"Well, I'm gonna get out of bed every morning... breathe in and out all day long.
Then, after a while I won't have to remind myself to get out of bed every morning and breathe in and out...
and, then after a while, I won't have to think about how I had it great and perfect for a while."

Δευτέρα, 26 Ιανουαρίου 2009

Hope it snows enough...


"Θα ‘ρθει καιρός που όλοι θα ξέρουμε γιατί γίνονται όλ’ αυτά, γιατί αυτός ο πόνος. Δε θα υπάρχουν πια μυστήρια. Τώρα όμως πρέπει να ζήσουμε, πρέπει να δουλέψουμε. Μόνο να δουλέψουμε!... Αύριο θα φύγω μόνη. Θα είμαι δασκάλα στο σχολείο... Θ’ αφιερώσω όλη μου τη ζωή σε κείνους που θα τους είναι χρήσιμη. Τώρα είναι φθινόπωρο, γρήγορα θα ’ρθει ο χειμώνας να τα σκεπάσει όλα με το χιόνι. Αλλά εγώ θα δουλεύω, θα δουλεύω!..."








(Άντον Τσέχωφ, Οι τρεις αδελφές, Ειρήνα)

Δευτέρα, 19 Ιανουαρίου 2009

Ένα τραγούδι για την ειρήνη

Η πρόσκληση έρχεται από τον Μάκη και το Άρωμα του τραγουδιού. Δεν είναι ένα παιχνίδι για διασκέδαση. Αφορά το θέμα που μας πονάει όλους εδώ και βδομάδες. Με την ελπίδα να τηρηθούν τα όσα ειπώθηκαν, και να μην ξαναχρειστούν τέτοιες αναρτήσεις, συμμετέχω κι εγώ στο "παιχνίδι" με την παρακάτω φωτό (την αφήνω ασχολίαστη) και την επίκαιρη-όσο-ποτέ ποίηση του Ντύλαν... Ευχαριστώ τον Μάκη για την πρόσκληση και καλώ όποιον ενδιαφέρεται να συμμετάσχει, χωρίς ιδιαίτερες προσκλήσεις.

Blowin' In The Wind

How many roads must a man walk down
Before you call him a man?
Yes, 'n' how many seas must a white dove sail
Before she sleeps in the sand?
Yes, 'n' how many times must the cannon balls fly
Before they're forever banned?
The answer, my friend, is blowin' in the wind,
The answer is blowin' in the wind.

How many times must a man look up
Before he can see the sky?
Yes, 'n' how many ears must one man have
Before he can hear people cry?
Yes, 'n' how many deaths will it take till he knows
That too many people have died?
The answer, my friend, is blowin' in the wind,
The answer is blowin' in the wind.

How many years can a mountain exist
Before it's washed to the sea?
Yes, 'n' how many years can some people exist
Before they're allowed to be free?
Yes, 'n' how many times can a man turn his head,
Pretending he just doesn't see?
The answer, my friend, is blowin' in the wind,
The answer is blowin' in the wind.

Τρίτη, 13 Ιανουαρίου 2009

Forward to the past




Είχε πείσει τον εαυτό του πως δεν θέλει σκυλί. Τουλάχιστον όχι για αρκετό καιρό ακόμη. Εκείνος, ήταν μόνος και πληγωμένος. Εκείνη, γυρόφερνε το σπίτι του ψάχνοντας για ένα κομμάτι ψωμί και λίγη στοργή. Στο δρόμο από καιρό, ταλαιπωρημένη, εξαθλιωμένη. Εκείνος σκέφτηκε πως θα του έκανε καλό λίγη παρέα, λίγα χάδια... Την πήρε μέσα και την τάισε, την περιποιήθηκε. Εκείνη ανταποκρίθηκε άμεσα. Έμεινε όλη νύχτα σπίτι του και έγλειφε τις πληγές του. Καιρό είχε να κοιμηθεί τόσο γλυκά, εκείνος... Παρόλ’ αυτά, το πρωί την άφησε πάλι έξω στο δρόμο και επέστρεψε στους κανονικούς του ρυθμούς. Εκείνη έμεινε στο χαλάκι. Όταν γύρισε και την βρήκε εκεί την μάλωσε. Φοβήθηκε μη δεθεί και δεν ξεκολλάει. Μετάνοιωσε για το προηγούμενο βράδυ, κι ας ήταν τόσο μα τόσο γλυκό. Εκείνη έφυγε απορημένη και πικραμένη. Όταν πήρε να νυχτώνει για τα καλά και οι πληγές του άρχισαν πάλι να ματώνουν, βγήκε στη γειτονιά και την έψαχνε. Μόλις την βρήκε, εκείνη κουνούσε την ουρά της σαν τρελή από τη χαρά της. Την πήγε πάλι σπίτι του και πέρασαν άλλο ένα υπέροχο βράδυ. Μετά, πάλι στο δρόμο και πάλι κατσάδα. «Δεν θέλω σκυλιά, το καταλαβαίνεις;». Αυτό συνεχίστηκε για αρκετό καιρό. Μια την μάζευε, μια την πετούσε στο δρόμο, ανάλογα με τη διάθεσή του. Ώρες – ώρες ένιωθε άσχημα με τον τρόπο που την χρησιμοποιούσε. Της χάιδευε την κοιλίτσα – ήξερε ότι γουργούριζε λες κι ήταν γάτα, τόσο της άρεσε – ενώ μονολογούσε κατηγορώντας τον εαυτό του για αυτήν την κατάσταση. Όταν το έκανε αυτό εκείνη θύμωνε και του δάγκωνε τα χέρια. Δεν ήθελε να της τον κατηγορεί κανένας, ούτε καν ο ίδιος. Τον κοιτούσε μες τα μάτια όλο λατρεία κι αυτός έστρεφε το βλέμμα του αλλού θυμωμένος. «Σου έχω ξεκαθαρίσει πως δεν θέλω σκυλιά!». Δεν μπορούσε να τον καταλάβει... Τότε γιατί την έβαζε σπίτι του κάθε βράδυ; Μήπως ήθελε μόνο τα βράδια σκυλί και όχι τη μέρα; Η σκέψη αυτή την στεναχωρούσε. Είχε μάθει πως ή μένεις σ’ ένα σπίτι ή μένεις στους δρόμους. Ή έχεις «αφεντικό» ή είσαι αδέσποτο. Με τις σκέψεις αυτές να την βασανίζουν, συνέχισε να του κρατάει συντροφιά, πιστεύοντας πως ίσως θέλει χρόνο να γιατρέψει τις πληγές από το προηγούμενο σκυλί του. Μέχρι που μια μέρα, την μάλωσε πολύ άσχημα. Ενώ κάθε φορά την είχε στο πάτωμα, στα πόδια του και την χάιδευε, εκείνη τη μέρα, πήρε θάρρος και ανέβηκε δίπλα του στον καναπέ να κουρνιάσει. Πάλι με το γνωστό λατρευτικό βλέμμα... Εκείνος έγινε έξαλλος! Της φώναζε όπως δεν της είχε φωνάξει ποτέ. Πάλι τα γνωστά «δεν θέλω σκυλί», κλπ. Μόλις την είδε να βάζει την ουρά στα σκέλια και να φεύγει, πήρε ένα λυπημένο βλέμμα και της είπε πως δεν την διώχνει. Απλά την προτιμά στο πάτωμα. Εκείνη αποφάσισε πως αρκετά είχε παίξει με τους δικούς του όρους όμως. Καλύτερα στους δρόμους, στο κρύο, στην πείνα, στις κλωτσιές των περαστικών... Κι αν αποφάσιζε κάποια στιγμή πως θέλει να έχει σκυλί, δεν είχε παρά να κάνει μια βόλτα στη γειτονιά και να της σφυρίξει. Πέρασε αρκετός καιρός. Εκείνη δεν άλλαζε γειτονιά. Δρόμος κι ο ένας, δρόμος κι ο άλλος. Εκεί τουλάχιστον είχε μια κρυφή ελπίδα πως αν αλλάξει γνώμη εκείνος, θα μπορέσει να την βρει. Δεν την αναζήτησε ποτέ. Περνώντας τυχαία μια μέρα έξω από το σπίτι του, είδε από το φωτισμένο παράθυρο εκείνον. Ήταν ξαπλωμένος στον καναπέ του, αγκαλιά με ένα σκυλί μιας πανάκριβης ράτσας. Καλοζωισμένο, καλοταϊσμένο, με εκπαίδευση αξιοζήλευτη. Σκυλί από σπίτι, με τα εμβόλιά του, με τα πιστοποιητικά του, με τα όλα του. Και τότε κατάλαβε... Κατάλαβε ότι εκείνος, δεν είναι πως δεν ήθελε σκυλί. Απλά δεν ήθελε ένα σκυλί με περισσότερη «αρρώστια» από τη δική του. Εκείνη τόσα χρόνια στους δρόμους, την βρώμα και τις κακουχίες, τι θα μπορούσε να του προσφέρει παραπάνω από ένα χάδι στο πάτωμα; Δεν μπορούσε να μαζέψει στο σπίτι του ό,τι κι ό,τι...




8/12/2007

Τετάρτη, 7 Ιανουαρίου 2009

Μαρία Δημητριάδη







Στο καλό...



UPDATE: Μπείτε εδώ για να δείτε ένα υπέροχο αφιέρωμα από το Αερικό και ακούστε υπέροχα τραγούδια της.

Επίσης εδώ, ένα παλιότερο αφιέρωμα του Θανάση στη Μουσική Κιβωτό του.

Βρήκα και μία ανάρτηση των Μουσικών Προαστίων για την "Έρημη Πόλη", εξαιρετική ούτως άλλως, μα και τραγικά επίκαιρη.