"Well, I'm gonna get out of bed every morning... breathe in and out all day long.
Then, after a while I won't have to remind myself to get out of bed every morning and breathe in and out...
and, then after a while, I won't have to think about how I had it great and perfect for a while."

Κυριακή, 24 Ιανουαρίου 2010

ΘΕΛΩ ΝΑ ΜΕ "ΧΟΡΕΨΕΙΣ"...



Είχα κλειστεί στο δωμάτιό μου και ακουγόταν για ώρες αυτό. Η βιντεοκασέτα - μία από τις πολλές που είχα αντιγράψει από το αρχείο των δασκάλων μου για να έχω εικόνες και ακούσματα κι όχι μόνο τη διδασκαλία τους - κόντευε να λιώσει στο σημείο αυτών των 3 περίπου λεπτών. Και δεν ήταν και το αγαπημένο μου τότε. Τις σνομπάραμε τις Σεβιγιάνας. Κάτι είχα πάθει εκείνη τη μέρα μ' αυτό, κάπου με χτύπαγε και με βοηθούσε να πονέσω καλύτερα - κατά την πάγια τακτική μου. Ώρες ατέλειωτες. Μόνο για τουαλέτα έβγαινα που και που, κι εκείνος απλά με κοιτούσε. Κουβέντα.

Εκείνος, που και κατά τη δική του πάγια τακτική, να αρνείται δηλαδή ότι συμβαίνει κάτι που τον στεναχωρεί και δεν αποδέχεται, "δεν ήξερε" ότι κάνω φλαμένκο. - "Που πας?" - "Γυμναστήριο..." - "Α! Στο καλό, κούκλα μου!". Ναι... Γυμναστήριο... με τα βολάν της μαυροκόκκινης φούστας να εξέχουν από την τσάντα και τα παπούτσια με τα καρφάκια στα τακούνια κρεμασμένα στους ώμους... Έτσι όπως παλιότερα η Θεατρική Ομάδα ήταν "απλά παρακολουθώ να περνάει η ώρα μου...", αργότερα η Δραματική Σχολή ήταν "κάτι σεμινάρια κάνω...". Ποτέ δεν δέχτηκε ν' ακούσει, και φυσικά ποτέ των ποτών να έρθει να με δει, είτε να χορεύω, είτε να παίζω. Για εκείνον απλά δεν συνέβαινε αυτό με το οποίο διαφωνούσε. Αν δεν ήμουν ένα από τα πιο αγαπημένα του πρόσωπα στον κόσμο, αν όχι το πιο αγαπημένο, θα μου είχε κόψει την καλημέρα. Μ' αυτούς που αγαπούσε, απλά έκλεινε τα μάτια. Οι ήχοι που ακούγονταν από το δωμάτιο μου όταν έκανα πρόβα - τακούνια που κοπανιούνται σε πάτωμα και μουσική τσίτα - δεν έφταναν στα δικά του αυτιά. Δεν μιλούσαμε ποτέ γι' αυτό γιατί απλά δεν συνέβαινε. ΟΚ... Επίσης δεν μιλούσαμε ποτέ για τα προσωπικά μου. Λατρεία ξελατρεία μπαμπάς-κόρη, αλλά "τέτοια" δεν λέμε. Ό,τι περνούσα, το μύριζε από μακριά όμως. Μπορεί να μην ήξερε τι είχα, αλλά ήξερε καλύτερα από τον καθένα αν είμαι καλά ή όχι, κι ας μην ήξερε το γιατί. Όταν αντιλαμβανόταν το μέγεθος, ίσως έλεγε κανένα "είσαι καλά, κούκλα μου?" μ' εκείνο το βλέμμα το γινεταιναποναωεγωαντιγιασενα; στα μάτια του. - "Ναι, ναι, μια χαρά..." έλεγε το στόμα μου και οι δυο τρομάρες έφεγγαν από παντού γύρω μου.

Έτσι με είχε μυριστεί κι εκείνη τη μέρα. Ασχέτως του τι ακουγόταν με τις ώρες. Μαθημένος ήταν σ' αυτά, αυτό ήταν το λιγότερο. Ένιωθε ότι η "κούκλα του" είναι αρκετά μέτρα κάτω από το πάτωμα. Πάλι χωρίς να ξέρει γιατί, αλλά λίγη σημασία είχε. Σημασία είχε προφανώς για εκείνον η κατάστασή μου. Δεν είχε βγάλει μιλιά, δεν είχε πει κουβέντα, φευγαλέα βλέμματα μου έριχνε όποτε έβγαινα από το δωμάτιο. Αργά το βράδυ, στην 20438520462 φορά που αρχίζει το συγκεκριμένο βίντεο, ανοίγει ξαφνικά την πόρτα διάπλατα, χωρίς να χτυπήσει, πράγμα ασύλληπτο για τον πατέρα μου, ορμάει στο δωμάτιο χορεύοντας κι έχοντας το ανάλογο ύφος, κι αρχίζει να κοιτάει από το βίντεο και ν' αντιγράφει φιγούρες. Εκατό και βάλε κιλά άνθρωπος, με πυζάμες-ρόμπα-παντόφλες, αλλά ύφος τύφλα νά 'χει ο Αντόνιο Γάδες, να στροβιλίζεται και να κοπανάει τα πόδια του καικαλαχορεύωφλαμενκο. Αφού ξεπέρασα το αρχικό σοκ, έχω αρχίσει να γελάω και να κλαίω μαζί... ούτε ήξερα τι έκανα. Όλα μαζί με είχαν πιάσει. Μόλις είδε ότι επιτέλους αντιδρώ σ' ένα εξωτερικό ερέθισμα, υποκλίθηκε και μου πήρε το χέρι. Τι χορό ρίξαμε, Χριστέ μου... τι αγκαλιές... τι γέλιο... Ειδικά όταν εμφανίστηκε στην πόρτα η μάνα μου και σταυροκοπιότανε... - "Μη χειρότερα, Παναγία μου! Τι πάθατε καλέ? Σού 'πε ότι κάνει φλαμένκο αυτή? Αυτό είναι? Κι αντιδράς έτσι??? Που σε δουλεύει τόσο καιρό??? ΠΕΙΤΕ ΜΟΥ, ΓΙΑΤΙ ΔΕ ΜΟΥ ΛΕΤΕ?????"

Τι να της λέγαμε και τι να καταλάβει. Ποιος να καταλάβει. Είχε όμως καταλάβει αυτός κι αυτό μου αρκούσε. Έκανε την απόλυτη υπέρβαση μόνο και μόνο για να γελάσω και να μου δείξει ότι είναι εκεί. Για κάποιο λόγο το θυμήθηκα σήμερα εκεί κάτω στο πηγάδι που ήμουν και ήθελα τόσο πολύ να το ξαναδώ και να το ξανακούσω. Αλλά πως? Σκέφτηκα να γράψω στο YouTube, "Sevillanas" και να ξενυχτήσω ως το ξημέρωμα μέχρι να τα ψάξω όλα όσα βγάλει, μπας και το βρω. Ήταν το πρώτο πρώτο που έβγαλε. Σαν να μου έκλεισε το μάτι το μπαμπακουλίνι* μου ένιωσα... κι είμαι πολύ καλύτερα. Πάρα πολύ καλύτερα.











*καιρός ήταν να του αφιερώσω κάτι, όλο τη μάνα μου θάβω!
(θά 'ρθει η ώρα που θα με πιάσουν οι αγάπες μου και θα πω καλό και για εκείνη...)

Τετάρτη, 13 Ιανουαρίου 2010

ΤΟP 5 ΠΡΟΟΡΙΣΜΩΝ

- Που είναι το ωραιότερο μέρος του κόσμου?

- Αν το έχω πάρει μαζί μου, τότε είναι οπουδήποτε πάω.

~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~

.

.

.

.

Β' μέρος (αυτοσαμποτάζ του Α'...)

TOP 5:

1. Ξεκινώντας από το κεντρικό σημείο του στέρνου, προχωράμε αριστερά με κατεύθυνση ελαφρά προς τα πάνω, μέχρι να καταλήξουμε στην άκρη του κορμού, ακριβώς κάτω από την ένωση με το χέρι. Προτείνεται για: Ύπνο, παρηγοριά, αίσθημα ασφάλειας.

2. Έχοντας ως αφετηρία τον ίδιο σταθμό με το 1, προχωράμε ευθεία επάνω και κάνουμε στάση στο πλευρικό μέρος του λαιμού. Προτείνεται για: Βαθιές εισπνοές, γευσιγνωσία, μικρή ανάπαυλα.

3. Βρισκόμενοι στην κορυφή του κεφαλιού, κατηφορίζουμε από την πίσω πλευρά μέχρι να φτάσουμε στους πρόποδες ή αλλιώς αυχένα. Προτείνεται για: Διασκέδαση, έκπληξη, υπονοούμενα.

4. Εδώ, key point είναι το μέσο μεταφοράς, το οποίο είναι τα γνωστά σε όλους "βαρελάκια", ήτοι: Κυλάμε από τους προαναφερόμενους πρόποδες προς την πεδιάδα της πλάτης, για να καταλήξουμε στην κοιλάδα της μέσης. Από τα ελάχιστα θέρετρα που η ορολογία "γούβα", θεωρείται προτέρημα. Προτείνεται για: Διάβασμα, ταβάνing, φλογαστοτζάκing.

5. Ως "ποδιά" είναι ευρύτερα γνωστή η τοποθεσία αυτή, και δεν είναι άλλη παρά η γνωστή πάνω πλευρά των μηρών όταν αυτοί σχηματίζουν ορθή γωνία με τις κνήμες και βρίσκονται τοποθετημένοι είτε παράλληλα, είτε σταυρωτά. Εδώ υπάρχει μια ιδιαιτερότητα. Ανάλογα με το πως θα φτάσουμε και προς τα που θα είναι το πρόσωπό μας, αλλάζουν τα highlights. Έτσι ο προορισμός αυτός, προτείνεται για: α) Κλάμμα, δενσουχωπιαμούτρα, χουζούρι β) extreme sports, προσκύνημα σε αγίους τόπους.