"Well, I'm gonna get out of bed every morning... breathe in and out all day long.
Then, after a while I won't have to remind myself to get out of bed every morning and breathe in and out...
and, then after a while, I won't have to think about how I had it great and perfect for a while."

Παρασκευή, 27 Μαρτίου 2009

ΕΓΚΛΗΜΑΤΙΕΣ ΕΙΡΗΝΗΣ


Απλή ψιλοκουβεντούλα με τον πρωινό καφέ.

Τα μεγάλα αφεντικά έρχονται με τις μεγάλες ώρες και οι πτωχοί πλην τίμιοι εργαζόμενα, βρίσκουν την ευκαιρία να χαζολογήσουν λίγο, ν’ αρχίσει ήρεμα και γελαστά η μέρα.

Πόσα πρωινά το ίδιο σκηνικό... Τις περισσότερες φορές γελάμε πολύ, πάρα πολύ! Όχι πάντα. Είναι φορές που θα πούμε και τον πόνο μας, τις στεναχώριες και τα προβλήματά μας, θα ανταλλάξουμε λόγια κατανόησης και παρηγοριάς... Καμιά φορά τα μάτια γυαλίζουν κάπως...

Όλα απλά και καθημερινά κι ανθρώπινα.

Εκτός από χθες.

Χθες μια τέτοια ψιλοκουβεντούλα κατέληξε σ’ ένα τεράστιο σοκ για μένα. Έγινε μια αποκάλυψη. Έμαθα κάτι το οποίο θεωρώ μείζον θέμα και τραγικό όσο δεν παίρνει.

Μιλούσαμε για σεισμούς. Τα κλασσικά. Που ήσουν εσύ το ’81? Πόσο ήσουν, το θυμάσαι? Που να δεις τι έπαθα στου ’99 τον μεγάλο... Ανταλλαγή εμπειριών, οι περισσότερες κωμικοτραγικές.

Πρόσεξα ότι η Χ. η οποία συνήθως πρωτοστατεί σ’ αυτά τα «πρωινά διαλείμματα», σιωπούσε. Χαμογελούσε μηχανικά, έκανε ότι συμμετέχει, αλλά απέφευγε να μιλήσει. Την ρώτησα ένα «εσύ που ήσουνα, ρε?», αλλά με κοίταξε έντονα και μου είπε ένα «θα σου πω μετά εσένα» σε χαμηλό τόνο, να μην δώσουν σημασία οι άλλοι. Μετάνιωσα που προφανώς την έφερα σε δύσκολη θέση, και άλλαξα με τρόπο το θέμα για να μην τη ρωτήσει και κανένας άλλος.

Όταν μείναμε οι δυο μας, από μόνη της με φώναξε κοντά στο γραφείο της και μου είπε: «Ξέρεις που ήμουνα εγώ? Στη φυλακή.»

Ήξερα ότι έχει κάνει φυλακή, ήξερα και τους λόγους, δεν ήταν αυτό το σοκ. Το σοκ ήρθε όταν μου περιέγραψε τις ώρες που πέρασε εκεί μέσα στον μεγάλο σεισμό του ’99.

«Το κτίριο πηγαινοερχόταν, σηκωνόταν σκόνη από την τριβή. Και το νιώθαμε και το βλέπαμε από τα παράθυρα στις κοντινές πτέρυγες. Προσπαθούσα να κρατήσω την ψυχραιμία μου, αλλά ήμασταν 11 γυναίκες σ’ ένα κελί. Όταν οι περισσότερες ουρλιάζουν και κλαίνε, πόσο να μείνεις ήρεμος? Ήταν σχεδόν βέβαιο ότι θα γκρεμιστεί, είναι και παλιό... Τη στιγμή περίμενα μόνο και παρακαλούσα να έρθει γρήγορα για να μην ακούω άλλο τα ουρλιαχτά.

Με το που τέλειωσε ο πρώτος σεισμός, πήγαμε να τρέξουμε προς τα έξω. Αυτόματα κλειδώθηκαν όλα τα κελιά. Φωνάζαμε να μας ανοίξουν. Φωνάζαμε βοήθεια. Βλέπαμε τους σωφρονιστικούς υπαλλήλους να τρέχουν προς κάθε κατεύθυνση να σωθούν. Έφευγαν. Εγκατέλειπαν το κτίριο. Κρεμόμασταν από τα παράθυρα και τους παρακαλούσαμε. Ούτε γύρισε κανείς. Μόνο να σωθούν προσπαθούσαν. Κλείδωσαν κιόλας πριν φύγουν, μέχρι εκεί πρόλαβαν να σκεφτούν. Μην χάσουν και τη δουλειά τους αν γλιτώσουν. Τώρα μπορούσε το κτίριο να πέσει άφοβα.

Καταλαβαίνεις, αν ούρλιαζαν πριν, τι έγινε μετά. Ο απόλυτος πανικός. Θυμάσαι πόσοι μετασεισμοί έγιναν? Κι εμείς κλειδωμένες μέσα. Όλος ο κόσμος να τρέχει, να βγαίνει από κτίρια, κι εμείς κλειδωμένες μέσα, καταδικασμένες σε θάνατο, ανεξάρτητα από τους λόγους που ήταν μέσα η καθεμία.

Μείναμε έτσι μέχρι τις 8 η ώρα το βράδυ. Α, και χωρίς ρεύμα.»

Έπαθα τέτοια ταραχή που ακόμα και τώρα που τα γράφω, τρέμω. Σας ορκίζομαι ότι τρέμω λες κι έχει γύρω μου πολικό ψύχος. Η ίδια η Χ. με κοιτάει και μου λέει γελώντας «πας καλά ρε, εμείς έχουμε λιώσει από τη ζέστη, μπας κι είσαι άρρωστη?». Που νά ‘ξερε τι γράφω και γιατί είμαι έτσι...

Πριν λίγο καιρό είχα κάνει μια ανάρτηση για το βιβλίο «Διαβάζοντας στη Χάννα» που είχε ως κεντρικό θέμα, την καταδίκη της Χάννα, ως εγκληματία πολέμου, επειδή όταν ήταν δεσμοφύλακας σε στρατόπεδο συγκέντρωσης, αυτή και οι υπόλοιπες «υπάλληλοι», κατά τη μεταφορά κάποιων κρατουμένων, τις άφησαν κλειδωμένες μέσα σε μία εκκλησία που καιγόταν.

Καταδικάστηκαν ως εγκληματίες πολέμου, λέω.

Για το συμβάν στον Κορυδαλλό, δεν έχει μαθευτεί τίποτα.

ΘΕΛΩ – ΤΟΥΛΑΧΙΣΤΟΝ – ΝΑ ΜΑΘΕΥΤΕΙ!!! ΓΙΝΕΤΑΙ???

Παρασκευή, 20 Μαρτίου 2009

Sugar


Εγώ δεν θ’ αφήσω άλλο κουφάρι να σαπίζει και να το τρων οι μύγες.


Ούτε καν να πεθάνει δεν θα το αφήσω.


Ευθανασία θα του κάνω, όσο η αρρώστια του δεν αλλοιώνει την ομορφιά του.


Θα το πλύνω, θα το αρωματίσω, θα το τυλίξω στα σατέν του...


Και θα του κάνω μια μεγαλοπρεπή κηδεία... όπως του πρέπει.





Τις στάχτες του δεν έχω σκεφτεί ακόμα τι θα κάνω.


Στις αρχαίες τραγωδίες τις έπαιρναν με τις χούφτες τους και τις έριχναν στα μαλλιά τους.


Μάλλον δεν μου ταιριάζει, αν και για πρώτη φορά συναισθάνομαι τη χρησιμότητά του.


Εγώ μάλλον θα τις βάλω σ’ ένα από αυτά του κουτιά της κουζίνας που γράφει sugar, και θα το τοποθετήσω στο ψηλότερο ράφι, πίσω – πίσω.


Θα το φυλάω μόνο για μένα και μόνο για εξαιρετικές περιπτώσεις.








Πέμπτη, 12 Μαρτίου 2009

Κατηγορητήριο


Χαρά και διασκέδαση (κατ’ εξακολούθηση)
Όνειρα και σχέδια (περιστασιακά)
Ελπίδα και αισιοδοξία (μερικώς)
Ψήγματα ευτυχίας (σποραδικά)
Υψηλή εκτίμηση εαυτού (άπαξ)
Αίσθηση ελευθερίας/ελεύθερης βούλησης (αποχρώσες ενδείξεις)


Το δικαστήριο κρίνει την κατηγορουμένη ένοχη για τις παραπάνω κατηγορίες, και καταδικάζει αυτήν εις την εσχάτη των ποινών. Λόγω της σωρείας ειδεχθών εγκλημάτων που διέπραξε, τα οποία έχουν προσβάλει το κοινό αίσθημα περί δικαίου, προ της επιβολής της ποινής, θα εκτεθεί για 3 ημέρες εις κεντρική πλατεία, προς διαπόμπευση και λιθοβολισμό.

(Ήχος σφυριού. Εκκωφαντικός.)

Κυριακή, 8 Μαρτίου 2009

Nude


Θυμάσαι τον αχινό που πάτησα ένα καλοκαίρι;

Εκείνον, που μου φώναζαν όλοι «μπροστά σου είναι ΜΠΡΟΣΤΑ ΣΟΥ! μα τι κάνει, δεν τον βλέπει?». Και πρώτος και καλύτερος εσύ.

Και μετά που δεν έκατσα να μου βγάλουν τ’ αγκάθια; Θυμάσαι;

Αυτά ξέρεις τα αποβάλλει το σώμα από μόνο του με τον καιρό, με μένα έτσι έγινε τουλάχιστον.

Όχι από μόνα τους. Ποτέ από μόνα τους.

Κάθε φορά που έκανες το αίμα μου να κοχλάζει, σαν να πεταγόταν από την πίεση έξω κι ένα αγκάθι.

Δεν κοχλάζει εύκολα το αίμα μου, ο σκορπιός ανήκει στα ψυχρόαιμα ξέρεις...

Θυμάμαι με την παραμικρή λεπτομέρεια την κάθε φορά που έφευγε κι από ένα και σου χρώσταω χάρη για όλες τους. Ψυχρόαιμο γαρ... Μόνη μου ή με ομοειδή δεν θα τα κατάφερνα ποτέ.

Όχι, δεν ήταν πάντα ευχάριστο. Μάλλον δεν ήταν μόνο ευχάριστο. Από τη μία η ανακούφιση κι από την άλλη η ανάκληση του συμβάντος.

Όσο να πεις, ήταν επώδυνο συμβάν. Σου χαλάει όλες τις διακοπές. Υπάρχει πάντα η θάλασσα εκεί, και πάντα ο ήλιος, αλλά εσύ κουτσαίνεις.

Αλλά είναι κι αυτή η αρρώστια που κουβαλάω από πάντα, η οποία δεν με βοηθάει. Χαιρόμουν για λίγα δευτερόλεπτα με το αγκάθι που έφυγε και μετά σφάδαζα από πόνο για τα όσα παρέμεναν στον οργανισμό μου.

Λοιπόν πιο γαμημένη αρρώστια από αυτή, ξέρεις, δεν υπάρχει.

Κι αναρωτιέμαι...

Γι’ αυτό το ένα... αυτό που έχει μείνει...

Πόσο πέρα από το σημείο βρασμού πρέπει να φτάσει το αίμα μου για να φύγει κι αυτό το τελευταίο;

Ή αν πατήσει κανείς αχινό, μένει πάντα ένα αγκάθι;

Ένα μόνο, αλλά αγκάθι;






UPDATE: Πολλά πολλά ευχαριστώ στην Νανά Τσούμα και την εκπομπή της στην ΝΕΤ 105,8 "Κάτω από το κιόσκι" που με τίμησε με την επιλογή της να διαβάσει αυτό το κείμενο!!!



video

Δευτέρα, 2 Μαρτίου 2009

Διαβάζοντας στη Χάννα


Συχνά στη ζωή μου έκανα κάτι που δεν είχα αποφασίσει και δεν έκανα κάτι που είχα αποφασίσει. ΑΥΤΟ, ό,τι κι αν εννοούμε μ’ αυτή τη λέξη, είναι που δρα∙ με οδηγεί σε μια γυναίκα που δεν θέλω να δω πια, κάνει στον προϊστάμενο την παρατήρηση που θα κοστίσει τη θέση μου, με κάνει να καπνίζω, παρ’ ότι αποφάσιασα να το κόψω, και κόβει το κάπνισμα, όταν συνειδητοποιώ πως είμαι καπνιστής και θέλω να παραμείνω καπνιστής. Δεν θέλω να πω ότι η σκέφη και η απόφαση δεν επηρεάζουν καθόλου την πράξη. Αλλά η πράξη δεν ολοκληρώνει απλώς ό,τι σκεφτήκαμε κι αποφασίσαμε προηγουμένως. Είναι πηγαία και μ’ έναν ιδιαίτερο τρόπο είναι δική μου, όπως η σκέψη μου είναι δική μου σκέψη και η απόφασή μου είναι η δική μου απόφαση.



Γιατί νιώθω θλίψη, όταν σκέφτομαι εκείνη την εποχή; Μήπως είναι η νοσταλγία για τη χαμένη ευτυχία; Γιατί ασφαλώς ήμουν ευτυχισμένος [...] Μήπως είναι η γνώση για όσα επακολούθησαν και για το ότι βγήκαν στο φως όσα υπήρχαν ήδη;


Γιατί; Γιατί κάτι που υπήρξε ωραίο θρυμματίζεται στην ανασκόπηση, επειδή έκρυβε άσχημες αλήθειες; Γιατί καταστρέφεται η ανάμνηση των ευτυχισμένων ετών ενός γάμου, όταν αποκαλύπτεται πως ο άλλος είχε όλα αυτά τα χρόνια εραστή; Μήπως επειδή σε μια τέτοια κατάσταση δεν μπορείς να είσαι ευτυχισμένος; Μα αφού ήσουν ευτυχισμένος! Μερικές φορές η ανάμνηση κάνει απιστίες στην ευτυχία, κι αυτό συμβαίνει, όταν το τέλος υπήρξε οδυνηρό. Μήπως επειδή η ευτυχία είναι σωστή, μόνο όταν κρατάει αιώνια; Επειδή με πόνο τελειώνει μόνο κάτι που πονούσε πάντα, χωρίς όμως να το συνειδητοποιούμε ή να το αντιλαμβανόμαστε; Αλλά τι σημαίνει πόνος που δε συνειδητοποιείς και δεν αντιλαμβάνεσαι;



Όταν σταματούν οι μηχανές των αεροπλάνων, δε σημαίνει το τέλος της πτήσης. Τ’ αεροπλάνα δεν πέφτουν σαν πέτρες από τον ουρανό. Συνεχίζουν να αιωρούνται∙ για μισή ώρα έως τρία τέταρτα, για να συντριβούν τελικά, ενώ προσπαθούν να προσγειωθούν. Οι επιβάτες δεν αντιλαμβάνονται τίποτα. Η πτήση με σταματημένες μηχανές δε διαφέρει από αυτήν με τις μηχανές σε λειτουργία. Είναι ίσως λιγότερο θορυβώδης, αλλά ελάχιστα∙ πιο θορυβώδης από τις μηχανές είναι ο αέρας που σκάει στην άτρακτο και στα φτερά του αεροπλάνου. Κάποια στιγμή, κοιτάζοντας από το παράθυρο, η γη ή η θάλασσα φαίνονται απειλητικά κοντά. Ή παίζεται κάποια κινηματογραφική ταινία και οι αεροσυνοδεί έχουν κατεβάσει τα ρολά. Ίσως οι επιβάτες να νιώθουν πιο ευχάριστα με πιο ήσυχη πτήση.


Το καλοκαίρι ήταν για την αγάπη μας μια τέτοια πτήση. Ή μάλλον όσον αφορά την αγάπη μου για τη Χάννα∙ για τη δική της αγάπη δεν ξέρω.



Προσπάθησα να μιλήσω τότε με φίλους γι’ αυτό το πρόβλημα. Φαντάσου ότι κάποιος οδεύει σκόπιμα στην καταστροφή και εσύ μπορείς να τον γλιτώσεις: τον σώζεις ή δεν τον σώζεις; Φαντάσου μια εγχείρηση κι έναν ασθενή που παίρνει ναρκωτικά ασύμβατα με την αναισθησία, ο ίδιος όμως ντρέπεται που παίρνει ναρκωτικά και δε θέλει να το πει στον αναισθησιολόγο: το λες ή δεν το λες στο γιατρό; Φαντάσου μια δίκη κι έναν κατηγορούμενο που θα ενοχοποιηθεί, αν δεν αποκαλύψει πως είναι αριστερόχειρας κι ως εκ τούτου δεν μπορεί να είναι ο δράστης του συγκεκριμένου εγκλήματος που έχει γίνει με το δεξί, ο οποίος όμως ντρέπεται που είναι αριστερόχειρας: το λες ή δεν το λες στο δικαστή; Φαντάσου πως είναι ομοφυλόφιλος και ως ομοφυλόφιλος αποκλείεται να έχει κάνει τη συγκεκριμένη πράξη, ντρέπεται όμως που είναι ομοφυλόφιλος. Δεν έχει σημασία αν θα έπρεπε να ντρέπεται που είναι αριστερόχειρας ή ομοφυλόφιλος∙ φαντάσου απλώς πως ο κατηγορούμενος ντρέπεται.


Αποφάσισα να μιλήσω με τον πατέρα μου. Όχι πως είχαμε τόση οικειότητα. Ο πατέρας ήταν κλειστός άνθρωπος, δεν μπορούσε να δείξε τα συναισθήματά του σ’ εμάς τα παιδιά, ούτε ένιωθε βολικά, όταν του εκφράζαμε τα δικά μας. [...] Αλλά ακριβώς εξαιτίας της απόστασης ανάμεσά μας ζήτησα να συζητήσω μαζί του. Ήθελα να συζητήσω με το φιλόσοφο που είχε γράψει για τον Καντ και το Χέγκελ, οι οποίοι, όπως ήξερα, είχαν ασχοληθεί με ζητήματα ηθικής. [...]


[...] Όταν μίλησε, άρχισε από το άλφα. Μου έκανε μια διάλεξη για το άτομο, την ελευθερία και την αξιοπρέπεια, για τον άνθρωπο ως υποκείμενο που δεν επιτρέπεται να το υποβιβάζουμε σε αντικείμενο.

«Δεν θυμάσαι πια πώς εξοργιζόσουν μικρός, όταν η μαμά ήξερε καλύτερα από σένα τι ήταν καλό για σένα; Ήδη αποτελεί πρακτικό πρόβλημα κατά πόσον επιτρέπεται να κάνουμε κάτι τέτοιο στα παιδιά. Είναι πρόβλημα φιλοσοφικό, αλλά η φιλοσοφία δεν νοιάζεται για τα παιδιά. Τα έχει αφήσει στην παιδαγωγική, όπου περνούν χειρότερα. Η φιλοσοφία έχει ξεχάσει τα παιδιά», είπε χαμογελώντας μου. «Τά ΄χει ξεχάσει δια παντός κι όχι μόνο μερικές φορές, όπως έκανα εγώ μ’ εσάς».

«Μα...»

«Μα στους ενήλικους δε βλέπω απολύτως καμία δικαιολογία που να επιτρέπει σε κάποιον να θέτει αυτό που ο ίδιος θεωρεί καλό για τους άλλους υπεράνω αυτού που οι άλλοι θεωρούν καλό για τον εαυτό τους».

«Ακόμη κι αν κάτι τέτοιο θα τους κάνει αργότερα ευτυχισμένους;»

Κούνησε το κεφάλι.

«Δε μιλάμε για ευτυχία αλλά για αξιοπρέπεια και ελευθερία.[...]»


Τέσσερα κομμάτια από ένα βιβλίο που μόλις τέλειωσα και απόλαυσα όσο είχα πολύ καιρό να απολαύσω βιβλίο. Την ταινία δεν την έχω δει και ποσώς μ' ενδιαφέρει... ίσως τη δω κάποια στιγμή. Έχω κουραστεί από τις κοινότυπες ιστορίες, που είναι στείρες. Κι αυτή μια κοινότυπη ιστορία θα μπορούσε να την πει κανείς, δεν αντιλέγω. Αλλά όχι στείρα. Ένιωσα την προσπάθεια κάποιου να πει κάτι, να μοιραστεί προβληματισμούς. Όχι να επιλέγει βαρύγδουπες ή γλυκανάλατες εκφράσεις θεωρώντας ότι "κάνει λογοτεχνία". Πιάνει πολλά θέματα, σηκώνει πολλές αναγνώσεις... τι άλλο; Δεν το συστήνω ως αριστούργημα. Ένα καλό βιβλίο, απλά. Κι αυτό, δυσεύρετο έχει γίνει...


Ευχαριστώ την καλή μου Aurangel που μου το χάρισε.
Μου κράτησε πολύ καλή παρέα σ' ένα πολύ δύσκολο τριήμερο...