναφερθέντα μαγαζιά. Στο πλάι δεσπόζει το κάστρο, στο οποίο θα αναφερθώ αργότερα. Σε έναν κάθετο προς τον παραλιακό δρόμο, υπάρχει η "αγορά" με τα γνωστά τουριστομάγαζα, αλλά όμορφος και με συμπαθητικά μέρη για άραγμα. Εκεί βρήκαμε κι ένα "πρωινάδικο" που τσακίζαμε πάμφθηνα μπουγατσοτέτοια. Φανταστική πίτσα επίσης. Κάτι κομματάρες ΝΑ με το συμπάθειο, σε εξαιρετικές τιμές. Σκάγαμε τσάμπα.

Γενικώς φάγαμε πολύ καλά και σε καλές τιμές, με εξαίρεση το χαράτσι που κόβανε σε ούζα/τσίπουρα/τέτοια. Μα 6,50 ευρώ το καραφάκι, ρε παιδιά??????? Χεσούς Κρίστο!!! Ενώ η πιατελάρα με τα μύδια τα αχνιστά έχει 7 ευρώ???????? Τεσπα, δεν συνεχίζω τη μίρλα, αλλά μού 'κατσε πολύ στραβά αυτό, και θά 'σκαγα αν δεν τό 'λεγα.



ΝΤΟΚΟΥΜΕΝΤΟ!
(μην πω... ΜΙΡΑΚΟΛΟ!!!)

Ενώ ελπίζαμε να γυρίσουμε το νησί, καθώς είχαμε καρακαταφτιαχτεί από τους οδηγούς που είχαμε μελετήσει, τον ψιλοήπιαμε, γιατί πέσαμε σε νομοταγείς πολίτες, που σε αντίθεση με όλα τα κυκλαδονήσια που έχουμε επισκεφθεί κατά καιρούς, οι Λημνιοί δεν μας νοίκιασαν μηχανάκι με δίπλωμα αυτοκινήτου. Νόου νόου νόου, έπρεπε να έχουμε δίπλωμα για μηχανάκι. Μετά το πρώτο σοκ, νοικιάσαμε ποδήλατα μην χάσουμε τη μέρα, και πήγαμε μέχρι το Πλατύ, που ήταν κοντά και ψιλοίσιωμα ως διαδρομή, καθότι δεν είμαστε για ανηφόρες κλπ. Όχι ότι πάλι δεν ψόφησα, εγώ η αγύμναστη, αλλά τουλάχιστον κατά το μεγαλύτερο μέρος της διαδρομής, με πήγαινε το ποδήλατο, δεν το πήγαινα εγώ. Αν είχε κι άλλες ανηφόρες ή ανηφόρες με μεγαλύτερη κλίση, απλά θα είχα εκτός από το σαρκίο μου και την τσάντα της θάλασσας, να κουβαλάω και το ποδήλατο...

Το Πλατύ, πολύ χαριτωμένο, αλλά στα ήδη γνωστά μας πλαίσια από την "δικιά μας" παραλία: Αμμουδιά, καθαρά καταγάλανα νερά, beach bar, κλπ. Κάπως έτσι, αλλά στο πιο χάι του, είναι το Θάνος, λίγο πιο δίπλα από το Πλατύ, αλλά εκεί δεν αξιωθήκαμε να πάμε μέρα, τό 'δαμε στα πεταχτά, ένα βράδυ, σε μια επιστροφή από αλλού. Γιατί τελικά, αποφασίσαμε να νοικιάσουμε για 2 μέρες αυτοκίνητο, δεν έλεγε να κάνεις 20 ώρες ταξίδι, για να δεις μόνο τη Μύρινα, ρε πούστη μου! Ε, έτσι τα σκάσαμε στο τουτού, αλλά... χίλιες φορές χαλάλι!!!



Το τουτού μας στη μέση του πουθενά

Για τις δύο μέρες που θα είχαμε μέσο, οργανώσαμε δύο διαδρομές, προσπαθώντας να δούμε όσο το δυνατόν περισσότερα μέρη. Δυστυχώς την πρώτη μέρα, δεν μας ήθελε. Χάσαμε το μεγαλύτερο μέρος της, βολοδέρνοντας στα όρη στ' άγρια βουνά, ψάχνοντας την πουτάνα την Χορταρολίμνη, που λυσσάξαμε να δούμε τα φλαμίνγκος και τ' άλλα πετούμενα που χαζεύαμε στον οδηγό, αλλά... κανείς δεν μας είπε πως το καλοκαίρι δεν έχει καν νερό. Τι περάσαμε... ΤΙ ΠΕΡΑΣΑΑΑΑΜΕΕΕΕΕ!!!!!!! Ευτυχώς λόγω καλής διακοποδιάθεσης το γελάσαμε όσο δεν παίρνει! Και τουλάχιστον βρήκαμε τα υπόλοιπα που είχαμε υπολογίσει, δηλαδή τις υπόλοιπες λίμνες.



Φωτό από την Αλυκή.

Η λίμνη, τα βούρλα (χωρίς εμάς)
και τα κοχυλάκια στο γύρω έδαφος.


Μετά πήγαμε για μπάνιο στο Φαναράκι. Έχει δύο Φαναράκια, μικρό και μεγάλο, νομίζω στο μεγάλο κάτσαμε. Πολύ ωραία κι εκεί, όχι τρελλή διαφορά όμως από τις προαναφερθείσες παραλίες. Δεν είναι γαμάτο όμως, που τελικά σε όποια παραλία πας σ' αυτό το νησί, είναι ΤΟΣΟ ωραία?

Το τέλος της διαδρομής εκείνης της μέρας, επιλέξαμε να είναι ο Μούδρος, που θεωρείται η δεύτερη μεγάλη πόλη της Λήμνου. Δεν τρελλάθηκα ρε παιδιά... Είχε ένα ωραίο λιμανάκι, από το οποίο είδαμε κι ένα αξιοπρεπέστατο ηλιοβασίλεμα, αλλά... αυτά. Άφήστε που είχε δύο εστιατόρια όλα κι όλα, άδεια την ώρα που πήγαμε, στα οποία στέκονταν έξω σαν τα κοράκια και μας κοιτούσαν σαν ξερολούκουμα, ποιος θα μας πρωτοπάρει για πελάτες. Ξενερώσαμε και φύγαμε πίσω για Μύρινα.

Η δεύτερη μέρα εκδρομής/εξερεύνησης, ήταν σκέτη αποκάλυψη. Ήταν λόγος για να πάει κανείς στη Λήμνο. Γιατί? Γιατί τα δύο μέρη που επισκεφθήκαμε, είναι απλά ΜΟΝΑΔΙΚΑ!!! Κυριολεκτώ. Δεν τα συναντάς αλλού. Ούτε καν σε άλλο σημείο στο ίδιο το νησί.

Πάμε αρχικώς να δούμε τις Αμμοθίνες. (Το γράφω με λινκ σε ενημερωτική σελίδα, για όποιον δεν ξέρει τι είναι αυτό). ΔΕΝ - ΕΧΩ - ΛΟΓΙΑ, ΤΟ - ΜΕΡΟΣ - ΔΕΝ - ΥΠΑΡΧΕΙ. Βάζω απλά μερικές φωτό, πραγματικά δεν περιγράφεται αυτό που νιώθεις βλέποντας ξαφνικά ανάμεσα στα τυπικά χαρακτηριστά λοφάκια της περιοχής, να υπάρχει κι ένα κομμάτι Σαχάρα. Με μόνη διαφορά ότι στη Σαχάρα δεν βρίσκεις κοχυλάκια στην άμμο...






Η πλησιέστερη στις Αμμοθίνες παραλία, είναι το Γομάτι. Αυτή, ναι, διέφερε από τις άλλες. Κατ' αρχάς γιατί κάποια από τα βασικά χαρακτηριστικά του τοπίου των Αμμοθινών έφταναν ως εκεί, αλλά και γιατί ήταν σε εντελώς διαφορετικό σημείο, από τις άλλες παραλίες. Πρόκειται για το βορειότερο άκρο του νησιού από την Δυτική πλευρά. Στο ανατολικό, είναι κάποια υπέροχα μέρη, με αρχαιότητες, σπήλαια, κ.α. που δυστυχώς δεν καταφέραμε να δούμε, κι έφυγα με τον καημό. Το λέω κι αυτό να μου φύγει, και συνεχίζω μ' αυτά που καταφέραμε να δούμε.

Το δεύτερο συγκλονιστικό μέρος, λοιπόν, ήταν το Φαρακλό. (Εδώ δεν βρήκα κάτι ενημερωτικό να σας βάλω λινκ, γαμώτο...). Το μόνο που ξέρω να σας πω από μόνη μου, είναι πως πρόκειται για ηφαιστιογενή πετρώματα, τα οποία έχουν πάρει απίστευτα ασυνήθιστα και πρωτότυπτα σχήματα, και δεν τα συναντούμε ΠΟΥΘΕΝΑ αλλού. Προσωπικά, βλέποντάς τα, ένιωθα σαν κάποιος γίγαντας να έπαιζε με πηλό ή κάποια πόλη να είχε καλυφθεί από λάβα και σήμερα να έφτασε να δείχνει έτσι. Δεν ισχύει φυσικά κάτι τέτοιο, σαν εικόνα προσπαθώ να σας το παρομοιάσω.

Βάζω πάλι μερικές φωτό, αλλά... δεν... τι να... ΑΠΟ ΚΟΝΤΑ ΠΡΕΠΕΙ!







Τελευταίο σας άφησα το κάστρο. Η μαγεία η ίδια. Απίστευτη θέα, απίστευτο ηλιοβασίλεμα... Και το κλου? ΕΧΕΙ ΕΛΑΦΑΑΑΑΚΙΑΑΑΑΑΑΑ!!!!!!!!!!! Τρελάθηκα! Στην πρώτη απόπειρα ανάβασης, έφτασα μέχρι τα μισά, ένιωσα το έμφραγμα να έρχεται, λόγω της προαναφερθείσας εξαιρετικής φυσικής μου κατάστασης, είπα στον Π. "τράβα βγάλε καμμιά φωτό, να πω κι εγώ ότι το είδα" και γύρισα τα μπρος πίσω. Άραξα σ' ένα κουκλίστικο καφέ στους πρόποδες του κάστρου, ήπια το Κίουι-Σπράιτ μου κι έκανα ότι δεν υπάρχει ο πόνος στο στήθος που κράτησε ως την άλλη μέρα. Έλα όμως που όταν ήρθε να με βρει, μου είπε για τα ελαφάκια και λύσσαξα? Έτσι έγινε και δεύτερη απόπειρα ανάβασης, επιτυχής αυτή τη φορά. Και δεν το μετάνιωσα. Ήταν Σ-Υ-Γ-Κ-Λ-Ο-Ν-Ι-Σ-Τ-Ι-Κ-Α!!!



Τα ελαφάκιαααα!!!!!!!!


Μια τρελλή καραδοκεί...
Αλλά μέχρι τόσο κοντά τα έφτασε!




Ηλιοβασίλεμα. Ο ορισμός, δηλαδή.


Καλλιτεχνική του Π.
Ο κορμός, που κρύβει τον ήλιο, κι έτσι.
(Καμάρωνε, γι' αυτό την έβαλα! Χιχιχι...)


Αχ, παιδιά...! Από τα ομορφότερα ηλιοβασιλέματα που έχω δει. Γενικώς, άκρως ρομαντική ατμόσφαιρα, και με πιάσαν τα γουτσουγουλινέ μου και με πέθανε στο δούλεμα το κωλοπαίδι (ο Π., ποιος άλλος?). Ένα μικρό παράδειγμα, οι δύο φωτό που ακολουθούν: Καθόταν ένα πουλάκι, κι ήρθε μετά κι ένα άλλο κι έκατσε δίπλα στο πρώτο... και κοιτούσαν το ηλιοβασίλεμα... ΝΑΙ ΡΕ, ΓΙΑΤΙ, ΑΠΟΚΛΕΙΕΤΑΙ? ΑΦΟΥ ΤΟ ΚΟΙΤΟΥΣΑΝ, ΚΑΙ ΗΤΑΝ ΚΑΙ ΖΕΥΓΑΡΙ, ΝΤΑΞ??? Εγώ το λέω, τέρμα!



Είχε κι άλλα "πιτσουνάκια" εκεί εκτός από μας...

(όποιος κοροϊδέψει, πέθανε!)

Ορίστε, Άπιστοι Θωμάδες!!!

Τελευταία από το ηλιοβασίλεμα του Κάστρου, αφήνω αυτήν, γιατί έχει κάτι το ιδιαίτερο που θέλω να προσέξετε. Εκεί απέναντι, βρίσκεται το όρος Άθως. Πίσω από εκεί πέφτει ο ήλιος. Κι ενώ η απόσταση δεν επιτρέπει να το βλέπει κανείς, την στιγμή ακριβώς που δύει ο ήλιος πίσω του, είναι ορατό! Τέλειο???


Ο ήλιος παίζει "κούκου-τσα" με τον Άθω.


Πλησιάζουμε προς το τέλος. (Υπομονή Μάγια... αν ζεις ακόμα...). Επειδή ως γνωστόν δεν γίνεται να μην μπουν και Νεγκμίστικες φωτό, μετά το σχεδόν επαγγελματικό οδοιπορικό μας, ακολουθούν τρεις φωτό:



Αυτό είναι ένα Ινδιάνικο απολίθωμα,
γνωστό ως "Η Καθιστή Γουρούνα"
και παραδόξως απαντάται σε αρκετά ελληνικά τουριστικά μέρη.
Συμπτωματικά, σε όσα έχω επισκεφτεί.
Τούτη τη φορά κατάφερε κάποιος να το απαθανατίσει.





Για αυτές τις δύο, no further comments, λέμε!!!

Αυτά τα ολίγααααα... (ΣΚΑΣΜΟΣ, ΜΗ ΒΑΛΩ ΚΙ ΑΛΛΑ!!!)

Πριν κλείσω, να σας πω, άμα πάτε, να φάτε σαγανάκι από το Μελίχλωρο Λήμνου. Θα με θυμηθείτε! Τα σπάει!!! Α, και να πάρετε θυμαρίσιο μέλι, επίσης τα σπάει.

Σταυρωτά φιλάκια, και του χρόνου νά 'μαστε καλά, και καλό βαλτεοποιαλεξηθέλετε στο εξής!!!!!!!!! (Ε, ναι, δεν μπορώ ΠΑΛΙ αυτά τα "μη λες χειμώνα", "μη λες φθινόπωρο", "η χρονιά μετράει από Γενάρη κι όχι από Σεπτέμβρη"...)