"Well, I'm gonna get out of bed every morning... breathe in and out all day long.
Then, after a while I won't have to remind myself to get out of bed every morning and breathe in and out...
and, then after a while, I won't have to think about how I had it great and perfect for a while."

Δευτέρα, 28 Σεπτεμβρίου 2009

Αν-button


- Από εκεί έφευγαν όλα? Θέλω να πω… το άδειασμα…

- Ναι… υποθέτω…

- Και πως έγιναν?

- Μου είπαν ότι υπήρχαν από πάντα. Θέμα κατασκευής.

- Ελαττωματικό?

- Όχι, επί τούτου. Έτσι είμαστε.

- Μα δεν σκέφτηκαν ότι από εκεί θα υπάρχουν διαρροές?

- Παράπλευρες απώλειες το λένε αυτό.

- Και είναι πολλές αυτές?

- Μόνο τέτοιες ως πριν λίγο καιρό.

- Τώρα?

- Τώρα… τώρα γέμισαν. Και οι τέσσερις. Τώρα που βρήκα τη θέση μου.

- Που ήσουν πριν?

- Σε καλαθάκι με ραφτικά, σε μια ξεμαλλιασμένη κούκλα, σε ένα φθαρμένο τζιν, σ’ ένα χειροποίητο κολλιέ…

- Δεν ακούγονται άσχημα…

- Όχι, όχι πάντα. Αλλά να… Δεν με κρατούσαν γερά και άφηναν τεράστια κενά στις τρύπες. Φτηνές κλωστές με πρόχειρο ράψιμο. Μονίμως με διαρροές. Και μονίμως σε μετεώριση... ένα «τσακ» κι άλλαζα θέση.

- Και που πήγαινες?

- Σε παγωμένο τσιμέντο, σε ζεματιστή άμμο, σε λασπωμένο γρασίδι…

- Τι άλλαξε?

- Αντί κλωστές, τέσσερα δάχτυλα τις διαπέρασαν και γαντζώθηκαν μαζί με μένα σ’ ένα στήθος. Ζω σ’ ένα Σώμα με Ψυχή.

- Και γιατί είναι ωραίο αυτό?

- Είναι ωραία εκεί, γιατί γεμίζω αντί να αδειάζω. Μυρίζει πότε λιωμένη καραμέλα και πότε μπισκότα με γάλα και πότε φράουλες με λιωμένη σοκολάτα... Με τυλίγει μια γλυκιά ζεστασιά γιατί από κάτω περνάει ένα ποτάμι με καυτά κατακόκκινα νερά. Η μουσική τους... παράγουν μια ονειρεμένη μελωδία όπως ρέουν και τον ρυθμό τον δίνει η πηγή τους. Εγώ ζω κοντά στην πηγή και την ακούω καθαρά. Όταν φοβάμαι, με νανουρίζει ο ρυθμός της. Και το σημαντικότερο? Όταν μεγαλώνουν οι τρύπες, μεγαλώνουν αντίστοιχα και τα δάχτυλα και δεν αφήνουν να ξαναχυθεί έξω τίποτα τίποτα τίποτα τίποτα τίποτα τίπ-

- Ναι, ναι, ντάξει, κατάλαβα...

- Τι κατάλαβες?

- Ότι τώρα δεν θα κρέμεσαι από μια κλωστή και θα μείνεις εκεί για πάντα.

- Τίποτα δεν κατάλαβες... Τώρα όταν θα πέσω, θα πέσουν μαζί μου και τα δάχτυλα. Όχι ξεφτισμένες κλωστές... δάχτυλα! ΑΥΤΑ θα είναι μαζί μου για πάντα. Κι αυτά θα κουβαλάνε για πάντα κομμάτια από αυτές τις μυρωδιές, κι αυτές τις μουσικές κι αυτή τη ζεστασιά... και την Ψυχή, αυτούσια. Αυτή δεν κομματιάζεται. Πολλαπλασιάζεται και μοιράζεται. Με χρειάστηκε ένα Σώμα, όχι ένα ρούχο, κατάλαβες?

14 σχόλια:

  1. Καλημερα!

    Τι κειμενο..!
    Απο αυτα τα μαγικα
    χωρις το υπερφιαλο εγω παντου
    αλλα το αλλο το ισχυρο
    που κυριευει με τ η δυναμη της σκεψης .

    Απο αυτα που δεν εχουν την αναγκη να δειξουν
    -γι αυτο κραυγαζουν τοσα.
    Τα λατρευω αυτα τα κειμενα!


    (....τιποτα τιποτα τιποτα...)

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  2. το κουμπι της.. :):)
    τόσο απλά ξεκίνησε η ιστορία.. μίχρι συμβουλές για το βέλτιστο ποδι του κουμπιού μπήκα στον πηρασμό να δώσω.. και πως κλιμακώθηκε.. :):)
    την καλησπέρα μου :):)

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  3. "Με χρειάστηκε ένα Σώμα, όχι ένα ρούχο, κατάλαβες?"

    μα και το Σώμα χρειάζεται ένα ρούχο, που χρειάζεται ένα κουμπί, που χρειάζεται εσένα...

    μάλλον πάντα ήσουν απαραίτητη, αλλά... δεν το ήξερες...

    ωραίο κείμενο έγραψες, πάραυτα.

    καληνύχτα :)

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  4. @Spy

    Αλίμονο αν δεν.

    :)



    @Talisker

    Καλημέρα!!!

    Αυτό το κείμενο ήταν μια έκπληξη για μένα. Ανήκει - πλέον - στα αγαπημένα "μου" μου, και είναι η πρώτη φορά που μπαίνει σ' αυτήν την κατηγορία κείμενό μου που βγήκε μέσα από το λευκό μου και όχι από το μαύρο μου. Δεν θεωρούσα ότι "τό 'χω".

    Τα καλύτερά μου, έχουν βγει από πολύ μαύρο. Όλα πάνω κάτω, από ένα σχετικό μαύρο. Από λευκό, δεν έβγαιναν λέξεις... (δεν είναι καθόλου τυχαίο ότι έφτιαχνα βιντεάκια). Φαίνεται ποτέ πριν δεν υπήρχε το λευκό σε τέτοιο βαθμό...

    Φιλιά πολλά!!!

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  5. @koulpa

    ... αλλά έχεις προφανώς το χάρισμα της υπομονής και περιμένεις πριν βγάλεις συμπεράσματα...

    Σπουδαία αρετή!

    Καλή σου μέρα!!!



    @bright Φω

    Και για την ισορροπία της τροφικής αλυσίδας είμαστε όλοι απαραίτητοι... το ίδιο και τα μυρμηγκάκια... σόρρυ, δεν μου λέει κάτι.

    Δεν είναι το θέμα μου να είμαι απαραίτητη. Το σε ποιον και το γιατί, είναι.

    Χαίρομαι που σου άρεσε, καλημέρα!

    ΧΧΧ

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  6. Aχ αυτό το κουμπί....
    θέλουμε πάντα να υπάρχει παντού, ψάχνουμε να το βρούμε μέσα σε διαθέσεις, ανθρώπους, συναισθήματα, φιλίες, έρωτες και ανθρώπινες σχέσεις.

    Σου προτείνω έργο Στελλί.
    Δες το Coraline.....
    Είναι απίστευτο).

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  7. @Aurangel

    Το έχω δει! Κι αν σου πω ποιος μου το πρότεινε...??? ο Α.!!!!!!!!

    Και μάλιστα γελούσαμε γιατί το έλεγε "Κολαράιν"!!!!!!!!!!!!!!!

    Ήταν πράγματι πανέμορφο όμως, κι εγώ θα το συνιστούσα ανεπιφύλακτα.

    Φιλιά πολλά, αγγελουδάκι μου!!!

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  8. μπορεί το άσπρο κι άλλο να φωτίσει?
    όμορφα που δείχνει...
    ποΛΛαπΛασιαΖμένο & μοιραΖμένο...

    φιλιά οΛόΛευκα .............

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  9. @mAuVe

    Δεν ξέρω αν είναι βλασφημία, αλλά εγώ πιστεύω πως, ναι, μπορεί να φωτίσει κι άλλο. Αν θα γίνει φυσικά δεν μπορώ να το ξέρω, αλλά η δυνατότητα πιστεύω πως υπάρχει.

    Δείχνει όμορφα λες απ' έξω, ε?
    ΑΠΟ ΜΕΣΑ ΝΑ ΔΕΙΣ!!!!!!!!!!!!

    Φιλιά, στάνταρ μωβ, αλλά μέσα σε λευκό φόντο...

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  10. Συμφωνώ, το θέμα είναι το σε ποιον και το γιατί.

    φιλιά:)

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  11. τα ρούχα αλλάζουν πάνω στο σώμα
    το σώμα αλλάζει γύρω απο την ψυχή
    η ψυχή προχωράει τις εποχές της
    χωρίς να αλλάζει .
    και να που ένα κουμπί μπορεί να την ωθήσει ...
    τόσο μα τόσο μακρυά

    πιο πέρα ...
    πιο καλά
    και πολύχρωμα .

    επαφή .
    κούμπωμα .
    επιτέλους .


    φιλιάααααααααα
    χχχχχχχχχχχχχχ

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  12. @
    από την Πράγα
    όλοι έφερναν Τσέχικα κρύσταλλα...
    εγώ, έφερα τρία μικρά ξύλινα αγγελάκια, που μου τα ζωγράφισαν στο χέρι, πάνω στη γέφυρα του Μολδαύα (γέφυρα του Καρόλου)
    ΚΑΙ
    ΚΟΥΜΠΙΑ ζωγραφισμένα στο χέρι...
    θα τα βγάλω φωτό και θα στις στείλω,
    αφού τα αξιοποιείς τόσο όμορφα, σε
    κουμπιά - δαχτυλίδια :)

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  13. @bright Φω

    Φυσικά και συμφωνούν σε κάτι τέτοια τα Σκορπίδια! ;)



    @maya

    Ακριβώς. Κούμπωμα. Αν θα έπρεπε όλη η ανάρτηση να αντικατασταθεί με μία λέξη, αυτή θα ήταν. Αλλά όχι το κούμπωμα του κουμπιού, αλλά αυτό που πιστεύω εννοείς κι εσύ: Πως λέμε "πιέστε μέχρι να ακούσετε τον χαρακτηριστικό ήχο "κλατς" να καταλάβετε ότι κούμπωσε καλά?". Αυτό!

    Φιλιά και καλημέρες!!!!!!!!!!!




    @quartier libre

    Ναι, ναι, να μου τις στείλεις, και αν κάποια μου "κολλάει" και μου το επιτρέπεις, θα κάνω ένα update στην ανάρτηση, να την συμπεριλάβω!

    Καλή σου μέρα, φιλιά!

    ΑπάντησηΔιαγραφή