"Well, I'm gonna get out of bed every morning... breathe in and out all day long.
Then, after a while I won't have to remind myself to get out of bed every morning and breathe in and out...
and, then after a while, I won't have to think about how I had it great and perfect for a while."

Πέμπτη, 1 Ιουλίου 2010

Άσε - τη - ζωή - να λιώνει - μέσα - στα - χέρια - της - σαν - χιόνι


Στέκομαι στην άκρη του γκρεμού
και κοιτάω όλους αυτούς που τους έσπρωξε ένα χέρι
κι αναγκάστηκαν να βγάλουνε φτερά
τώρα τους φωτίζει αυτό το υπέροχο αστέρι
τους κοιτάω να πλανιούνται μακρυά
πέρα από τα πέρατα πέρα από τα πέρα μέρη
κάποιος πλησιάζει σαν να θέλει να μου πει
κάποιος απ' αυτούς θα ξέρει
κάποιος πλησιάζει σαν να θέλει να μου πει

'Ασε τη ζωή να λιώνει μέσα στα χέρια της σαν χιόνι....

Στέκομαι στην πόρτα σου μπροστά
και διαβάζω ένα μήνυμα γραμμένο με μαχαίρι
ότι έπρεπε να φύγουνε ξανά
ότι τώρα διασχίζουν το μεγάλο μεσημέρι
και την πιο παραμυθένια αμμουδιά
πέρα από τα πέρατα πέρα από τα πέρα μέρη
κάποιος πλησιάζει σα να θέλει να μου πει
κάποιος απ' αυτούς θα ξέρει
κάποιος πλησιάζει σα να θέλει να μου πει

Μη με ρωτάς αν η αγάπη ανασταίνει
μου είπε κάποιος κάποτε το είδε να συμβαίνει
θυμήσου, τότε που σ' άφησαν μονάχο
τον σκορπιό που βρήκες όταν σήκωσες το βράχο
το βράχο, που επάνω του το κάστρο φτάνει στους ουρανούς
για ναύτες σαν κι αυτούς λιμάνι
κάνει να ακούγεται κι αυτό το βράδυ
ο ήχος απ' τα κέρματα που ρίχνει στο πηγάδι, η μοίρα
θυμάμαι τ' άρωμά της
τους σκύλους που ησυχάζανε κάτω απ' τα βλέμματά της
πήγαινε δε θα το μετανιώσεις
πες της πως ήρθες εσύ και θα το νιώσεις
θα νιώσεις στο πλάι σου την πνοή της
μια νύχτα με πανσέληνο στο ιπτάμενο χαλί της


Άσε τη ζωή να λιώνει μέσα στα χέρια της σαν χιόνι...


Είδες τον στίχο που σου έχω τονίσει?
"Τους σκύλους που ησυχάζανε κάτω απ' τα βλέμματά της"?
Ε, αυτό κράτα.
Ξέχνα όσα ήξερες για σκύλους από την κόλαση.
Δεν είναι αυτό η αγάπη. Ο έρωτας ίσως.
Αλλά μετά από τον έρωτα έρχεται η αγάπη,
κι είδες τι επίδραση έχει στα σκυλιά, ε?


~ ~ ~
"Ο Βράχος"



29/6/2010 Θέατρο Βράχων. Όχι το βίντεο, αυτό είναι παλιότερο. Ο Παυλίδης.

Πλησίαζαν οι μέρες για τον ΤρίτοΜουΙούλιο. Είχα ήδη αποφασίσει πως δεν θα κάνω φέτος ιδιαίτερη/ξεχωριστή ανάρτηση για τις 5 και για τις 22, αλλά μία για όλο τον Ιούλιο. Όσο και να τά 'χω παρατήσει, δεν μου πήγαινε ούτε ν' αφήσω έτσι το μπλογκ καλοκαιριάτικο, ούτε να περάσουν στο ντούκου οι γιορτέςμου.

Κι όλα λύθηκαν ως διά μαγείας. Χρειάστηκε αυτό το βράδυ, της 29/6/2010 για να ξεδιαλύνει το θολό τοπίο. Γιατί αμέσως συνειδητοποίησα, τι ακριβώς γιορτάζω, γιατί το γιορτάζω, τι σημαίνει για μένα, πως εκφράζεται... Κι όταν ξεκαθαρίζουν αυτά, δεν "ψάχνεις τι να αναρτήσεις για να", αλλά "σού 'ρχεται μια ανάρτηση επειδή".

Έτσι εγώ θέλησα να αναρτήσω αυτό το τραγούδι. Τραγούδι το οποίο λατρεύω έτσι κι αλλιώς, δεν το ανακάλυψα στις 29/6/2010. Το πως και το που το άκουσα είναι το θέμα.

Τελευταία φορά που είχα πάει σ' εκείνο το χώρο, πριν τρία χρόνια περίπου, με κρατούσε ένα χέρι που ήθελα ν' αφήσω και να μ' αφήσει, ενώ παραδίπλα μου υπήρχε το χέρι που ήθελα να κρατάω χωρίς όμως να μπορώ.

Προχθές πήγα έχοντας στο ένα μου χέρι μια παγωμένη πράσινη και στο άλλο το αγαπημένο χέρι.

Μύριζε καλοκαιρινή νύχτα, μας φώτιζε ένα τεράστιο φεγγάρι, κι ακούγαμε τους ονειρεμένους στίχους του Παυλίδη. Εγώ τους άκουγα στέρεο. Μπροστά από τον Παυλίδη και πίσω από το αγαπημένο χέρι.

Αυτές οι απλές μικρές στιγμές ευτυχίας, για τις οποίες αξίζει ολόκληρη ζωή. Που δεν σε νοιάζει να πεθάνεις την επόμενη στιγμή, γιατί ξέρεις ότι θα φύγεις γεμάτος.

Πόσες φορές μ' έχετε ακούσει να περιγράφω ιστορίες με τις ασύλληπτες ανεκδιήγητες γκαντεμιές μου? Αυτές που λέμε "ε, μόνο στη Στέλλα μπορούσε να συμβεί!"?

Αν κάπου υπάρχει η Τύχη και κρατάει μια ζυγαριά η οποία πρέπει να ισορροπεί, τότε είμαι έτοιμη να δεχτώ τόσες κι άλλες τόσες γκαντεμιές στα αριστερά της, για όσο θα υπάρχει στα δεξιά της αυτό το υπέροχο δώρο που μου έκανε.

Να με κρατάει αγαπημένο χέρι.

~ ~ ~

Καλό καλοκαίρι με πολύ πολύ χιόνι!