"Well, I'm gonna get out of bed every morning... breathe in and out all day long.
Then, after a while I won't have to remind myself to get out of bed every morning and breathe in and out...
and, then after a while, I won't have to think about how I had it great and perfect for a while."

Κυριακή, 24 Ιανουαρίου 2010

ΘΕΛΩ ΝΑ ΜΕ "ΧΟΡΕΨΕΙΣ"...



Είχα κλειστεί στο δωμάτιό μου και ακουγόταν για ώρες αυτό. Η βιντεοκασέτα - μία από τις πολλές που είχα αντιγράψει από το αρχείο των δασκάλων μου για να έχω εικόνες και ακούσματα κι όχι μόνο τη διδασκαλία τους - κόντευε να λιώσει στο σημείο αυτών των 3 περίπου λεπτών. Και δεν ήταν και το αγαπημένο μου τότε. Τις σνομπάραμε τις Σεβιγιάνας. Κάτι είχα πάθει εκείνη τη μέρα μ' αυτό, κάπου με χτύπαγε και με βοηθούσε να πονέσω καλύτερα - κατά την πάγια τακτική μου. Ώρες ατέλειωτες. Μόνο για τουαλέτα έβγαινα που και που, κι εκείνος απλά με κοιτούσε. Κουβέντα.

Εκείνος, που και κατά τη δική του πάγια τακτική, να αρνείται δηλαδή ότι συμβαίνει κάτι που τον στεναχωρεί και δεν αποδέχεται, "δεν ήξερε" ότι κάνω φλαμένκο. - "Που πας?" - "Γυμναστήριο..." - "Α! Στο καλό, κούκλα μου!". Ναι... Γυμναστήριο... με τα βολάν της μαυροκόκκινης φούστας να εξέχουν από την τσάντα και τα παπούτσια με τα καρφάκια στα τακούνια κρεμασμένα στους ώμους... Έτσι όπως παλιότερα η Θεατρική Ομάδα ήταν "απλά παρακολουθώ να περνάει η ώρα μου...", αργότερα η Δραματική Σχολή ήταν "κάτι σεμινάρια κάνω...". Ποτέ δεν δέχτηκε ν' ακούσει, και φυσικά ποτέ των ποτών να έρθει να με δει, είτε να χορεύω, είτε να παίζω. Για εκείνον απλά δεν συνέβαινε αυτό με το οποίο διαφωνούσε. Αν δεν ήμουν ένα από τα πιο αγαπημένα του πρόσωπα στον κόσμο, αν όχι το πιο αγαπημένο, θα μου είχε κόψει την καλημέρα. Μ' αυτούς που αγαπούσε, απλά έκλεινε τα μάτια. Οι ήχοι που ακούγονταν από το δωμάτιο μου όταν έκανα πρόβα - τακούνια που κοπανιούνται σε πάτωμα και μουσική τσίτα - δεν έφταναν στα δικά του αυτιά. Δεν μιλούσαμε ποτέ γι' αυτό γιατί απλά δεν συνέβαινε. ΟΚ... Επίσης δεν μιλούσαμε ποτέ για τα προσωπικά μου. Λατρεία ξελατρεία μπαμπάς-κόρη, αλλά "τέτοια" δεν λέμε. Ό,τι περνούσα, το μύριζε από μακριά όμως. Μπορεί να μην ήξερε τι είχα, αλλά ήξερε καλύτερα από τον καθένα αν είμαι καλά ή όχι, κι ας μην ήξερε το γιατί. Όταν αντιλαμβανόταν το μέγεθος, ίσως έλεγε κανένα "είσαι καλά, κούκλα μου?" μ' εκείνο το βλέμμα το γινεταιναποναωεγωαντιγιασενα; στα μάτια του. - "Ναι, ναι, μια χαρά..." έλεγε το στόμα μου και οι δυο τρομάρες έφεγγαν από παντού γύρω μου.

Έτσι με είχε μυριστεί κι εκείνη τη μέρα. Ασχέτως του τι ακουγόταν με τις ώρες. Μαθημένος ήταν σ' αυτά, αυτό ήταν το λιγότερο. Ένιωθε ότι η "κούκλα του" είναι αρκετά μέτρα κάτω από το πάτωμα. Πάλι χωρίς να ξέρει γιατί, αλλά λίγη σημασία είχε. Σημασία είχε προφανώς για εκείνον η κατάστασή μου. Δεν είχε βγάλει μιλιά, δεν είχε πει κουβέντα, φευγαλέα βλέμματα μου έριχνε όποτε έβγαινα από το δωμάτιο. Αργά το βράδυ, στην 20438520462 φορά που αρχίζει το συγκεκριμένο βίντεο, ανοίγει ξαφνικά την πόρτα διάπλατα, χωρίς να χτυπήσει, πράγμα ασύλληπτο για τον πατέρα μου, ορμάει στο δωμάτιο χορεύοντας κι έχοντας το ανάλογο ύφος, κι αρχίζει να κοιτάει από το βίντεο και ν' αντιγράφει φιγούρες. Εκατό και βάλε κιλά άνθρωπος, με πυζάμες-ρόμπα-παντόφλες, αλλά ύφος τύφλα νά 'χει ο Αντόνιο Γάδες, να στροβιλίζεται και να κοπανάει τα πόδια του καικαλαχορεύωφλαμενκο. Αφού ξεπέρασα το αρχικό σοκ, έχω αρχίσει να γελάω και να κλαίω μαζί... ούτε ήξερα τι έκανα. Όλα μαζί με είχαν πιάσει. Μόλις είδε ότι επιτέλους αντιδρώ σ' ένα εξωτερικό ερέθισμα, υποκλίθηκε και μου πήρε το χέρι. Τι χορό ρίξαμε, Χριστέ μου... τι αγκαλιές... τι γέλιο... Ειδικά όταν εμφανίστηκε στην πόρτα η μάνα μου και σταυροκοπιότανε... - "Μη χειρότερα, Παναγία μου! Τι πάθατε καλέ? Σού 'πε ότι κάνει φλαμένκο αυτή? Αυτό είναι? Κι αντιδράς έτσι??? Που σε δουλεύει τόσο καιρό??? ΠΕΙΤΕ ΜΟΥ, ΓΙΑΤΙ ΔΕ ΜΟΥ ΛΕΤΕ?????"

Τι να της λέγαμε και τι να καταλάβει. Ποιος να καταλάβει. Είχε όμως καταλάβει αυτός κι αυτό μου αρκούσε. Έκανε την απόλυτη υπέρβαση μόνο και μόνο για να γελάσω και να μου δείξει ότι είναι εκεί. Για κάποιο λόγο το θυμήθηκα σήμερα εκεί κάτω στο πηγάδι που ήμουν και ήθελα τόσο πολύ να το ξαναδώ και να το ξανακούσω. Αλλά πως? Σκέφτηκα να γράψω στο YouTube, "Sevillanas" και να ξενυχτήσω ως το ξημέρωμα μέχρι να τα ψάξω όλα όσα βγάλει, μπας και το βρω. Ήταν το πρώτο πρώτο που έβγαλε. Σαν να μου έκλεισε το μάτι το μπαμπακουλίνι* μου ένιωσα... κι είμαι πολύ καλύτερα. Πάρα πολύ καλύτερα.











*καιρός ήταν να του αφιερώσω κάτι, όλο τη μάνα μου θάβω!
(θά 'ρθει η ώρα που θα με πιάσουν οι αγάπες μου και θα πω καλό και για εκείνη...)

27 σχόλια:

  1. Πριν λίγο τα μάτια μου δάκρυζαν απ' την κούραση κι απ'το διάβασμα. Τώρα δάκρυσαν από συγκίνηση. Ανατρίχιασα. Ευχαριστώ. Αυτά.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  2. Μπαμπάδες σούπερ ήρωες φιλενάδα μου. Έτοιμοι όχι μόνο να μπουν στο πηγάδι μας χορεύοντας, μα να φτάσουν σκάβοντας μέχρι το κέντρο της γης για να μας σώσουν.
    Όμορφο κείμενο, τι θες τώρα, να κάνω πιρουέτες να γελάσεις λιγάκι ε? Να, ορίστε!

    (καλημέρα φοιτητοπαιδάκια που ξενυχτάτε, alis & eraserhead)

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  3. Ναι... Και εμένα με συγκίνησες τώρα. Κι εμένα με χόρευε και μου έλεγε ανέκδοτα μέχρι να γελάσω λίγο. Και κάθε βράδυ που γυρνάω σπίτι γυρεύει να πάω να του πιάσω το χέρι. Αυτό είναι ο χαιρετισμός μας, χωρίς λόγια.

    (και ο δικός μου μπαμπάς είναι ψάρι)

    Σούπερ ήρωες Χνούδι :)

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  4. Εμενα μου θυμισες κατι που ζω Τωρα. Ο καθενας με τους συνειρμους του (ειμαι κι εγω πολυ αυστηρη με τους γονεις μου για να μπορεσω να κανω ευκολα φλαςμπακ ).

    Τα ματια του Δημητρη οταν ειχε πονακια η μπεμπα στον δευτερο μηνα. Αν γινοταν να ρουφιξει ολο τον πονο της θα το εκανε. Ματια πανικου που δεν αντεχει να βλεπει ενα παιδακι να κλαει και να μην μπορει να το βοηθησει! Νομιζω , για τα παιδια του (ναι ονειρευομαι και δευτερο ηδη, τι θες;!) θα ειναι ικανος να τσαλακωθει και να γινει χιλια κομματια. Θα συναρμολογειται σε ο,τι παζλ χρειαζεται καθε φορα :)

    xxx

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  5. @alicia

    Μμμμ.. κι άλλη μοσχοαναθρεμμένη κόρη με χαζομπαμπά μυρίζομαι...

    ΧΧΧ



    @Eraserhead

    Εμένα πάλι με συγκινεί το σχόλιό σου. Εγώ σ' ευχαριστώ.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  6. @Χνούδι

    Αυτά μας έκαναν κι γίναμε όπως γίναμε μου φαίνεται. Χίλια καλά αλλά κι ένα κακό μας έκαναν: Νομίζουμε πως όποιος άντρας λέει πως μας αγαπάει, πρόκειται να κάνει τα ίδια. Αμ δε...


    (Τέλεια η πιρουέτα...
    Μήπως ήσουν στα Μπολσόι
    μπαλαρίνα από σόι???)




    @Chryssa

    Ετσι έτσι... Κλασσική ψύχωση με τις κόρες, που έχει καταγραφεί τόσο γλυκά και αστεία στον ελληνικό κινηματογράφο, από Παπαγιαννόπουλο και Κωνσταντάρα. Το δικό μου τον ταύτιζα με τον Παπαγιαννόπουλο βέβαια, καμμία σχέση με Κωνσταντάρα στο φυζίκ. Αλλά σε ατάκες υπερβολής... και στους δύο "φέρνει"!!! Κι εμείς τους λατρεύουμε όμως...

    (Που ήξερες ότι είναι Ψάρι ο δικός μου????? Δεν το θυμόμουν ότι στο έχω πει...)

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  7. @Dee Dee

    Και πού 'σαι ακόμα... Τίποτα δεν έχεις δει ακόμα! Πρόσεχε πολύ μην σου βγει σε ζήλεια, πολλέεεεεεεες μαμάδες τό 'χουν πάθει αυτό - μη συνειδητά - κι έχουν καταστρέψει την σχέση με την κόρη τους. Για να το γελάς και να το καμαρώνεις, όπως τώρα, είναι το θέμα, ακόμα κι όταν η μπέμπα θα σαρανταρίζει... ;)

    ΧΧΧ





    @To All:

    Τον μπαμπά μου έχουν άπειρες ατάκες και πράξεις για να τον "δουλεύουν" λόγω της αδυναμίας που μού 'χει. Εμένα έχουν μία και μου κοπανάνε:

    Σε κουβέντα με παρούσα σύσσωμη την οικογένεια και στενούς φίλους, κάποιο θέμα που ανάθεμα κι αν θυμάμαι έχουμε πιάσει, και θέλω να δώσω ένα παράδειγμα για να υποστηρίξω τη θέση μου (κάτι με συντάξεις πρέπει νά 'ταν...). Το παράδειγμα, λοιπόν περιλαμβάνει ως "συγκρίσιμα υποκείμενα" τον πρώην και τον πατέρα μου. Αν και χάνει γραπτώς, πρέπει να δείτε όταν κάνω αναπαράσταση, θα το προσπαθήσω:

    - Ρε παιδί μου, όταν εσύ πεθάνεις θα μπλα μπλα μπλα μπλα! Αν όμως... ο ο ο ... πατέρας μου ... κούφια η ώρα (χτύπημα ξύλου)... φτου φτου φτου (φτύσιμο κόρφου) ... ο Θεός να φυλάει (σταυροκόπημα) ... π-π-πε-π-π-πα-πάθει κάτι... τότε μπλα μπλα μπλα!!!

    Και όλο αυτό εννοείται εντελώς ασυνείδητα, έτσι? Επικεντρωμένη στο θέμα μου, χαμπάρι δεν έχω πάρει τι έχω κάνει! Τους είδα απλά να έχουν πέσει όλοι κάτω από τα γέλια, μένω λίγο σαστισμένη γιατί εξακολουθώ να μην καταλαβαίνω και ακούω τον πρώην να φωνάζει μεταξύ αστείου και σοβαρού: "Εμένα για πλάκα μ' έθαψες, τσακ-μπαμ! Για τον πατέρα σου ούτε να το ξεστομίσεις δεν μπορείς!!!!!"

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  8. Δεν μου λες???

    τι καταλαβαινεις τωρα????

    εχω περασει μια τοσο γλυκια μερα
    εχω γραψει ανελπιστα καλα
    εχω φαει -11 βαθμους καθ οδον
    και τωρα που σε διαβασα εχω βουρκωσει κι εχει φυγει το χαζο χαμογελο απο τα σαρκωδη καλοσχηματισμενα χειλη μου (σιωπη!!)

    οχι μονο γιατι εχω τρελλη αδυναμια στον πατερα μου κι εγω
    και μου λειπει αφανταστα γιατι δεν μενει κοντα

    αλλα και γιατι
    αυτο που εκανε ο πατερας σου
    ειναι τοσο βαθια τρυφερο
    τοσο αθωα παιδικο
    τοσο μεγαλοπρεπα ηχηρο (ειμαι εδω παιδι μου)
    τοσο ....δε ξερω συγκινητικο ας το πω

    που αξιζει το πιο τρυφερο φιλι του κοσμου ...

    Τον λατρεψα
    τωρα βεβαια με τη μητερα σου ενα κολητιλικι το εχουμε λογω τσαγερου και σουπιερας αλλα και στον πατερα σου απεκτησα μολις μια αδυναμια

    -ΝΑ ΜΟΥ ΤΟΝ ΦΙΛΗΣΕΙΣ!!!


    (ΤΙ ειπαμε ειναι τα παπουτσια με καρφακια?????ενα κενο το εχω...!!!))


    υγ :Η Λαιδη Ντη να προσγειωσει το ελικοπτερο και να μη σκαρωσει δευτερο παιδι μεσα στην διετια το καλο που της θελω!!!!
    -η αναλυση θα συνεχιστει στο δικο της παλατσο!(καποιος να μου πει οταν φυγουν ολα εκεινα τα ζωντανα!!!!))για να παω!))))

    χχχχχχχχχχχχχχχχχ

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  9. Στελλα μου

    εχω ακουστα ποσο ευκολα μπορει να τρυπωσει η ζηλεια σε διαφορες περιπτωσεις και προσπαθω να προσεχω. Αν στο μελλον υποψιαστειτε κι εσεις τιποτα, εχετε την αδεια μου να με κατσαδιασετε :) Εδω, στην αρχη κοντεψα να ζηλεψω την πεθερα μου επειδη ηξερε σε ποια σταση βολευεται περισσοτερο η μπεμπα για να κοιμηθει και να μην ποναει το στομαχακι της :) Θα προσπαθησω να διαχειριστω και τη ζηλεια μου για τον Δημητρη αν χρειαστει.... αρκει να το παρω χαμπαρι οτι μου συμβαινει :):):):)


    Ταλι μουυυ

    ασε με να κανω αλλο ενα παιδακι σε κανενα χρονο απο τωρα. Να ξεπαιδιασω μια και καλη, οχι ενα τωρα κι ενα σε 5 χρονια!


    Καλαααααα;;;;; :):):)

    xxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxx

    Τα φιλια ειναι διπλα και για τις δυο σας!!!!!!!

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  10. Aχ τί γλυκιά ανάρτηση Στέλλα μου.
    Με όμορφο φινάλε....

    Πως να το κάνουμε, όλα τα κορίτσια έχουν απίστευτο δέσιμο με τον μπαμπά τους(αναθεματισμένος Φρόυντ-φαντάσου η κόρη του Ρουβά τί θα πάθεί.

    Τα πρώτα της λόγια θα είναι άραγε μπαμπά ή Σάκηηηηηηη);;;;;;

    Τελόσπαντων,εκτροχιάστηκα πάλι!
    Επειδή ως γνωστόν φιλενάδα ασχολούμαι όπως ξέρεις με τόσαααααα πολλάααααα πράγματα και χόμπυ όταν ο πατέρας μου έμενε μαζί μας,κάθε πρωί με ρώταγε για να κάνει πλάκα στην μητέρα μου και σε μένα κατ'επέκταση "Τί σπουδάζεις σήμερα παιδί μου";;;;
    Και τί δεν έχει δει από μένα,πτυχία ρέικι,δραματικής τέχνης,bachelor & master στις Επικοινωνίες και ΜΜΕ,χορού.

    Έπρεπε να σε έχω δίπλα μου σε μια διπλή παράσταση μιούζικαλ που έπαιζα,που είχα πει από το πρωί εκείνης της κουραστικής αλλά τόσο ευλογημένης μέρας στους γονείς μου να έρθουν στην δεύτερη παράσταση νωρίς για να βρούνε θέσεις μπροστά αλλά για να φύγουμε μαζί μετά.
    Μου ήρθαν στην πρώτη σειρά.Συγκοπή έπαθα όταν τους είδα από τις γκουίντες του θεάτρου Λαμπέτη εκεί..
    Και φαντάζεσαι τί είδους παράσταση ανεβάσαμε,όχι την Αλίκη στην χώρα των θαυμάτων αλλά στην χώρα του Cabaret & του Moulin Rouge....

    Εγώ μπροστά μπροστά με κορμάκι και ζαρτιέρες και ο πατέρας μου από κατώ ακριβώς.
    Ευτυχώς που τα φώτα της ράμπας ήταν τόσο δυνατά που δεν τον έβλεπα για να δω την έκφρασή του,γιατί στο χορευτικό με τις καρέκλες (mein herr )θα σκοτωνόμουνα....
    Τελικά του άρεσε....του άρεσα;πάντως μετά πήγαμε για φαγητό.Αν μου έλεγε ψέμματα,μπουκιά δεν θα του κατέβαινε κάτω.
    Μου λείπει πολύ ο πατέρας μου...
    Αχ αστερένια μου τί μου θύμισες.
    Σ'ευχαριστώ για τις αναμνήσεις.
    Να'σαι καλά ψυχή μου.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  11. να γιατι η πουτάνα η ζωή είναι ωραία!
    γιατι είμαστε ΕΜΕΙΣ !

    γιατί εκεί που σου κρατούν την μούρη με βία στην λάσπη και δεν μπορείς να αναπνεύσεις
    βρίσκεις τον τρόπο να κοιτάξεις στο πλάι
    έστω για μια στιγμή
    και να δεις κάτι ΟΜΟΡΦΟ.
    να αισθανθείς γλύκα
    να συγκινηθείς ανέλπιστα
    να κουρνιάσεις για την μία αυτή ανάσα
    σε αγαπημένο πρόσωπο .

    νάναι καλά !

    αυτό που σου προσέφερε
    -πέραν εκείνης της στιγμής-
    είναι ένα ατράνταχτο σύμβολο της ελπίδας .
    ακόμη κι όταν νομίζεις ότι ΤΙΠΟΤΑ δεν μπορεί ...

    να ...

    θυμάσαι αυτό
    και νοιώθεις τα χρώματα της ΚΑΡΔΙΑΣ .

    μοναδικό δώρο σου έκανε ...


    take care of you ok ?
    χχχχχχχχχχχχχχχχχχχχχχχχχχχχχχ

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  12. @Talisker

    Χίλια συγνώμη Υψηλοτάτη, το τελευταίο πράγμα που θέλω σ' αυτόν τον κόσμο είναι να διαταράσσω τα σαρκώδη καλοσχηματισμένα χείλη σας!

    Είναι, είναι ο άτιμος, είναι... Και θα τον δω σήμερα και θα του τα δώσω μαζεμένα τα φιλιά σας! (Τα συνεχίζεις τα κολλητηλίκια με την άλλη βλέπω, ε? Γκρρρρρ!!!!!)

    Δια την απορίαν σας: Τα παπούτσια του φλαμένκο, έχουν από κάτω τους, στη μύτη και στο τακούνι, ένα σωρό μικρά μικρά καρφάκια, ώστε τα κεφαλάκια τους να σχηματίζουν φαντάσου μια μεταλλική επιφάνεια. Σ' αυτά οφείλεται ο ήχος που ακούς όταν χτυπούν τα ποδαράκια στα ξύλινα πατώματα. Και αυτός ο ήχος είναι εντελώς διαφορετικός από αυτόν που κάνουν οι κλακέτες, όπου εκεί τα παπούτσια έχουν από κάτω ενιαίο μεταλλικό κομμάτι. Σε κάλυψα?

    Καλημέρα και πάντα τέτοια!!!!!!!!
    (στο ότι πήγες καλά στα γραπτά σου αναφέρομαι!)



    @Dee Dee

    Με τόσες "σκύλες" που έχεις μπλέξει εδώ μέσα, μην έχεις φόβο, αμέσως θα "στην πούμε"!!! Χαχαχαααα!!!!!!

    Μην την ακούς την άλλη, έτσι όπως το λες εσύ είναι καλύτερα, κοντά κοντά, όχι πάνω που έχεις ξεπετάξει το πρώτο και ησυχάζεις, φτου κι απ' την αρχή!

    Φιλιάαααααααααα!!!!!!!!!!!!!!
    ΧΧΧΧΧΧΧΧΧΧΧΧΧΧΧΧΧΧΧΧΧΧΧΧΧΧΧΧ

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  13. @Aurangel

    Χαχαχαχαχαχααα, έχω γελάσει πολύ με τα περί Ρουβά!!!

    Αυτό που περιέγραψες με τον πατέρα σου, αν το αντιστοιχήσω με τον δικό μου πατέρα κι εμένα, θα ήταν το τέλειο έγκλημα αν ήθελα να τον σκοτώσω!!!!!!!!!!!!!!

    Πάντως μου θύμισες κι εμένα μια φάση, που είχε έρθει η μάνα μου να με δει σε μια παράσταση, και την άλλη μέρα το πρωί, περίεγραφε τα διάφορα στον πατέρα μου. Ε, μιλούσε αμέριμνη γιατί προφανώς σκεφτόταν ότι σιγά και μην είναι ξύπνια αυτή τέτοια ώρα, αλλά έλα που εγώ είχα σηκωθεί για κάποιο λόγο! Κι ακούω πίσω από την κλειστή πόρτα της κουζίνας:

    "Πωπωωωωω, να την έβλεπεεεεεεεες!!!!!!! Τι χορό!!! Τι τραγούδι!!!!!!!!...
    (την ανοίγω κι εμφανίζομαι στην πόρτα)
    ... εεεεε... όλα τα παιδιάααα..."

    Έτρεμε! Έτρεμε μην πάρω θάρρος και συνεχίσω!!! Πού νά 'ξερε τι την/τους περίμενε λίγα χρόνια αργότερα... (Γιατί αυτό ήταν με την Θεατρική Ομάδα, πριν τη Δραματική... που είχαμε τα... δράματα!!!!! Χαχαααααα!!!!!!!)

    Τι να τους κάνουμε μωρέ, που τους λατρεύουμε και μας λατρεύουν...

    Κι εσύ νά 'σαι καλά, ματάκια μου, φιλιά πολλά πολλά!!!!!!!
    ΧΧΧΧΧΧΧΧΧΧΧΧΧΧΧΧΧΧΧΧΧΧΧΧΧΧΧΧΧΧ

    Υ.Γ. Αν μου επιτρέπεις... Αφού υπό τις νέες συνθήκες που επικρατούν σου λείπει, κάνε κάτι, προσαρμοσμένο πάντα σ' αυτές, ώστε να μη σου λείπει ή να σου λείπει λιγότερο. Καλώς ή κακώς οι συνθήκες πολλές φορές αλλάζουν ερήμην μας. Μόνο να το αποδεχτούμε και να κινηθούμε μέσα σ' αυτό μπορούμε...

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  14. @maya

    Καλά... ΕΚΕΙ ΗΣΟΥΝΑ????????????????
    Φιλενάδα, καταντάς σπούκυ, στο λέω!
    Απαπαααα, μου σηκώθηκε το πετσί!!!

    (το γελάω όπως καταλαβαίνεις, γιατί δεν αντέχω άλλες συγκινήσεις...)

    Αυτό το σχόλιο θα γίνει κόπυ από εδώ και πέιστ κάπου μέσα μου...




    I'm trying my best, OK? ;)
    XXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXX

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  15. αχ όχι δώσε απο δω λίγη συγκίνηση !!
    τι ανιαρά που είναι ό,τι δεν μας συν-κινεί ...


    πλήττω .

    :)))))


    ζεστή καλημέρα στελλάκι μου!

    ps.and your best shines on !

    μάγια σπουκίδου
    χχχχχχχχχχχχχχχ

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  16. αυτές οι γλυκιές αναμνήσεις δεν είναι το καλύτερο?

    εμένα έτσι μου φάνηκε...

    και οι μουσικές μας ρε γμτ
    που όλες κρύβουν μια ιστορία από πίσω
    και μια θύμηση

    και υπάρχουν φορές που ακούς τραγούδι ή μουσική
    και γελάς
    και κλαις
    και τριγύρω κανείς δεν καταλαβαίνει το γιατί

    εσύ όμως ξέρεις

    και είναι αρκετό...



    kisses

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  17. @maya spookides

    Από σήμερα, ναι, σαν να αρχίζει να γίνεται πιο ζεστή η καλημέρα!!!

    Αν τραβούσε κι άλλο αυτό, δεν ξέρω πως θα την πάλευα, παγωτό κασάτο θα γινόμουν!!!!!!!!!!!!!!

    Φιλιάααααααααααααααααααααααα
    ΧΧΧΧΧΧΧΧΧΧΧΧΧΧΧΧΧΧΧΧΧΧΧΧΧΧΧΧ





    @drunk tank

    To καλυτερότερο, Κων/νε μου!

    Τι είπες τώρα! Η ιστορία της ζωής μου είναι αυτό το πράγμα. Κυρίως με το κλάμα... Γεγονότα που έχεις δουλέψει μέσα σου, έχεις πασχίσει για να τα θάψεις (γιατί κάποια πράγματα το να τα ξεπεράσεις είναι επιστημονική φαντασία), θεωρείς πως τα έχεις πια καταφέρει καθώς μιλάς γι' αυτά σαν να αφορούν κάποιον τρίτο που δεν σε αγγίζει... και... ΤΣΟΥΠ! Ακούς ένα τραγούδι στα καλά καθούμενα και μπορεί να κλαις για ώρες με μαύρο δάκρυ... ΑΣΤΑ!!!

    Αλλά τι ωραία που είναι όταν ανακινούν όμορφα συναισθήματα του παραλθόντος και τα φέρνουν στην επιφάνεια... όπως η αφορμή της ανάρτησης. Που, για την ακρίβεια, είχε λίγο "επι τούτου" λειτουργία. Δεν το άκουσα τυχαία και ξαφνικά ένιωσα όμορφα γιατί θυμήθηκα κάτι. Θυμήθηκα το "κάτι" κι έψαξα να βρω τη μουσική ΓΙΑ ΝΑ ανακαλέσω τα όμορφα συναισθήματα! (Τό 'χω αναγάγει σε επιστήμη όπως βλέπεις... :Ρ ... )

    Φιλιά και καλημέρες σοροπιαστές!
    (ναι, ακόμα μπακλαβαδάκια σαβουρώνω)

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  18. καλημέρα!

    ναι ρε γμτ

    είναι εκπληκτικό

    είτε να ακούς μια μελωδία και να σου έρχεται μια ανάμνηση
    είτε μια ανάμνηση να σου επαναφέρει στη μνήμη μια μελωδία

    είναι συνδεδεμένα τα δυο τους
    δε γίνεται διαφορετικά

    και είναι πιο όμορφα έτσι...


    προσοχή στα σορόπια!!!!!

    kisse

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  19. εεεε ήθελα απλά for the record
    να πω ότι ό,τι σοροπιαστό εξαφανίστηκε εμένα πια !

    αυτά :)

    κερδιζω κάτι (εκτός απο πιασίματα στα πλάγια?)


    και εστρέλλα μου ?
    ουφ !
    :)))))))))))))))))))


    φιλιά και στους δύο επιστήμονες
    χχχχχχχχχχχχχχχχχχχχχχχχχχχχ

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  20. @drunk tank & maya

    Τα σιρόπια ΔΕΝ τα προσέχουμε γιατί μόνο καλό κάνουν!

    Και... ψιτ, Μάγια?

    Δεν ξέρω αν θα κερδίσεις κάτι άλλο πέραν των πιασιμάτων στα πλάγια, αλλά αυτό από μόνο του είναι ΤΕΡΑΣΤΙΟ κέρδος, γιατί φέρνει άλλα κέρδη!!!


    Kisses to both!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  21. κωνσταντίνεεεεεεεεεε

    φέρε κι άλλα σορόπια !!!
    κάτι ξέρει ΕΤΟΥΤΗ !

    γιαμ γιαμ ...

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  22. 9 1/2 ΒΔΟΜ-(μπακλαβ)-ΑΔΕΣ

    ;Ρ ;Ρ ;Ρ ;Ρ ;Ρ ;Ρ ;Ρ ;Ρ ;Ρ ;Ρ

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  23. ρεεεεεεεεεεεεε

    σοβαρευτείτε πρωί πρωί!!!!

    θα φέρω και άλλα next time!
    αλλά μάλλον αυτό δεν είναι απειλή!

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  24. πόσοι μ...νες είναι οι 9μιση εβδομ(πακλαβ)άδες ...?

    ναι καλά!
    τρομερή απειλή !!!!
    μμπρρρρρρ φοβήθηκααααα

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  25. αχαχαχα παρτάκια !!!!
    δεν έλεγα για σένα !!
    αχαχαχα

    αλλά πολύ καλά νέα αυτά !
    άντε ξεκούνα!
    ένα αίσθημα ... ΔΙΕΘΝΕΣ με πλημμυρίζει ...

    ΠΕΤΑ ΤΙΣ ΖΩΝΕΣ ΣΤΕΛΛΑΑΑΑΑΑ !!!
    α λα κωχ θα ντυθούμε για να αντέξουμε :))))

    (ή μάλλον κράτα τες για το 2ο σκέλος ...) ;)

    ΑπάντησηΔιαγραφή