Το παρόν διαλύεται στα εξ ων συνετέθη

Εγώ κάθομαι αναγκαστικά εδώ

αλλά εμένα μ' έχω ήδη στείλει εκεί.

Αν πάω κι εγώ, έχει καλώς.

Αν όχι, θα συμβιβαστώ με τις καρτ-ποστάλ

που θα λαμβάνω από εμένα.

Και θά 'ναι θέμα χρόνου να ξαναενωθούμε.

ΕΝΔΕΚΑΤΗ ΕΝΤΟΛΗ: ΟΥ ΔΕΙΣ ΚΟΚΚΙΝΟΠΟΥΛΟ ΝΥΧΤΙΑΤΙΚΟ

Σάββατο, 9/5/09, μετά τα μεσάνυχτα.
Δέκατη εντολή στον Alpha και μετά θεωρητικά ύπνος.
Αμ δε...

Επεισόδιο 14 με τίτλο «ΟΡΦΑΝΗ ΜΗΤΡΟΣ».
Η Αλικάκη μόλις έχει μάθει την τραγική ιστορία των γονιών της και χτυπιέται στο αυτοκίνητο. Εγώ ακούω το κομμάτι που παίζει και χτυπιέμαι στον καναπέ.

Πούστη Κοκκινόπουλε... (με την καλυτερότερη έννοια αυτό!). Πότε θα κυκλοφορήσεις ένα soundtrack με τις μουσικάρες που βάζεις στις σειρές σου??? Πάλι θα κάνω να ξανακοιμηθώ όσο πάρει μέχρι να βρω κομμάτι που έπαιξε σε επεισόδιό σου???????? Φτουουουουουου!!!!!! (Αυτός ο άνθρωπος πρέπει να κάνει εκπομπές στο ραδιόφωνο... κάτι...)

Λίγες μέρες πριν η Μ. μου λέει ότι ένα χρόνο σχεδόν πριν άκουσε ένα κομμάτι σ’ ένα επεισόδιο, και μόλις εκείνη τη μέρα το βρήκε στο You Tube σε μια playlist που έχει ανεβάσει κάποιος με τραγούδια από την Δέκατη Εντολή.

Σηκώνομαι, ρίχνω κάτι πάνω μου και πάω στον υπολογιστή. Η νύχτα προβλέπεται μακρά...

Ακούω ΚΑΙ ΤΑ 36 κομμάτια της εν λόγω playlist. Τζίφος. Νεύρα κοτσίδες και το σκορπινίστικο πείσμα «άμα δεν γίνει το δικό μου θα σκάσω» να βαράει κόκκινα.

Ψάχνω να βρω το επεισόδιο σε κανά σχετικό site για να ξανακούσω το συγκεκριμένο σημείο. Είχα στο μυαλό μου καρφωμένο το πολύ συγκεκριμένο σημείο, το οποίο δεν είχε στίχους, ώστε να το αναζητήσω με τη γνωστή μέθοδο «γκουγκλίζω ό,τι έπιασε τ’ αυτί μου κι ελπίζω να το εντοπίσω από τους στίχους του». Πρέπει λοιπόν πάση θυσία να το ξανακούσω, γιατί έχοντας ακούσει και τ’ άλλα 36 κόντευε να μου «φύγει».

Βρίσκω το επεισόδιο, πάω όλο χαρά να το δω... Πάλι τζίφος. Μου έδινε μόνο 5 λεπτά να δω, εκτός κι αν κατέβαζα το Veoh, γινόμουν μέλος κι άλλα διαδικαστικά που τα σκυλοβαριέσαι σε νορμάλ ώρες, πόσο μάλλον 2.00 τα χαράματα.

Συνεχίζω να ψάχνω το internet. Βρίσκω την επίσημη σελίδα της Frenzy Films, την εταιρεία παραγωγής, και – ω του θαύματος – έχει αναλυτικά όλα τα επεισόδια με τίτλο, υπόθεση, συντελεστές και... κάτω κάτω έχει τα κομμάτια που ακούγονται στο συγκεκριμένο επεισόδιο!!!

Αρχίζω και τα γκουγκλίζω ένα προς ένα. Άλλα να βρίσκω, άλλα να μη βρίσκω... μια παράνοια... Είχα αρχίσει να μη θυμάμαι ποιο βρήκα που, κι αν το άκουσα τελικά...

Γύρω στις 02.30΄ χτυπάει τηλέφωνο.

Μ: Έλα, κοιμάσαι?
Σ: Όχι, έχω βρυκολακιάσει. Θυμάσαι που μου έλεγες προχθές τι είχες πάθει με τη Δέκατη Εντολή? Τα ίδια και χειρότερα.
Μ: Να σου δώσω link για τη λίστα που σου έλεγα?
(καμμία απορία για την ώρα της κλήσης... το θέμα... Αυτό το υπέροχο, που όταν συζητάνε δύο «τρελλοί» συνεννοούνται μια χαρά)
Σ: Άσε, την έχω ήδη βρει και την έχω ακούσει κιόλας ολόκληρη. Επίσης, μέχρι στιγμής έχω...
(της αναφέρω όλα τα παραπάνω που έχω ήδη κάνει και ψήνεται κι αρχίζει και ψάχνει κι εκείνη. Είπαμε, οι δύο τρελλοί....)

Είμαστε στ’ ακουστικά χωρίς να μιλάμε μεταξύ μας, απλά ακούμε η μία τους μονολόγους της άλλης, καθώς ψάχνει μάταια.

Σ: (Ανάμεσα σε μανιασμένο ήχο πληκτρολογίου) Το γαμίδι...
Μ: (γελάει δυνατά)
Σ: Τι γελάς, ρε? (γέλιο)
Μ: Μαλάκα, συνειδητοποιείς τώρα πως είμαστε και τι κάνουμε?
Σ: Ναι... Αλλά μας έχω απόλυτα ικανές! Το ίδιο κόλλημα τρώμε μ’ αυτά, γι’ αυτό καταλαβαινόμαστε!

Συνεχίζουμε για λίγη ώρα και μετά την αφήνω να πάει να κοιμηθεί, λέγοντάς της πως κι εγώ θα κάνω το ίδιο.

Κυριακή 10/5/09, ώρα 10.30΄.

Μ: Εμπρός?
Σ: Το βρήκα!
Μ: Καλημέρα! Τι?
Σ: Ναι, καλημέρα, ΤΟ ΒΡΗΚΑ, ΛΕΩ!!!
Μ: (τρελλό γέλιο) Ρε μαλάκαααααααα!!!!!!!! Δεν έχεις κοιμηθεί?????
Σ: Όχι καλέ, κοιμήθηκα, απλά αφού συνέχισα για λίγο τις προσπάθειες.

Κατάλαβα πως η μόνη μου ελπίδα ήταν να ξαναδώ το επεισόδιο. Να ακούσω πιο προσεκτικά, ή να το βάλω σε κάποιον να το ακούσει, μπας και του θυμίσει κάτι. Πάω και κάνω όλα εκείνα τα κέρατα που ήθελε το Veoh. Το βρίσκω και αρχίζω το download. Μόλις είδα με τι ταχύτητα κατεβαίνει, αποφάσισα να πάω να κοιμηθώ, γιατί πλέον το θεωρούσα παράλογο ακόμα ΚΑΙ για μένα να κάθομαι από πάνω να κοιτάω την μπάρα προόδου!

Με το που άνοιξα το μάτι μου, πριν κάνω καν καφέ, κοιτάω να δω αν έχει κατέβει. Download complete. Γιεεεεεεεεςςςςςςςςςςςς!!!!!!!!!! Κάνω καφέ, και πάω όλο χαρά να παλουκωθώ στο πισί. Σκέφτομαι πως και να μην το βρω, μπορώ να το «λιώσω» από το επεισόδιο... έστω και μόνο αυτό το μικρό μέρος που ακουγόταν εκεί. Συνεχώς.

Με το καθαρό μυαλό της ημέρας, παρατηρώ ότι λίγο πριν το σημείο που έπαθα εγώ την παράκρουση, παίζει ως χαλί κάτω από έναν πολύ σημαντικό διάλογο των πρωταγωνιστών για την πλοκή της υπόθεσης, ένα μέρος που έχει στίχους!!! Και δεν δείχνει να «κόβεται» και να παίζει άλλο μετά στην σκηνή με το αυτοκίνητο, είναι το ίδιο!!! Μη έχοντας τώρα κανένα ενδιαφέρον για τον διάλογο, μπορούσα να το προσέξω. Το βάζω και το ξαναβάζω παλεύντας ν’ ακούσω κάτω από τα λόγια τους.

Τον κόβω από τη ρίζα ότι αυτή η φωνή είναι του Damien Rice. Θυμάμαι ότι ένα από τα 6 τραγούδια που αναφέρονταν ως επένδυση του επεισοδίου, ήταν το Eskimo, το οποίο όμως είχα ακούσει και δεν το αναγνώρισα ως αυτό που με στοίχειωσε νυχτιάτικο.

Ξαναμπαίνω να το ακούσω στο You Tube, νομίζοντας πως κάτω από τις χθεσινοβραδινές συνθήκες και όλα όσα είχα ακούσει, κάτι «έχασα». Έτσι κι αλλιώς, είναι σύνηθες γι’ αυτόν, αλλιώς να ξεκινάει κι αλλιώς να καταλήγει ένα κομμάτι! Φαντάζεστε κάποιος να έχει ακούσει κάπου το δεύτερο μέρος από το I remember και ψάχντοντάς το, ν’ ακούσει την αρχή? Θα νομίζει ότι έκανε κάτι λάθος!!!

Έλα όμως που κάθομαι και το ακούω δευτερόλεπτο προς δευτερόλεπτο και... καμμία σχέση??? Ξανά μανά πίσω στο επεισόδιο. Αν έβλεπε κανείς τις εκφράσεις προσπάθειας στο πρόσωπό μου, όταν πάλευα να «πιάσω» κανά στίχο για να τον γκουγκλίζω, θα ανησυχούσε... πραγματικά θ’ ανησυχούσε... Να μού ‘ρχεται να φωνάξω στους ηθοποιούς «ΣΚΑΣΤΕ ΓΑΜΩ ΤΗΝ ΠΟΥΤΑΝΑ ΜΟΥ Ν’ ΑΚΟΥΣΩ!!!»

Μετά από 3-4 προσπάθειες χωρίς αποτέλεσμα, προφανώς έβαλα τον ιδανικό συνδυασμό λέξεων που «έπιασα» και... ΤΣΟΥΠ!

DAMIEN RICE – PRAGUE !!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!

Αφού λέω στη Μ. όλα αυτά από το τηλέφωνο, το βάζουμε στα ψαχτήρια/κατεβαστήρια και το βρίσκουμε... και το ακούμε μαζί από τηλεφώνου...

Ω, θε μου... Ω, ΘΕΕ ΜΟΥΟΥΟΥΟΥΟΥΟΥΟΥ!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!

Όχι η τρίχα... όχι η πέτσα.... Κόντευαν να φύγουν από πάνω μου όλες οι πρώτες στοιβάδες της επιδερμίδας!!! Καλά, εκεί δε, που αρχίζει και σφαδάζει ο Damien…

Δεν υπάρχουν γραμματικοί συνδυασμοί που να αποδίδουν τα επιφωνήματά μας, αφού μας τέλειωσαν τα «άπαπαααααα», «ωωωωωωωωωωωχχχχχχχ», κλπ.

Σκέφτηκα πολύ με τι ανάρτηση θα το ανεβάσω στο μπλογκ. Θα ήταν παραπάνω από ιδανικό για κάποια κείμενά μου, τύπου Sugar… Flat lying… Αλλά μετά από ώριμη σκέψη, κατέληξα πως δεν θέλω να επιβαρύνω το κάρμα μου με αυτοκτονίες αθώων αναγνωστών του μπλογκ μου.

Προτίμησα να σας γράψω την ιστορία του, και να σας αποκαλύψω για μία ακόμη φορά, όπως σε μπλογκοπαίχνιδα στο παρελθόν, πόσο συγκροτημένος, ώριμος, λογικός και πάνω απ’ όλα μετρημένος άνθρωπος είμαι....

Υ.Γ.1 Ελπίζω να μας βάλουν σε διπλανούς θαλάμους, Μ. μου, ναι?

Υ.Γ.2 Με αφορμή το Damage Fatale της προηγούμενης ανάρτησης, είχα θυμηθεί την ονειρεμένη ταινία του Λουί Μαλ - στην οποία ακούγεται αυτό το αριστούργημα του Πράισνερ - με τον Τζέρεμυ Άιρονς και τη Ζυλιέτ Μπινος, το Μοιραίο Πάθος (Πρωτότυπος τίτλος: Damage). Από εκεί, η εξής θεϊκή ατάκα:

With love comes risk. With obsession comes... Damage.

Damage fatale

Από εμένα...

... σ' εσένα.

Επειδή είμαστε έτσι.



Broken Glass