"Well, I'm gonna get out of bed every morning... breathe in and out all day long.
Then, after a while I won't have to remind myself to get out of bed every morning and breathe in and out...
and, then after a while, I won't have to think about how I had it great and perfect for a while."

Δευτέρα, 2 Μαρτίου 2009

Διαβάζοντας στη Χάννα


Συχνά στη ζωή μου έκανα κάτι που δεν είχα αποφασίσει και δεν έκανα κάτι που είχα αποφασίσει. ΑΥΤΟ, ό,τι κι αν εννοούμε μ’ αυτή τη λέξη, είναι που δρα∙ με οδηγεί σε μια γυναίκα που δεν θέλω να δω πια, κάνει στον προϊστάμενο την παρατήρηση που θα κοστίσει τη θέση μου, με κάνει να καπνίζω, παρ’ ότι αποφάσιασα να το κόψω, και κόβει το κάπνισμα, όταν συνειδητοποιώ πως είμαι καπνιστής και θέλω να παραμείνω καπνιστής. Δεν θέλω να πω ότι η σκέφη και η απόφαση δεν επηρεάζουν καθόλου την πράξη. Αλλά η πράξη δεν ολοκληρώνει απλώς ό,τι σκεφτήκαμε κι αποφασίσαμε προηγουμένως. Είναι πηγαία και μ’ έναν ιδιαίτερο τρόπο είναι δική μου, όπως η σκέψη μου είναι δική μου σκέψη και η απόφασή μου είναι η δική μου απόφαση.



Γιατί νιώθω θλίψη, όταν σκέφτομαι εκείνη την εποχή; Μήπως είναι η νοσταλγία για τη χαμένη ευτυχία; Γιατί ασφαλώς ήμουν ευτυχισμένος [...] Μήπως είναι η γνώση για όσα επακολούθησαν και για το ότι βγήκαν στο φως όσα υπήρχαν ήδη;


Γιατί; Γιατί κάτι που υπήρξε ωραίο θρυμματίζεται στην ανασκόπηση, επειδή έκρυβε άσχημες αλήθειες; Γιατί καταστρέφεται η ανάμνηση των ευτυχισμένων ετών ενός γάμου, όταν αποκαλύπτεται πως ο άλλος είχε όλα αυτά τα χρόνια εραστή; Μήπως επειδή σε μια τέτοια κατάσταση δεν μπορείς να είσαι ευτυχισμένος; Μα αφού ήσουν ευτυχισμένος! Μερικές φορές η ανάμνηση κάνει απιστίες στην ευτυχία, κι αυτό συμβαίνει, όταν το τέλος υπήρξε οδυνηρό. Μήπως επειδή η ευτυχία είναι σωστή, μόνο όταν κρατάει αιώνια; Επειδή με πόνο τελειώνει μόνο κάτι που πονούσε πάντα, χωρίς όμως να το συνειδητοποιούμε ή να το αντιλαμβανόμαστε; Αλλά τι σημαίνει πόνος που δε συνειδητοποιείς και δεν αντιλαμβάνεσαι;



Όταν σταματούν οι μηχανές των αεροπλάνων, δε σημαίνει το τέλος της πτήσης. Τ’ αεροπλάνα δεν πέφτουν σαν πέτρες από τον ουρανό. Συνεχίζουν να αιωρούνται∙ για μισή ώρα έως τρία τέταρτα, για να συντριβούν τελικά, ενώ προσπαθούν να προσγειωθούν. Οι επιβάτες δεν αντιλαμβάνονται τίποτα. Η πτήση με σταματημένες μηχανές δε διαφέρει από αυτήν με τις μηχανές σε λειτουργία. Είναι ίσως λιγότερο θορυβώδης, αλλά ελάχιστα∙ πιο θορυβώδης από τις μηχανές είναι ο αέρας που σκάει στην άτρακτο και στα φτερά του αεροπλάνου. Κάποια στιγμή, κοιτάζοντας από το παράθυρο, η γη ή η θάλασσα φαίνονται απειλητικά κοντά. Ή παίζεται κάποια κινηματογραφική ταινία και οι αεροσυνοδεί έχουν κατεβάσει τα ρολά. Ίσως οι επιβάτες να νιώθουν πιο ευχάριστα με πιο ήσυχη πτήση.


Το καλοκαίρι ήταν για την αγάπη μας μια τέτοια πτήση. Ή μάλλον όσον αφορά την αγάπη μου για τη Χάννα∙ για τη δική της αγάπη δεν ξέρω.



Προσπάθησα να μιλήσω τότε με φίλους γι’ αυτό το πρόβλημα. Φαντάσου ότι κάποιος οδεύει σκόπιμα στην καταστροφή και εσύ μπορείς να τον γλιτώσεις: τον σώζεις ή δεν τον σώζεις; Φαντάσου μια εγχείρηση κι έναν ασθενή που παίρνει ναρκωτικά ασύμβατα με την αναισθησία, ο ίδιος όμως ντρέπεται που παίρνει ναρκωτικά και δε θέλει να το πει στον αναισθησιολόγο: το λες ή δεν το λες στο γιατρό; Φαντάσου μια δίκη κι έναν κατηγορούμενο που θα ενοχοποιηθεί, αν δεν αποκαλύψει πως είναι αριστερόχειρας κι ως εκ τούτου δεν μπορεί να είναι ο δράστης του συγκεκριμένου εγκλήματος που έχει γίνει με το δεξί, ο οποίος όμως ντρέπεται που είναι αριστερόχειρας: το λες ή δεν το λες στο δικαστή; Φαντάσου πως είναι ομοφυλόφιλος και ως ομοφυλόφιλος αποκλείεται να έχει κάνει τη συγκεκριμένη πράξη, ντρέπεται όμως που είναι ομοφυλόφιλος. Δεν έχει σημασία αν θα έπρεπε να ντρέπεται που είναι αριστερόχειρας ή ομοφυλόφιλος∙ φαντάσου απλώς πως ο κατηγορούμενος ντρέπεται.


Αποφάσισα να μιλήσω με τον πατέρα μου. Όχι πως είχαμε τόση οικειότητα. Ο πατέρας ήταν κλειστός άνθρωπος, δεν μπορούσε να δείξε τα συναισθήματά του σ’ εμάς τα παιδιά, ούτε ένιωθε βολικά, όταν του εκφράζαμε τα δικά μας. [...] Αλλά ακριβώς εξαιτίας της απόστασης ανάμεσά μας ζήτησα να συζητήσω μαζί του. Ήθελα να συζητήσω με το φιλόσοφο που είχε γράψει για τον Καντ και το Χέγκελ, οι οποίοι, όπως ήξερα, είχαν ασχοληθεί με ζητήματα ηθικής. [...]


[...] Όταν μίλησε, άρχισε από το άλφα. Μου έκανε μια διάλεξη για το άτομο, την ελευθερία και την αξιοπρέπεια, για τον άνθρωπο ως υποκείμενο που δεν επιτρέπεται να το υποβιβάζουμε σε αντικείμενο.

«Δεν θυμάσαι πια πώς εξοργιζόσουν μικρός, όταν η μαμά ήξερε καλύτερα από σένα τι ήταν καλό για σένα; Ήδη αποτελεί πρακτικό πρόβλημα κατά πόσον επιτρέπεται να κάνουμε κάτι τέτοιο στα παιδιά. Είναι πρόβλημα φιλοσοφικό, αλλά η φιλοσοφία δεν νοιάζεται για τα παιδιά. Τα έχει αφήσει στην παιδαγωγική, όπου περνούν χειρότερα. Η φιλοσοφία έχει ξεχάσει τα παιδιά», είπε χαμογελώντας μου. «Τά ΄χει ξεχάσει δια παντός κι όχι μόνο μερικές φορές, όπως έκανα εγώ μ’ εσάς».

«Μα...»

«Μα στους ενήλικους δε βλέπω απολύτως καμία δικαιολογία που να επιτρέπει σε κάποιον να θέτει αυτό που ο ίδιος θεωρεί καλό για τους άλλους υπεράνω αυτού που οι άλλοι θεωρούν καλό για τον εαυτό τους».

«Ακόμη κι αν κάτι τέτοιο θα τους κάνει αργότερα ευτυχισμένους;»

Κούνησε το κεφάλι.

«Δε μιλάμε για ευτυχία αλλά για αξιοπρέπεια και ελευθερία.[...]»


Τέσσερα κομμάτια από ένα βιβλίο που μόλις τέλειωσα και απόλαυσα όσο είχα πολύ καιρό να απολαύσω βιβλίο. Την ταινία δεν την έχω δει και ποσώς μ' ενδιαφέρει... ίσως τη δω κάποια στιγμή. Έχω κουραστεί από τις κοινότυπες ιστορίες, που είναι στείρες. Κι αυτή μια κοινότυπη ιστορία θα μπορούσε να την πει κανείς, δεν αντιλέγω. Αλλά όχι στείρα. Ένιωσα την προσπάθεια κάποιου να πει κάτι, να μοιραστεί προβληματισμούς. Όχι να επιλέγει βαρύγδουπες ή γλυκανάλατες εκφράσεις θεωρώντας ότι "κάνει λογοτεχνία". Πιάνει πολλά θέματα, σηκώνει πολλές αναγνώσεις... τι άλλο; Δεν το συστήνω ως αριστούργημα. Ένα καλό βιβλίο, απλά. Κι αυτό, δυσεύρετο έχει γίνει...


Ευχαριστώ την καλή μου Aurangel που μου το χάρισε.
Μου κράτησε πολύ καλή παρέα σ' ένα πολύ δύσκολο τριήμερο...


27 σχόλια:

  1. The Guardian

    Πολύ πριν επιχειρήσει οποιοσδήποτε σκηνοθέτης να ασχοληθεί με ταινία μυθοπλασίας για το Ολοκαύτωμα, ο Ζαν-Λυκ Γκοντάρ είχε δηλώσει: «Αν πρόκειται ποτέ να γυριστεί ταινία με θέμα το Αουσβιτς, θα πρέπει να είναι από τη σκοπιά των δεσμοφυλάκων».

    Ομολογώ ότι η παρατήρηση του Γκοντάρ δεν ήταν το πρώτο πράγμα που μου ήρθε στο μυαλό όταν διάβασα το μυθιστόρημα του Μπέρνχαρντ Σλινκ «Διαβάζοντας στη Χάνα» (το βιβλίο στο οποίο στηρίχθηκε το φιλμ «Σφραγισμένα χείλη»). Κυκλοφόρησε στα αγγλικά το 1997 και, όπως πολλοί άλλοι στη Βρετανία, πρωτοάκουσα γι' αυτό χάρη στο σχόλιο του Τζορτζ Στάινερ στον Ομπζέρβερ: «Ενα σπουδαίο έργο… Το μόνο που οφείλει να πει ο κριτικός όσο πιο δυνατά μπορεί είναι «Διαβάστε το» και «Ξαναδιαβάστε το»». Καθώς κανένας δεν θα φανταζόταν ότι ο Στάινερ είναι ένας κριτικός που εύκολα μοιράζει εγκώμια, το σχόλιό του αυτό ήταν πολύ εντυπωσιακό. Πήγα αμέσως και αγόρασα το βιβλίο.

    Το δίλημμα των Γερμανών

    Ο λόγος που το μυθιστόρημα αυτό έκανε τόσο μεγάλη αίσθηση ήταν επειδή άνοιγε πραγματικά ένα νέο πεδίο έρευνας. Είχε ήδη χρειαστεί πολύς καιρός για να αγγίξει σε βάθος τη συλλογική συνείδηση το μέγεθος της τραγωδίας των Εβραίων στα ναζιστικά στρατόπεδα. Για είκοσι περίπου χρόνια μετά το τέλος του πολέμου, υπήρχε μια απροθυμία εκ μέρους των επιζώντων να διηγηθούν τι είχαν περάσει. Στο Ισραήλ, ιδιαίτερα, η απόφαση να χτιστεί μια νέα χώρα σήμαινε ότι οι μεγαλύτεροι σε ηλικία άνθρωποι δεν ενθαρρύνονταν να μιλούν για το παρελθόν. Oταν πρωτοδημοσιεύτηκε στην Ιταλία το βιβλίο του Πρίμο Λέβι «Αν αυτό είναι ο άνθρωπος», ελάχιστα αντίτυπα πουλήθηκαν.

    Αν στο Ισραήλ η καταδίκη του Αϊχμαν, το 1961, σηματοδότησε μια αποφασιστική στροφή στη συλλογική συνείδηση, οι δίκες για το Αουσβιτς στη Φρανκφούρτη μεταξύ 1963 και 1965 είχαν παρόμοιο αντίκτυπο στη Γερμανία. Τριάντα χρόνια ύστερα από εκείνες τις δίκες, ο Σλινκ κατόρθωσε να επινοήσει μια αφήγηση που τελικά αποτύπωσε το δίλημμα των Γερμανών της μεταπολεμικής γενιάς. Πώς μπορούσαν να αντιμετωπίσουν όσα διέπραξαν οι γονείς τους; Πώς ήταν δυνατόν να βρουν έναν τρόπο να ζήσουν μια στοιχειωδώς φυσιολογική ζωή; Το «Διαβάζοντας στη Χάνα» δεν είναι απλώς ένα μυθιστόρημα που εστιάζει στη μεταπολεμική γερμανική εμπειρία. Είναι επίσης μια βαθύτερη εξερεύνηση της οδυνηρής και δύσκολης διαδικασίας που όλοι γνωρίζουμε: της αλήθειας και της συμφιλίωσης.

    Η ιστορία που αφηγείται το βιβλίο έχει την απλότητα ενός μύθου, αν όμως την καλοεξετάσεις, τα νοήματά της γίνονται πιο περίπλοκα. Σε μια γερμανική επαρχιακή πόλη τη δεκαετία του '50, ένα 15χρονο αγόρι, ο Μίχαελ Μπεργκ, έχει την πρώτη του σεξουαλική εμπειρία με μια μεγαλύτερή του γυναίκα, τη Χάνα Σμιτς. Στις συναντήσεις τους, αρχίζει να της διαβάζει μεγαλόφωνα σελίδες από έργα της παγκόσμιας λογοτεχνίας. Παρά την μικρή εμπειρία του, ο Μίχαελ αισθάνεται ότι κάτι ασυνήθιστο υπάρχει σ' αυτή τη σχέση. Ξαφνικά, η Χάνα εξαφανίζεται από τη ζωή του. Μερικά χρόνια αργότερα, ενώ σπουδάζει νομικά, ο Μίχαελ παρακολουθεί μια δίκη για εγκλήματα πολέμου και με έκπληξη διαπιστώνει ότι η Χάνα είναι κατηγορούμενη - είχε υπηρετήσει ως δεσμοφύλακας σε στρατόπεδο συγκέντρωσης, όπου είχε διαπράξει σοβαρά εγκλήματα. Καθώς η δίκη προχωράει, ο Μίχαελ συνειδητοποιεί ότι κατέχει κάποια στοιχεία που, αν τα αποκαλύψει, μπορεί να βοηθήσει να μετριαστεί η ποινή της Χάνας. Θα αποφασίσει να βοηθήσει μια γυναίκα που την αγάπησε αλλά που αισθάνεται ότι τον πρόδωσε; Και το χειρότερο, ποιο καθήκον μπορεί να έχει απέναντι σε κάποια που φέρει το βάρος τόσο φριχτών πράξεων;

    Είναι σαφές ότι τελειώνοντας το μυθιστόρημα κατά κανένα τρόπο δεν μπορείς να το δεις σαν ένα βιβλίο για τη συγχώρηση. Αντίθετα, ο Σλινκ καθιστά σαφές, τόσο στο γράψιμό του όσο και στις συνεντεύξεις του, ότι κανένας συγγραφέας δεν έχει το ηθικό δικαίωμα, περιγράφοντας τα εγκλήματα του γερμανικού λαού, να επεκτείνει στους ήρωές του τη δυνατότητα της εξιλέωσης. Γι' αυτό, όποιος θα σκεφτόταν να μεταφέρει το μυθιστόρημα στον κινηματογράφο, θα αντιμετώπιζε μιαν ασυνήθιστη πρόκληση. Η συμβατική χολιγουντιανή αφήγηση πάντα τελειώνει με τον ήρωα να φτάνει σε κάποια συνειδητοποίηση των δικών του λαθών. Η ηθική ανύψωση, θα μπορούσες να πεις, είναι ενσωματωμένη μέσα στο συμβόλαιο. Η Χάνα όμως δεν καταφέρνει να κατανοήσει πραγματικά αυτό που έχει κάνει. Ισως, βέβαια, η συνειδητοποίηση τόσο ακραίων εγκλημάτων να μην είναι καν εφικτή.

    Με Μινγκέλα και Πόλακ

    Ισως ήταν σημάδι της ξεροκεφαλιάς μου που θέλησα να γράψω το σενάριο, επειδή ήξερα πόσο ασυνήθιστο θα ήταν το εγχείρημα. Μια άλλη εξήγηση είναι ότι είχα κουραστεί, όπως πολλοί φίλοι του κινηματογράφου, από τις ταινίες καθορισμένου «είδους». Δεν άντεχα πια τα φιλμ που ακολουθούσαν αναγνωρίσιμες συνταγές.

    Τα δικαιώματα του βιβλίου είχαν πουληθεί στον Βρετανό σκηνοθέτη Αντονι Μινγκέλα και στον Αμερικανό συνάδελφό του Σίντνεϊ Πόλακ, οι οποίοι είχαν ιδρύσει μια εταιρεία, την Mirage, με στόχο τη συμπαράσταση σε συναδέλφους τους όσο και την πραγματοποίηση δικών τους σχεδίων. Οσο όμως κι αν πίεσα τον Αντονι να μου αναθέσει το σενάριο, ήταν αποφασισμένος να γράψει και να σκηνοθετήσει ο ίδιος την ταινία. Πέρασαν εννέα χρόνια, μέχρι το φθινόπωρο του 2006, όταν ο Αντονι τελικά τηλεφώνησε στον σκηνοθέτη Στίβεν Ντάλντρι. Δεν είχε καταφέρει να βρει χρόνο για να ασχοληθεί με την ταινία, όπως είχε υποσχεθεί στον συγγραφέα.

    Ετσι, ο Στίβεν κι εγώ πήραμε το «πράσινο φως» για να προχωρήσουμε. Κανένας τότε δεν θα μπορούσε να προβλέψει την απίθανη σειρά ατυχιών που έπεσε πάνω μας. Λίγο μετά την έναρξη των γυρισμάτων, «χάσαμε» την αρχική μας πρωταγωνίστρια (την Νικόλ Κίντμαν), ευτυχώς λόγω εγκυμοσύνης. Τα γυρίσματα διακόπηκαν και στο διάστημα αυτό συνεργαστήκαμε και πάλι με τον Σίντνεϊ και τον Αντονι, δύο ανθρώπους με ενδιαφέρουσες αντιθέσεις - ο Αντονι ομιλητικός, ζωηρός, γενναιόδωρος· ο Σίντνεϊ πιο ήσυχος πιο αποφασιστικός, εξαιρετικός δάσκαλος για τους ηθοποιούς, με τη διάθεση πάντα να εμβαθύνει στα ζητήματα που έθετε το βιβλίο.

    Διπλή απώλεια

    Ποτέ δεν αισθανθήκαμε, ο Στίβεν κι εγώ, ότι δουλεύαμε «για» τον Σίντνεϊ και τον Αντονι. Νιώθαμε σαν τέσσερις συνεργάτες σε μια ταινία που μας γοήτευε εξίσου. Ετσι ήταν τρομακτική η απώλεια όταν και οι δύο παραγωγοί μας πέθαναν σε διάστημα δύο μηνών. Γνωρίζαμε ότι ο Σίντνεϊ ήταν άρρωστος και τον βλέπαμε να αντιμετωπίζει τον καρκίνο με θαυμαστή αξιοπρέπεια. Αλλά ο θάνατος του Αντονι ήταν εντελώς αναπάντεχος. Του είχα μόλις στείλει μια σκηνή που είχα γράψει και πήρα την απάντησή του. Λίγες μέρες αργότερα πέθανε. Ηταν 54 ετών.

    Εν μέσω αυτών των τραγωδιών, καταφέραμε τελικά να ολοκληρώσουμε την ταινία. Υπήρχαν δύο παράγοντες που λειτούργησαν υπέρ της. Πρώτα - πρώτα, η δεξιοτεχνία και η αντοχή του Στίβεν Ντάλντρι, που πάνω στους ώμους του έπεσε το μεγαλύτερο βάρος. Δεύτερο, και εξίσου σημαντικό, ήταν το εξαιρετικά υψηλό επίπεδο των ηθοποιών και των τεχνικών. Με επικεφαλής την Κέιτ Γουίνσλετ και τον Ρέιφ Φάινς, η ομάδα των ερμηνευτών είχε στους κόλπους της μερικούς από τους μεγαλύτερους ηθοποιούς του γερμανικού θεάτρου. Το γύρισμα αυτής της ταινίας ήταν μια συλλογική προσπάθεια στην οποία συμμετείχαν όλοι οι Γερμανοί που δούλεψαν μαζί μας, με τη βούληση να φτάσουμε σε ένα αποτέλεσμα αυθεντικό και πειστικό. Ποτέ πριν δεν είχα αισθανθεί ότι η πραγματοποίηση μιας ταινίας και το θέμα της -η αλήθεια και η συμφιλίωση- θα μπορούσαν να συνδεθούν τόσο αρμονικά.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  2. Συγνώμη για το σεντόνι!!!!
    απλώς το διάβασα χθες στην καθημερινή και μου φάνηκε ενδιαφέρον!

    ξέρεις κάτι στέλλα μου;
    έχω μπλέξει σε έναν φαύλο κύκλο με τα βιβλία που γίνονται ταινίες.
    από τη μία αν μου έχει αρέσει το βιβλίο και μου τη σπάσει η ταινία γίνομαι τούρκος.
    από την άλλη αν δε μου αρέσει το βιβλίο...δε βλέπω ούτε την ταινία!
    κι αν δω ταινία δίχως να έχω διαβάσει το βιβλίο;
    αν μου αρέσει η ταινία μπορεί να μου τη σπάσει όταν διαβάσω το βιβλίο!
    κι αν δε μου αρέσει...δε θα διαβάσω το βιβλίο!!!!
    μύλος!!!!

    πάντως δε θέλω να δω την ταινία και να μη διαβάσω το βιβλίο, κάτι που θα ήταν εύκολο αν βάλω σα δικαιολογία τον περιορισμένο χρόνο μου.
    οπότε...
    στην άκρη και το βιβλίο (που μου κέντρισε το ενδιαφέρον), στην άκρη και η ταινία!!!!


    (πάλι πολλά έγραψα)!

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  3. @Κωνσταντίνος Π

    Τι συγνώμη, παιδί μου? Σ' ευχαριστώ πολύ για τον κόπο που έκανες!

    Εγώ δεν θέλησα να μπω σ' αυτή τη διαδικασία, αλλά δεν παύει να είναι χρήσιμο κι ενδιαφέρον για κάποιον να μάθει τι αφορά το βιβλίο, ποιο είναι το αντικείμενο που πραγματεύεται.

    Εγώ άφησα επί τούτου απ' έξω το κυρίως θέμα του βιβλίου. Ήθελα απλά να απομονώσω μερικά θέματα που ανακύπτουν από αποσπάσματα του βιβλίου, τα οποία - το καθένα ξεχωριστά - μπορούν ν' ανοίξουν πολύ ενδιαφέρουσες συζητήσεις.

    Το έκανα γιατί ακριβώς αυτό ήταν που με παρακίνησε να ασχοληθώ και να κάνω την ανάρτηση. Πιάνει τόσα μα τόσα θέματα...

    Με κορυφαίο για μένα, αυτό που παρέθεσα τελευταίο.

    Η επιτυχία ενός βιβλίου, για μένα, εκεί έγκειται. Ν' ανοίγει πολλά παραθυράκια, από μικρά μέχρι μεγάλα. Και να έχει ενδιαφέρον ακόμα κι ένας τόσος δα φεγγίτης.

    Καλημέρες!!!

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  4. ααααααααγκρρρρρρρρ

    η μουσική σου ακούγεται 'χαλασμένη' !!!
    τι έκανες παιδί μου ?!!!!
    ή εγώ φταίω πάλι ?
    σαν να τρώει την κασέτα .
    (πού να θυμάσαι εσύ, μικρό παιδί ! :)


    τεσπα.
    εγώ την ταινία είδα
    και μου άρεσε .
    και θα το πάρω και το βιβλίο
    χωρίς να μπερδέψω τα δύο .

    ποτέ δεν μπορεί η εικόνα να καλύψει τα νοήματα του συγγραφέα,
    τις σκέψεις
    και κυρίως τις εικόνες της φαντασίας μας !
    αλίμονο κιόλας !!!

    καλημέραααα
    χχχχχχχχχχχχ

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  5. @maya

    Καλημέρα Πεταλούδι μου!

    Συμφωνούμε απόλυτα, καλύτερα να τα διαχωρίζουμε και να τα εισπράττουμε ως δύο διαφορετικά έργα, αλλιώς με κάτι από τα δύο θα χαλαστούμε.

    Αυτό που λες για τα βιβλία, ισχύει με το παραπάνω όταν πρόκειται ειδικά για τέτοιου τύπου βιβλία που έχουν πολλές αναγνώσεις. Πόσες να πιάσει ο σκηνοθέτης? Αν σε περιορίζει η ματιά του όταν καταπιάνεται με μια απλή ιστοριούλα, φαντάσου τι γίνεται όταν καταπιάνεται με έργα τύπου Λερναία Ύδρα!

    Φιλιά! ΧΧΧΧΧΧΧΧΧΧΧΧΧΧΧΧΧΧΧΧΧΧΧ

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  6. Πολύ όμορφο ακούγεται. Βρε τι μου θυμίζει, τι μου θυμίζει...!!!

    Μπράβο και στη Μπουμπού, καλή επιλογή!

    Γερμανία παιδί μου! Αφού έχει κατακτήσει τον κινηματογράφο (δεν υπάρχει ταινία που να μην είναι τουλάχιστον καλή), σειρά έχει το βιβλίο!!!

    Κατάλαβες ή να στα πω και δτα γερμανικά....;;;;;

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  7. @South Of The River

    Πέστα εσύ στα Γερμανικά, να δεις για πότε θα σου θυμήσω τι σου θυμίζει...

    (Αυτό το "δτα" αντί "στα", είναι επειδή έχασες τα λόγια σου που κάτι ήρθε στη θύμησή σου??????)

    Φιλούχτεν!!!

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  8. Αυτό το σχόλιο αφαιρέθηκε από τον συντάκτη.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  9. Στέλλα μου, δεν υπάρχει πιο ωραίο πράγμα από το να διαλέγεις ένα βιβλίο για μία φίλη, και να βλέπεις εκ των υστέρων ότι όχι μόνο της άρεσε, αλλά υπήρξε και μια καλή παρέα.

    Τους προβληματισμούς που έθεσε το βιβλίο, η ταινία πίστεψέ με, ούτε καν τους άγγιξε. Απορώ γιατί αναφέρει ότι βασίστηκε στο συγκεκριμένο βιβλίο. Η μέρα με την νύχτα.
    Αν δεις τα σφραγισμένα χείλη για την περιβόητη ταινία που γίνεται λόγος, θα καταλάβεις.
    τώρα θα μου πεις, κάποιος μπορεί να ισχυριστεί το αντίθετο, γιατί μπορεί να εστίασε σε κάτι άλλο που το έπιασε ο σκηνοθέτης και εμένα μου διέφυγε.
    Βάλε δέκα ανθρώπους να δουν μια ταινία, 10 διαφορετικές απόψεις θα ακούσεις.
    Δεν χρειάζεται να με ευχαριστείς.
    Χαίρομαι απλά διότι πάρα τις διαφωνίες μας στο παρελθόν,είσαι ένα κομμάτι του εαυτού μου και τα αντίστροφο θα τολμούσα να πω.
    Πως μπορεί λοιπόν να μην ταυτίζομαστε με τις ίδιες επιλογές.
    Χαίρομαι πάνω απ'όλα που συνέβαλλα με αυτό το δώρό, να σου φτιάξω την διάθεση από ένα σαβ/κο αρκετά δύσκολο.
    Να'σαι καλά Κοριτσάκι μου.
    @Πάνος
    Σ'ευχαριστώ πολύ και εσένα.
    Α, πάντα άξιος!!!!

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  10. @Aurangel

    Ήμουν σίγουρη ότι θα υπάρχει τεράστια διαφορά, αλλά όχι στο βαθμό που λες. Εμπιστεύομαι την κρίση σου πάντως.

    Μα θα ήταν και απίστευτα δύσκολο. Τα αποσπάσματα που έβαλα εγώ για παράδειγμα είναι 4 διαφορετικά θέματα. Και προκύπτουν μέσα από μια αφήγηση, όχι από τη δράση. Δεν μπορώ να φανταστώ χολλυγουντιανή ταινία που σάρωσε όσκαρ, να έχει μέσα τόσα αφηγηματικά μέρη. Οπότε είναι αναμενόμενο αυτό που λες.

    Πάω στοίχημα ότι θα επικεντρώθηκε στο ερωτικό κομμάτι και φυσικά στο κεντρικό θέμα με τους εγκληματίες πολέμου και το μερίδιο/μέγεθος της ευθύνης τους ως εκτελεστικά όργανα.

    Θα την δω κάποια στιγμή, έτσι, από περιέργεια.

    Καλημέρες και φιλιά!

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  11. Ατιμουλι ...
    Επιτηδες το εγραψες το "αεροσυνοδΕΕΕι" για να δεις ποιοι θα διαβασουν τα αποσπασματα και ποιοι θα τα περασουν στο ντουκου εεε ???

    :-D

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  12. @dazed n' confused

    AAAAAAAAAAAAXAXAXAXAXAXAAAAAAA!!!!!

    Έτσιιιι έτσιιιιι!!!!!!!!!!!!!!!

    Εσύ πέρασες με άριστα!!!!!!!!!!!!!!

    Τώρα όμως που απέδειξες ότι μπήκες στον κόπο να διαβάσεις, πρέπει να προχωρήσεις και σε αναλύσεις των θεμάτων!!! Συμφωνείς, διαφωνείς, τι πιστεύεις, τι θα επέλεγες στο δίλλημα...

    Εδώ σε θέλω κάβουρα!

    ;ΡΡΡΡΡΡΡΡΡΡΡΡΡΡΡΡΡΡΡΡΡΡΡΡΡΡΡΡΡΡΡΡΡΡ

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  13. ΟΚ... ντάξ... ήξερα ότι όταν βάλει κανείς στο Google για εύρεση "σε θέλω", βγαίνει πρώτη πρώτη η γνωστή μου ανάρτηση... ήξερα ότι το 80% των επισκέψεων στο μπλογκ μου προκύπτει κατ' αυτόν τον τρόπο... γενικώς ξέρω τι σουξέ έχει γίνει με το θέμα...

    ...αλλά αυτό...

    http://translate.google.com/translate?hl=ru&sl=el&u=http://stellanelcielo.blogspot.com/2007/07/blog-post_12.html&prev=/search%3Fq%3D%25CE%25A3%25CE%25B5%2B

    ΕΓΩ ΓΙΑΤΙ ΤΟΝ ΚΟΒΩ ΑΠΟ ΤΗ ΡΙΖΑ ΟΤΙ ΚΑΠΟΙΟΣ ΣΑΣ ΜΕ ΔΟΥΛΕΥΕΙ ΡΕ ΚΩΛΟΠΑΙΔΑ ΛΟΓΩ ΤΗΣ ΠΡΟΗΓΟΥΜΕΝΗΣ ΑΝΑΡΤΗΣΗΣ, ΟΜΩΣ??????????????

    ΠΩΣ ΤΟ ΚΑΝΑΤΕ ΝΑ ΦΑΙΝΕΤΑΙ ΟΤΙ ΚΑΙ ΚΑΛΑ Η ΕΠΙΣΚΕΨΗ ΕΓΙΝΕ ΑΠΟ ΤΗΝ ΑΓΙΑ ΠΕΤΡΟΥΠΟΛΗ?????????????????

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  14. Α χααααα ...
    Ωστε ετσι Στελλινι μου ...
    Θες αποψη επι του ποστ ... αν συμφωνω η διαφωνω ...
    (το "διλλημα" ποιο ειναι ??? I do NOT follow ...)
    Ε τοτε ειμαι στην ευχαριστη θεση να σου ανακοινωσω οτι συμφωνω ...
    Τι θα πει "με τι συμφωνω ?" ...
    Με την Maya φυσικα ...
    Η μουσικη ακουγεται σαν "χαλασμενη" ...
    (ειδικα αυτο το βιολι ... ακουγεται σαν γατια που ψαχνουν για γκομενακια στα κεραμιδια ...)

    ΧΑΧΑΧΑΧΑΧΧΑΧΧΑΧΧΑΑΑΑΧΧ

    Λοιπον ... ας σοβαρευτω ...
    (υπαρχει και τετοιο ενδεχομενο ???)
    Αφου δεν "του πιασαμ' Μητσο μ' του υπονοουμενου" απο το οτι σου γραφω "αλλα λογια ν'αγαπιομαστε" και θελεις σοβαρο σχολιο ... βουαλα ...

    Διαβασα με τοσο μεγαλη προσοχη (γι αυτο προσεξα και το ορθογραφικο) τα αποσπασματα που παρεθεσες γιατι δεν μπορουσα να καταλαβω τι σε εντυπωσιασε τοσο ωστε να αφιερωσεις ολοκληρο ποστ ...
    Το οτι υπαρχει καποιος αλλος που κανει τους ιδιους συνειρμους με μας ??? Ολα αυτα δεν συζηταμε κι εμεις οταν βρισκομαστε κατ'ιδιαν ??? ( "Γιατί κάτι που υπήρξε ωραίο θρυμματίζεται στην ανασκόπηση, επειδή έκρυβε άσχημες αλήθειες;" ... "Συχνά στη ζωή μου έκανα κάτι που δεν είχα αποφασίσει και δεν έκανα κάτι που είχα αποφασίσει." ... κ.α. ... )
    Ολα αυτα δεν βασανιζουν κι εμας ???
    Σε ολα αυτα δεν εχουμε συμφωνησει και αφιερωσει ωρες και ωρες συζητησεων ???

    Ισως θα'πρεπε να με εντυπωσιασει το γεγονος, οτι ο τυπος ως συγγραφεας, μπορει και τα αποδιδει αυτα γραπτως, καλυτερα απο οτι εσυ κι εγω, αλλα ουτε αυτο συνεβη ... γιατι απλουστατα εχω αποδεχθει οτι δεν το'χω με το γραψιμο, οποτε ειναι πολλοι αυτοι που τα καταφερνουν καλυτερα απο μενα ...
    Ισως θα μπορουσα να θεωρησω θετικο οτι καταπιανεται με πολλα θεματα και δινει λαβη να επικεντρωνεται ο καθε αναγνωστης σε διαφορετικο, αλλα κι αυτο δεν ξερω αν μπορω να το χαρακτηρισω κατορθωμα του συγγραφεα η του εκαστοτε αναγνωστη, οποτε το μονο που θεωρω σιγουρα θετικο, και συμφωνω μαζι σου, ειναι η φραση που κλεινεις το ποστ σου ... Οτι ειναι συνολικα ενα καλο βιβλιο και αυτο ειναι κατι σπανιο σημερα ...
    Ελπιζω να μην θεωρησεις οτι υπαρχει καποια εμπαθεια στο σχολιο μου ... αναλυω μονο τους λογους που δεν σχολιασα αμεσα, σχετικα με το ποστ ... Οταν διαβαζω καποιο ποστ και δεν αφηνω σχολιο (νομιζω ολοι μας το κανουμε κατα καιρους σε διαφορα blogs ...) σημαινει ειτε οτι μου ειναι αδιαφορο το ποστ, ειτε οτι διαφωνω αλλα προτιμω να μην το εκφρασω για να μην στεναχωρησω τον οικοδεσποτη ...
    Νομιζα οτι ειναι προφανες ...
    Τεσπα ...

    Πολλα πολλα ...
    Μικρα ...
    Γλυκα ...
    Φιλουμπακια !!!

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  15. @dazed n' confused

    Μπαααα... δεν κυριολεκτούσα... Πλάκα έκανα για να συνεχίσω το σχόλιό σου που μου φάνηκε πολύ αστείο (γι' αυτό και δεν διόρθωσα την ανάρτηση, θέλω να μείνει έτσι ώστε να μην γίνει ανακόλουθο το σχόλιό σου). Ε, κι επειδή έλεγες ότι σας "τσεκάρω" και καλά, έκανα πλάκα ότι σε εξετάζω... Αλλά αφού ήθελες να σε πιάσει το σοβαρό σου, μέσα κι εγώ, χαλάω χατήρι?

    Πρώτα να πιάσω το θέμα της μουσικής. Δυστυχώς από 3 υπολογιστές που έχω μπει να το ακούσω, και με εξπλόρερ και με μοτζίλα, δεν βρίσκω κάποιο πρόβλημα, οπότε δεν ξέρω και τι να φτιάξω... Αν θα θέλατε, εσύ και η Μάγια που το εντοπίσατε, κάντε ένα κόπο να ακούσετε και λίγο παρακάτω να μου πείτε αν γενικώς κάτι έπαθε το ποντκαστ μου, ή αν μόνο στο παρόν τραγούδι χαλάει η συνταγή. Αν είναι έτσι, για κάποιο λόγο το mp3 αυτό δεν είναι συμβατό με όλους, τι να πω... Κρίμα που κάποιοι χάνουν μια πανέμορφη μελωδία... Αν γαμιέται όλο το ποντκαστ, μου λέτε και βλέπουμε...

    Συνεχίζω με το δίλημμα στο οποίο αναφέρομαι και you do NOT follow: είναι αυτό που τίθεται στο 4ο απόσπασμα (που να ΜΗΝ είχες διαβάσει και μεγάλη προσοχή... :Ρ !!!). Και εννοείται ότι τώρα που στο διευκρίνησα δεν περιμένω να απαντήσεις ή να πάρεις θέση, όπως εξάλλου δεν περίμενα και εξ αρχής... είπα πως αστειευόμουν. Αυτά δεν γίνονται κατόπιν παραγγελίας, για όνομα του Θεού. Ερεθίσματα για κουβέντα έδωσα. Μπορεί να παρακινούσαν 10, μπορεί 20, μπορεί κανέναν.

    Γι' αυτό μάλλον δεν "πιασαμ' του υπονοούμεν' Μήτσ' μ'"... δεν πίστεψα ότι θα μπορούσαμε να κρύβουμε υπονοούμενα εδώ μέσα, όλα τα εκλαμβάνω ως έχουν. Οπότε και το σχόλιό σου ως αθώο χιούμορ το εξέλεβα κι όχι ως προσπάθεια να πεις κάτι μεν, αλλά όχι κι ακριβώς αυτό που πιστεύεις για την ανάρτησή μου, μην και με "πικράνεις". Αν το θεωρούσα οτιδήποτε άλλο από "πλακίτσα" δεν θα γελούσα τόσο από τα ΣΜΣ που ξεκινήσαμε, πριν το γράψεις εδώ, ούτε θα το συνέχιζα.

    Και μια που έπιασα αυτό τώρα, πηδάω λίγο τη σειρά που θέτεις τα θέματα, να πω δυο πραγματάκια κι επανέρχομαι στα του βιβλίου.

    Από τον Ιούνιο του 2007 που έχω το μπλογκ, έχω δώσει ποτέ την εντύπωση ότι με απασχολεί η σχολιοθηρία? Έχω στραβώσει με κανέναν επειδή δεν σχολιάζει συχνά ή αρκετά? Έχω στραβώσει με κανέναν επειδή έχει διαφωνήσει μαζί μου σε κάποιο θέμα? (Τρανότερο παράδειγμα από το "κράξιμο" που τρώω συνήθως από τα κορίτσια (Μάγια - Τάλι) δεν νομίζω να υπάρχει... 99% συμφωνούμε, αλλά όταν διαφωνούμε γίνεται σκοτωμός! Κι έχουν γίνει αυτές οι κοπέλες φίλες μου και στην "έξω ζωή"! Ακριβώς γι'αυτό. Γιατί υπάρχει κατά βάση αλληλοεκτίμηση και αλληλοσεβασμός, οπότε δεν φοβόμαστε ΚΑΙ να διαφωνήσουμε).

    Ξέρουμε και οι δύο άτομα που λειτουργούν έτσι, και το έχουμε συζητήσει κατ' ιδίαν και γελάμε. Εσύ είσαι ένας από τους καλύτερους φίλους μου και σχολιάζεις σπανίως εδώ μέσα. Επίσης έχει τύχει και να διαφωνήσουμε σε παλιότερες αναρτήσεις. Έχει επηρεάσει αυτό ποτέ τίποτα? Δεν καταλαβαίνω λοιπόν γιατί θα έπρεπε να καταλάβω (ήταν και "προφανές" όπως είπες) ότι εσύ μπήκες στη διαδικασία άλλα να λες και άλλα να εννοείς σ' ένα σχόλιο, για λόγους που καμμία σχέση με το άτομο και τη συμπεριφορά μου έχουν? (Δηλαδή ΚΑΙ να βρω όπως και δήποτε ένα σχόλιο ΚΑΙ να είναι χάδι στ' αυτιά μου.)

    Και για να απαντήσω στο ερώτημά σου, αν βρίσκω εμπάθεια στο σχόλιό σου: Όχι, δεν το βρίσκω εμπαθές, γιατί δεν ξέρω να υπάρχει κανένας λόγος να είσαι εμπαθής απέναντί μου. Το να διαφωνεί κάποιος με κάτι που λες δεν σημαίνει ότι τά 'χει μαζί σου. Το μόνο που με ενόχλησε στο σχόλιό σου λοιπόν, είναι ακριβώς αυτό. Το ότι χρειάστηκε να γράψω τις δυο-τρεις παραπάνω παραγράφους, λες και δεν είναι αυτονόητα όλα αυτά πλέον, και το ότι θεώρησες ότι θα μπορούσα να εκλάβω ως εμπάθεια μια απλή διαφωνία. Ή μάλλον ούτε καν με ενόχλησε, λάθος λέξη. Με λύπησε.

    Για το βιβλίο τώρα:

    Πιστεύω - και δεν είναι δική μου θεωρία, τό 'χουν πει χιλιάδες πριν από μένα, απλά το ασπάζομαι - ότι στην Τέχνη έχουν ειπωθεί κι έχουν γίνει όλα. Ως εκ τούτου, η πρωτοτυπία, δεν είναι κάτι το οποίο απαιτώ από ένα έργο τέχνης ώστε να το χαρακτηρίσω αξιόλογο.

    Βασικό στοιχείο για μένα είναι να έχει κάτι να πει. Γιατί δυστυχώς κυκλοφορούν γύρω μας κι ένα σωρό παπαριές που δεν λένε τίποτα. Αυτό το κάτι τώρα, δεν με απασχολεί πόσοι το έχουν πει πριν. Ή με πόσους και ποιούς τρόπους. Την διαφορά την κάνει το προσωπικό ύφος, η σφραγίδα. Αυτό είναι που διαχωρίζει τα έργα σε αριστουργήματα, αξιόλογα, καλά, μέτρια ή φόλες. (Το συγκεκριμένο βιβλίο έχω ήδη πει στην άναρτησή μου που το κατατάσσω - προσωπικά πάντα).

    Άρα θεωρώ παντελώς άσχετο με την καλλιτεχνική αξία του έργου, το αν και πόσες φορές έχω συζητήσει με φίλους μου το θέματα με τα οποία καταπιάνεται, ή αν εγώ προσωπικά, που δεν είμαι καν καλλιτέχνης, έχω τη δυνατότητα να τα αποδώσω καλύτερα ή χειρότερα από τον δημιουργό τους. Η σύγκριση αφορά ομοειδή, άρα μόνο τα έργα τέχνης μεταξύ τους μπορώ να συγκρίνω.

    Όσο γι' αυτό που λες παρακάτω με το "κατόρθωμα" του συγγραφέα ή του αναγνώστη, έχω να πω ότι όπως υπάρχουν ταλαντούχοι και μη συγγραφείς, υπάρχουν και αναγνώστες "παιδευμένοι" και μη. Αν ο συγγραφέας γράψει κάτι μονόπλευρο ή μονοσήμαντο, όσο "τσακάλι" αναγνώστης και να το πιάσει στα χέρια του, ένα θέμα και μια έννοια θα βρει. Αν όμως γράψει κάτι πολύπλευρο και πολυεπίπεδο, δίνει τροφή σε όλο το αναγνωστικό κοινό, γιατί και ο "έμπειρος" αναγνώστης απολαμβάνει κάτι αξιόλογο και ο "άπειρος" μπορεί να ξεκινήσει να "παιδεύεται" με την έννοια της Παιδείας και όχι να "παιδεύεται" με την έννοια του παιδέματος. (Γιατί παίδεμα θεωρώ την ανάγνωση ηλιθιωδών βιβλίων που μοναδικό σκοπό έχουν να γίνουν κάποια στιγμή σήριαλ και να θησαυρίσουν οι δημιουργοί τους. Κι κυκλοφορεί πολύ τέτοιο σκατό, γι' αυτό το λέω, όχι με αφορμή κάτι που είπες εσύ, η κουβέντα τό 'φερε).

    Τέλος, να απαντήσω στο γιατί το έκανα ανάρτηση, μια και απόρησες όπως είπες. Γιατί... έτσι! Μου άρεσε, με παρακίνησε, το έκανα. Τι άλλος λόγος δηλαδή? Έχω πει εγώ ποτέ ότι αναρτώ εδώ μόνο αριστουργήματα της Τέχνης ή μείζοντα θέματα που απασχολούν τον Άνθρωπο? Ότι μού 'ρθει δεν κάνω τόσο καιρό? Από τα πιο σοβαρά μέχρι τα πιο κουκουρούκου? Από κοψοφλέβικα μέχρι μπλογκοπαίχνιδα? Τι προϋποθέσεις πρέπει να πληροί κάτι δηλαδή για να είναι άξιο ανάρτησης στο μπλογκ μου?

    Αναρτώ το οτιδήποτε νιώθω την ανάγκη να αναρτήσω την κάθε στιγμή, ανεξαρτήτως της απήχησης που θα έχει στο "κοινό", των συναισθημάτων ή αντιδράσεων που θα προκαλέσει και τον αριθμό των σχολίων που θα συγκεντρώσει. Ότι θα χρειαζόταν να το πω με λόγια ποτέ αυτό...

    Διάβασα ένα βιβλίο, μ' άρεσε, το σχολιάσα. That's it. Δεν περιμένω κάτι απ' όσους διαβάσουν την ανάρτησή μου. Μπορεί κάποιος να το έχει διαβάσει και να θέλει κι αυτός να πει τη γνώμη του για το βιβλίο. Μπορεί να μην το έχει διαβάσει και να θέλει να πει κάτι για τα 4 θέματα που ξεχώρισα, για να γίνει συζήτηση. Μπορεί να παρακινηθεί να το διαβάσει και εμένα να μην μου γράψει τίποτα. Μπορεί με το που θα φορτώσει η σελίδα και δει τον τίτλο να βγει τρέχοντας. Μπορεί να κάτσει να ακούει μουσική (αν έπαιζε καλά και το γαμωποντκαστ) κι ούτε που να την χέσει την ανάρτηση. Μπορεί να διαβάζει παλιότερες. Μπορεί μπορεί μπορεί...

    Μπορείς κι εσύ λοιπόν να κάνεις ό,τι θες, χωρίς να νιώθεις υποχρεωμένος να κάνεις κάτι άλλο. Και μακάρι να μην προέκυπτε ανάγκη να το πω αυτό.

    Φιλούμπες ψιλοπικραμένες παρά τα γλυκά φιλουμπάκια...

    Υ.Γ. Ελπίζω να είναι σαφές μέσα στα τόσα πολλά που έχω γράψει ότι η πίκρα έχει να κάνει με το πως σκέφτηκες και λειτούργησες σχετικά με το άτομό μου, και όχι με το ότι κρίνουμε με διαφορετικά κριτήρια ένα έργο τέχνης.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  16. ... να πω μια καλησπέρα εγώ και να την κάνω με ελαφρά :)))
    Να είσαι πάντα καλά και να διαβάζεις ενδιαφέροντα πράγματα φιλαράκι!

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  17. @adaeus

    Χαχαχαααα, εσύ γιατί σκιάχτηκες καλέ? Τον προσέχω εγώ τον άμαχο πληθυσμό, μη μου σκοτίζεσαι!

    (Κανόνισε κι εσύ τώρα, να μου απαντήσεις κανένα "με αποκαλείς δειλό??? εγώ υπηρέτησα..." να τα κλείσω τα σχόλια δια παντός!)

    Καλή σου μέρα, φιλαράκι! ;)

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  18. OK, ΣΥΝΕΒΗ ΤΟ ΕΞΗΣ ΘΕΟΚΟΥΦΟ!!!!!

    Έκανα αναβάθμιση στο Limewire και πήγα στο νούμερο 5. Μετά έκανα τις σχετικές αναζητήσεις κλπ. Βρήκα αυτό που ήθελα, μπήκα στο μπλογκ έκανα την νέα ανάρτηση, έβαλα το νέο τραγουδάκι...

    Μπαίνω να δω τι ανέβασα, ν' ακούσω... γενικώς να τσεκάρω... και μόλις τελειώνει το νέο τραγούδι και περνάει στο επόμενο, δηλαδή το "επίμαχο"...

    ΑΚΟΥΓΟΤΑΝ ΟΠΩΣ ΕΛΕΓΕ Η ΜΑΓΙΑ ΚΙ Ο ΝΤΕΪΖΝΤ!!!!!!!!!!!!!!!!!!!

    Τι να πω...

    Που κολλάει η αναβάθμιση στο Limewire με το πως ακούγεται κάτι στο ποντκαστ?????????????????

    Δηλαδή όσοι το ακούγαμε καλά ως τώρα είχαμε την παλιά έκδοση και όσοι το άκουγαν ζαβό είχαν την καινούργια, και τώρα που πέρασα κι εγώ στην καινούργια το ακούω ζαβό?????

    ΠΩΣ ΣΥΣΧΕΤΙΖΟΝΤΑΙ???????????

    Μη χειρότερα νυχτιάτικο...

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  19. καμία σχέση
    και άσε τα παραφυσικά !!!!!

    εγώ το πρωί έκανα αναβάθμιση του limewire
    και μέρες το ακούω το χαλασμένο σου .

    θες κουφό?
    πάω για αναβάθμιση και μου κατε΄
    βαζει το 4.18.8
    και όχι το 5 !!!!!!!!!!!!
    3 φορέ το έκανα.

    γιατί?

    μούμπλε μούμπλε

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  20. φορέΣΣΣΣΣΣΣΣΣΣΣΣΣΣΣΣΣ
    &
    κατεβάζει


    αμάν με την βιασύνη.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  21. @maya

    Εδώ είσαι φιλενάδα???

    Καλέ, τι παραφυσικά και μεταφυσικά!

    Σίγουρα κάποια λογική εξήγηση υπάρχει!

    Κάπως συσχετίζεται το θέμα, αλλά δεν ξέρουμε πως.

    Η ουσία είναι ότι άλλοι το άκουγαν ΟΚ κι άλλοι σκατά. Κι εγώ που ήμουν στους ΟΚ, μέχρι και λίγο πριν κάνω την αναβάθμιση, μόλις την έκανα έπαψα να το ακούω ΟΚ!!!

    Και λες δεν συσχετίζονται???

    Κάποιες ρυθμίσεις... κάτι... δεν μπορεί!

    Μάκια!!!

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  22. ναι εδώ
    πασχίζω με κάτι που μεταφράζω...

    παιδί μου
    η ρύθμιση του ΑΥΤΙΟΥ ΣΟΥΥΥΥΥΥΥ!
    άσε τα μεταφυσικά και τα ψηφιακά !

    :))))

    καρασμάτς
    χχχχχχχχχχχχ

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  23. Έλα ρε μη με δουλεύεις... είπαμε ου γαρ έρχεται μόνον, αλλά όσο για τόοοοοση διαφορά, την πιάνει το δόλιο το γέρικο αυτάκι μου!

    Άκου και τ' άλλο: Μπήκα τώρα στου Πάνου. Έχει τρία τραγούδια του Φάμελλου στην ανάρτηση. Τα οποία και αυτά τα άκουγα τόσες μέρες μια χαρά και από τη δουλειά και από δω. Ε, τώρα, το πρώτο πρώτο, ακούγεται σαν μασημένη κασσέτα όπως έλεγες για το δικό μου!

    Είχες μπει εσύ καθόλου? Πως το ακούς το "Χαμογέλα"?

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  24. Στελλί μου, μην μασάς και μην στεναχωριέσαι με κανένα σχόλιο.Το έχεις αποδείξει άλλωστε ότι δεν σε νοίαζει.
    το κάθε ιστολόγιο, αναδεικνυέται από την όλη σύνθεσή του, τις εικόνες, τις φράσεις, τα τραγούδια, τους συνειρμούς και μην σου πω, τελευταία τα κείμενα.
    Μπορεί και να διάβαζα άλλο βιβλίο του οποίου είχες αναρτήσει κάποιο απόσπασμα, και μέσα από την διάθεση και το στυλ συν τον τρόπο ανάρτησης του να με έκανες να το προσέξω ή να αδιαφορήσω.

    Το σίγουρο; Δεν θα άφηνα σχόλιο κατά τη ταπεινή μου άποψη.
    Αν κάτι δεν με εκφράζει θα ανατρέξω να το βρω αλλού.
    Γιατί δεν θα ήθελα να σου χαλάσω την κοσμοθεωρία περί αυτού που κατέθεσες εδώ, με τόσο κόπο.
    Ίσως κάποιους μήνες αργότερα, και εσένα την ίδια μπορεί να μην σε συγκινήσει.
    Κάθε ανάρτηση σημαίνει απλά μια δεδομένη στιγμή!!!!
    Αυτό είναι όλο. Αν δεν μπορούμε να την μοιραστούμε μαζί σου, ας γυρίσουμε το κεφάλι μας από την άλλη πλευρά!!!!
    Άλλωστε στην τελικά δεν το έγραψες εσυ!!!!Απλά το πρόσεξες, και στην τελική θα μπορούσα να ευθύνομαι και εγω που στο χάρισα. Έτσι δεν είναι;
    Καλό βράδυ να έχεις.
    Α, και κάτι άλλο. Μου συνέβη κάτι και θέλω να το αναρτήσω στο δικό μου ιστολόγιο. Μπορώ να δανειστώ την ανάρτήσή σου,"Καλειδοσκόπιο", γιατί πάνω σε αυτήν βασίζεται και πολύ έντονα την θυμίζει.
    Μπες αύριο το απόγευμα να το δεις αναρτημένο. Ελπίζω να σου αρέσει!!!
    Και αν όχι, περιμένω το σχόλιό σου.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  25. @Aurangel

    Καλησπέρα Κων/να μου!

    Μπορείς να δανειστείς ό,τι και για όσο θέλεις. Χαίρομαι αφάνταστα που θυμήθηκες μια τόσο παλιά ανάρτησή μου, σημαίνει πως κάτι "σου έκανε".

    Χαίρομαι και που με ρωτάς όμως. Ποτέ δεν θα σου έλεγα "όχι", ξέρεις πως ποτέ δεν θα σου έλεγα "όχι" και παρ'όλα αυτά ρώτησες. Και σε τιμά. Και ξέρω πως θα το έκανες και σε μια άγνωστη σε αντίστοιχη περίπτωση, δεν με ρωτάς επειδή είμαστε φίλες.

    Θα τα πούμε από το "σπίτι σου" όταν αναρτήσεις.

    Καλό σου βράδυ και φιλούμπες πολλές!

    Υ.Γ.1 Μην σου κάνει εντύπωση που είπα παραπάνω ότι είναι προς τιμήν μας που συμπεριφερόμαστε έτσι, ξέρεις τι κυκλοφορεί γύρω μας? Προ καιρού βρήκα εντελώς συμπτωματικά σε ένα μπλογκ, ένα τεράστιο απόσπασμα από το "Σε θέλω" μου, χωρίς κανένα λινκ προς το μπλογκ μου. Κι εμείς απλή αναφορά του ονόματος κάποιου να κάνουμε, βάζουμε και λινκ "από κάτω" με την ιστοσελίδα του. Δυστυχώς δεν λειτουργούν όλοι όπως εμείς, τι να πω...

    Υ.Γ.2 Για το πρώτο μέρος του σχολίου σου, δεν σε αγνοώ, απλά δεν έχω να πω κάτι παραπάνω για το θέμα, το ανέπτυξα διεξοδικά σε άλλο σχόλιο παραπάνω και θεωρώ ότι έχει καλυφθεί από πλευράς μου.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  26. @adaeus

    Gooooooooooood-morning,
    Viet-naaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaam!!!!!

    ΑπάντησηΔιαγραφή