"Well, I'm gonna get out of bed every morning... breathe in and out all day long.
Then, after a while I won't have to remind myself to get out of bed every morning and breathe in and out...
and, then after a while, I won't have to think about how I had it great and perfect for a while."

Παρασκευή, 27 Μαρτίου 2009

ΕΓΚΛΗΜΑΤΙΕΣ ΕΙΡΗΝΗΣ


Απλή ψιλοκουβεντούλα με τον πρωινό καφέ.

Τα μεγάλα αφεντικά έρχονται με τις μεγάλες ώρες και οι πτωχοί πλην τίμιοι εργαζόμενα, βρίσκουν την ευκαιρία να χαζολογήσουν λίγο, ν’ αρχίσει ήρεμα και γελαστά η μέρα.

Πόσα πρωινά το ίδιο σκηνικό... Τις περισσότερες φορές γελάμε πολύ, πάρα πολύ! Όχι πάντα. Είναι φορές που θα πούμε και τον πόνο μας, τις στεναχώριες και τα προβλήματά μας, θα ανταλλάξουμε λόγια κατανόησης και παρηγοριάς... Καμιά φορά τα μάτια γυαλίζουν κάπως...

Όλα απλά και καθημερινά κι ανθρώπινα.

Εκτός από χθες.

Χθες μια τέτοια ψιλοκουβεντούλα κατέληξε σ’ ένα τεράστιο σοκ για μένα. Έγινε μια αποκάλυψη. Έμαθα κάτι το οποίο θεωρώ μείζον θέμα και τραγικό όσο δεν παίρνει.

Μιλούσαμε για σεισμούς. Τα κλασσικά. Που ήσουν εσύ το ’81? Πόσο ήσουν, το θυμάσαι? Που να δεις τι έπαθα στου ’99 τον μεγάλο... Ανταλλαγή εμπειριών, οι περισσότερες κωμικοτραγικές.

Πρόσεξα ότι η Χ. η οποία συνήθως πρωτοστατεί σ’ αυτά τα «πρωινά διαλείμματα», σιωπούσε. Χαμογελούσε μηχανικά, έκανε ότι συμμετέχει, αλλά απέφευγε να μιλήσει. Την ρώτησα ένα «εσύ που ήσουνα, ρε?», αλλά με κοίταξε έντονα και μου είπε ένα «θα σου πω μετά εσένα» σε χαμηλό τόνο, να μην δώσουν σημασία οι άλλοι. Μετάνιωσα που προφανώς την έφερα σε δύσκολη θέση, και άλλαξα με τρόπο το θέμα για να μην τη ρωτήσει και κανένας άλλος.

Όταν μείναμε οι δυο μας, από μόνη της με φώναξε κοντά στο γραφείο της και μου είπε: «Ξέρεις που ήμουνα εγώ? Στη φυλακή.»

Ήξερα ότι έχει κάνει φυλακή, ήξερα και τους λόγους, δεν ήταν αυτό το σοκ. Το σοκ ήρθε όταν μου περιέγραψε τις ώρες που πέρασε εκεί μέσα στον μεγάλο σεισμό του ’99.

«Το κτίριο πηγαινοερχόταν, σηκωνόταν σκόνη από την τριβή. Και το νιώθαμε και το βλέπαμε από τα παράθυρα στις κοντινές πτέρυγες. Προσπαθούσα να κρατήσω την ψυχραιμία μου, αλλά ήμασταν 11 γυναίκες σ’ ένα κελί. Όταν οι περισσότερες ουρλιάζουν και κλαίνε, πόσο να μείνεις ήρεμος? Ήταν σχεδόν βέβαιο ότι θα γκρεμιστεί, είναι και παλιό... Τη στιγμή περίμενα μόνο και παρακαλούσα να έρθει γρήγορα για να μην ακούω άλλο τα ουρλιαχτά.

Με το που τέλειωσε ο πρώτος σεισμός, πήγαμε να τρέξουμε προς τα έξω. Αυτόματα κλειδώθηκαν όλα τα κελιά. Φωνάζαμε να μας ανοίξουν. Φωνάζαμε βοήθεια. Βλέπαμε τους σωφρονιστικούς υπαλλήλους να τρέχουν προς κάθε κατεύθυνση να σωθούν. Έφευγαν. Εγκατέλειπαν το κτίριο. Κρεμόμασταν από τα παράθυρα και τους παρακαλούσαμε. Ούτε γύρισε κανείς. Μόνο να σωθούν προσπαθούσαν. Κλείδωσαν κιόλας πριν φύγουν, μέχρι εκεί πρόλαβαν να σκεφτούν. Μην χάσουν και τη δουλειά τους αν γλιτώσουν. Τώρα μπορούσε το κτίριο να πέσει άφοβα.

Καταλαβαίνεις, αν ούρλιαζαν πριν, τι έγινε μετά. Ο απόλυτος πανικός. Θυμάσαι πόσοι μετασεισμοί έγιναν? Κι εμείς κλειδωμένες μέσα. Όλος ο κόσμος να τρέχει, να βγαίνει από κτίρια, κι εμείς κλειδωμένες μέσα, καταδικασμένες σε θάνατο, ανεξάρτητα από τους λόγους που ήταν μέσα η καθεμία.

Μείναμε έτσι μέχρι τις 8 η ώρα το βράδυ. Α, και χωρίς ρεύμα.»

Έπαθα τέτοια ταραχή που ακόμα και τώρα που τα γράφω, τρέμω. Σας ορκίζομαι ότι τρέμω λες κι έχει γύρω μου πολικό ψύχος. Η ίδια η Χ. με κοιτάει και μου λέει γελώντας «πας καλά ρε, εμείς έχουμε λιώσει από τη ζέστη, μπας κι είσαι άρρωστη?». Που νά ‘ξερε τι γράφω και γιατί είμαι έτσι...

Πριν λίγο καιρό είχα κάνει μια ανάρτηση για το βιβλίο «Διαβάζοντας στη Χάννα» που είχε ως κεντρικό θέμα, την καταδίκη της Χάννα, ως εγκληματία πολέμου, επειδή όταν ήταν δεσμοφύλακας σε στρατόπεδο συγκέντρωσης, αυτή και οι υπόλοιπες «υπάλληλοι», κατά τη μεταφορά κάποιων κρατουμένων, τις άφησαν κλειδωμένες μέσα σε μία εκκλησία που καιγόταν.

Καταδικάστηκαν ως εγκληματίες πολέμου, λέω.

Για το συμβάν στον Κορυδαλλό, δεν έχει μαθευτεί τίποτα.

ΘΕΛΩ – ΤΟΥΛΑΧΙΣΤΟΝ – ΝΑ ΜΑΘΕΥΤΕΙ!!! ΓΙΝΕΤΑΙ???

7 σχόλια:

  1. Πόσες τέτοιες ιστορίες...

    εδω πάνω στην μεταγωγή πέθανε αδιευκρίνηστα η Κατερίνα Γκουλιώνη και δεν έχει ανοίξει μύτη. Βρέθηκε δεμένη πισθάγκωνα με αίματα στο πρόσωπο.

    Η κοπέλα πρωτοστατούσε να καταργηθεί η εξευτελιστική και επικίνδυνη κολπική εξέταση που έκαναν στις κρατούμενες όταν επέστρεφαν στη φυλακή έπειτα από άδεια.

    Χαίρομαι όμως που υπάρχουν άνθρωποι όπως εσυ που μπορούν κι ανατριχιάζουν στον ανθρώπινο πόνο, και νοιώθουν τον παραλογισμό και νοιάζονται.

    Η ελπίδα υπάρχει ακόμα...

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  2. @
    φοβερό !...

    στη φυλακή,
    ΔΕΝ ΥΠΑΡΧΕΙ ΑΥΛΗ ;

    -βλακώδη ερώτηση έκανα;-

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  3. @Αλεξάνδρα

    Δεν ξέρω, ρε Αλεξάνδρα... Σαν άλιεν νιώθω ώρες ώρες...

    Εσύ ως αισιόδοξος άνθρωπος, χαίρεσαι κι ελπίζεις για τους λίγους που λειτουργούν όπως εμείς.

    Εγώ πάλι, χαλιέμαι σκεπτόμενη πόσοι θα μάθαιναν κάτι τέτοιο και θά 'λεγαν "σιγά μωρέ...".

    Κι όπως λες κι εσύ, δυστυχώς, πολλές τέτοιες ιστορίες...



    @quartier libre

    Είδες; Είδες που σε κάνουν να νιώθεις βλάκας;

    Αλλά δεν είναι βλακώδης η ερώτησή σου, αντιθέτως... προφανώς παραείναι πολύπλοκη και σύνθετη σκέψη για κάποιους που είναι μονοκύτταροι οργανισμοί και περνιούνται για άνθρωποι..

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  4. Είδες που σε κάνουν και νιώθεις βλάκας (ή ευφυία...), είτε με απλά καθημερινά πράγματα όπως σου έλεγα τις προάλλες, είτε με τόσο σημαντικά όπως αυτό που παραθέτεις;

    Τι να πω, δεν ξέρω. Και για ποιον να το πω! Για τους "ιθύνοντες", για όλους τους υπόλοιπους που τα ανεχόμαστε;

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  5. @South Of The River

    Και στην προκειμένη περίπτωση, όπως δυστυχώς και σε πολλές άλλες, δεν τίθεται καν θέμα ανοχής από πλευράς μας, αφού υπάρχει παντελής άγνοια.

    :(

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  6. Τελικά δεν είναι να ρωτάμε τίποτα.
    ο κίνδυνος της γνώσης καραδοκεί παντού.

    ΌΤαν ρωτήσεις τότε θα μάθεις οπωσδήποτε.

    Στο σεισμό του 1999 ήμουν αναίσθητη αλλά σε εκείνον του 1981 ήμουν βρέφος σχεδόν και η μητέρα μου για να με προστατεύσει έπεσε από πάνω μου και σχημάτισε με το σώμα της ένα τραπέζι για να μπω από κάτω.
    Και που να ακούσεις το βουητό;
    πως να προλάβεις να προστατευτείς από αυτά που έπονται;
    Δεν έχω άλλες ερωτήσεις.
    Δεν έχω άλλες απαντήσεις.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  7. Καλημέρα Κων/να μου!

    Ούτε ερωτήσεις, ούτε απαντήσεις, ούτε πολλά πολλά λόγια...

    Σε καταλαβαίνω.

    ΧΧΧ

    ΑπάντησηΔιαγραφή