"Well, I'm gonna get out of bed every morning... breathe in and out all day long.
Then, after a while I won't have to remind myself to get out of bed every morning and breathe in and out...
and, then after a while, I won't have to think about how I had it great and perfect for a while."

Παρασκευή, 28 Μαΐου 2010

Sex & the Pity

Και η Βοσκοπούλα, παντρεύτηκε τον Πρίγκηπα,
κι έζησαν αυτοί καλά κι εμείς καλύτερα!
Άντε... νάνι τώρα...




Ναι, ΟΚ, πήγα. Και πήγα όπως και την άλλη φορά. Μες τη χλίδα. Στην Gold αίθουσα των Village με cocktails και finger food. Μία στα δύο χρόνια, νομίζω μου το χρωστάω. Σαν να παίζω ρόλο είναι, τόσο έξω από μένα. ΚΑΙ ΤΗΝ ΚΑΤΑΒΡΙΣΚΩ! Αφού όταν περπατάω – να βγω για τσιγάρο με το ποτήρι στο χέρι, πχ – νομίζω ότι ακούγεται το μουσικό θέμα, με ακολουθούν κάμερες, θα σκάσει μύτη κάποια από τις άλλες τρεις... (δεν χρειάζεται να πω ποια «μία» είμαι εγώ!).


Η μόνη διαφορά αυτήν την φορά ήταν ότι χάρηκα μόνο όλο το γύρω γύρω. Γιατί η ταινία... Η απογοήτευση η ίδια. Υποτυπώδες σενάριο για να στηρίξει ένα fashion show. Στο οποίο μέγας χορηγός είναι ο οργανισμός τουρισμού του Άμπου Ντάμπι. Σκηνές τραβηγμένες από τα μαλλιά «για να γελάσουμε», αλλά δεν... Μόνο αν ήταν παρωδία αμερικάνικης μπαλαφάρας υπήρχε περίπτωση να γελάσει κανείς με κάτι τέτοια, αλλά επίσης δεν... Στα σοβαρά τις είχαν.




Τα κορίτσια φόρεσαν αυτά τα ρούχα ειδικά,
για να μπορέσουν να είναι πιο άνετα πάνω στη καμήλα.


Ελάχιστα ψήγματα υπήρχαν διάσπαρτα στην ταινία από αυτό που μ’ έκανε ν’ αγαπήσω την σειρά. Και την πρώτη ταινία. Γιατί εγώ ποτέ δεν το έβλεπα για τα ρούχα και τα παπούτσια. Αυτά τα παρέβλεπα. Χθες απλά ΔΕΝ ΓΙΝΟΤΑΝ να το παραβλέψεις αυτό το κομμάτι γιατί ΗΤΑΝ ΜΟΝΟ ΑΥΤΟ. Οπότε μόνο να εκνευριστείς μπορούσες που έβλεπες τις «φιλενάδες σου» να εξευτελίζονται. Πραγματικά έτσι ένιωσα. Και στην πρώτη και στην δεύτερη ταινία, ένιωθα σαν να πηγαίνω να συναντήσω φίλες από τα παλιά, να δω τι γίνεται στις ζωές τους, που βρίσκονται, να μάθω νέα τους. Αλλά χθες θα ήθελα να μην τις έχω δει έτσι. Σαν να «έπεσαν στα μάτια μου» ένα πράμα... Μόνη εξαίρεση κάποιες κατ’ εξοχήν θεϊκές σεξενδεσίτυ ατάκες, που πραγματικά γέλασα. Ελάχιστες βέβαια, αλλά έτσι, για το γαμώτο, το αναφέρω.

Ίσως φταίει και το πώς είμαι γενικότερα αυτόν τον καιρό, με την όλη κατάσταση, που ενώ δεν θέλω να μιλήσω για την οικονομικοκοινωνικοπολιτική κατάσταση, δεν έχω διάθεση να μιλάω και για τίποτα άλλο πέραν αυτού. Αφού αυτό μας καίει όλους περισσότερο από οτιδήποτε άλλο, πως θα γίνει? Το ‘κανα, για να το κάνω χθες. Μπας και ξεχαστώ. Αλλά σήμερα νομίζω ότι είμαι χειρότερα. Δεν πειράζει... το προτιμώ από το να είχα κάτσει σπίτι μου να κλαίω τη μοίρα μου. Άξιζε τον κόπο και μόνο για το ευτράπελο που προηγήθηκε της συνάντησης με την κολλητή που θα πηγαίναμε. Αλλά αυτό είναι ανάρτηση από μόνο του, οπότε θα επανέλθω!




Τα κορίτσια λόγω της κρίσης τρώνε κατάχαμα και με τα χέρια.

Υ.Γ. Α, ξέχασα... Έγιναν και κάποιες αναφορές στην κρίση. Η Κάρρυ με την Μπιγκ, μετακόμισαν από το Penthouse σε διαμέρισμα 12 όροφους πιο κάτω... ναι... μεγάλη «πτώση»... και βέβαια η Κάρρυ παράλληλα πληρώνει νοίκια και κρατάει το παλιό γνωστό διαμέρισμα για να πηγαίνει να γράφει που και που... και το έχει ανακαινίσει κιόλας... τώρα που ΔΕΝ μένει! Κι όταν πρότεινε ο Μπιγκ να έχει κι αυτός ένα δεύτερο δικό του καβάντζα για όταν θέλει κι αυτός να απομονωθεί, η Κάρρυ πέταξε κι ένα «μήπως είναι too much ως έξοδο τέτοιες εποχές???»... Επίσης το ασύλληπτης χλιδής ταξίδι στο Άμπου Ντάμπι έγινε με έξοδα του Σεΐχη, γιατί αυτές δεν θα είχαν τέτοια δυνατότητα, επίσης λόγω κρίσης... αφού η σουίτα που έμεναν είχε 22.000 δολάρια την βραδιά, εκτός όλων των άλλων. Προσωπικό μπάτλερ, προσωπική λιμουζίνα...


Λοιπόν, ξέρετε τι μού ‘ρθε τώρα? Πως στην μεταπολεμική περίοδο όλες οι ταινίες ήταν με την φτωχιά που παντρεύτηκε τον πλούσιο και ζούσε βασιλικά? Και τα έβλεπαν τα φτωχοκοριτσόπουλα κι ονειρεύονταν? Ζούσαν μέσα από τις ταινίες για λίγη ώρα όλα αυτά που δεν θα κατάφερναν καν ν’ αγγίξουν ποτέ? Ε, τελικά, αυτό μου θύμισε η ταινία. Κάτι τέτοιο τέλος πάντων. Φάτε μάτια ψάρια, να ξεχάσετε ότι σε λίγο δεν θα έχετε ούτε φαΐ να φάτε.

.

.

MINI UPDATE: Διάβασα κι αυτό προλίγου στην Καθημερινή, οπότε το προσθέτω, γιατί κολλάει.

Τρίτη, 18 Μαΐου 2010

ΤΟ ΠΝΕΥΜΑ ΤΟΥ ΚΑΚΟΥ

(Η ανάρτηση αυτή έχει καθαρά ενημερωτικό χαρακτήρα, για να μην φρικάρουν άλλοι όπως εγώ, αν τύχει ποτέ κάτι παρόμοιο σε κανέναν (που δεν νομίζω να με διαβάζει ο Μητσοτάκης, αλλά ίσως υπάρχει και κανάς ακόμα του βεληνεκούς μας). Επειδή λοιπόν, απλά ενημερώνω και δεν καταγγέλω, δεν θα αναφέρω το όνομα του καταστήματος. Οι άνθρωποι δέχτηκαν αμέσως την αλλαγή των προϊόντων, ως ελαττωματικών, και ζήτησαν και συγνώμη για την ταλαιπωρία.)






Σε μια προσπάθεια να "αλλάξω το παρελθόν" αυτού του σπιτιού, έχω βαλθεί τον τελευταίο καιρό να αντικαθιστώ διάφορα είδη του νοικοκυριού. Το ήθελα, για την ακρίβεια το είχα ανάγκη, από το Φθινόπωρο του 2007, κι απλά τώρα έτυχε να έχω και τη δυνατότητα να το κάνω. Σταδιακά. Πήρα καινούργια σετ: πιάτα, ποτήρια, μαχαιροπήρουνα, σεντόνια, τραπεζομάντηλα/σουπλά... Κι έχω πάρει τεράστια χαρά - για όποιον μπορεί να καταλάβει.

Ως γνήσιος γεννημένος γκαντεμόσαυρος, δεν άργησα να γευτώ το "Κακό".

Το πρώτο ποτήρι, το βρήκα στο νεροχύτη, ερχόμενη από τη δουλειά. Σκέφτηκα πως ή το έσπασε ο Α. και κάνει τον κινέζο για να μην τον πάρει και τον σηκώσει ή χτυπήθηκε με άλλα ποτήρια/πιάτα όταν το έβαζα εκεί και δεν το αντιλήφθηκα αμέσως. Εννοείται ότι απλά "πήρε και σήκωσε" τον Α.

Πήγα την άλλη κιόλας μέρα να αγοράσω ένα νέο, για να μην είναι λειψό το σετ. Δεν υπήρχε. Οι κοπέλες έψαχναν παντού. Μπορώ να γίνω πολύ πειστική άμα θέλω. Με το καλό πάντα. Υπήρχε ένα στην βιτρίνα, αλλά υπάρχει - μου είπαν - πολύ αυστηρή πολιτική στο εν λόγω κατάστημα, να μην μπαίνει στην βιτρίνα αφού φτιαχτεί από τους διακοσμητές, ούτε μύγα. Επί λέξει αυτό, μ' αυτήν την έκφραση μου το περιέγραψαν. Μία κοπέλα λοιπόν, με κίνδυνο να χάσει τη δουλειά της σχεδόν, μπήκε μουλωχτά και μου βούτηξε ένα. Νά 'ναι καλά. Το έβαλα στο ντουλάπι και αναπληρώθηκε και εκεί το κενό και μέσα μου. Ησύχησα. Νόμιζα.

Σάββατο βράδυ. Αργά. Πολύ αργά, γύρω στις 2 μετά τα μεσάνυχτα. Ένας ήχος σαν να τσουγγρίζουν ή να σπάνε ποτήρια έρχεται από την κουζίνα. Εγώ είμαι σε άλλο δωμάτιο και δεν τον ακούω, αλλά - για ΠΑΑΑΑΡΑ ΠΟΛΥ καλή μου τύχη - είναι εκεί ο φίλος μου, ο οποίος πετάγεται και φωνάζει "τι 'ταν αυτό?" απορημένος. Μπαίνω κι εγώ, και δεν βλέπω τίποτα, ησυχία, τάξη και ασφάλεια. Όπως είμαστε όρθιοι και περιεργαζόμαστε το δωμάτιο, ξανακούγεται και τον ακούω κι εγώ αυτή τη φορά. Κοιταζόμαστε ακαριαία με την φάτσα "το άκουσες κι εσύ?", αλλά γύρω μας καμμία κίνηση. Εγώ έχω κλάσει μαλλί, μέντες, πατάτες κι ό,τι άλλη σχετική έκφραση υπάρχει. Ο φίλος μου ατάραχος, να μου λέει "ηρέμησε, είμαι εγώ εδώ" και άλλα τέτοια αντρικά (πώς χρειάζονται οι κερατάδες ώρες ώρες, γαμώ την ανεξαρτησία μου γαμώ...).

Ρημαδοκοιμάμαι και το πρωί που μπήκαμε κουζίνα για καφέ, ανακαλύπτω ότι ένα από τα ποτήρια ΕΧΕΙ ΣΠΑΣΕΙ ΑΠΟ ΜΟΝΟ ΤΟΥ. Έχει δύο ρωγμές, περιμετρικά, κοντά στην βάση (προφανώς τα δύο "κρακ" που ακούστηκαν). Παθαίνω αμόκ, αρχίζω να λέω διάφορα λογικά-λογικότατα, "που η γλωσσοφαγιά, που η αρνητική ενέργεια"... Ο φίλος μου έχει σκάσει στα γέλια, μέχρι που καταλαβαίνει ότι σοβαρολογώ, οπότε και του κόβεται το γέλιο, λέγοντάς μου πως δεν είναι δυνατόν να πιστεύω τέτοιες μαλακίες και προφανώς είναι ελαττωματικά τα ποτήρια. Το δέχτηκα, επειδή χωνευόταν ευκολότερα, και είπα πως από βδομάδα θα τα πάω πίσω. (Αλλιώς τι νά 'κανα, να τα πάω στο Χαρδαβέλλα?)

Την Κυριακή το βράδυ, μόνη μου πια, ξανακούω τον γνωστό ήχο και μπαίνω καρφί στην κουζίνα, ατάραχη. Σαν να μη συμβαίνει τίποτα, κατευθύνομαι στα ποτήρια και βλέπω το τρίτο πια ποτήρι, να έχει σπάσει στον ίδιο ακριβώς "δακτύλιο" με το προηγούμενο, αλλά αυτή τη φορά εντελώς. Το πάνω μέρος του δηλαδή είχε αποκοπεί. ΟΚ. Απλά καθημερινά πράγματα. Σ' όλους τυχαίνει. #$%^&^%$#$%$$^&!!!!!!!

Δευτέρα, μίλησα με τον φίλο μου τον Γιώργο, ο οποίος είχε για χρόνια τέτοιου τύπου μαγαζί. Δεν εντυπωσιάστηκε καθόλου, διότι του είχε τύχει παρόμοια περίπτωση με μια παρτίδα βάζα. Αρχικώς κι εκείνος είχε δυσκολευτεί αφάνταστα να πιστέψει τις πελάτισσες που του τα πήγαιναν πίσω λέγοντας "έσπασε μόνο του, ΣΑΣ Τ' ΟΡΚΙΖΟΜΑΙ", αλλά όταν το είδε με τα μάτια του σ' ένα από τα βάζα που είχαν μείνει στο ράφι, πείστηκε απόλυτα.

Αυτό με καθησύχασε, γιατί είχα ένα άγχος για το πως θα με αντιμετωπίσουν στο κατάστημα που τά 'χα αγοράσει, όταν πάω και τους πω τι έγινε. Έτσι πήρα σήμερα τηλέφωνο πρώτα, να τους τα εξηγήσω πριν αρχίσω και αμπαλάρω και κουβαλάω. Γιατί εννοείται πως ήθελα να τα γυρίσω πίσω όλα. Πήρα το ύφος το "σας λέω το πιο φυσιολογικό πράγμα του κόσμου" και - ω του θαύματος - μου είπαν χαλαρότατα "συγνώμη, φέρτε τα να σας τα αλλάξουμε".

Έτσι κι έγινε. Και μου βγήκε και σε καλό τελικά όλο αυτό, γιατί το σχέδιο που πήρα τώρα, είναι πιο ωραίο μωβ, το άλλο με μισή καρδιά το είχα πάρει γιατί ήταν το πλησιέστερο σε απόχρωση του μωβ, αλλά όχι το δικό μου το μωβ, αυτό που είναι σαν το μπλογκ μου ένα πράγμα, αλλά και πάλι... όχι σαν του SILK CUT ακριβώς, αλλά...

Πέμπτη, 13 Μαΐου 2010

ΔΟΥΛΕΙΑ ΔΕΝ ΕΙΧΕ Ο ΔΙΑΟΛΟΣ...


Μωρέ, για την ακρίβεια, τρελλές δουλειές έχει ο διάολος...
Και οι τρεις διαόλοι συγκεκριμένα.


Τι μας ήρθε τώρα... Άβυσσος!!!


(αν αύριο μεθαύριο το βαρεθούμε, φαντάζομαι δεν θα εκπλαγεί κανείς...)