Forward to the past

Είχε πείσει τον εαυτό του πως δεν θέλει σκυλί. Τουλάχιστον όχι για αρκετό καιρό ακόμη. Εκείνος, ήταν μόνος και πληγωμένος. Εκείνη, γυρόφερνε το σπίτι του ψάχνοντας για ένα κομμάτι ψωμί και λίγη στοργή. Στο δρόμο από καιρό, ταλαιπωρημένη, εξαθλιωμένη. Εκείνος σκέφτηκε πως θα του έκανε καλό λίγη παρέα, λίγα χάδια... Την πήρε μέσα και την τάισε, την περιποιήθηκε. Εκείνη ανταποκρίθηκε άμεσα. Έμεινε όλη νύχτα σπίτι του και έγλειφε τις πληγές του. Καιρό είχε να κοιμηθεί τόσο γλυκά, εκείνος... Παρόλ’ αυτά, το πρωί την άφησε πάλι έξω στο δρόμο και επέστρεψε στους κανονικούς του ρυθμούς. Εκείνη έμεινε στο χαλάκι. Όταν γύρισε και την βρήκε εκεί την μάλωσε. Φοβήθηκε μη δεθεί και δεν ξεκολλάει. Μετάνοιωσε για το προηγούμενο βράδυ, κι ας ήταν τόσο μα τόσο γλυκό. Εκείνη έφυγε απορημένη και πικραμένη. Όταν πήρε να νυχτώνει για τα καλά και οι πληγές του άρχισαν πάλι να ματώνουν, βγήκε στη γειτονιά και την έψαχνε. Μόλις την βρήκε, εκείνη κουνούσε την ουρά της σαν τρελή από τη χαρά της. Την πήγε πάλι σπίτι του και πέρασαν άλλο ένα υπέροχο βράδυ. Μετά, πάλι στο δρόμο και πάλι κατσάδα. «Δεν θέλω σκυλιά, το καταλαβαίνεις;». Αυτό συνεχίστηκε για αρκετό καιρό. Μια την μάζευε, μια την πετούσε στο δρόμο, ανάλογα με τη διάθεσή του. Ώρες – ώρες ένιωθε άσχημα με τον τρόπο που την χρησιμοποιούσε. Της χάιδευε την κοιλίτσα – ήξερε ότι γουργούριζε λες κι ήταν γάτα, τόσο της άρεσε – ενώ μονολογούσε κατηγορώντας τον εαυτό του για αυτήν την κατάσταση. Όταν το έκανε αυτό εκείνη θύμωνε και του δάγκωνε τα χέρια. Δεν ήθελε να της τον κατηγορεί κανένας, ούτε καν ο ίδιος. Τον κοιτούσε μες τα μάτια όλο λατρεία κι αυτός έστρεφε το βλέμμα του αλλού θυμωμένος. «Σου έχω ξεκαθαρίσει πως δεν θέλω σκυλιά!». Δεν μπορούσε να τον καταλάβει... Τότε γιατί την έβαζε σπίτι του κάθε βράδυ; Μήπως ήθελε μόνο τα βράδια σκυλί και όχι τη μέρα; Η σκέψη αυτή την στεναχωρούσε. Είχε μάθει πως ή μένεις σ’ ένα σπίτι ή μένεις στους δρόμους. Ή έχεις «αφεντικό» ή είσαι αδέσποτο. Με τις σκέψεις αυτές να την βασανίζουν, συνέχισε να του κρατάει συντροφιά, πιστεύοντας πως ίσως θέλει χρόνο να γιατρέψει τις πληγές από το προηγούμενο σκυλί του. Μέχρι που μια μέρα, την μάλωσε πολύ άσχημα. Ενώ κάθε φορά την είχε στο πάτωμα, στα πόδια του και την χάιδευε, εκείνη τη μέρα, πήρε θάρρος και ανέβηκε δίπλα του στον καναπέ να κουρνιάσει. Πάλι με το γνωστό λατρευτικό βλέμμα... Εκείνος έγινε έξαλλος! Της φώναζε όπως δεν της είχε φωνάξει ποτέ. Πάλι τα γνωστά «δεν θέλω σκυλί», κλπ. Μόλις την είδε να βάζει την ουρά στα σκέλια και να φεύγει, πήρε ένα λυπημένο βλέμμα και της είπε πως δεν την διώχνει. Απλά την προτιμά στο πάτωμα. Εκείνη αποφάσισε πως αρκετά είχε παίξει με τους δικούς του όρους όμως. Καλύτερα στους δρόμους, στο κρύο, στην πείνα, στις κλωτσιές των περαστικών... Κι αν αποφάσιζε κάποια στιγμή πως θέλει να έχει σκυλί, δεν είχε παρά να κάνει μια βόλτα στη γειτονιά και να της σφυρίξει. Πέρασε αρκετός καιρός. Εκείνη δεν άλλαζε γειτονιά. Δρόμος κι ο ένας, δρόμος κι ο άλλος. Εκεί τουλάχιστον είχε μια κρυφή ελπίδα πως αν αλλάξει γνώμη εκείνος, θα μπορέσει να την βρει. Δεν την αναζήτησε ποτέ. Περνώντας τυχαία μια μέρα έξω από το σπίτι του, είδε από το φωτισμένο παράθυρο εκείνον. Ήταν ξαπλωμένος στον καναπέ του, αγκαλιά με ένα σκυλί μιας πανάκριβης ράτσας. Καλοζωισμένο, καλοταϊσμένο, με εκπαίδευση αξιοζήλευτη. Σκυλί από σπίτι, με τα εμβόλιά του, με τα πιστοποιητικά του, με τα όλα του. Και τότε κατάλαβε... Κατάλαβε ότι εκείνος, δεν είναι πως δεν ήθελε σκυλί. Απλά δεν ήθελε ένα σκυλί με περισσότερη «αρρώστια» από τη δική του. Εκείνη τόσα χρόνια στους δρόμους, την βρώμα και τις κακουχίες, τι θα μπορούσε να του προσφέρει παραπάνω από ένα χάδι στο πάτωμα; Δεν μπορούσε να μαζέψει στο σπίτι του ό,τι κι ό,τι...

8/12/2007