"Well, I'm gonna get out of bed every morning... breathe in and out all day long.
Then, after a while I won't have to remind myself to get out of bed every morning and breathe in and out...
and, then after a while, I won't have to think about how I had it great and perfect for a while."

Δευτέρα, 28 Σεπτεμβρίου 2009

Αν-button


- Από εκεί έφευγαν όλα? Θέλω να πω… το άδειασμα…

- Ναι… υποθέτω…

- Και πως έγιναν?

- Μου είπαν ότι υπήρχαν από πάντα. Θέμα κατασκευής.

- Ελαττωματικό?

- Όχι, επί τούτου. Έτσι είμαστε.

- Μα δεν σκέφτηκαν ότι από εκεί θα υπάρχουν διαρροές?

- Παράπλευρες απώλειες το λένε αυτό.

- Και είναι πολλές αυτές?

- Μόνο τέτοιες ως πριν λίγο καιρό.

- Τώρα?

- Τώρα… τώρα γέμισαν. Και οι τέσσερις. Τώρα που βρήκα τη θέση μου.

- Που ήσουν πριν?

- Σε καλαθάκι με ραφτικά, σε μια ξεμαλλιασμένη κούκλα, σε ένα φθαρμένο τζιν, σ’ ένα χειροποίητο κολλιέ…

- Δεν ακούγονται άσχημα…

- Όχι, όχι πάντα. Αλλά να… Δεν με κρατούσαν γερά και άφηναν τεράστια κενά στις τρύπες. Φτηνές κλωστές με πρόχειρο ράψιμο. Μονίμως με διαρροές. Και μονίμως σε μετεώριση... ένα «τσακ» κι άλλαζα θέση.

- Και που πήγαινες?

- Σε παγωμένο τσιμέντο, σε ζεματιστή άμμο, σε λασπωμένο γρασίδι…

- Τι άλλαξε?

- Αντί κλωστές, τέσσερα δάχτυλα τις διαπέρασαν και γαντζώθηκαν μαζί με μένα σ’ ένα στήθος. Ζω σ’ ένα Σώμα με Ψυχή.

- Και γιατί είναι ωραίο αυτό?

- Είναι ωραία εκεί, γιατί γεμίζω αντί να αδειάζω. Μυρίζει πότε λιωμένη καραμέλα και πότε μπισκότα με γάλα και πότε φράουλες με λιωμένη σοκολάτα... Με τυλίγει μια γλυκιά ζεστασιά γιατί από κάτω περνάει ένα ποτάμι με καυτά κατακόκκινα νερά. Η μουσική τους... παράγουν μια ονειρεμένη μελωδία όπως ρέουν και τον ρυθμό τον δίνει η πηγή τους. Εγώ ζω κοντά στην πηγή και την ακούω καθαρά. Όταν φοβάμαι, με νανουρίζει ο ρυθμός της. Και το σημαντικότερο? Όταν μεγαλώνουν οι τρύπες, μεγαλώνουν αντίστοιχα και τα δάχτυλα και δεν αφήνουν να ξαναχυθεί έξω τίποτα τίποτα τίποτα τίποτα τίποτα τίπ-

- Ναι, ναι, ντάξει, κατάλαβα...

- Τι κατάλαβες?

- Ότι τώρα δεν θα κρέμεσαι από μια κλωστή και θα μείνεις εκεί για πάντα.

- Τίποτα δεν κατάλαβες... Τώρα όταν θα πέσω, θα πέσουν μαζί μου και τα δάχτυλα. Όχι ξεφτισμένες κλωστές... δάχτυλα! ΑΥΤΑ θα είναι μαζί μου για πάντα. Κι αυτά θα κουβαλάνε για πάντα κομμάτια από αυτές τις μυρωδιές, κι αυτές τις μουσικές κι αυτή τη ζεστασιά... και την Ψυχή, αυτούσια. Αυτή δεν κομματιάζεται. Πολλαπλασιάζεται και μοιράζεται. Με χρειάστηκε ένα Σώμα, όχι ένα ρούχο, κατάλαβες?

Παρασκευή, 11 Σεπτεμβρίου 2009

ΧΡΙΣΤΟΣ ΑΝΕΣΤΗ!!!


Κάποτε σας είχα πει για την ατάκα του Α., ότι στις 17/11 είχαν μπει τα... τρακτέρ! στο Πολυτεχνείο, και το είχα καταφχαριστηθεί που το παιδί μου δεν αναγνώριζε σ' εκείνη την τρυφερή ηλικία τα τανκς ως εικόνα (τους είχε δείξει φωτό η νηπιαγωγός).


Ε, ο Α. ξαναχτύπησε με τρελλή ατάκα, που αποδεικνύει και πόση σχέση έχει με τα εκκλησιαστικά (που επίσης το καταφχαριστιέμαι, χωρίς να θέλω να θίξω κανέναν που τα θεωρεί ουσιαστικά για την πίστη):


- Καλή χρονιά, καλή πρόοδο, αρχίζεις αύριο μου είπε η μαμά, ε?

- Τι αρχίζω αύριο?

- Σχολείο!

- Α, νταξ... Δεν θα κάνουμε μάθημα... Έχουμε Ανάσταση...