"Well, I'm gonna get out of bed every morning... breathe in and out all day long.
Then, after a while I won't have to remind myself to get out of bed every morning and breathe in and out...
and, then after a while, I won't have to think about how I had it great and perfect for a while."

Τρίτη, 1 Δεκεμβρίου 2009

Dead can bloom


Και σου λέω εγώ τώρα, ότι είσαι ζωγράφος. Ή μουσικός.

Και δεν μπορείς να ζωγραφίσεις. Ή να παίξεις μουσική.

Μη βιάζεσαι. Έχει κι άλλο.

Και δεν μπορείς ούτε να δεις μια έκθεση, έναν πίνακα, τίποτα.. Ή ν’ ακούσεις ραδιόφωνο, να πας σε μια συναυλία, τίποτα.

Αυτό δεν το φανταζόσουν, ε; Έτσι, όπως τ’ ακούς, λοιπόν. Τόσο.

Και για να επιβιώσεις, το θάβεις. Όλο. Όλο αυτό. Σαν να μην υπάρχει, ρε παιδί μου, τέλος. Μία τέχνη λιγότερη.

Να πούμε ότι τα καταφέρνεις; Λέμε τώρα... Άντε να πούμε κι ότι τα καταφέρνεις.

Κι έρχονται μια μέρα και κουνιούνται μπροστά σου καβαλέτα και χρώματα και πινέλα... Ή μουσικά όργανα και παρτιτούρες...

Τόσα κοντά ώστε να τα αντιληφθείς, τόσο μακριά ώστε να είναι άπιαστα.

Τι; Τι έπαθες; Μίλα μου! Εγώ; Εγώ στο προκάλεσα, μ' αυτά;

Συγνώμη... δεν ήξερα ότι ζούσες.

16 σχόλια:

  1. Το τραγούδι που ακούμε μπορεί να συσχετίζεται με τον "Σωσμένο" του Έντουαρντ Μποντ που είχε σκηνοθετήσει ο (αείμνηστος πια...) Τάσος Μπαντής, αλλά εγώ τον "Σωσμένο" δεν τον πρωτοείδα τότε. Τον είχα δει αρκετά χρόνια πριν από μία ερασιτεχνική ομάδα. Κι άλλαξε η ζωή μου.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  2. έγραφα λοιπόν σήμερα για τα όνειρα .
    ε λοιπόν δεν είναι αυτά που δημιουργούμε,
    όσο αυτά απο τα οποία είμαστε φτιαγμένοι τελικά ...

    σαν να πασχίζουμε να φτάσουμε τον εαυτό μας ...
    να γίνει αυτή η γαμημένη συνάντηση .


    μιλάς για λεηλασία λοιπόν .

    χωρίς πρόθεση τις περισσότερες φορές .
    μα αυτό είναι το χειρότερο .
    "ε καλά, δεν είναι τίποτα !"
    και μένει ένα τίποτα. στο όλο .
    ένας θύλακας κενού ...
    που συμπιέζεις απο γύρω ξέφρενα .
    σαν να βάζεις μαξιλάρια γύρω-γυρω .
    όχι για να το στηρίξεις .
    μα για να το πνίξεις .

    δεν πνίγεται όμως .
    γιατι είναι όνειρο .
    και το όνειρο δεν διαλύεται .
    το όνειρο είσαι εσύ .
    και συ ... αστέρι .

    τόσο απλά .

    -----------------------------

    έλα .
    θα κουβαλάμε μισά-μισά τα μπαγκάζια μας .
    :)





    κατάλαβα .





    και το τραγούδι σε άλλη εκτέλεση απο αυτήν που ξέρω ...
    πολύ πολύ δυνατό .


    όλα . πολύ πολύ δυνατά .

    χχχχχχχχχχχχχχχχχχχχχχχχχ

    υγ.είναι μεγάλη κουβέντα .
    απόψε έπρεπε να την πίνουμε .

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  3. @maya

    Από την ώρα που το δούλευα στο κεφάλι μου όλο αυτό, πολύ πριν πάρει αυτή τη μορφή για εδώ, σκεφτόμουν αν θα αφήσω ανοιχτά τα σχόλια ή όχι.

    Ξέρεις γιατί?

    Γιατί: "είναι μεγάλη κουβέντα. απόψε έπρεπε να την πίνουμε."

    Αυτό.

    ΧΧΧΧΧΧΧΧΧΧΧΧΧΧΧΧΧΧΧΧΧΧΧΧΧΧΧΧΧΧΧΧΧΧΧ

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  4. .................
    Δεν ξέρω αν έχει μείνει κουβέντα.
    Έχουν όλα ειπωθεί;!
    Απόψε έπρεπε να την πίνουμε.
    Καλό βράδυ :)

    Υ.Γ: Σα χαστούκι με χτύπησε αυτό το post.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  5. φακ!!

    άντε στην υγειά μας! (λέμε τώρα..)

    φακ...(ξανά)

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  6. Οταν τοσο "περιποιημενα" φυλακιζουμε τον εαυτο μας, γινεται αγριμι και θα πρεπει να φοβομαστε τη στιγμη που θα αγανακτησει και θα θελησει να βγει!

    Καλημερα Στελλα μου!!

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  7. Αυτό το σχόλιο αφαιρέθηκε από τον συντάκτη.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  8. Καλησπέρα Στελλί.
    Νομίζω ότι η εν λόγω ανάρτηση, έχει πολλά επίπεδα ανάγνωσης για το συγκεκριμένο κείμενο.
    Μια στίξη να αλλάξεις από κατάφαση σε ερώτηση και αμέσως θα γεννηθεί ένα άλλο απόσπασμα.
    Δεν ξέρω τί ερέθισμα σου γέννησε αυτόν τον προβληματισμό αλλά είναι πολύ όμορφη η αίσθηση των ονείρων,από την σύλληψη στην υλοποίηση.
    Την καλημέρα μου αστερένια.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  9. οι συνειρμοι μου με οδηγησαν εδω:
    http://fr.wikipedia.org/wiki/Le_Scaphandre_et_le_Papillon

    και ειναι ειρωνικο αφου ο ηρωας πασχει απο locked-in syndrome ενω ο ανθρωπος που περιγραφεις το επιλεγει να πασχει.

    το δε μπορω απο το δε θελω απεχει εκατοστα απειρα κι ειναι αλλο τοσο κοντα.

    καλησπερες μωβενια

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  10. είπες να καθίσεις και παρακάθισες, σχεδόν κατακάθισες σαν του λαδιού τη μούργα, οι κλειδώσες πάγωσαν, ο χορός συνεχίστηκε και κλείστηκες απ έξω, αποφάσισες να ζήσεις το μέλλον ακίνδυνα, μέσω υποθετικών σεναρίων με σένα ξεθωριασμένο πρωταγωνιστή σαν σεμεδάκι σε κομοδίνο ξενοδοχείων με την ώρα, το σφρίγος σου δεν αποδεικνύει πλέον την ύπαρξή του και ο σφυγμός σου είναι αντικαταστάσιμος
    καλως ήλθες τέλμα ή τέρμα, το ίδιο δεν είναι;

    προκαλείς αναταρράξεις, να ξες

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  11. @Eraserhead
    @ο αποτέτοιος

    Συγνώμη που σας απαντώ μαζί, δεν το συνηθίζω, ειδικά στους νεοφερμένους (καλώς ήρθες αποτέτοιε), αλλά υπάρχει λόγος.

    Όταν το έγραφα αυτό ήμουν αρκετά μέτρα κάτω από το πάτωμα. Το πρωί της επομένης σηκώθηκα με μία διάθεση "σύνελθε, σήμερα ξημέρωσε μια άλλη μέρα, όλα καλά" κι άλλες τέτοιες παπαριές που χρησιμοποιεί ο κόσμος για να την παλέψει.

    Πάω στη δουλειά, βάζω καφέ, ανοίγω υπολογιστή και μέιλ και βλέπω τις ειδοποιήσεις από τα σχόλιά σας... σκάει το πρώτο... σκάει το δεύτερο...

    Και μ' έπιασαν τύψεις! Ένιωσα ότι πρώτα τους έκανα σκατά όλους καλά καλά, και μετά εγώ το παίζω "ο ήλιος λάμπει ξανά" και του κώλου τα εννιάμερα.

    Και απλά δεν είχα μούτρα ως τώρα να σας απαντήσω. Αυτό...




    @Dee Dee

    Ντηντόνι μου... μόνο ένα έχω να πω. Πρέπει να είναι ένα από τα πιο εύστοχα σχόλια που έχω δει σε ανάρτησή μου. Θα το θυμάμαι. Καλύτερα, δεν θα μπορούσε να "το πιάσει" κανείς το θέμα με λίγα λόγια...

    Καλό σου βράδυ!

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  12. @Aurangel

    Ένα κουβά καφέ, ένα καναπέ, και θα στα πω τα ερεθίσματα.

    Και θα είσαι από τους λίγους, που όχι απλώς θα καταλάβουν όσο μπορούν, αλλά θα ΝΙΩΣΟΥΝ. Έχουμε κάτι κοινό εμείς οι δύο, γι' αυτό.

    Φιλιά και καληνύχτες, αγγελάκι!




    @alicia

    Που είσαι εσύ, κοριτσάκι μου????? Χάρηκα αφάνταστα που σε "είδα"!!!!!

    Μπήκα και το διάβασα... Τι τό 'θελα?

    Αααχ, δεν το επιλέγει ακριβώς... Δηλαδή το επιλέγει... αλλά... αλλά. Να πιάσω τώρα θέμα με το κατά πόσο οι επιλογές μας διέπονται από ελεύθερη βούληση? Να πω για "το μη χείρον, βέλτιστον"? Να πω "αφού δεν μπορείς να το αποφύγεις, χαλάρωσε να το απολαύσεις"? Περιττά... Ε?

    Εμένα αυτό που θα με σκοτώσει κάποτε θα είναι η μάχη μεταξύ των θέλω και των πρέπει, τη βλέπω τη δουλειά...

    Όνειρα γλυκά, σκορπιδάκι!

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  13. @kostas_patra

    Μόλις έφυγε από δω η Χρύσα. Μετά από αρκετά τσιγάρα και μπύρες και κουβέντες. Ανάμεσα σ' αυτές τις κουβέντες, και τούτο δω το ποστ.

    Θα σου πω τι είπαμε σχετικά με σένα:

    Χ: Ήταν που ήταν η ανάρτηση... έρχεται πάντα ρε παιδί μου κι αυτός ο Κώστας... και ... και ... και

    Σ: ... δίνει τη χαριστική βολή...

    Χ: ΑΥΤΟ! ΜΠΡΑΒΟ, ΑΥΤΟ!!!

    Σ: Αυτό θα του γράψω... αυτό που λέμε τώρα.

    Καληνύχτα, σπάνιε τύπε!

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  14. καλά, μην απολογείστε όλοι το ίδιο δεν κάνουμε άλλωστε;

    :)

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  15. @o αποτέτοιος

    Ουουουου, πολλάκις...

    Θα εξιλεωθώ αν σας δείξω ότι κι εγώ είμαι ξύπνια?

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  16. τραχειά γραφή με τις καλύτερες προθέσεις
    κοπέλα με τα μάτια από πικραμύγδαλο

    κι αν οι διακόπτες αλλάζουν τα φαινόμενα και ξεντύνεται η νύχτα μέρα, της βαθειάς θάλασσας τα νερά και της γής ο πορφυρός μανδύας παραμένουν αμετάβλητα ζεστά ή κρύα
    και όλοι για τούτο τους μίλησαν

    η εκτίμηση είναι ένα ποτήρι amaretto που θέλει χρόνο και μικρές γουλιές. κερνώ σας

    ΑπάντησηΔιαγραφή