"Well, I'm gonna get out of bed every morning... breathe in and out all day long.
Then, after a while I won't have to remind myself to get out of bed every morning and breathe in and out...
and, then after a while, I won't have to think about how I had it great and perfect for a while."

Παρασκευή, 26 Νοεμβρίου 2010

Τραγούδια για τη ΣΤΕΛΛΑ

UPDATE 26/11/2013:

Που να φανταζόμουν όταν έφτιαχνα τότε στο πόδι αυτήν την ανάρτηση, έχοντας ξεχάσει η ίδια τη γιορτή μου, τι θα επακολουθούσε... Κάθε χρόνο, άνθρωποι που ψάχνουν τρόπο να εκφράσουν τις ευχές τους ή να κάνουν ένα δωράκι στις Στέλλες που αγαπούν, προφανώς γκουγκλίζουν αυτόν ακριβώς τον τίτλο και "προσγειώνονται" εδώ. Φέτος ειδικά έπαθα σοκ. Αυτή τη στιγμή (23:40΄) συμπληρώθηκαν 130 επισκέψεις. Μακάρι να είχα αντιληφθεί νωρίτερα τι χαμός γίνεται, ώστε να "φρεσκάρω" την playlist, διότι με λύπη μου ανακάλυψα πως είχαν διαγραφεί από το You Tube 3-4 από τα κομμάτια που είχα επιλέξει. Οπότε εσείς οι 130 τη βρήκατε λειψή και πολύ λυπάμαι... Θα προσπαθήσω στο εξής να έχω το νου μου... αρκεί... να θυμάμαι ότι γιορτάζω! 
ΧΡΟΝΙΑ ΠΟΛΛΑ ΣΤΙΣ ΑΓΑΠΗΜΕΝΕΣ ΣΑΣ ΣΤΕΛΛΕΣ, ΚΙ ΑΠΟ ΜΕΝΑ!!!

Καλημέρααα!!!

Κάνω μια τρελλή καγκουριά τώρα, αλλά μόλις είδα το σχόλιο από faraona και θυμήθηκα ότι γιορτάζω, κι όποιος θέλει να έρθει για μια ευχή, θα μπαίνει στο "γάιδαρο"!!!

Οπότε, "με αντιγράφω" του κερατά, ΞΑΝΑβάζω τη λίστα που είχα πριν λίγο καιρό (κουτί μού 'ρθε τώρα μες τον πρωινό πανικό!)... και μουσικές και τέτοια από δίπλα τα φτιάχνω από το γραφείο, γιατί... έχω ήδη αργήσει για τη δουλειααααά!!!!!!!!

Άντε, να μας ζήσουν οι Στέλλες:




(με τα βελάκια αριστερά και δεξιά, τα βλέπετε όλα, ναι?)

Παρασκευή, 19 Νοεμβρίου 2010

"Έτσι είναι, αν έτσι νομίζετε"


Τι κάνεις όταν αγαπημένο πρόσωπο υποφέρει και σε παρακαλάει να του πεις ότι πετάει ο γάιδαρος? Υ-Π-Ο-Φ-Ε-Ρ-Ε-Ι, όμως.


Τον έχεις μπροστά σου και τον βλέπεις να κλαίει και να βασανίζεται, να κοιτάζει ψηλά στυλώνοντας τα μάτια του, να στον δείχνει με το δάχτυλο, να προσπαθεί να οδηγήσει εκεί το βλέμμα σου, να απορεί που δεν νιώθεις κι εσύ να σου φυσάει το πρόσωπο το φτερούγισμά του, που δεν χαμηλώνεις όταν είναι ακριβώς από πάνω σου μην σε χτυπήσει με τα πόδια του, που δεν σου γαργαλάει τα μαλλιά η ουρά του, που δεν σου κρύβει τον ήλιο όταν περνάει από μπροστά...


Τι κάνεις?


ΤΙ ΚΑΝΕΙΣ???



























Τι να κάνω, που δεν πετάει ο πούστης...

Παρασκευή, 29 Οκτωβρίου 2010

BIRTHDAY GIRL


Ήρθαν πάλι...
...
Κι αν δεν μπορείς ν' αποφύγεις κάτι,
απλά το απολαμβάνεις!

Ειδικά όταν έχεις τέτοιους φίλους!!!



The party is there, λοιπόν!!!

Πέμπτη, 21 Οκτωβρίου 2010

ΓΙΑ ΤΗ ΣΤΕΛΛΑ

Όταν τέλειωσα τη Σχολή, για κανά δυο χρόνια δούλεψα σ' ένα βίντεο κλαμπ στην γειτονιά που έμενα τότε νιόπαντρη. Ήθελα να βγάζω χρήματα χωρίς να έχω δεσμευτεί σε μία "επαγγελματική υποχρέωση καριέρας" μέχρι ν' αποφασίσω τι δρόμο θ' ακολουθούσα. Πέρασα πολύ όμορφες και ξένοιαστες στιγμές εκεί, χωρίς να σημαίνει ότι έλλειψαν και τ' άσχημα. Μού 'χει μείνει όμως το ανάλαφρο του πράγματος. Πρέπει να ήταν η μοναδική δουλειά που έχω κάνει, την οποία δεν "κουβαλούσα σπίτι", που λέμε.

Γνώρισα πολύ κόσμο. Φαντάζεστε πόσο... σχεδόν γνώριζα πια και καλημεριζόμουν με ολόκληρη τη συνοικία, χωρίς να είναι το μέρος που μεγάλωσα και είχα σόι, μόνο και μόνο λόγω αυτής της δουλειάς. Υπήρξαν άνθρωποι οι οποίοι πια με τον καιρό και με τις άπειρες κουβέντες που είχαμε κάνει, έμπαιναν κι έλεγαν "έχει τίποτα για μένα?" κι ήξεραν ότι αν τους δώσω ΕΓΩ ταινία, θα περάσουν σίγουρα καλά. Από την κυρά-Πόπη που ήθελε Αντόνιο Σάμπατο μέχρι την κυρία Ο. που δεν την χώνευε κανείς γιατί πήγαινε πάντα μετά και τους έβριζε, λες κι είχαν γυρίσει την ταινία οι υπάλληλοι του βίντεο κλαμπ, και μ' εμένα ξανάκλαιγε όταν την έφερνε κι αναφωνούσε "τι ήταν αυτόοοοοοοο!!!!!!" και μ' αγκάλιαζε. - "Εδώ κοιτάτε ρε, τη Στέλλα την αγκαλιάζει κιόλας κι εμείς λέμε καλημέρα και γυρνάει τη μούρη της να μην μας μιλήσει!".

Από όλους αυτούς, κάποιοι πέρασαν και δεν ακούμπησαν, κάποιους δοθείσης αφορμής τυχαίνει και τους θυμάμαι, άλλοι έρχονται συχνά στο μυαλό μου για τον α' ή β' λόγο... κι ένα άτομο χαράχτηκε βαθιά μέσα μου, μεταξύ ίσως ελαχίστων άλλων. Στέλλα κι εκείνη.

Την Στέλλα, την θαύμαζα απεριόριστα. Σπάνια με κερδίζει έτσι άνθρωπος. Σε πολλά μοιάζαμε πολύ, σε κάποια εκ διαμέτρου αντίθετες. Αλλά θετικά προσμετρούσε κι αυτή η αντίθεση. Με όλη την τσίτα και το νεύρο που έχω, λατρεύω να συναναστρέφομαι με άτομα ήρεμα και γειωμένα. Κάνουν τους εξουθενωτικούς ρυθμούς μου να πέφτουν και αισθάνομαι σαν να με βοηθούν να βάζω τα πράγματα στις σωστές τους διαστάσεις. Στα κοινά που λάτρευα, ήταν η ροκιά της, τ' αρχ... της, η μαγκιά της...

Στο μαγαζί είχα γνωρίσει και την κόρη της, την Μαρία, την οποία είχα κατασυμπαθήσει ως ανεξάρτητη προσωπικότητα, όχι ως παιδί της μαμάς της. Γύρω στα 15 τότε, ένα κουκλί, με ένα από τα πιο γλυκά κι ευγενικά πρόσωπα που έχω δει, καμία σχέση με τα σαχλοκούδουνα που κυκλοφορούν. Μου άρεσαν πολύ να τις βλέπω και μαζί. Έδειχναν να έχουν υπέροχη σχέση, κι ήταν ένας ακόμα από τους λόγους που θαύμαζα την Στέλλα. Ήξερα ότι την έχει μεγαλώσει μόνη της, και βλέποντας τι πλάσμα έχει "φτιάξει", ανέβαινε κι άλλο στην εκτίμησή μου.

Λόγω όλων αυτών, "καμάρωνα" όταν μου αφιέρωνε χρόνο να μιλήσουμε, έδειχνε να με "πηγαίνει" και γενικώς μου εξέφραζε αντίστοιχη εκτίμηση. Εγώ τότε λόγω ηλικίας, ένιωθα το ίδιο κοντά και με τις δύο. Ήμουν με το ένα πόδι, στο ηλικιακό γκρουπ "πιτσιρίκα" και με το άλλο πόδι στο "γυναίκα". Ως μαμά, μου ήταν αδιανόητο όμως ακόμη να με φανταστώ.

Που και που, τύχαινε να είναι στο μαγαζί και να χαζεύει στα ράφια, κι άκουγε κάτι που εγώ άκουγα από τον κόσμο εκεί σχεδόν καθημερινά: "πότε θα κάνεις ένα παιδάκι, άντε τώρα που 'χεις τα κουράγια, όσο το αργείς δεν θα το αποφασίζεις" κι όλα αυτά που οι περισσότερες τρώμε κατά καιρούς στην μάπα, πόσο μάλλον οι ήδη παντρεμένες. Έβλεπε ότι η δική μου αντίδραση ήταν να φτύνω τον κόρφο μου, να γυρνάω τρεις βόλτες γύρω από τον εαυτό μου, να χτυπάω ξύλο... και δεν μιλούσε ποτέ.

Μια μέρα που άκουσε να λέω "ακόμα δεν ξέρω τι θα κάνω στη ζωή μου, τα βγάζουμε δύσκολα πέρα, μένει αλλού η μαμά μου", με πλησίασε. Όταν μείναμε μόνο εκείνη, εγώ και η ιδιοκτήτρια του μαγαζιού, πλησίασε να μου μιλήσει. Άκουσα πάνω κάτω τα εξής, τα οποία δεν ξέχασα ποτέ:

"Συγνώμη, αλλά επειδή άκουσα τι λέγατε... Από τα όσα έλεγες μέχρι τώρα πίστευα ότι δεν θέλεις παιδί, γι' αυτό δεν μίλησα ποτέ. Σήμερα κατάλαβα ότι θες, αλλά φοβάσαι αν θα τα καταφέρεις επειδή δεν είναι ιδανικές οι συνθήκες. Άκουσες από πολλούς ότι "ποτέ οι συνθήκες δεν είναι ιδανικές, άμα περιμένεις αυτό δεν θα κάνεις τίποτα" και τέτοια. Δεν σε είδα να πείθεσαι, γι' αυτό θέλω να σου πω κάτι που ίσως δεν περνάει από το μυαλό σου. Ας πούμε ότι κάποια στιγμή δημιουργούνται γύρω σου οι ιδανικές συνθήκες κι αποφασίζεις να κάνεις ένα παιδί. Ξέρεις για πόσο θα κρατήσουν? Ξέρεις πόσο εύκολα μπορούν ν' ανατραπούν? Σε μια στιγμή μέσα, μπορεί να βρεθείς στις χειρότερες δυνατές. Εκεί τι θα κάνεις, θα το δώσεις πίσω? Άρα το ερώτημα - και όχι μόνο για το παιδί, για τα πάντα - ποτέ δεν είναι "ποιες είναι οι συνθήκες", αλλά "πόσο το θέλω". Το θέλω τόσο, ώστε και μόνο αυτή η ανάγκη/αγάπη μου γι' αυτό, να με γεμίζει δύναμη ώστε να λειτουργώ ανεξαρτήτως συνθηκών? Είναι τόσο ρευστά όλα. Εγώ ήμουν μ' έναν άντρα που με λάτρευε και δεν μού 'λειπε τίποτα, όταν έκανα τη Μαρία. Από τα ζευγάρια που μας έφτυναν να μην μας ματιάσουν. Όταν, πιτσιρίκα 20κάτι εγώ, σκοτώθηκε ο άντρας μου, έμεινα μόνη μου μ' ένα παιδί και με καμία επαγγελματική εμπειρία. (Σημ.: αυτά τα έλεγε σαν το πιο απλό πράγμα του κόσμου, χωρίς καθόλου κλάψα μέσα). Πως με βλέπεις τώρα? Κάνω μια δουλειά που επέλεξα και λατρεύω, έχω μια κοπελάρα που είμαστε πλέον κολλητές... Δημιούργησα τις συνθήκες, πάλεψα γι' αυτές. Τίποτα δεν είναι εύκολο και τίποτα δεν χαρίζεται. Δεν αποκτούμε τα πράγματα επειδή απλά τα θέλουμε. Τα αποκτούμε, όταν η ανάγκη/αγάπη μας γι' αυτά, είναι μεγαλύτερη από το ό,τι μας εμποδίζει να τα έχουμε. Μόνο τότε."

Είχα πάθει σοκ. Όντως ποτέ δεν είχα σκεφτεί το ενδεχόμενο της ανατροπής. Λόγω ηλικίας ήμουν ακόμα σ' αυτό το στάδιο που πιστεύεις ότι όλα αυτά τα δραματικά που ακούς ή βλέπεις, αφορούν κάποιους εκεί έξω, κάποιους γύρω σου, αλλά όχι εσένα. Ακόμα και για την Στέλλα, έτσι όπως την έβλεπα, χωρίς να γνωρίζω την ιστορία της, την είχα πλάσει στο κεφάλι μου ως την χειραφετημένη σαραντάρα που τά 'χει όλα γραμμένα και κάνει μια ζωή όπως τη γουστάρει, η οποία κάποια στιγμή θέλησε να κάνει κι ένα παιδί, κι απλά τό 'κανε, ίσως και εκτός γάμου. Ατομάρα μεν, αλλά που η ζωή της έκατσε και καλά, και την ευνόησε. Αυτά ήταν τα δικά μου αυθαίρετα συμπεράσματα, στα οποία τόσο εύκολα καταλήγουμε και νομίζουμε ότι τα ξέρουμε όλα, σ' εκείνες τις ηλικίες. Εγώ ειδικά, η "ψυχολόγα"... που τόσο καλά τους είχα "κόψει" όλους, ώστε να διαλέγω ταινίες γι' αυτούς...

Ήταν κομβική στιγμή στη ζωή μου. Μια απλή κουβέντα, σ' ένα βίντεο κλαμπ, με μια γυναίκα που δεν ξανάδα ποτέ, απ' όταν έφυγα από το μαγαζί και μετακόμισα. Δεν ξέρω καν αν ξέρει τι επίδραση είχε στη ζωή μου. Ούτε μήνας δεν είχε περάσει από την κουβέντα μας, όταν ανακάλυψα την "μη προγραμματισμένη" εγκυμοσύνη μου. Θυμάμαι, το κλάμμα, τον πανικό, τη φρίκη... θυμάμαι τους οικείους μου να μην ξέρουν πως να με ηρεμήσουν μην πάθει κάτι το παιδί σε τέτοια κατάσταση που ήμουν. Και θυμάμαι πως μόνο όταν έφερνα στο μυαλό μου τη φωνή της να μου λέει αυτά τα λόγια, ηρεμούσα, κι ένιωθα δυνατή να καταφέρω τα πάντα.

Δεν της το είπα ποτέ. Αλλά νομίζω πως το βλέμμα και το χαμόγελο που ανταλλάξαμε όταν της της ανακοίνωσα ότι είμαι έγκυος, είπαν πολλά περισσότερα. Μου έσφιξε τα χέρια, με κοίταξε βαθιά στα μάτια και μου είπε "δε σε φοβάμαι εσένα".

Πολλά χρόνια αργότερα, σχετικά πρόσφατα... κανά χρόνο? δύο?... πέτυχα στην Ομόνοια την Μαρία. Κοιταχτήκαμε για λίγο και χαμογελάσαμε αμήχανα - όπως σε κάτι διαφημίσεις, που σε ξέρω, που σε ξέρω... - αλλά σύντομα αρχίσαμε τις αγκαλιές και τα φιλιά. Βιαστικές και οι δύο, μεταξύ τραίνων και τρεχαμάτων, είπαμε τα "τι κάνεις, που είσαι, τι νέα". Φυσικά με το που μου είπε δυο τρία λόγια για εκείνη, ρώτησα όλο χαρά "τι κάνει η μαμά σου?". Κόπηκε η κοπελίτσα... μου λέει όλο αμηχανία "ε... η μαμά... έφυγε...". Το χαμόγελο παρέμενε στο προσωπάκι της, κι ο εγκέφαλός μου δεν έκανε την επεξεργασία. Μόνο ότι κάτι δεν πήγαινε καλά μπορούσα να νιώσω, αλλά ήμουν σε σοκ, δεν λειτουργούσε, μπλόκαρε. Κι έκανα την πιο ηλίθια ερώτηση που μπορεί να κάνει άνθρωπος: "Που πήγε?????". Ανάγκασα - ΤΟ ΖΩΟΟΟΟΝ!!!! - το κορίτσι να το πει αυτολεξεί: "Πέθανε...". Εκείνη παρεμένει με το πράο, γλυκό, χαμογελαστό ύφος, κι εγώ, η άγνωστη, που απλά διασταυρώθηκαν οι δρόμοι μας κάποτε, είμαι μες την Ομόνοια και κλαίω σαν χαζή. Τι "συγνώμη", τι "δεν ξέρω τι μ' έπιασε", τι "σε αναστάτωσα στα καλά καθούμενα"... Το Μαράκι, μου έσφιξε τα χέρια, με κοίταξε στα μάτια και μου είπε "δεν πειράζει, είναι φυσιολογικό, εσύ μόλις το έμαθες, εγώ έχω πάρει το χρόνο μου". Παρηγορούσε εκείνη εμένα!!! Χωριστήκαμε βιαστικά... εγώ έκλαιγα σ' όλη τη διαδρομή.

Πολύ αργότερα, κάταφερα να δω κάτι θετικό και να χαμογελάσω: Η στάση της Μαρίας, η ενέργεια που έβγαλε, ακόμα και η κίνηση "σου πιάνω σφιχτά τα χέρια και σε κοιτάζω κατευθείαν στα μάτια"... ήταν τόσο Στέλλα. Για κάποιον λόγο, μόλις έκανα αυτή την σκέψη, μου έφυγε η θλίψη. Μία λύπη, ναι, μου έμεινε, και την έχω και τώρα που τα ανασκαλεύω. Αλλά όχι θλίψη. Γιατί σκεφτόμουν πως έζησε μια γεμάτη ζωή, κι άφησε κάτι σπουδαίο πίσω της, κάτι ολότελα δικό της, και ταυτόχρονα ολότελα ανεξάρτητο και αυτόνομο. Αν δεν είναι αυτό σπουδαίο, τότε τι είναι?

Υ.Γ. 1: Κάποια στιγμή, σκέφτηκα πως να είναι η ζωή της Μαρίας, χωρίς κανέναν γονιό, σε τόσο μικρή ηλικία. Αμέσως μου έφυγε η οποιαδήποτε ανησυχία. Είμαι σίγουρη πως δεν φοβάται τίποτα, και είναι περιτριγυρισμένη από ανθρώπους που την αγαπούν.

Υ.Γ. 2: Ήθελα να μιλήσω για την Στέλλα και να της αφιερώσω μία ανάρτηση, από τότε που βρήκα αυτό. Έπεσα πάνω του εντελώς τυχαία, όταν έψαχνα στο You Tube βιντεάκια με τραγούδια για Στέλλες, σε πρόσφατη ανάρτηση. Αν είχε αγγίξει σε τέτοιο βαθμό τη δική μου ζωή, με δυο τρεις κουβέντες, φαντάζομαι τι επίδραση είχε στους μαθητές της. Δεν μου κάνει εντύπωση που κάποιος ένιωσε την ανάγκη ν' ανεβάσει αυτό το βίντεο.

Υ.Γ. 3: Στέλλα, σ' ευχαριστούμε.

Y.Γ. 4: Στις 6 χτύπησε το τηλέφωνό μου για να μου ανακοινωθεί κάτι που περιμένουμε εδώ και λίγες μέρες. Αγαπημένος θείος μου, έφυγε για εκεί που πήγε και η Στέλλα. Χαίρομαι που μέσα στην κωλοζωή μου και στην κωλοκαθημερινότητά μου, κατάφερα χθες να πάω στον Ευαγγελισμό, να του χαϊδέψω το κεφάλι και να τον φιλήσω. Δεν πα να λένε ότι δεν καταλάβαινε... ΔΕΝ ΜΠΟΡΕΙ ΝΑ ΜΗΝ ΕΝΙΩΘΕ ΤΟΣΗ ΑΓΑΠΗ ΓΥΡΩ ΤΟΥ. Όλα τα ανίψια του πέρασαν να τον χαιρετήσουν. Κι αυτό σπουδαίο, ε? Στο καλό, θείε μου...

Σάββατο, 16 Οκτωβρίου 2010

ΒΛΕΦΑΡΟ ΜΟΥ


Άλλη ανάρτηση είχα κάνει. Δεν με ήθελε. Τι να μην κάθεται η γραμματοσειρά, να κάνει τα δικά της, τι να μην ανεβαίνει το τραγούδι... Δεν επέμεινα, την κατέβασα. Ίσως έρθει άλλη στιγμή η ώρα της, ίσως ποτέ. Τώρα πάντως δεν με ήθελε.

Όταν ξεσκόνιζα τα τραγούδια μου για να βρω εκείνο που ήθελα να την συνοδεύει, έπεσα πάνω σ' αυτό και το ξαναθυμήθηκα.




Το συνδύασα με μία κουβέντα που είχα αργά χθες το βράδυ με την Μάγια και το παιχνίδι της. Της έλεγα ότι δεν νομίζω να υπάρχει κάποιος καλλιτέχνης που να εμπίπτει σ' αυτήν την κατηγορία, ώστε να μπορώ να παίξω. Όμως σήμερα που το άκουγα, σκέφτηκα πόσοι υπάρχουν σαν κι εμένα, που δεν έχουν καμμία σχέση με την δημοτική μουσική.

Ο Χρόνης Αηδονίδης, γνωστός ως Το Αηδόνι της Θράκης, ευτυχώς δεν μ' έχει ανάγκη για να τον "κάνω γνωστό". Είναι πασίγνωστος και καταξιωμένος και όχι αδίκως. Εγώ είχα πλήρη μεσάνυχτα. Για όσους έχουν πλήρη μεσάνυχτα λοιπόν, παίζω κι εγώ το μπλογκοπαίχνιδο της Μάγιας:


Όταν ήταν να δώσω εξετάσεις στην δραματική σχολή του Εθνικού, προ αμνημονεύτων χρόνων, χρειαζόταν να εξεταστούμε μεταξύ άλλων, και στους ελληνικούς χορούς. Όσοι με ξέρουν, άνετα καταλαβαίνουν τι έπαθα όταν το έμαθα. Επιστράτευσα μία φίλη, η οποία είχε τελειώσει Γυμναστική Ακαδημία, με ειδικότητα στους ελληνικούς χορούς. Περάσαμε ώρες ατέλειωτες να μου βάζει ν' ακούω διάφορα είδη, μπας και κάποιο μου κάνει κλικ, να κάτσουμε μετά να μου το μάθει. Ήταν όρος απαράβατος το να μου αρέσει, γιατί αλλιώς φαντάζεστε το αποτέλεσμα... Κι εκεί που κοντεύω να αυτοπυρποληθώ από αυτά που ακούω για τόσες ώρες, ακούω κάτι και μένω άναυδη. Δεν θα την ξεχάσω ποτέ αυτή την φωνή. Ομολογουμένως, μου έκανε "κάτι" κι ο ρυθμός, και λέω στη φίλη μου, "ναι, αυτό το ακούω και θέλω να σηκωθώ να χορέψω". Ήταν ένας Θρακιώτικος Ζωναράδικος, αν θυμάμαι καλά. Σε κάποιο διάλειμμα από τις πρόβες, της είπα ότι αυτός ο άνθρωπος έχει μαγική φωνή και απορώ πως δεν είναι γνωστός. Της έφυγε το τσιγάρο από χέρια της κοπέλας, και μου είπε "μην το πεις παραέξω... είναι Ο ΧΡΟΝΗΣ ΑΗΔΟΝΙΔΗΣ!!! Δηλαδή αν δεν είναι αυτός γνωστός, τότε ποιος???".


Είτε τον ακούτε πρώτη φορά, είτε τον ξέρετε χρόνια, είτε, είτε, είτε... ακούστε αυτό το τραγούδι... Θεωρώ ότι αυτή η φωνή, ΔΕΝ ΓΙΝΕΤΑΙ ΝΑ ΜΗΝ ΑΓΓΙΞΕΙ ΚΑΤΕΥΘΕΙΑΝ ΨΥΧΗ. Η κυτταρική μας μνήμη? Δεν ξέρω... Αλλά ειδικά με το συγκεκριμένο, εγώ αισθάνομαι να συναντιέμαι με τα πιο όμορφα κομμάτια του εαυτού μου, της ύπαρξής μου...





Εδώ η προσωπική του ιστοσελίδα και εδώ από Βικιπαίδεια.

Πέμπτη, 30 Σεπτεμβρίου 2010

Σπίτισου





Ο καρχαρίας μυρίζει το αίμα από 3 χλμ απόσταση.


Λογικό. Ένστικτο επιβίωσης.




Ποια είναι η απόσταση από την αρχή του δρόμου σου ως τον όροφό σου;




Από εκεί μου μύριζε σπίτισου.


Λογικό. Ανάμνηση συμβίωσης.










Y.Γ. Θυμάμαι την αλεπού να λέει στον Μικρό Πρίγκηπα πως "ο χρόνος που πέρασες με το τριαντάφυλλό σου, είναι αυτό που το κάνει ξεχωριστό για σένα". Και φτάνω σ' αυτήν την ηλικία να μάθω πως αυτό ισχύει ακόμα και για ένα τεχνητό άρωμα "άγριο τριαντάφυλλο" σε μαλλακτικό ρούχων. Ναι, είναι ευτελές μπροστά στο πραγματικό τριαντάφυλλο. Αλλά αφού ο χρόνος που έχεις μοιραστεί μαζί του, μετράει...?

Σάββατο, 25 Σεπτεμβρίου 2010

15 (ΠΑΡΑ ΜΕΡΙΚΑ) ΤΡΑΓΟΥΔΙΑ

UPDATE: Εδώ υπάρχει μία από τις πρώτες αναρτήσεις αυτού του μπλογκ, που θα μπορούσε κάλλιστα να παίξει σ' αυτό το μπλογκοπαίχνιδο, πέρα από την τωρινή πλάκα...



Τα παιδία παίζει...

Δεν φαντάζομαι να ψάχνει κανένας για κανόνες,
προσκλήσεις και τέτοια, ε?





(Προς το τέλος, γελάμε, ναι?)

ΟΧΙ, ΝΑ ΜΟΥ ΠΕΙ ΟΠΟΙΟΣ ΠΑΕΙ ΚΟΝΤΡΕΣ,
ΑΝ ΥΠΑΡΧΕΙ ΠΙΟ ΧΙΛΙΟΤΡΑΓΟΥΔΙΣΜΕΝΟ ΟΝΟΜΑ!!!

Σάββατο, 18 Σεπτεμβρίου 2010

Δέκα - μικρά (?) - πράγματα που αγαπώ


Μπλογκοπαίχνιδο, λοιπόν, μετά από τόοοοοοσο καιρό, κι έχουμε όλοι χαρεί πολύ γι' αυτό.
Σχετικά με το συγκεκριμένη παιχνίδι, στον συγκεκριμένο χρόνο, ό,τι είχα να πω το είπα, αλλά αφού καλέστηκα, θα παίξω. Απλά θα ασχοληθώ για άλλη μια φορά με τις αγαπημένες μου λεπτομέρειες...

Πριν περάσω στο παρασύνθημα, να καλέσω κι εγώ αφού συνηθίζεται. Ποιον να καλέσω... ποιον να καλέσω... Λοιπόν. Επειδή δεν νομίζω να είδα πουθενά να τον κάλεσαν κι επειδή πήξαμε στο φουστάνι, θα καλέσω αγοράκι. Συγκεριμένα το ΦιλαράκιΜου!!! Αγορά-κιιιιι??? Παίζουμεεε???


~ ~ ~ ~ ~ ~ ~ ~ ~

Αγαπώ,

1. Ν' ακούω τον πατέρα μου να λέει ιστορίες που έχουμε ακούσει 2456732 φορές και να προσποιούμαι τρελλό ενδιαφέρον κι ενθουσιασμό, ενώ: - Πηδάει συνειρμικά απ' τη μία ιστορία στην άλλη και χάνω τη μπάλα - Κολλάει να θυμηθεί κάποιο όνομα με τις ώρες (κάνοντας εεεεεεεε...), λες και θα τον ξέρω άμα τον θυμηθεί - Όποιον μα όποιον και να αναφέρει, ακόμα κι αν θυμηθεί αυτόν που έλεγα πριν, θα βάλει κι ένα συγχωρεμένος-η. Μα τι φατσούλα είναι αυτή που έχει... το καταγλεντάει! Άντε να του το χαλάσω.

2. Ν' ακούω τον Α., εμ να επιχειρηματολογεί μέχρις εσχάτων γι' αυτό που πιστεύει, εμ χρησιμοποιώντας το ύφος και τις ατάκες μου. Ξέρω πόσο εγωιστικό ακούγεται, αλλά... λιώωωνωωωω!!!!!! Αυτές οι φάσεις που αναφωνείς (από μέσα σου) "Ω, ναι, αυτό είναι παιδί μου!"

3. Να ανταλάσσω e-mails σε τρίο. Και να γίνεται της πουτάνας. Να φεύγουν ασύλληπτες ατάκες, και να τα διαβάζω καιρό μετά και να ξαναγελάω. Ιδανικοί συνδυασμοί: Με ΤαλιΜάγια και με ΧνουδόΨαρο.

4. Να "πέφτω μέσα". Πωπω, τι κάβλα είναι αυτή... Που το πιάνω από Λαμία, "θα σου πει έτσι, και μετά θα κάνει έτσι, κι επειδή τα προηγούμενα, δεν θα μπορεί παρά να...", και καταλήγω κάπου. Μα - σχεδόν - ΠΑΝΤΑ μέσα η πουτάνα??!! Αυτό έχει και τη άλλη πλευρά, βέβαια. Όταν οσμίζομαι κάτι αρνητικό, που παρακαλάω να βγω "ψεύτρα". Ε, εκεί, δεν το χαίρομαι, όντως...

5. Να κάνω χαζομικροδωράκια, που όμως σημαίνουν κάτι. Που δείχνουν ότι όταν σου μιλάει κάποιος, δεν μπαίνουν από το ένα αυτί και βγαίνουν από το άλλο, ούτε περιμένεις να τελειώσει για να πεις τα δικά σου. Τον ακούς, τον προσέχεις, και ΘΥΜΑΣΑΙ.

6. Να ξαπλώνω και να ονειρεύομαι ξύπνια, απίστευτα σενάρια που πλάθω μόνη μου. Με πρόσωπα υπαρκτά ή φανταστικά. Το κάνω από τότε που με θυμάμαι και με βοηθάει να βγαίνω από το σώμα μου, μ' ότι αυτό κουβαλάει μαζί του. Ακόμα κι αν "μου βγει" σε δραματικό, με λυτρώνει το ότι κλαίω για κάτι άλλο εκτός από αυτά που με αναγκάζουν να κλαίω.

7. Να είμαι ερωτευμένη και να νιώθω ότι κάποιος είναι/παραμένει ερωτευμένος μαζί μου, μέσα από μικρούτσικα τοσοδούλικα πραγματάκια, όπως ένα ΣΜΣ, ένα e-mail ή ένα τηλεφώνημα, που θα λέει ένα εφηβικό, χαζοχαρούμενο γλυκόλογο, ή μια βαθιά κουβέντα αγάπης. Δεν έχει σημασία πόσες φορές έχει ειπωθεί στο παρελθόν και αν το ξέρω ή όχι. Αγαπώ ή μάλλον ΛΑΤΡΕΥΩ να το ζω αυτό, για όσο κρατάει η σχέση. (Γιατί να είναι μόνο στην αρχή, ρε πούστη μου?)

8. Να κερδίζω σε επιτραπέζια, να τσακώνομαι σε επιτραπέζια, να ξεφτιλίζομαι σε επιτραπέζια...

9. Να έχω στο βάζο του σπιτιού βιολέτες. Είναι μωβ και μυρίζουν τέλεια.

10. Να έχω τη δυνατότητα να πω αμέσως "ναι" σε μια ενδιαφέρουσα πρόταση, χωρίς να πρέπει πρώτα να σκεφτώ τι και πόσα έχω να κάνω από υποχρέωσεις προς άλλους.


(Κάπου είδα ότι θέτε και τρεις στιγμές? Άντε, πάρτε και τέτοιες.)

1. Όταν άκουσα τ' όνομά μου και τη φράση "σας τα φέραμε να τα ταΐσετε", άνοιξα τα μάτια μου παρόλη τη νύστα και την ταλαιπωρία, τον είδα δίπλα μου να με κοιτάει μέσα από το πυρέξ, και σκέφτηκα ότι "να που γεννήθηκε ο άνθρωπος για τον οποίο ΔΕΝ θα δώσω προτεραιότητα στον ύπνο μου".

2. Όταν με πήρε τηλέφωνο και μου είπε αυτά που περίμενα πάνω από χρόνο ν' ακούσω, κι έτρεξα κλαίγοντας κάτω στην παραλία, μες τα μαύρα σκοτάδια με ελάχιστο φεγγάρι, γονάτισα στην κρύα άμμο, και ούρλιαζα από χαρά προς τη θάλασσα, απευθυνόμενη δεν ξέρω που, "είμαι ευτυχισμένηηηηηηηηη, ευχαριστώωωωωωωωωωωωω".

3. Όταν έπαιξα τον Βαλμόν κι ένιωθα κάτω από τον κόσμο, κάτι που δεν υπάρχουν λόγια να το μεταφέρω. Κι απλά ήξερα ότι είχα καταφέρει κάτι σχεδόν ακατόρθωτο, για το οποίο πάσχιζα μήνες.

Παρασκευή, 10 Σεπτεμβρίου 2010

Anathema & Porcupine Tree @ Technopolis, Athens - 9/9/10


Τελικά αυτήν την μπλούζα θα φοράω από εδώ και μπρος όποτε πηγαίνω σε συναυλία, τέρμα. Αυτήν φορούσα και στους Mercury Rev, που κοντεύαμε να κάτσουμε πιο μπροστά κι απ' τα μόνιτορς. Χθες ήμασταν αγκαλιά με το μπροστινό κάγκελο, αριστερά της σκηνής. Ψώνιο.

Μ' αρέσει που ξεκινάω να γράψω εγώ τώρα... αφού δεν έχω λόγια, και το ξέρω... τι το παλεύω?

Τεσπα... αφού το άρχισα, κι αφού δεν μπορώ να εκφραστώ ως προς τα θετικά, να πω πως τα μόνα αρνητικά, ήταν τα προβληματάκια του ήχου στους Anathema, το ότι ΔΕΝ είπαν το Flying, και κάποια από τα καινούργια των Porcupine Tree που με κούρασαν για κάποιο - ευτυχώς μικρό - διάστημα.

Κατά τ' άλλα... ΑΑΑΑΑΑΑΑΑΑΑΑΑΑΑΑΑΑΑΑΑΑΑΑΑΑΑΑΑΑΑΑΑΑΑΑΑ!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!

Μερικές Νεγκμίστικες λεπτομέρειες, εντός, εκτός και επί τα αυτά, του θέματος:

1. ΑΠΟΡΙΑ: Γιατί τόσες λιγοθυμιές βρε κορίτσια? Νηστικά ήρθατε? Ορθοστατική πίεση έχετε? Το παραχέσατε σε ποσότητα, αυτό που πήρατε/ήπιατε? Τι???????

2. ΣΥΜΒΟΥΛΗ: Όταν στέκεστε μπροστά στο κάγκελο, προσοχή στον υπέρμετρο ενθουσιασμό σας. Δεν κοπανιέστε απλά, ως συνήθως, κοπανιέστε πάνω στα σίδερα, δεν αστειεύονται αυτά. (ακόμα πονάω...)

3. ΠΑΡΕΝΘΕΣΗ (ΣΕ ΜΕΓΕΘΟΣ ΑΝΑΡΤΗΣΗΣ): Θέλω να σας πω για ένα παιδί, γιατί με αφορμή ένα σκηνικό που θα σας περιγράψω, μού 'κατσε μετά από κάποια έτη φωτός που τον ξέρω, καθαρά και μόνο φατσικώς, να τον "ψάξω".

Αυτόν και που δεν τον έχω τρακάρει. Επαναλαμβάνω, δεν γνωριζόμαστε. Τον θυμάμαι ως μπάρμαν, ανάθεμα όμως που. Για κανά Wild Rose το κόβω, βάλτε λοιπόν με νου σας, για πόσα χρόνια πίσω μιλάω. Τον θυμάμαι να παίζει στη διαφήμιση του Drambuie. (Βάσει των δύο προηγουμένων στοιχείων, τον γκούγκλισα και τον βρήκα). Τον έχω πετύχει σε δενξέρωκιεγωπόσες συναυλίες. Σε μπαρ ως θαμώνα. Δεν μού 'ρχεται τώρα κάτι άλλο. Γενικώς, αυτό που λέμε "γνωστή φάτσα". Ε, ήταν και χθες. Γιατί όμως ΤΩΡΑ αποφάσισα να μάθω πως τον λένε και να κάνω εδώ και ειδική μνεία? Για μια τόοοοοση δα απειροελάχιστη λεπτομέρεια, από αυτές που εγώ τρώω κολλήματα και κρίνω ανθρώπους. Γιατί τό 'χω πει κατά καιρούς, ότι σπάνια στέκομαι στα μεγάλα και βαρύγδουπα... για μένα οι λεπτομέρειες κάνουν τη διαφορά.

Το "παιδί", λοιπόν, το λένε Γιάννη Λεουνάκη, και πολλοί τώρα ίσως γελάτε, γιατί αφού τον έψαξα, είδα πως δεν είναι κανάς τυχαίος, και πιθανότατα μόνο εγώ δεν τον ήξερα. Μπάρμαν στα μεγαλύτερα κλαμπ της Αθήνας, ραδιοφωνικός παραγωγός στον Rock FM, παρτίδες για χρόνια με διοργάνωση συναυλιών, με πιο πρόσφατη ενασχόληση, την Eleven του Ντέμη Νικολαΐδη, και ίσως πολλά ακόμα που μου διαφεύγουν γιατί δεν έψαξα παραπάνω, αρκετά μαλάκας ένιωσα. Νταξ, τι να κάνουμε, δεν τό 'χω με celebrities και τέτοια... Δεν έχω ιδέα λοιπόν για το αν και πόσα και τι σημαντικά πράγματα έχει κάνει στη ζωή του ο άνθρωπος, ούτε έχω καμμία διάθεση να τον κρίνω επ' αυτών. (Σας προλαβαίνω, μην αρχίσει κανείς να μου λέει διάφορα περί mainstreamαδούρες, κλπ).

Εμένα, άλλο είναι το θέμα μου. Επειδή καθόμασταν όπως είπα μπροστά μπροστά στο πλαϊνό κάγκελο, πέρασαν από μπροστά μας, ένας σκασμός άνθρωποι. Μα δημοσιογράφοι, μα φωτογράφοι, μα τεχνικοί, μα σεκιουριτάδες, μα διασώστες... τι θες και δεν πέρασε. Εννοείται πως ήταν άνθρωποι του "σιναφιού" για να κάνουν αυτήν τη δουλειά, σ' αυτό το χώρο, έτσι? Ε, όλοι αυτοί, περνούσαν/στέκονταν μπροστά μας, σαν να μην συμβαίνει τίποτα, να κι αν βλέπει ο άλλος, να κι αν δεν βλέπει. Και από τα περίπου 20? 30? άτομα που μας έσπασαν τ' αρχ@@@, περνάει κι ένας, δυο φορές, μία προς το μπαρ, και μία που γύρισε στη θέση του, ΣΚΥΦΤΟΣ ΚΑΙ ΤΡΕΧΟΝΤΑΣ!!!!!!!!!

Το πόσο εντύπωση μου έκανε, ρε παιδιά... Δεν το πίστευα! Είναι τόση η καφρίλα που κυκλοφορεί, που έχουμε φτάσει να βλέπουμε το φυσιολογικό, και να το θεωρούμε ύψιστη χάρη! Ε, και τέλος πάντων, τον "έκοψα", από περιέργεια να δω τι μέρος του λόγου είναι ο μόνος άνθρωπος που σκέφτηκε το αυτονόητο, κι ήταν αυτός ο Γιάννης... που δεν με νοιάζει στην τελική τι άλλο είναι. Για μένα παραμένει "εκείνη η γνωστή από χρόνια φάτσα"...

4. ΠΑΡΑΠΛΕΥΡΩΣ: Ήταν πολύ γλυκό να βλέπω την Μ. και τον Π., που είναι μουσικοί, να βλέπουν τα stands με τις κιθάρες των Porcupine, σαν παιδάκια σε βιτρίνα με ζαχαρωτά. Ειδικά ο Π.! Είχε τη φατσούλα "αγοράκι, να κάνω κι εγώ λίγο?". Ζήλευε τον τυπά που τις καθάριζε και τις κούρδιζε!!! Ή η Μ. που έκανε έναν πρόχειρο υπολογισμό του κόστους τους, και συμπέρανε πως ο σεκιουριτάς που στεκόταν μπάστακας μπροστά της, θα είχε λόγο ύπαρξης, αν στεκόταν δίπλα στις κιθάρες και οπλοφορώντας.

5. ΑΠΡΟΒΛΕΠΤΟ: Τη λαχτάρα που πήρα όταν έπεσε από τη σκηνή ο Richard Barbieri, μπροστά στα μάτια μας, και σχεδόν μπροστά στα πόδια μας...!!! Πραγματικά, άργησα να συνέλθω, γιατί εγώ όταν τρομάζω, μουδιάζω ολόκληρη από τη μέση και κάτω, και δεν με κράταγαν τα πόδια μου μετά. Ευτυχώς ήταν προς το τέλος. Τά 'δα όλα! Και δεν έφταιγε κιόλας ο δόλιος! Μη φανταστείτε κανάν τελειωμένο/κόκκαλο που αλλού πατάει αλλού βρίσκεται. Απότομα από τα φώτα στα μούτρα, πήγε στα σκοτεινά, ήταν κι όλα μαύρα εκεί, δεν μπορούσε να δει καλά. Ήταν και στην ευθεία του άτομα στο ύψος του, θεώρησε ότι είναι όλο ενιαίο, ΠΟΥ ΝΑ ΦΑΝΤΑΣΤΕΙ ΤΟ ΚΕΝΟ ΕΝΔΙΑΜΕΣΑ! Πώπω, άργησε και να σηκωθεί... Κοψοχολιαστήκαμε σας λέω!!!!


6. To whom it may concern: Ρε άνθρωποι, εκεί στο μπαρ... Ζεστές μπύρες? ΖΕΣΤΕΣ ΜΠΥΡΕΣ??? ΜΑ, ΖΕΣΤΕΣ ΜΠΥΡΕΕΕΕΣ??????????? Ντροπή...

~ ~ ~

Τώρα από μουσικές και βίντεο -


Στους U2, είχα μπαταρία, αλλά καθόμουν διαόλου μάνα. Χθες ήμουν φάτσα μόστρα και δεν είχα μπαταρία. Δεν με θέλει τελικά με τα βιντεάκια... Θα βάλω από αλλού όμως γιατί θέλω ν' ακούσετε!

Από Anathema, θα βάλω το Flying για το ξεκάβλωμα, κι ας μην τό 'παιξαν, με σκηνές από μία αριστουργηματική ταινία, και το Lost Control, με σκηνές από μια απλώς αγαπημένη ταινία (δεν λέω άλλα, θα τις δείτε).








Από Porcupine Tree, μιας και δεν με άφησαν παραπονεμένη, θα βάλω το λατρεμένο μου Way out of here... όχι κάποιο τυχαίο βίντεο, αλλά φυσικά από την χθεσινή βραδιά στο Τεχνόπολις!




Υ.Γ. Εύχομαι σε όλους τους γονείς και όλα τα παιδιά για την Δευτέρα... ΚΑΛΗ ΑΝΑΣΤΑΣΗ!

Τρίτη, 7 Σεπτεμβρίου 2010

You, too!



Φυσικά και πήγα. Αλίμονο αν δεν. Για όλα όσα υπήρξαν. Γενικώς. Και ειδικώς. Για μένα. Δεν με νοιάζει αν ο Μπόνο πλέον προσπαθεί να πραγματοποιήσει την ευχή των απανταχού εστεμμένων κορασίδων. Ας σώσει τον πλανήτη, ας φέρει την παγκόσμια ειρήνη, ας επισπεύσει τα έργα του ΗΣΑΠ... Λες κι όλοι οι άλλοι καλλιτέχνες, διάγουν βίον ροκ-άρεστον. Χέστηκα. Πήγα προς τιμήν όλων των ραβασακίων, τα οποία έχω επιστρέψει, γράφοντας από κάτω:Y U2".

Δεν έχω να σχολιάσω κάτι από τη συναυλία, ΕΓΩ πέρασα μία βραδιά που θα θυμάμαι για όλη μου τη ζωή. Μόνο να ευχαριστήσω θέλω την Μ. και τον Α. Θα είναι πάντα και οι δύο συνυφασμένοι με την μαγεία που έζησα.



Υ.Γ.1 Α, πήρα κι αυτό το μπλουζάκι, γαμώ?

Υ.Γ.2 Με καλύπτει παραπάνω κι από απόλυτα, αυτό. Αν το επισκεφθείτε, μην παραλείψετε να μπείτε στα λινκς, είναι ακριβώς ό,τι θα διάλεγα κι εγώ. Ειδικά το Moment of Surrender, το λινκάρω κι εδώ, για δύο λόγους: Πρώτον, το τραγούδι είναι από τα καινούργια, το πρωτοάκουσα εκεί και μου άρεσε ΠΑΑΑΡΑ πολύ. Δεύτερον και σημαντικότερο, προηγείται του τραγουδιού μία μαγική/μοναδική στιγμή, όπου ο κόσμος "παίρνει τα ηνία" και... θα δείτε και θα καταλάβετε, γιατί τα λόγια περιττεύουν!

Υ.Γ. 3 Παλεύω εδώ και ώρα ν' ανεβάσω τα βιντεάκια μου και γαμιέται ο μπλόγκερ. Τι κάθομαι και τα μετατρέπω σε άλλες μορφές αρχείου, τι , τι , τι, ... δεν μπορώ άλλο, νύσταξα, θα ξαναπροσπαθήσω άλλη στιγμή!

UPDATE:

video
With or without you


video
In the name of love

Γρμφχδφςεσςςςς@$#$@#%@^@#^@^... μόνο αυτά με άφησε, στο τρίτο κόλλησε πάλι...
Σε συνέχειες θα μπαίνουν τα βιντεάκια, σαν σήριαλ...

Τετάρτη, 25 Αυγούστου 2010

Διακοπές στη Γκασμαδία*



Το καλοκαιρινό νυχάκι,
απαραίτητο για να μπούμε σε
happy mood

* έτσι την έλεγαν όσοι άκουγαν που θα πάμε. Και κάτι για (γ)κασμάδες, επίσης. Δυστυχώς αυτή η άποψη επικρατεί στους περισσότερους για την Π-Α-Ν-Ε-Μ-Ο-Ρ-Φ-Η ΛΗΜΝΟ. Είτε έχουν πάει φαντάροι οι ίδιοι, ή φίλοι τους, ή συγγενείς τους, ή ακουσαγιακάποιον... Και την καταδικάζουν ερήμην. Εμείς δεν μασάμε... και ξεκινάμε!




... και ποδαρίνι βεβαίως βεβαίως ...

Στα διάφορα που διαβάζαμε στο διαδίκτυο πριν ξεκινήσουμε, κάπου είχε δει ο Π. κάποιον να λέει ότι "Στο λιμάνι της Λήμνου κλαις κι όταν φτάνεις κι όταν φεύγεις! Όταν φτάνεις επειδή λες "που ήρθα Παναγία μου!", κι όταν φεύγεις επειδή ... ΔΕΝ ΘΕΣ ΝΑ ΦΥΓΕΙΣ!".

Δεν απέχει και πολύ από αυτό που ζήσαμε. Θυμάμαι όταν την είδαμε από το καράβι, να με αγκαλιάζει "έντρομος" και να μου λέει: "Πού σ' έφεραααα????". Αλλά εγώ γελούσα κι έλεγα: "Πρώτον, δεν "μ' έφερες", αλλά "ήρθαμε", ήταν και δική μου επιλογή, και δεύτερον, θυμάσαι αυτό που διάβασες σ' εκείνο το φόρουμ? Άσε να δούμε...". Έπεσε πολύ γέλιο πάντως, με διάφορες ατάκες σ' αυτό το κλίμα. Είναι ομολογουμένως αρκετά σκιαχτικό αυτό που βλέπεις. Σεληνιακό τοπίο. Κι αν φρικάρει ο τουρίστας, δεν θέλω να διανοηθώ τι νιώθει το φανταράκι.



Λίγα μέτρα από το δωμάτιό μας.
Καθόμασταν εδώ...



... και βλέπαμε αυτό!

Η πρώτη εξόρμηση φυσικά ήταν στην πλησιέστερη παραλία, τα Ρηχά Νερά. Η μία εκ των δύο της πρωτεύουσας/λιμάνι, της Μύρινας. Η άλλη, είναι ο Ρωμέικος Γυαλός. Πιο κοσμική, με το νάιτ-λάιφ, φαγομάγαζα, ποτομάγαζα, νυφοπάζαρο, ξέρετε... Οπότε μια χαρά μας έκατσε που ήμασταν πιο κοντά στα Ρηχά Νερά. Ωραιότατη παραλία, συμπαθητικό beach-bar, τέλεια νερά και... ΟΝΕΙΡΕΜΕΝΗ θέα με ασύλληπτο ηλιοβασίλεμα φάτσα-κάρτα!

Η πόλη, γραφική, με αρχοντόσπιτα τύπου καπετανόσπιτα κατά μήκος του Ρωμέικου Γυαλού, συν τα προαναφερθέντα μαγαζιά. Στο πλάι δεσπόζει το κάστρο, στο οποίο θα αναφερθώ αργότερα. Σε έναν κάθετο προς τον παραλιακό δρόμο, υπάρχει η "αγορά" με τα γνωστά τουριστομάγαζα, αλλά όμορφος και με συμπαθητικά μέρη για άραγμα. Εκεί βρήκαμε κι ένα "πρωινάδικο" που τσακίζαμε πάμφθηνα μπουγατσοτέτοια. Φανταστική πίτσα επίσης. Κάτι κομματάρες ΝΑ με το συμπάθειο, σε εξαιρετικές τιμές. Σκάγαμε τσάμπα.

Γενικώς φάγαμε πολύ καλά και σε καλές τιμές, με εξαίρεση το χαράτσι που κόβανε σε ούζα/τσίπουρα/τέτοια. Μα 6,50 ευρώ το καραφάκι, ρε παιδιά??????? Χεσούς Κρίστο!!! Ενώ η πιατελάρα με τα μύδια τα αχνιστά έχει 7 ευρώ???????? Τεσπα, δεν συνεχίζω τη μίρλα, αλλά μού 'κατσε πολύ στραβά αυτό, και θά 'σκαγα αν δεν τό 'λεγα.



ΝΤΟΚΟΥΜΕΝΤΟ!
(μην πω... ΜΙΡΑΚΟΛΟ!!!)

Ενώ ελπίζαμε να γυρίσουμε το νησί, καθώς είχαμε καρακαταφτιαχτεί από τους οδηγούς που είχαμε μελετήσει, τον ψιλοήπιαμε, γιατί πέσαμε σε νομοταγείς πολίτες, που σε αντίθεση με όλα τα κυκλαδονήσια που έχουμε επισκεφθεί κατά καιρούς, οι Λημνιοί δεν μας νοίκιασαν μηχανάκι με δίπλωμα αυτοκινήτου. Νόου νόου νόου, έπρεπε να έχουμε δίπλωμα για μηχανάκι. Μετά το πρώτο σοκ, νοικιάσαμε ποδήλατα μην χάσουμε τη μέρα, και πήγαμε μέχρι το Πλατύ, που ήταν κοντά και ψιλοίσιωμα ως διαδρομή, καθότι δεν είμαστε για ανηφόρες κλπ. Όχι ότι πάλι δεν ψόφησα, εγώ η αγύμναστη, αλλά τουλάχιστον κατά το μεγαλύτερο μέρος της διαδρομής, με πήγαινε το ποδήλατο, δεν το πήγαινα εγώ. Αν είχε κι άλλες ανηφόρες ή ανηφόρες με μεγαλύτερη κλίση, απλά θα είχα εκτός από το σαρκίο μου και την τσάντα της θάλασσας, να κουβαλάω και το ποδήλατο...

Το Πλατύ, πολύ χαριτωμένο, αλλά στα ήδη γνωστά μας πλαίσια από την "δικιά μας" παραλία: Αμμουδιά, καθαρά καταγάλανα νερά, beach bar, κλπ. Κάπως έτσι, αλλά στο πιο χάι του, είναι το Θάνος, λίγο πιο δίπλα από το Πλατύ, αλλά εκεί δεν αξιωθήκαμε να πάμε μέρα, τό 'δαμε στα πεταχτά, ένα βράδυ, σε μια επιστροφή από αλλού. Γιατί τελικά, αποφασίσαμε να νοικιάσουμε για 2 μέρες αυτοκίνητο, δεν έλεγε να κάνεις 20 ώρες ταξίδι, για να δεις μόνο τη Μύρινα, ρε πούστη μου! Ε, έτσι τα σκάσαμε στο τουτού, αλλά... χίλιες φορές χαλάλι!!!



Το τουτού μας στη μέση του πουθενά

Για τις δύο μέρες που θα είχαμε μέσο, οργανώσαμε δύο διαδρομές, προσπαθώντας να δούμε όσο το δυνατόν περισσότερα μέρη. Δυστυχώς την πρώτη μέρα, δεν μας ήθελε. Χάσαμε το μεγαλύτερο μέρος της, βολοδέρνοντας στα όρη στ' άγρια βουνά, ψάχνοντας την πουτάνα την Χορταρολίμνη, που λυσσάξαμε να δούμε τα φλαμίνγκος και τ' άλλα πετούμενα που χαζεύαμε στον οδηγό, αλλά... κανείς δεν μας είπε πως το καλοκαίρι δεν έχει καν νερό. Τι περάσαμε... ΤΙ ΠΕΡΑΣΑΑΑΑΜΕΕΕΕΕ!!!!!!! Ευτυχώς λόγω καλής διακοποδιάθεσης το γελάσαμε όσο δεν παίρνει! Και τουλάχιστον βρήκαμε τα υπόλοιπα που είχαμε υπολογίσει, δηλαδή τις υπόλοιπες λίμνες.



Φωτό από την Αλυκή.

Η λίμνη, τα βούρλα (χωρίς εμάς)
και τα κοχυλάκια στο γύρω έδαφος.


Μετά πήγαμε για μπάνιο στο Φαναράκι. Έχει δύο Φαναράκια, μικρό και μεγάλο, νομίζω στο μεγάλο κάτσαμε. Πολύ ωραία κι εκεί, όχι τρελλή διαφορά όμως από τις προαναφερθείσες παραλίες. Δεν είναι γαμάτο όμως, που τελικά σε όποια παραλία πας σ' αυτό το νησί, είναι ΤΟΣΟ ωραία?

Το τέλος της διαδρομής εκείνης της μέρας, επιλέξαμε να είναι ο Μούδρος, που θεωρείται η δεύτερη μεγάλη πόλη της Λήμνου. Δεν τρελλάθηκα ρε παιδιά... Είχε ένα ωραίο λιμανάκι, από το οποίο είδαμε κι ένα αξιοπρεπέστατο ηλιοβασίλεμα, αλλά... αυτά. Άφήστε που είχε δύο εστιατόρια όλα κι όλα, άδεια την ώρα που πήγαμε, στα οποία στέκονταν έξω σαν τα κοράκια και μας κοιτούσαν σαν ξερολούκουμα, ποιος θα μας πρωτοπάρει για πελάτες. Ξενερώσαμε και φύγαμε πίσω για Μύρινα.

Η δεύτερη μέρα εκδρομής/εξερεύνησης, ήταν σκέτη αποκάλυψη. Ήταν λόγος για να πάει κανείς στη Λήμνο. Γιατί? Γιατί τα δύο μέρη που επισκεφθήκαμε, είναι απλά ΜΟΝΑΔΙΚΑ!!! Κυριολεκτώ. Δεν τα συναντάς αλλού. Ούτε καν σε άλλο σημείο στο ίδιο το νησί.

Πάμε αρχικώς να δούμε τις Αμμοθίνες. (Το γράφω με λινκ σε ενημερωτική σελίδα, για όποιον δεν ξέρει τι είναι αυτό). ΔΕΝ - ΕΧΩ - ΛΟΓΙΑ, ΤΟ - ΜΕΡΟΣ - ΔΕΝ - ΥΠΑΡΧΕΙ. Βάζω απλά μερικές φωτό, πραγματικά δεν περιγράφεται αυτό που νιώθεις βλέποντας ξαφνικά ανάμεσα στα τυπικά χαρακτηριστά λοφάκια της περιοχής, να υπάρχει κι ένα κομμάτι Σαχάρα. Με μόνη διαφορά ότι στη Σαχάρα δεν βρίσκεις κοχυλάκια στην άμμο...






Η πλησιέστερη στις Αμμοθίνες παραλία, είναι το Γομάτι. Αυτή, ναι, διέφερε από τις άλλες. Κατ' αρχάς γιατί κάποια από τα βασικά χαρακτηριστικά του τοπίου των Αμμοθινών έφταναν ως εκεί, αλλά και γιατί ήταν σε εντελώς διαφορετικό σημείο, από τις άλλες παραλίες. Πρόκειται για το βορειότερο άκρο του νησιού από την Δυτική πλευρά. Στο ανατολικό, είναι κάποια υπέροχα μέρη, με αρχαιότητες, σπήλαια, κ.α. που δυστυχώς δεν καταφέραμε να δούμε, κι έφυγα με τον καημό. Το λέω κι αυτό να μου φύγει, και συνεχίζω μ' αυτά που καταφέραμε να δούμε.

Το δεύτερο συγκλονιστικό μέρος, λοιπόν, ήταν το Φαρακλό. (Εδώ δεν βρήκα κάτι ενημερωτικό να σας βάλω λινκ, γαμώτο...). Το μόνο που ξέρω να σας πω από μόνη μου, είναι πως πρόκειται για ηφαιστιογενή πετρώματα, τα οποία έχουν πάρει απίστευτα ασυνήθιστα και πρωτότυπτα σχήματα, και δεν τα συναντούμε ΠΟΥΘΕΝΑ αλλού. Προσωπικά, βλέποντάς τα, ένιωθα σαν κάποιος γίγαντας να έπαιζε με πηλό ή κάποια πόλη να είχε καλυφθεί από λάβα και σήμερα να έφτασε να δείχνει έτσι. Δεν ισχύει φυσικά κάτι τέτοιο, σαν εικόνα προσπαθώ να σας το παρομοιάσω.

Βάζω πάλι μερικές φωτό, αλλά... δεν... τι να... ΑΠΟ ΚΟΝΤΑ ΠΡΕΠΕΙ!







Τελευταίο σας άφησα το κάστρο. Η μαγεία η ίδια. Απίστευτη θέα, απίστευτο ηλιοβασίλεμα... Και το κλου? ΕΧΕΙ ΕΛΑΦΑΑΑΑΚΙΑΑΑΑΑΑΑ!!!!!!!!!!! Τρελάθηκα! Στην πρώτη απόπειρα ανάβασης, έφτασα μέχρι τα μισά, ένιωσα το έμφραγμα να έρχεται, λόγω της προαναφερθείσας εξαιρετικής φυσικής μου κατάστασης, είπα στον Π. "τράβα βγάλε καμμιά φωτό, να πω κι εγώ ότι το είδα" και γύρισα τα μπρος πίσω. Άραξα σ' ένα κουκλίστικο καφέ στους πρόποδες του κάστρου, ήπια το Κίουι-Σπράιτ μου κι έκανα ότι δεν υπάρχει ο πόνος στο στήθος που κράτησε ως την άλλη μέρα. Έλα όμως που όταν ήρθε να με βρει, μου είπε για τα ελαφάκια και λύσσαξα? Έτσι έγινε και δεύτερη απόπειρα ανάβασης, επιτυχής αυτή τη φορά. Και δεν το μετάνιωσα. Ήταν Σ-Υ-Γ-Κ-Λ-Ο-Ν-Ι-Σ-Τ-Ι-Κ-Α!!!



Τα ελαφάκιαααα!!!!!!!!


Μια τρελλή καραδοκεί...
Αλλά μέχρι τόσο κοντά τα έφτασε!




Ηλιοβασίλεμα. Ο ορισμός, δηλαδή.


Καλλιτεχνική του Π.
Ο κορμός, που κρύβει τον ήλιο, κι έτσι.
(Καμάρωνε, γι' αυτό την έβαλα! Χιχιχι...)


Αχ, παιδιά...! Από τα ομορφότερα ηλιοβασιλέματα που έχω δει. Γενικώς, άκρως ρομαντική ατμόσφαιρα, και με πιάσαν τα γουτσουγουλινέ μου και με πέθανε στο δούλεμα το κωλοπαίδι (ο Π., ποιος άλλος?). Ένα μικρό παράδειγμα, οι δύο φωτό που ακολουθούν: Καθόταν ένα πουλάκι, κι ήρθε μετά κι ένα άλλο κι έκατσε δίπλα στο πρώτο... και κοιτούσαν το ηλιοβασίλεμα... ΝΑΙ ΡΕ, ΓΙΑΤΙ, ΑΠΟΚΛΕΙΕΤΑΙ? ΑΦΟΥ ΤΟ ΚΟΙΤΟΥΣΑΝ, ΚΑΙ ΗΤΑΝ ΚΑΙ ΖΕΥΓΑΡΙ, ΝΤΑΞ??? Εγώ το λέω, τέρμα!



Είχε κι άλλα "πιτσουνάκια" εκεί εκτός από μας...

(όποιος κοροϊδέψει, πέθανε!)

Ορίστε, Άπιστοι Θωμάδες!!!

Τελευταία από το ηλιοβασίλεμα του Κάστρου, αφήνω αυτήν, γιατί έχει κάτι το ιδιαίτερο που θέλω να προσέξετε. Εκεί απέναντι, βρίσκεται το όρος Άθως. Πίσω από εκεί πέφτει ο ήλιος. Κι ενώ η απόσταση δεν επιτρέπει να το βλέπει κανείς, την στιγμή ακριβώς που δύει ο ήλιος πίσω του, είναι ορατό! Τέλειο???


Ο ήλιος παίζει "κούκου-τσα" με τον Άθω.


Πλησιάζουμε προς το τέλος. (Υπομονή Μάγια... αν ζεις ακόμα...). Επειδή ως γνωστόν δεν γίνεται να μην μπουν και Νεγκμίστικες φωτό, μετά το σχεδόν επαγγελματικό οδοιπορικό μας, ακολουθούν τρεις φωτό:



Αυτό είναι ένα Ινδιάνικο απολίθωμα,
γνωστό ως "Η Καθιστή Γουρούνα"
και παραδόξως απαντάται σε αρκετά ελληνικά τουριστικά μέρη.
Συμπτωματικά, σε όσα έχω επισκεφτεί.
Τούτη τη φορά κατάφερε κάποιος να το απαθανατίσει.





Για αυτές τις δύο, no further comments, λέμε!!!

Αυτά τα ολίγααααα... (ΣΚΑΣΜΟΣ, ΜΗ ΒΑΛΩ ΚΙ ΑΛΛΑ!!!)

Πριν κλείσω, να σας πω, άμα πάτε, να φάτε σαγανάκι από το Μελίχλωρο Λήμνου. Θα με θυμηθείτε! Τα σπάει!!! Α, και να πάρετε θυμαρίσιο μέλι, επίσης τα σπάει.

Σταυρωτά φιλάκια, και του χρόνου νά 'μαστε καλά, και καλό βαλτεοποιαλεξηθέλετε στο εξής!!!!!!!!! (Ε, ναι, δεν μπορώ ΠΑΛΙ αυτά τα "μη λες χειμώνα", "μη λες φθινόπωρο", "η χρονιά μετράει από Γενάρη κι όχι από Σεπτέμβρη"...)

Πέμπτη, 1 Ιουλίου 2010

Άσε - τη - ζωή - να λιώνει - μέσα - στα - χέρια - της - σαν - χιόνι


Στέκομαι στην άκρη του γκρεμού
και κοιτάω όλους αυτούς που τους έσπρωξε ένα χέρι
κι αναγκάστηκαν να βγάλουνε φτερά
τώρα τους φωτίζει αυτό το υπέροχο αστέρι
τους κοιτάω να πλανιούνται μακρυά
πέρα από τα πέρατα πέρα από τα πέρα μέρη
κάποιος πλησιάζει σαν να θέλει να μου πει
κάποιος απ' αυτούς θα ξέρει
κάποιος πλησιάζει σαν να θέλει να μου πει

'Ασε τη ζωή να λιώνει μέσα στα χέρια της σαν χιόνι....

Στέκομαι στην πόρτα σου μπροστά
και διαβάζω ένα μήνυμα γραμμένο με μαχαίρι
ότι έπρεπε να φύγουνε ξανά
ότι τώρα διασχίζουν το μεγάλο μεσημέρι
και την πιο παραμυθένια αμμουδιά
πέρα από τα πέρατα πέρα από τα πέρα μέρη
κάποιος πλησιάζει σα να θέλει να μου πει
κάποιος απ' αυτούς θα ξέρει
κάποιος πλησιάζει σα να θέλει να μου πει

Μη με ρωτάς αν η αγάπη ανασταίνει
μου είπε κάποιος κάποτε το είδε να συμβαίνει
θυμήσου, τότε που σ' άφησαν μονάχο
τον σκορπιό που βρήκες όταν σήκωσες το βράχο
το βράχο, που επάνω του το κάστρο φτάνει στους ουρανούς
για ναύτες σαν κι αυτούς λιμάνι
κάνει να ακούγεται κι αυτό το βράδυ
ο ήχος απ' τα κέρματα που ρίχνει στο πηγάδι, η μοίρα
θυμάμαι τ' άρωμά της
τους σκύλους που ησυχάζανε κάτω απ' τα βλέμματά της
πήγαινε δε θα το μετανιώσεις
πες της πως ήρθες εσύ και θα το νιώσεις
θα νιώσεις στο πλάι σου την πνοή της
μια νύχτα με πανσέληνο στο ιπτάμενο χαλί της


Άσε τη ζωή να λιώνει μέσα στα χέρια της σαν χιόνι...


Είδες τον στίχο που σου έχω τονίσει?
"Τους σκύλους που ησυχάζανε κάτω απ' τα βλέμματά της"?
Ε, αυτό κράτα.
Ξέχνα όσα ήξερες για σκύλους από την κόλαση.
Δεν είναι αυτό η αγάπη. Ο έρωτας ίσως.
Αλλά μετά από τον έρωτα έρχεται η αγάπη,
κι είδες τι επίδραση έχει στα σκυλιά, ε?


~ ~ ~
"Ο Βράχος"



29/6/2010 Θέατρο Βράχων. Όχι το βίντεο, αυτό είναι παλιότερο. Ο Παυλίδης.

Πλησίαζαν οι μέρες για τον ΤρίτοΜουΙούλιο. Είχα ήδη αποφασίσει πως δεν θα κάνω φέτος ιδιαίτερη/ξεχωριστή ανάρτηση για τις 5 και για τις 22, αλλά μία για όλο τον Ιούλιο. Όσο και να τά 'χω παρατήσει, δεν μου πήγαινε ούτε ν' αφήσω έτσι το μπλογκ καλοκαιριάτικο, ούτε να περάσουν στο ντούκου οι γιορτέςμου.

Κι όλα λύθηκαν ως διά μαγείας. Χρειάστηκε αυτό το βράδυ, της 29/6/2010 για να ξεδιαλύνει το θολό τοπίο. Γιατί αμέσως συνειδητοποίησα, τι ακριβώς γιορτάζω, γιατί το γιορτάζω, τι σημαίνει για μένα, πως εκφράζεται... Κι όταν ξεκαθαρίζουν αυτά, δεν "ψάχνεις τι να αναρτήσεις για να", αλλά "σού 'ρχεται μια ανάρτηση επειδή".

Έτσι εγώ θέλησα να αναρτήσω αυτό το τραγούδι. Τραγούδι το οποίο λατρεύω έτσι κι αλλιώς, δεν το ανακάλυψα στις 29/6/2010. Το πως και το που το άκουσα είναι το θέμα.

Τελευταία φορά που είχα πάει σ' εκείνο το χώρο, πριν τρία χρόνια περίπου, με κρατούσε ένα χέρι που ήθελα ν' αφήσω και να μ' αφήσει, ενώ παραδίπλα μου υπήρχε το χέρι που ήθελα να κρατάω χωρίς όμως να μπορώ.

Προχθές πήγα έχοντας στο ένα μου χέρι μια παγωμένη πράσινη και στο άλλο το αγαπημένο χέρι.

Μύριζε καλοκαιρινή νύχτα, μας φώτιζε ένα τεράστιο φεγγάρι, κι ακούγαμε τους ονειρεμένους στίχους του Παυλίδη. Εγώ τους άκουγα στέρεο. Μπροστά από τον Παυλίδη και πίσω από το αγαπημένο χέρι.

Αυτές οι απλές μικρές στιγμές ευτυχίας, για τις οποίες αξίζει ολόκληρη ζωή. Που δεν σε νοιάζει να πεθάνεις την επόμενη στιγμή, γιατί ξέρεις ότι θα φύγεις γεμάτος.

Πόσες φορές μ' έχετε ακούσει να περιγράφω ιστορίες με τις ασύλληπτες ανεκδιήγητες γκαντεμιές μου? Αυτές που λέμε "ε, μόνο στη Στέλλα μπορούσε να συμβεί!"?

Αν κάπου υπάρχει η Τύχη και κρατάει μια ζυγαριά η οποία πρέπει να ισορροπεί, τότε είμαι έτοιμη να δεχτώ τόσες κι άλλες τόσες γκαντεμιές στα αριστερά της, για όσο θα υπάρχει στα δεξιά της αυτό το υπέροχο δώρο που μου έκανε.

Να με κρατάει αγαπημένο χέρι.

~ ~ ~

Καλό καλοκαίρι με πολύ πολύ χιόνι!

Σάββατο, 5 Ιουνίου 2010

BLACK RAIN



Αυτό που ήθελα, δεν "άφηνε" να το πάρεις.
Αλλά πάλι... τι μου κάθεται για να μου κάτσει κι αυτό?

Παρασκευή, 28 Μαΐου 2010

Sex & the Pity

Και η Βοσκοπούλα, παντρεύτηκε τον Πρίγκηπα,
κι έζησαν αυτοί καλά κι εμείς καλύτερα!
Άντε... νάνι τώρα...




Ναι, ΟΚ, πήγα. Και πήγα όπως και την άλλη φορά. Μες τη χλίδα. Στην Gold αίθουσα των Village με cocktails και finger food. Μία στα δύο χρόνια, νομίζω μου το χρωστάω. Σαν να παίζω ρόλο είναι, τόσο έξω από μένα. ΚΑΙ ΤΗΝ ΚΑΤΑΒΡΙΣΚΩ! Αφού όταν περπατάω – να βγω για τσιγάρο με το ποτήρι στο χέρι, πχ – νομίζω ότι ακούγεται το μουσικό θέμα, με ακολουθούν κάμερες, θα σκάσει μύτη κάποια από τις άλλες τρεις... (δεν χρειάζεται να πω ποια «μία» είμαι εγώ!).


Η μόνη διαφορά αυτήν την φορά ήταν ότι χάρηκα μόνο όλο το γύρω γύρω. Γιατί η ταινία... Η απογοήτευση η ίδια. Υποτυπώδες σενάριο για να στηρίξει ένα fashion show. Στο οποίο μέγας χορηγός είναι ο οργανισμός τουρισμού του Άμπου Ντάμπι. Σκηνές τραβηγμένες από τα μαλλιά «για να γελάσουμε», αλλά δεν... Μόνο αν ήταν παρωδία αμερικάνικης μπαλαφάρας υπήρχε περίπτωση να γελάσει κανείς με κάτι τέτοια, αλλά επίσης δεν... Στα σοβαρά τις είχαν.




Τα κορίτσια φόρεσαν αυτά τα ρούχα ειδικά,
για να μπορέσουν να είναι πιο άνετα πάνω στη καμήλα.


Ελάχιστα ψήγματα υπήρχαν διάσπαρτα στην ταινία από αυτό που μ’ έκανε ν’ αγαπήσω την σειρά. Και την πρώτη ταινία. Γιατί εγώ ποτέ δεν το έβλεπα για τα ρούχα και τα παπούτσια. Αυτά τα παρέβλεπα. Χθες απλά ΔΕΝ ΓΙΝΟΤΑΝ να το παραβλέψεις αυτό το κομμάτι γιατί ΗΤΑΝ ΜΟΝΟ ΑΥΤΟ. Οπότε μόνο να εκνευριστείς μπορούσες που έβλεπες τις «φιλενάδες σου» να εξευτελίζονται. Πραγματικά έτσι ένιωσα. Και στην πρώτη και στην δεύτερη ταινία, ένιωθα σαν να πηγαίνω να συναντήσω φίλες από τα παλιά, να δω τι γίνεται στις ζωές τους, που βρίσκονται, να μάθω νέα τους. Αλλά χθες θα ήθελα να μην τις έχω δει έτσι. Σαν να «έπεσαν στα μάτια μου» ένα πράμα... Μόνη εξαίρεση κάποιες κατ’ εξοχήν θεϊκές σεξενδεσίτυ ατάκες, που πραγματικά γέλασα. Ελάχιστες βέβαια, αλλά έτσι, για το γαμώτο, το αναφέρω.

Ίσως φταίει και το πώς είμαι γενικότερα αυτόν τον καιρό, με την όλη κατάσταση, που ενώ δεν θέλω να μιλήσω για την οικονομικοκοινωνικοπολιτική κατάσταση, δεν έχω διάθεση να μιλάω και για τίποτα άλλο πέραν αυτού. Αφού αυτό μας καίει όλους περισσότερο από οτιδήποτε άλλο, πως θα γίνει? Το ‘κανα, για να το κάνω χθες. Μπας και ξεχαστώ. Αλλά σήμερα νομίζω ότι είμαι χειρότερα. Δεν πειράζει... το προτιμώ από το να είχα κάτσει σπίτι μου να κλαίω τη μοίρα μου. Άξιζε τον κόπο και μόνο για το ευτράπελο που προηγήθηκε της συνάντησης με την κολλητή που θα πηγαίναμε. Αλλά αυτό είναι ανάρτηση από μόνο του, οπότε θα επανέλθω!




Τα κορίτσια λόγω της κρίσης τρώνε κατάχαμα και με τα χέρια.

Υ.Γ. Α, ξέχασα... Έγιναν και κάποιες αναφορές στην κρίση. Η Κάρρυ με την Μπιγκ, μετακόμισαν από το Penthouse σε διαμέρισμα 12 όροφους πιο κάτω... ναι... μεγάλη «πτώση»... και βέβαια η Κάρρυ παράλληλα πληρώνει νοίκια και κρατάει το παλιό γνωστό διαμέρισμα για να πηγαίνει να γράφει που και που... και το έχει ανακαινίσει κιόλας... τώρα που ΔΕΝ μένει! Κι όταν πρότεινε ο Μπιγκ να έχει κι αυτός ένα δεύτερο δικό του καβάντζα για όταν θέλει κι αυτός να απομονωθεί, η Κάρρυ πέταξε κι ένα «μήπως είναι too much ως έξοδο τέτοιες εποχές???»... Επίσης το ασύλληπτης χλιδής ταξίδι στο Άμπου Ντάμπι έγινε με έξοδα του Σεΐχη, γιατί αυτές δεν θα είχαν τέτοια δυνατότητα, επίσης λόγω κρίσης... αφού η σουίτα που έμεναν είχε 22.000 δολάρια την βραδιά, εκτός όλων των άλλων. Προσωπικό μπάτλερ, προσωπική λιμουζίνα...


Λοιπόν, ξέρετε τι μού ‘ρθε τώρα? Πως στην μεταπολεμική περίοδο όλες οι ταινίες ήταν με την φτωχιά που παντρεύτηκε τον πλούσιο και ζούσε βασιλικά? Και τα έβλεπαν τα φτωχοκοριτσόπουλα κι ονειρεύονταν? Ζούσαν μέσα από τις ταινίες για λίγη ώρα όλα αυτά που δεν θα κατάφερναν καν ν’ αγγίξουν ποτέ? Ε, τελικά, αυτό μου θύμισε η ταινία. Κάτι τέτοιο τέλος πάντων. Φάτε μάτια ψάρια, να ξεχάσετε ότι σε λίγο δεν θα έχετε ούτε φαΐ να φάτε.

.

.

MINI UPDATE: Διάβασα κι αυτό προλίγου στην Καθημερινή, οπότε το προσθέτω, γιατί κολλάει.

Τρίτη, 18 Μαΐου 2010

ΤΟ ΠΝΕΥΜΑ ΤΟΥ ΚΑΚΟΥ

(Η ανάρτηση αυτή έχει καθαρά ενημερωτικό χαρακτήρα, για να μην φρικάρουν άλλοι όπως εγώ, αν τύχει ποτέ κάτι παρόμοιο σε κανέναν (που δεν νομίζω να με διαβάζει ο Μητσοτάκης, αλλά ίσως υπάρχει και κανάς ακόμα του βεληνεκούς μας). Επειδή λοιπόν, απλά ενημερώνω και δεν καταγγέλω, δεν θα αναφέρω το όνομα του καταστήματος. Οι άνθρωποι δέχτηκαν αμέσως την αλλαγή των προϊόντων, ως ελαττωματικών, και ζήτησαν και συγνώμη για την ταλαιπωρία.)






Σε μια προσπάθεια να "αλλάξω το παρελθόν" αυτού του σπιτιού, έχω βαλθεί τον τελευταίο καιρό να αντικαθιστώ διάφορα είδη του νοικοκυριού. Το ήθελα, για την ακρίβεια το είχα ανάγκη, από το Φθινόπωρο του 2007, κι απλά τώρα έτυχε να έχω και τη δυνατότητα να το κάνω. Σταδιακά. Πήρα καινούργια σετ: πιάτα, ποτήρια, μαχαιροπήρουνα, σεντόνια, τραπεζομάντηλα/σουπλά... Κι έχω πάρει τεράστια χαρά - για όποιον μπορεί να καταλάβει.

Ως γνήσιος γεννημένος γκαντεμόσαυρος, δεν άργησα να γευτώ το "Κακό".

Το πρώτο ποτήρι, το βρήκα στο νεροχύτη, ερχόμενη από τη δουλειά. Σκέφτηκα πως ή το έσπασε ο Α. και κάνει τον κινέζο για να μην τον πάρει και τον σηκώσει ή χτυπήθηκε με άλλα ποτήρια/πιάτα όταν το έβαζα εκεί και δεν το αντιλήφθηκα αμέσως. Εννοείται ότι απλά "πήρε και σήκωσε" τον Α.

Πήγα την άλλη κιόλας μέρα να αγοράσω ένα νέο, για να μην είναι λειψό το σετ. Δεν υπήρχε. Οι κοπέλες έψαχναν παντού. Μπορώ να γίνω πολύ πειστική άμα θέλω. Με το καλό πάντα. Υπήρχε ένα στην βιτρίνα, αλλά υπάρχει - μου είπαν - πολύ αυστηρή πολιτική στο εν λόγω κατάστημα, να μην μπαίνει στην βιτρίνα αφού φτιαχτεί από τους διακοσμητές, ούτε μύγα. Επί λέξει αυτό, μ' αυτήν την έκφραση μου το περιέγραψαν. Μία κοπέλα λοιπόν, με κίνδυνο να χάσει τη δουλειά της σχεδόν, μπήκε μουλωχτά και μου βούτηξε ένα. Νά 'ναι καλά. Το έβαλα στο ντουλάπι και αναπληρώθηκε και εκεί το κενό και μέσα μου. Ησύχησα. Νόμιζα.

Σάββατο βράδυ. Αργά. Πολύ αργά, γύρω στις 2 μετά τα μεσάνυχτα. Ένας ήχος σαν να τσουγγρίζουν ή να σπάνε ποτήρια έρχεται από την κουζίνα. Εγώ είμαι σε άλλο δωμάτιο και δεν τον ακούω, αλλά - για ΠΑΑΑΑΡΑ ΠΟΛΥ καλή μου τύχη - είναι εκεί ο φίλος μου, ο οποίος πετάγεται και φωνάζει "τι 'ταν αυτό?" απορημένος. Μπαίνω κι εγώ, και δεν βλέπω τίποτα, ησυχία, τάξη και ασφάλεια. Όπως είμαστε όρθιοι και περιεργαζόμαστε το δωμάτιο, ξανακούγεται και τον ακούω κι εγώ αυτή τη φορά. Κοιταζόμαστε ακαριαία με την φάτσα "το άκουσες κι εσύ?", αλλά γύρω μας καμμία κίνηση. Εγώ έχω κλάσει μαλλί, μέντες, πατάτες κι ό,τι άλλη σχετική έκφραση υπάρχει. Ο φίλος μου ατάραχος, να μου λέει "ηρέμησε, είμαι εγώ εδώ" και άλλα τέτοια αντρικά (πώς χρειάζονται οι κερατάδες ώρες ώρες, γαμώ την ανεξαρτησία μου γαμώ...).

Ρημαδοκοιμάμαι και το πρωί που μπήκαμε κουζίνα για καφέ, ανακαλύπτω ότι ένα από τα ποτήρια ΕΧΕΙ ΣΠΑΣΕΙ ΑΠΟ ΜΟΝΟ ΤΟΥ. Έχει δύο ρωγμές, περιμετρικά, κοντά στην βάση (προφανώς τα δύο "κρακ" που ακούστηκαν). Παθαίνω αμόκ, αρχίζω να λέω διάφορα λογικά-λογικότατα, "που η γλωσσοφαγιά, που η αρνητική ενέργεια"... Ο φίλος μου έχει σκάσει στα γέλια, μέχρι που καταλαβαίνει ότι σοβαρολογώ, οπότε και του κόβεται το γέλιο, λέγοντάς μου πως δεν είναι δυνατόν να πιστεύω τέτοιες μαλακίες και προφανώς είναι ελαττωματικά τα ποτήρια. Το δέχτηκα, επειδή χωνευόταν ευκολότερα, και είπα πως από βδομάδα θα τα πάω πίσω. (Αλλιώς τι νά 'κανα, να τα πάω στο Χαρδαβέλλα?)

Την Κυριακή το βράδυ, μόνη μου πια, ξανακούω τον γνωστό ήχο και μπαίνω καρφί στην κουζίνα, ατάραχη. Σαν να μη συμβαίνει τίποτα, κατευθύνομαι στα ποτήρια και βλέπω το τρίτο πια ποτήρι, να έχει σπάσει στον ίδιο ακριβώς "δακτύλιο" με το προηγούμενο, αλλά αυτή τη φορά εντελώς. Το πάνω μέρος του δηλαδή είχε αποκοπεί. ΟΚ. Απλά καθημερινά πράγματα. Σ' όλους τυχαίνει. #$%^&^%$#$%$$^&!!!!!!!

Δευτέρα, μίλησα με τον φίλο μου τον Γιώργο, ο οποίος είχε για χρόνια τέτοιου τύπου μαγαζί. Δεν εντυπωσιάστηκε καθόλου, διότι του είχε τύχει παρόμοια περίπτωση με μια παρτίδα βάζα. Αρχικώς κι εκείνος είχε δυσκολευτεί αφάνταστα να πιστέψει τις πελάτισσες που του τα πήγαιναν πίσω λέγοντας "έσπασε μόνο του, ΣΑΣ Τ' ΟΡΚΙΖΟΜΑΙ", αλλά όταν το είδε με τα μάτια του σ' ένα από τα βάζα που είχαν μείνει στο ράφι, πείστηκε απόλυτα.

Αυτό με καθησύχασε, γιατί είχα ένα άγχος για το πως θα με αντιμετωπίσουν στο κατάστημα που τά 'χα αγοράσει, όταν πάω και τους πω τι έγινε. Έτσι πήρα σήμερα τηλέφωνο πρώτα, να τους τα εξηγήσω πριν αρχίσω και αμπαλάρω και κουβαλάω. Γιατί εννοείται πως ήθελα να τα γυρίσω πίσω όλα. Πήρα το ύφος το "σας λέω το πιο φυσιολογικό πράγμα του κόσμου" και - ω του θαύματος - μου είπαν χαλαρότατα "συγνώμη, φέρτε τα να σας τα αλλάξουμε".

Έτσι κι έγινε. Και μου βγήκε και σε καλό τελικά όλο αυτό, γιατί το σχέδιο που πήρα τώρα, είναι πιο ωραίο μωβ, το άλλο με μισή καρδιά το είχα πάρει γιατί ήταν το πλησιέστερο σε απόχρωση του μωβ, αλλά όχι το δικό μου το μωβ, αυτό που είναι σαν το μπλογκ μου ένα πράγμα, αλλά και πάλι... όχι σαν του SILK CUT ακριβώς, αλλά...