"Well, I'm gonna get out of bed every morning... breathe in and out all day long.
Then, after a while I won't have to remind myself to get out of bed every morning and breathe in and out...
and, then after a while, I won't have to think about how I had it great and perfect for a while."

Πέμπτη, 26 Νοεμβρίου 2009

Στέλλα

Η ονομαστικές γιορτές δεν μου πολυλένε... Δεν θεωρώ ότι είναι όσο σημαντικά είναι τα γενέθλια, ανεξαρτήτως του αν μου προκαλούν θετικά ή αρνητικά συναισθήματα.

Στη χώρα και στην κοινωνία που ζούμε, το τι όνομα θα αποκτήσεις, ξέρουμε όλοι από τι παράγοντες εξαρτάται. Κλασσική μου ατάκα όταν ακούω δηλώσεις του στυλ "θα την βγάλουμε Πουλχερία επειδή έτσι λένε την πεθερά μου" είναι η "αυτό λέγεται κακοποίηση ανηλίκου".

Πάντα με θεωρούσα πολύ τυχερή που η γιαγιά μου από τον μπαμπά μου λεγόταν Στέλλα. Το αγαπώ πολύ το όνομά μου, από μικρή. Κι αυτό είναι κάτι πολύ σπάνιο για μένα. Ως άνθρωπος πάντα δυσκολευόμουν πολύ να βρω πράγματα σχετικά με μένα που να τ' αγαπώ. Όλο ελαττώματα και προβλήματα έβρισκα και βρίσκω. Μερικά τ' αγάπησα μεγαλώνοντας, άλλα απλά τ' αποδέχτηκα. Αλλά για το όνομά μου και τα μάτια μου ένιωθα πάντα περήφανη.

Σε κάποια ηλικία ήρθε στη ζωή μου και η "Στέλλα". Τέλος. Η απόλυτη ταύτιση. Τότε κι αν την ψώνισα. Θεωρούσα ότι δεν είναι καθόλου τυχαίο που λέγομαι έτσι. Πως όσες έχουμε αυτό το όνομα, έχουμε και στοιχεία από αυτόν τον χαρακτήρα, από αυτήν την προσωπικότητα. Καλά, δε, όταν τύχαινε να λένε άνθρωποι που με πρωτογνώριζαν "έχει ματάρες σαν την Μερκούρη", πρέπει να είχα μικρούς οργασμούς. Αφήστε που αν γνώριζα καμμιά Στέλλα και ήταν ό,τι πιο συμβιβασμένοκατινοσάμθινγκ, εκνευριζόμουν γιατί θεωρούσα ότι ξεφτιλίζει τ' όνομα. Για ΤΟΣΟ ψωνάρα μιλάμε.

Ίσως στη δική μου ζωή, να χρειάστηκε να πω πολύ περισσότερες φορές, απ' ότι η Μερκούρη στην ταινία (μ' εκείνον τον ασύλληπτο τρόπο): "φτού σου Στέλλα!". Παρ' όλα ταύτα, θεωρώ ότι το έχω τιμήσει τ' όνομά μου. Ίσως ακόμα, κι ακριβώς γι' αυτό. Επειδή ήξερα πότε ήμουν για να με φτύσω. Κάποιοι δεν το αντιλαμβάνονται ποτέ.

~~~

Ακολουθούν δύο βίντεο με αγαπημένες σκηνές από την ταινία. Δυστυχώς 2-3 άλλες που ήθελα ακόμα, δεν υπήρχαν μόνες τους. Ήταν μέσα σε 8λεπτα βίντεο που θα κούραζαν. Ήθελα να το βάλω κι αυτό το "φτού σου Στέλλα!" μια και το ανέφερα...





Ε, ναι! Γιορτάζω! Λοιπόν, ξέρετε τι θα γούσταρα? Πέρα από ευχές κλπ, να γράψει όποιος θέλει, τι του έρχεται στο μυαλό όταν ακούει αυτό το όνομα. Πολύ θα μου άρεσε!!!

Τετάρτη, 18 Νοεμβρίου 2009

Countless cubic rivers


- Δηλαδή πόσο πολύ;

- Πάρα πολύ!

- Ε, πόσο, ρε παιδί μου;

- ... τι να σου πω... ΠΟΛΥ!

- Δεν με βοηθάς...

- Πάρα πάρα πάρα πάρα πάρα πάρα πολύ... άλλα πάρα!

- Πόσα «πάρα» ήταν αυτά;

- Δεν τα μέτραγα, στην τύχη τα είπα.

- Γιατί; Δεν ξέρεις ακριβώς;

- Εγώ ξέρω. Πως να στο δώσω να το καταλάβεις δεν ξέρω.

- Για άλλα πράγματα πως μπορείς;

- Δεν είναι «πράγμα»!

- Γιατί δεν είναι;

- Γιατί αν ήταν θα είχε μονάδα μέτρησης. Και θα μπορούσα να σου απαντήσω.

Τρίτη, 3 Νοεμβρίου 2009

Too long


Ναι, και πάνω στην κούνια καπνίζω.
Αρπάζουν βλεφαρίδες, τρυπάνε ρούχα, μπαίνουν στάχτες στα μάτια...
Αλλά ναι, κι εκεί καπνίζω.
Βρίσκω.
Τι που τα βρίσκω, ξέρεις πόσοι προσφέρονται να μου τα πετάξουν με σφεντόνες για να τα πιάσω; Ευτυχώς αρκετοί.
Ακούω. Ακούω, όλα τα πιάνω.
Να μιλήσω δυσκολεύομαι, αλλά καπνίζω.
Να κατέβω;
Σιγά μην κατέβω!
Θα μάθω και να μιλάω από εδώ.