"Well, I'm gonna get out of bed every morning... breathe in and out all day long.
Then, after a while I won't have to remind myself to get out of bed every morning and breathe in and out...
and, then after a while, I won't have to think about how I had it great and perfect for a while."

Κυριακή, 20 Δεκεμβρίου 2009

Whishful thinking*


Αυτό θα σου τραγουδάω.
Και θα κλείνουμε τα μάτια
και θά 'ναι όπως τώρα.














*(Wikipedia): Wishful thinking is
the formation of beliefs and making decisions
according to what might be pleasing to imagine
instead of by appealing to evidence or rationality.

Τρίτη, 15 Δεκεμβρίου 2009

Bitter Orange


Ακόμα κι αν περπατάω μέσα σε βομβαρδισμένο τοπίο, με κίνδυνο της ζωής μου,
αν δω μπροστά μου νεράντζι, θα πάω να το κλωτσήσω.

Δεν θα το προσπεράσω.

Μην κάνεις σαν να λέω πως πετάω νεράντζια γεμισμένα με ξυραφάκια. Ότι τα κλωτσάω, λέω. Κι όσο πιο μακριά πάει, τόσο μεγαλύτερη χαρά θα κάνω, κι ας με κοιτούν περίεργα οι περαστικοί. Κι αν σφηνώσει κάπου και δεν φύγει όπως ήθελα, θα πάω να το ξανακλωτσήσω. Κι ας έχω αργήσει στα σημαντικά Σας ραντεβού. Και κάθε τέτοια εποχή που είναι πολλά πεσμένα κάτω, θα κάνω και ζιγκ-ζαγκ, μη μου ξεφύγει κανένα, τώρα που τα βρήκα. Κι αν μου ξεφύγει ένα, θα το σκέφτομαι όλη μέρα στο γραφείο. Ειδικά αν το έχασα για ηλίθιο λόγο, όπως "με κοιτάνε όλοι καλά - καλά...".

Και θα προτιμούσα χίλιες φορές, αντί να τσακωνόμαστε επειδή τα κλωτσάω, να τσακωνόμαστε για το ποιος είναι ο πιο ζαβολιάρης, και κλώτσησε νεράντζι που ήταν στην μεριά στου άλλου.




UPDATE: Είδα προλίγου αυτό, κι έχω μείνει άφωνη. Νομίζω ότι κάπου εκεί μέσα χωράνε και τα νεράντζια μου... (Φιλενάδα μου, πόσο σ' ευχαριστώ...)

Τρίτη, 8 Δεκεμβρίου 2009

Γέλα, κυρία μου...

UPDATED


Δεν ξέρω ποιος με δοκιμάζει...
αλλά οφείλω να του αναγνωρίσω,
ότι κάνει πολύ καλή δουλειά ο πούστης...




Πούστης - Στέλλα: 0 - 1
ή μάλλον...
Στέλλα - Πούστης: 1 - 0
(ούτε ότι είναι δικό του το γήπεδο δεν θέλω ν' αναγνωρίσω...)
ΧΑ!

Σάββατο, 5 Δεκεμβρίου 2009

Αυστηρώς ακατάλληλον


Εκεί τους είχαν δει. Έπιναν από νωρίς, όπως είχαν έρθει από τη θάλασσα. Εκείνη φορούσε ανακατεμένα μαλλιά, ηλιοκαμμένα μάγουλα, αλμυρή ξεγνοιασιά και καλοκαιρινό διαμπερές χαμόγελο. Εκείνος φορούσε πάνω κάτω τα ίδια. Τους έβλεπαν να μιλάνε και να γελάνε ασταμάτητα. Τα ποτήρια με το ντεκόρ-υπερθέαμα και το περιεχόμενο-ουράνιοτόξο, πήγαιναν κι έρχονταν. Την ώρα που έπεφτε ο ήλιος και το φόντο έπαιρνε τα χρώματα του Άρλεκιν, ακούστηκε αυτή η μουσική. Και τότε αντίκρυσαν ένα παράξενο θέαμα.

Εκείνη άρχισε να χορεύει κι Εκείνος ανταποκρίθηκε. Οι μαμάδες πήραν τα μικρά τους για να μην βλέπουν. Οι κακογαμημένοι πουριτανοί έριχναν κλεφτές ματιές δήθεν αηδιασμένοι. Άλλοι απλά τους χάζευαν εκστασιασμένοι. Κανείς μα κανείς όμως δεν τους ξέχασε ποτέ. Έφυγαν όλοι με την αίσθηση ότι είχαν μόλις δει ένα ζευγάρι να κάνει έρωτα μπροστά στα μάτια τους. Ένιωσαν το πάθος τους, να τους αγγίζει και να τους τρυπά μέχρι τα κόκκαλα. Κόπηκε η ανάσα τους, ίδρωσαν τα πρόσωπά τους, αυξήθηκαν οι σφυγμοί τους. Ήταν απολύτως σίγουροι για όλα αυτά που είδαν και ένιωσαν. Με τη διαφορά ότι Εκείνος κι Εκείνη δεν άγγιξαν καν ο Ένας τον Άλλον, σε καμμία στιγμή. Απλά είχαν μπει ο Ένας μέσα στα μάτια του Άλλου, καθρέφτιζαν τα χαμόγελά τους και χόρευαν. Κι είχαν μπλεχτεί μεταξύ τους αυτά που φορούσαν.


Τους ξανάδαν κάποια πρωινά στην παραλία να παίζουν με τα κουβαδάκια τους. Κάποια βράδια με φωτιά στην άμμο να τραγουδάνε. Ούτε μια φορά αγκαλιά, ούτε μια φορά πιασμένους χέρι-χέρι, ούτε μια φορά μουτρωμένους. Πάντα μαζί και πάντα χώρια. Κι όμως... κάθε φορά που τους έβλεπαν, άκουγαν καθαρά σ' αυτιά τους εκείνη τη μουσική κι ένιωθαν την ίδια ταραχή. Ακόμα και έτη φωτός μετά από εκείνον τον χρόνο κι εκείνον τον τόπο. Ήταν πάντα το ζευγάρι που έκανε έρωτα σ' ένα beach bar, μεθυσμένο από φανταχτερά κοκτέιλς κι έναν ψεύτη ήλιο.

Τι ήταν Εκείνοι για Εκείνους, Εκείνοι ο Ένας για τον Άλλον, Εκείνοι Μεταξύ τους, δεν το έμαθε κανείς ποτέ. Ούτε οι Ίδιοι.















Εκεί: Η φωτό
Αυτή: Η μουσική από δίπλα

Τρίτη, 1 Δεκεμβρίου 2009

Dead can bloom


Και σου λέω εγώ τώρα, ότι είσαι ζωγράφος. Ή μουσικός.

Και δεν μπορείς να ζωγραφίσεις. Ή να παίξεις μουσική.

Μη βιάζεσαι. Έχει κι άλλο.

Και δεν μπορείς ούτε να δεις μια έκθεση, έναν πίνακα, τίποτα.. Ή ν’ ακούσεις ραδιόφωνο, να πας σε μια συναυλία, τίποτα.

Αυτό δεν το φανταζόσουν, ε; Έτσι, όπως τ’ ακούς, λοιπόν. Τόσο.

Και για να επιβιώσεις, το θάβεις. Όλο. Όλο αυτό. Σαν να μην υπάρχει, ρε παιδί μου, τέλος. Μία τέχνη λιγότερη.

Να πούμε ότι τα καταφέρνεις; Λέμε τώρα... Άντε να πούμε κι ότι τα καταφέρνεις.

Κι έρχονται μια μέρα και κουνιούνται μπροστά σου καβαλέτα και χρώματα και πινέλα... Ή μουσικά όργανα και παρτιτούρες...

Τόσα κοντά ώστε να τα αντιληφθείς, τόσο μακριά ώστε να είναι άπιαστα.

Τι; Τι έπαθες; Μίλα μου! Εγώ; Εγώ στο προκάλεσα, μ' αυτά;

Συγνώμη... δεν ήξερα ότι ζούσες.

Πέμπτη, 26 Νοεμβρίου 2009

Στέλλα

Η ονομαστικές γιορτές δεν μου πολυλένε... Δεν θεωρώ ότι είναι όσο σημαντικά είναι τα γενέθλια, ανεξαρτήτως του αν μου προκαλούν θετικά ή αρνητικά συναισθήματα.

Στη χώρα και στην κοινωνία που ζούμε, το τι όνομα θα αποκτήσεις, ξέρουμε όλοι από τι παράγοντες εξαρτάται. Κλασσική μου ατάκα όταν ακούω δηλώσεις του στυλ "θα την βγάλουμε Πουλχερία επειδή έτσι λένε την πεθερά μου" είναι η "αυτό λέγεται κακοποίηση ανηλίκου".

Πάντα με θεωρούσα πολύ τυχερή που η γιαγιά μου από τον μπαμπά μου λεγόταν Στέλλα. Το αγαπώ πολύ το όνομά μου, από μικρή. Κι αυτό είναι κάτι πολύ σπάνιο για μένα. Ως άνθρωπος πάντα δυσκολευόμουν πολύ να βρω πράγματα σχετικά με μένα που να τ' αγαπώ. Όλο ελαττώματα και προβλήματα έβρισκα και βρίσκω. Μερικά τ' αγάπησα μεγαλώνοντας, άλλα απλά τ' αποδέχτηκα. Αλλά για το όνομά μου και τα μάτια μου ένιωθα πάντα περήφανη.

Σε κάποια ηλικία ήρθε στη ζωή μου και η "Στέλλα". Τέλος. Η απόλυτη ταύτιση. Τότε κι αν την ψώνισα. Θεωρούσα ότι δεν είναι καθόλου τυχαίο που λέγομαι έτσι. Πως όσες έχουμε αυτό το όνομα, έχουμε και στοιχεία από αυτόν τον χαρακτήρα, από αυτήν την προσωπικότητα. Καλά, δε, όταν τύχαινε να λένε άνθρωποι που με πρωτογνώριζαν "έχει ματάρες σαν την Μερκούρη", πρέπει να είχα μικρούς οργασμούς. Αφήστε που αν γνώριζα καμμιά Στέλλα και ήταν ό,τι πιο συμβιβασμένοκατινοσάμθινγκ, εκνευριζόμουν γιατί θεωρούσα ότι ξεφτιλίζει τ' όνομα. Για ΤΟΣΟ ψωνάρα μιλάμε.

Ίσως στη δική μου ζωή, να χρειάστηκε να πω πολύ περισσότερες φορές, απ' ότι η Μερκούρη στην ταινία (μ' εκείνον τον ασύλληπτο τρόπο): "φτού σου Στέλλα!". Παρ' όλα ταύτα, θεωρώ ότι το έχω τιμήσει τ' όνομά μου. Ίσως ακόμα, κι ακριβώς γι' αυτό. Επειδή ήξερα πότε ήμουν για να με φτύσω. Κάποιοι δεν το αντιλαμβάνονται ποτέ.

~~~

Ακολουθούν δύο βίντεο με αγαπημένες σκηνές από την ταινία. Δυστυχώς 2-3 άλλες που ήθελα ακόμα, δεν υπήρχαν μόνες τους. Ήταν μέσα σε 8λεπτα βίντεο που θα κούραζαν. Ήθελα να το βάλω κι αυτό το "φτού σου Στέλλα!" μια και το ανέφερα...





Ε, ναι! Γιορτάζω! Λοιπόν, ξέρετε τι θα γούσταρα? Πέρα από ευχές κλπ, να γράψει όποιος θέλει, τι του έρχεται στο μυαλό όταν ακούει αυτό το όνομα. Πολύ θα μου άρεσε!!!

Τετάρτη, 18 Νοεμβρίου 2009

Countless cubic rivers


- Δηλαδή πόσο πολύ;

- Πάρα πολύ!

- Ε, πόσο, ρε παιδί μου;

- ... τι να σου πω... ΠΟΛΥ!

- Δεν με βοηθάς...

- Πάρα πάρα πάρα πάρα πάρα πάρα πολύ... άλλα πάρα!

- Πόσα «πάρα» ήταν αυτά;

- Δεν τα μέτραγα, στην τύχη τα είπα.

- Γιατί; Δεν ξέρεις ακριβώς;

- Εγώ ξέρω. Πως να στο δώσω να το καταλάβεις δεν ξέρω.

- Για άλλα πράγματα πως μπορείς;

- Δεν είναι «πράγμα»!

- Γιατί δεν είναι;

- Γιατί αν ήταν θα είχε μονάδα μέτρησης. Και θα μπορούσα να σου απαντήσω.

Τρίτη, 3 Νοεμβρίου 2009

Too long


Ναι, και πάνω στην κούνια καπνίζω.
Αρπάζουν βλεφαρίδες, τρυπάνε ρούχα, μπαίνουν στάχτες στα μάτια...
Αλλά ναι, κι εκεί καπνίζω.
Βρίσκω.
Τι που τα βρίσκω, ξέρεις πόσοι προσφέρονται να μου τα πετάξουν με σφεντόνες για να τα πιάσω; Ευτυχώς αρκετοί.
Ακούω. Ακούω, όλα τα πιάνω.
Να μιλήσω δυσκολεύομαι, αλλά καπνίζω.
Να κατέβω;
Σιγά μην κατέβω!
Θα μάθω και να μιλάω από εδώ.

Πέμπτη, 29 Οκτωβρίου 2009

Turning 18 (once more...)


Ή μάλλον ούτε καν 18... πιο κάτω... γύρω στα 14...

Εκεί που νιώθω πολύ συχνά να είμαι. Αυτό που ώρες ώρες νομίζω πως με πήραν από κει και με πέταξαν στα 30κάτι και μού 'παν "πάρε κι ένα παιδί νά 'χεις". Χωρίς αυτό να σημαίνει πως νιώθω να έχω χάσει το ενδιάμεσο. Όχι, δεν μπορώ να πω, τό 'ζησα και με το παραπάνω. Δεν ξέρω γιατί όμως έχω κάποιες στιγμές αυτήν την αίσθηση. Πως...

...είμαι ένα κοριτσάκι που παλεύει να δείξει τη μεγάλη, το μάγκα, τη σκληρή, την ανεξάρτητη... ή δεν "δείχνει" αλλά "είναι"... τουλάχιστον κάποια, αν όχι όλα από αυτά τα χαρακτηριστικά.

Σίγουρα δεν είχα μεγάλη σχέση με τα άλλα κορίτσια της ηλικίας μου. Το ότι εγώ όμως είχα εμπειρίες που οι άλλες άντε το πολύ πολύ να είχαν δει σε έργα, δεν το επέλεξα, το λούστηκα. Κι ίσως ένας τρόπος να το αντιμετωπίσω, να το χειριστώ, να ήταν η συνειδητή επιλογή κάποιον ρόλων. Και σε τέτοιες ηλικίες είναι πολύ εύκολο να μπερδευτούν αυτά. Δεν ξέρεις μετά τι από αυτά ήσουν, τι "φόρεσες"... Και δεν ξέρω και πόση σημασία έχει τελικά, μπορεί νά 'ναι και λίγο απ' όλα, σημασία έχει τι κατέληξες να είσαι.

Γεγονός παραμένει ότι τα θέματα που υπήρχαν και με πονούσαν τα είχα αναγάγει σε "και γαμώ", "ουάου", "μαγκιά"... Δεν άφηνα περιθώριο οίκτου ή περιφρόνησης. Ούτε από τους έξω προς εμένα, ούτε από μέσα μου προς εμένα. Σχεδόν τύχη κι ευλογία τά 'χα βαφτίσει. Επειδή μ' έκαναν να ξεχωρίζω από τους κοινούς θνητούς, που "τι να μας πουν κι αυτοί απ' τη ζωή τους". Λάθος; σωστό; δεν ξέρω. Ξέρω όμως πως εγώ, έτσι τη βόλεψα.

Σύμμαχος σ' όλα αυτά: η μουσική. Τη μέρα, τσίτα οι ροκιές στο δωμάτιό μου με κλειστή την πόρτα. Εγώ καθιστή στο χαλί, με τον δίσκο αγκαλιά για να διαβάζω τους στίχους (όσους δεν είχα προλάβει να μάθω απ' έξω), να ουρλιάζω για να μιμηθώ τα φωνητικά, να "τραγουδάω" την κιθάρα, να "κοπανάω τα μπούτια μου"στα ντραμς και τη μάνα μου πίσω από την πόρτα να αναρωτιέται αν έχει ΚΑΙ αυτό το παιδί "πρόβλημα". Ειδικά αν την άνοιγε και με πετύχαινε να χτυπιέμαι με τη μαλλούμπα... την ίδια μαλλούμπα που πάσχιζε να με πείσει να κάνω "αλογοουρίτσα να φαίνεται το προσωπάκι μου". Όταν έμπαινα για μπάνιο έπαιρνα και το ραδιοκασετόφωνο μέσα. Πως δεν έπαθα καμμιά ηλεκτροπληξία ποτέ, θαύμα είναι. Με τις ώωωωρες μέσα... Το ντους, μικρόφωνο, και δώστου! Αλλά το καλύτερο απ' όλα ήταν το βράδυ. Το βράδυ που έχωνα το ίδιο ραδιοκασετόφωνο κάτω από το πάπλωμα για να πνίξω την ένταση κι άκουγα τον ΟχτώΟγδονταοχτώ. Και μάθαινα όλα αυτά που πήγαινα μετά να βρω να γράψω σε κασσέτες. Η φωνή του ΟχτώΟγδονταοχτώ... τι έρωτας! Να τον φαντάζεσαι κάτι μεταξύ Μόρισον και Αυτουνουπουσουαρεσειαποτηνπαμπ. Ν' ακούς τη φωνή του και να λιώνεις. Να σηκώνεσαι στις μύτες τρεις η ώρα τα χαράματα για να πάρεις τηλέφωνο στην εκπομπή του, να ξανατρέχεις πίσω στο πάπλωμα και να σπαρταράει η καρδιά σου με τις ώρες από την ταραχή. Ειδικά όταν έλεγε αυτά τα "πόσα ξέρεις, είσαι απίστευτη!" ή "έχεις πολύ ωραία φωνή" ή "χθες δεν με πήρες και μου έλλειψες" ή "μ' αρέσει να μιλάω μαζί σου, μην κλείσεις, βάζω αυτό κι έρχομαι"... τι κωλοτούμπες, τι βαρελάκια, τι πνιχτές στριγγλίτσες, πάντα κάτω από το γνωστό πάπλωμα! Μη μας πάρουν χαμπάρι. Όχι τίποτ' άλλο, θα τους λυθεί κι η απορία γιατί έχω τον ασήκωτο κάθε πρωί, και χάνω τις πρώτες ώρες. (Χρόοοοονια μετά, κάποιος μου είπε ότι ο ΟχτώΟγδονταοχτώ ήταν σαν γαμώ το κέρατό μου, αλλά δεν με απασχόλησε. Σιγά μην σκοτώσω τα κοριτσίστικα όνειρά μου για μια απλή λεπτομέρεια. Εγώ προτιμώ να τον "θυμάμαι" με την εικόνα του κούκλου, του θεού, που είχα πλάσει).

Τι μ' έχει πιάσει αυτές τις μέρες και γυρνάω συνέχεια εκεί? Όλα αυτά θυμάμαι, όλα αυτά ακούω. (Έτσι ξέθαψα και το Black Dog που ακούμε από δίπλα). Πάντα είμαι χώμα στα γενέθλιά μου και αρκετές μέρες πριν, αλλά τέτοιο flashblack στην εφηβεία μου, πρώτη φορά τόσο πολύ. (Πρόσφατα πήρα ένα μαύρο τζην σωλήνα και κάτι "τύπου σταράκια" μαύρα με μωβ μποτάκια. Τα φόρεσα ένα βράδυ και όταν ήρθε η κολλητή να με πάρει να βγούμε, με κοιτάει με περιέργεια και της λέω "έχω ντυθεί τρίτηγυμνασίου"...).

Μάλλον έχει σχέση μ' αυτά που έλεγα στην αρχή. Ίσως να είναι πάλι μια περίοδος που έχω κάνει τα προβλήματά μου παντιέρα για να την παλέψω, ενώ κατά βάθος θέλω να κουκουλωθώ στο πάπλωμά μου και να ξορκίσω τους φόβους μου και το κλάμα μου με τη μουσική... Να πάρω δύναμη, για να σηκωθώ άλλο ένα πρωί ως η δυνατή/μάγκας/σκληρή και κυρίως... μεγάλη.

Υ.Γ.1:
Παίρνω μεγάλη δύναμη από το ότι πλέον, πίσω από την πόρτα δεν είναι μια μητέρα που αναρωτιέται αν πρέπει να φέρει παπά να με διαβάσει. Είναι ένα υπέροχο πλασματάκι, που την ανοίγει όταν ακούει τσίτα τις μουσικές, μπαίνει, κι αρχίζει να χτυπιέται μαζί μου... και γουστάρει τη μαλλούμπα... και προσπαθεί να κάνει με τα μπουκλάκια του το ίδιο... και με λέει "μαμά" και γελάνε όλα του. Και μ' αγαπάει γιατί "δεν είσαι σαν τις άλλες μαμάδες, είσαι κι εσύ σαν παιδάκι". Και ξαφνικά δεν με αγχώνει τόσο, το ότι πρέπει να είμαι "μεγάλη".

Υ.Γ.2: Μια ακόμα τεράστια πηγή δύναμης: Η μαγική φωνή πίσω από το μικρόφωνο και τις μουσικές,
βγήκε από τα ηχεία, πήρε μορφή, σάρκα, οστά, αίμα, καρδιά, ψυχή... κι ήρθε και τ' ακούμπησε δίπλα μου. Κι είναι όλα κατά πολύ ανώτερα απ' ό,τι θα μπορούσε να έχει ονειρευτεί το κοριτσάκιπουκούρνιαζεστοπάπλωμα. Το οποίο τώρα έχει την αγκαλιά του για να κουρνιάζει.

Κυριακή, 18 Οκτωβρίου 2009

Outcast


Δεν είναι ότι χτυπάω στου κουφού την πόρτα...

Είναι που δεν χτυπάω καν, και περιμένω να μου ανοίξουν...

Κυριακή, 11 Οκτωβρίου 2009

EC* go home

- Έτσι.
- Έτσι;;; Σίγουρα;


- Ε, μάλλον σίγουρα...

- Μάλλον και σίγουρα... δεν πάει!
- Τι να πω... όλοι έτσι λένε πως θα είναι πάντως.
- Όλοι...
- Άμα δεν μπορείς, πήγαινε αλλού.
- Μα δεν θέλω να πάω οπουδήποτε... σου είπα...
- Τότε έτσι θα πας.
- ...
- Τι;
- Θέλω να πάω σπίτιμου...
- Άντε πάλι...
- Θέλω να πάω σπίτιμου.
- Ε, πήγαινε!!!
- Δεν μπορώ έτσι...
- Πάλι απ' την αρχή... Αφού έτσι είναι για εκεί που πας!
- Εγώ δεν μπορώ να πάω αλλιώς, δηλαδή;
- Πως αλλιώς;
- Ξέρω 'γω... έτσι;





*Extra Celestial

Δευτέρα, 28 Σεπτεμβρίου 2009

Αν-button


- Από εκεί έφευγαν όλα? Θέλω να πω… το άδειασμα…

- Ναι… υποθέτω…

- Και πως έγιναν?

- Μου είπαν ότι υπήρχαν από πάντα. Θέμα κατασκευής.

- Ελαττωματικό?

- Όχι, επί τούτου. Έτσι είμαστε.

- Μα δεν σκέφτηκαν ότι από εκεί θα υπάρχουν διαρροές?

- Παράπλευρες απώλειες το λένε αυτό.

- Και είναι πολλές αυτές?

- Μόνο τέτοιες ως πριν λίγο καιρό.

- Τώρα?

- Τώρα… τώρα γέμισαν. Και οι τέσσερις. Τώρα που βρήκα τη θέση μου.

- Που ήσουν πριν?

- Σε καλαθάκι με ραφτικά, σε μια ξεμαλλιασμένη κούκλα, σε ένα φθαρμένο τζιν, σ’ ένα χειροποίητο κολλιέ…

- Δεν ακούγονται άσχημα…

- Όχι, όχι πάντα. Αλλά να… Δεν με κρατούσαν γερά και άφηναν τεράστια κενά στις τρύπες. Φτηνές κλωστές με πρόχειρο ράψιμο. Μονίμως με διαρροές. Και μονίμως σε μετεώριση... ένα «τσακ» κι άλλαζα θέση.

- Και που πήγαινες?

- Σε παγωμένο τσιμέντο, σε ζεματιστή άμμο, σε λασπωμένο γρασίδι…

- Τι άλλαξε?

- Αντί κλωστές, τέσσερα δάχτυλα τις διαπέρασαν και γαντζώθηκαν μαζί με μένα σ’ ένα στήθος. Ζω σ’ ένα Σώμα με Ψυχή.

- Και γιατί είναι ωραίο αυτό?

- Είναι ωραία εκεί, γιατί γεμίζω αντί να αδειάζω. Μυρίζει πότε λιωμένη καραμέλα και πότε μπισκότα με γάλα και πότε φράουλες με λιωμένη σοκολάτα... Με τυλίγει μια γλυκιά ζεστασιά γιατί από κάτω περνάει ένα ποτάμι με καυτά κατακόκκινα νερά. Η μουσική τους... παράγουν μια ονειρεμένη μελωδία όπως ρέουν και τον ρυθμό τον δίνει η πηγή τους. Εγώ ζω κοντά στην πηγή και την ακούω καθαρά. Όταν φοβάμαι, με νανουρίζει ο ρυθμός της. Και το σημαντικότερο? Όταν μεγαλώνουν οι τρύπες, μεγαλώνουν αντίστοιχα και τα δάχτυλα και δεν αφήνουν να ξαναχυθεί έξω τίποτα τίποτα τίποτα τίποτα τίποτα τίπ-

- Ναι, ναι, ντάξει, κατάλαβα...

- Τι κατάλαβες?

- Ότι τώρα δεν θα κρέμεσαι από μια κλωστή και θα μείνεις εκεί για πάντα.

- Τίποτα δεν κατάλαβες... Τώρα όταν θα πέσω, θα πέσουν μαζί μου και τα δάχτυλα. Όχι ξεφτισμένες κλωστές... δάχτυλα! ΑΥΤΑ θα είναι μαζί μου για πάντα. Κι αυτά θα κουβαλάνε για πάντα κομμάτια από αυτές τις μυρωδιές, κι αυτές τις μουσικές κι αυτή τη ζεστασιά... και την Ψυχή, αυτούσια. Αυτή δεν κομματιάζεται. Πολλαπλασιάζεται και μοιράζεται. Με χρειάστηκε ένα Σώμα, όχι ένα ρούχο, κατάλαβες?

Παρασκευή, 11 Σεπτεμβρίου 2009

ΧΡΙΣΤΟΣ ΑΝΕΣΤΗ!!!


Κάποτε σας είχα πει για την ατάκα του Α., ότι στις 17/11 είχαν μπει τα... τρακτέρ! στο Πολυτεχνείο, και το είχα καταφχαριστηθεί που το παιδί μου δεν αναγνώριζε σ' εκείνη την τρυφερή ηλικία τα τανκς ως εικόνα (τους είχε δείξει φωτό η νηπιαγωγός).


Ε, ο Α. ξαναχτύπησε με τρελλή ατάκα, που αποδεικνύει και πόση σχέση έχει με τα εκκλησιαστικά (που επίσης το καταφχαριστιέμαι, χωρίς να θέλω να θίξω κανέναν που τα θεωρεί ουσιαστικά για την πίστη):


- Καλή χρονιά, καλή πρόοδο, αρχίζεις αύριο μου είπε η μαμά, ε?

- Τι αρχίζω αύριο?

- Σχολείο!

- Α, νταξ... Δεν θα κάνουμε μάθημα... Έχουμε Ανάσταση...

Δευτέρα, 31 Αυγούστου 2009

Τσαφ!



Τα όμορφα ψέμματα, όμορφα καίγονται





















Πέμπτη, 23 Ιουλίου 2009

Mercury Rev Live @ Athens 22/7/09



video



video


Επειδή είμαι πολύ φοβιτσιάρα μ' αυτά, συν το ότι δεν είχα καλό κινητό για λήψεις ως τώρα, δεν σας έχω δείξει ποτέ βιντεάκια από συναυλίες. Χθες ήταν αλλιώς.


Κατ' αρχάς ο χώρος επέτρεπε μια σχεδόν φυσική επαφή μεταξύ καλλιτεχνών και κοινού. Κοινώς, μπορούσαμε να αγγιχτούμε. Σαν να καθόμασταν όλοι μαζί παρέα, και απλά αυτοί σηκώθηκαν κι έπαιζαν. Αυτό ίσχυε φυσικά για όσους δεν κατσικωθήκαμε στα καθίσματα, αλλά κατεβήκαμε και κάτσαμε κάτω.


Ήταν πολύ ζεστά και όμορφα. Αυτό. Τα μουσικά ας τα αναλύσουν οι ειδικοί. Εγώ συνήθως στέκομαι σε ατμόσφαιρα, σε feeling, σε αύρες... Κι από αυτής της άποψης ήταν υπέροχα! Στα highlights: α) Η απίστευτη γλύκα που έβγαζε ο τραγουδιστής, σου ερχόταν να τον βουτήξεις να του κάνεις γούτσου γούτσου! (Καθόλου ερωτικά δεν το εννοώ αυτό, "παιδικά" θα έλεγα). β) Το τεράστιο χαμόγελο του ντράμερ! Αυτό το σχολιάσαμε όλοι μετά, φανταστείτε για τι χαμόγελο μιλάμε!!! Πέραν του ότι τά 'σπαγε ο άνθρωπος αυτό...


Από βιντεάκια έχω 2 στα 3. Τι εννοώ: Από τα τρία τραγούδια που θα ήθελα να είχα, με πρώτο και καλύτερο (για μένα) το Tides of the moon, έχω μόνο τα δύο, και δυστυχώς αυτό που δεν έχω, είναι το... Tides of the moon. Παίχτηκε νωρίς και δεν είχα ξεψαρώσει να βγάλω κινητό και τέτοια.


Σας έχω όμως το The dark is rising και το Goddess on a highway από το ανκόρ!!!


Α, έχω κι ένα bonus... Στο τέλος του ανκόρ, όταν χαιρετάνε, μπορείτε να απολαύσετε τον μπασίστα να έρχεται κοντά στην κάμερα, να χαιρετάει και να στέλνει φιλί και να ξαναχαιρετάει... ΑΑΑΑΑΑΑΑΑΑΑΑΑΑΑΑΑΑΑΑΑΑΑΑΑ!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!


Παρασκήνιο: Εγώ είχα λυσσάξει να πάρω τα sticks του ντράμερ. Δεν τα είχε πετάξει, είχα κι ένα απωθημένο από τους Silversun που τα πέταξε ο "ΘΕΟΣ" και δεν πρόλαβα να πιάσω κανένα... Μού 'κατσε! (Δεν θέλω και πολύ εγώ για να μου καρφωθεί κάτι, όπως θά 'χετε καταλάβει...). Μια και δυο, τους είδα που 'χαν αράξει και πίναν στη σκηνή χαλαρά, ψήνω τον Πάνο (εδώ και η σχετική του ανάρτηση με την ευκαιρία) να πάμε μαζί να μην ντρέπομαι, με τον όρο ότι θα μιλήσω εγώ. Βρίσκω πρόχειρο τον μπασίστα και του το αμολάω. (Έβαλα και τη σχετική σάλτσα "που τα θέλω για το γιο μου", να φανεί "αμάρτησα για το παιδί μου" τύπου, μπας και ξεφτιλιστώ λιγότερο). Ε, γελάει ο άνθρωπος και λέει "θα πάω να τον ρωτήσω" (τον ντράμερ). Εκεί σκάει ένας παπάρας-ελληνάρας (aka διοργανωτής? παρατρεχάμενος?) μ' ένα ύφος δέκα καρδιναλίων και πάει να μας την πει, και καλά "τι θέτε, εμένα πείτε" και τέτοια. Του λέω τι θέλω, μου λέει "δεν γίνεται", τον γράφω στ' αρχίδια μου, και συνεχίζω να κοιτάω τον μπασίστα με το βλέμμα "πληγωμένο κουταβάκι" το οποίο ομολογουμένως πάντα πιάνει, τό 'χω η πουτάνα. Βρήκαν ένα σπασμένο εκεί και μού 'δωσαν, είπαμε σαν καλά παιδιά τα "ευχαριστώ" μας, εγώ επιδεικτικά ΜΟΝΟ μπρος τον μπασίστα και τον Χριστιανό που τό 'δωσε, αγνοώντας τον παπάρα-ελληνάρα. Ο οποίος δε, πήρε μετά "φιλικό" ύφος και μας άρχισε στα "αλήθεια παιδιά, τους έχουν τελειώσει, κι έχουν κι άλλα tour" και του κώλου τα εννιάμερα. Αυτόν τον άφησα στον Πάνο να τον τακτοποιήσει, που τό 'χει κιόλας μ' αυτά... του πέταξε ένα απαξιωτικό "κι έτσι νά 'ναι, που σιγά μην είναι, πάρτε το πρωί από τα Εξάρχεια καμμιά δεκαριά", αλλά μ' ένα τρελλό υφάκι "σε τα μας τέτοιες παπαριές???" που το καρακαταφχαριστήθηκα!!! Ακολούθησαν ονειρεμένες ατάκες από τον Κώστα (Fuzzy Snail) στο μοναδικό και απαράμιλλο Σαλιγκαρίσιο ύφος: "Πήγες κι είπες "I want the stick of the drummer"? Και δεν βγήκε το παλικάρι να σου πει "Come and get it"???" και άλλα τέτοια, μεταξύ γέλιων και φράσεων του στυλ "δώσμου να πιάσω κι εγώ λίγο", "εσύ τόση ώρα παίζεις, η σειρά μου είναι", κλπ. Ώριμα κι ενήλικα, ξέρετε...

Δευτέρα, 20 Ιουλίου 2009

Άλλα 2

"En vole"
.
ِΓιορτάζω.
Μόνη μου.
Πάλι.
Γιατί έτσι.
Κι επειδή έτσι, δεν το ανεβάζω στις 22, το ανεβάζω τώρα.
Δικιά μου είναι η γιορτή, ό,τι θέλω την κάνω.



Γιορτάζω που μπορώ να γιορτάζω μόνη μου.
Γιορτάζω που δεν κουράστηκα να γιορτάζω.
Γιορτάζω που μπορώ να μετατρέψω το καθετί σε γιορτή.



Γιορτάζω που μπορώ πάντα να μαζεύω όλα αυτά τα κομματάκια που αποκολλήθηκαν κατά την πτήση, βουτώντας σε απύθμενα βάθη, σκαρφαλώνοντας σε απάτητες κορφές... τα ξετρυπώνω από οπουδήποτε κι αν σκάλωσαν ή θάφτηκαν ή κρύφτηκαν. Τα μαζεύω προσεκτικά και τα κολλάω με σελοτέιπ. Στις ενώσεις φτιάχνω ζωγραφιές για να μην φαίνονται τα μπαλώματα, προσέχοντας παράλληλα να ταιριάζουν με τα κενά... να μην χαλάει και το παζλ.

Κι ύστερα πάλι ίπταμαι. Και ξέρω πως θα σκορπίσουν πάλι. Και γιορτάζω.

Κυριακή, 5 Ιουλίου 2009

2

video

Δευτέρα, 25 Μαΐου 2009

Το παρόν διαλύεται στα εξ ων συνετέθη


Εγώ κάθομαι αναγκαστικά εδώ
αλλά εμένα μ' έχω ήδη στείλει εκεί.
Αν πάω κι εγώ, έχει καλώς.
Αν όχι, θα συμβιβαστώ με τις καρτ-ποστάλ
που θα λαμβάνω από εμένα.
Και θά 'ναι θέμα χρόνου να ξαναενωθούμε.

Δευτέρα, 18 Μαΐου 2009

ΕΝΔΕΚΑΤΗ ΕΝΤΟΛΗ: ΟΥ ΔΕΙΣ ΚΟΚΚΙΝΟΠΟΥΛΟ ΝΥΧΤΙΑΤΙΚΟ



Σάββατο, 9/5/09, μετά τα μεσάνυχτα.
Δέκατη εντολή στον Alpha και μετά θεωρητικά ύπνος.
Αμ δε...

Επεισόδιο 14 με τίτλο «ΟΡΦΑΝΗ ΜΗΤΡΟΣ».
Η Αλικάκη μόλις έχει μάθει την τραγική ιστορία των γονιών της και χτυπιέται στο αυτοκίνητο. Εγώ ακούω το κομμάτι που παίζει και χτυπιέμαι στον καναπέ.

Πούστη Κοκκινόπουλε... (με την καλυτερότερη έννοια αυτό!). Πότε θα κυκλοφορήσεις ένα soundtrack με τις μουσικάρες που βάζεις στις σειρές σου??? Πάλι θα κάνω να ξανακοιμηθώ όσο πάρει μέχρι να βρω κομμάτι που έπαιξε σε επεισόδιό σου???????? Φτουουουουουου!!!!!! (Αυτός ο άνθρωπος πρέπει να κάνει εκπομπές στο ραδιόφωνο... κάτι...)

Λίγες μέρες πριν η Μ. μου λέει ότι ένα χρόνο σχεδόν πριν άκουσε ένα κομμάτι σ’ ένα επεισόδιο, και μόλις εκείνη τη μέρα το βρήκε στο You Tube σε μια playlist που έχει ανεβάσει κάποιος με τραγούδια από την Δέκατη Εντολή.

Σηκώνομαι, ρίχνω κάτι πάνω μου και πάω στον υπολογιστή. Η νύχτα προβλέπεται μακρά...

Ακούω ΚΑΙ ΤΑ 36 κομμάτια της εν λόγω playlist. Τζίφος. Νεύρα κοτσίδες και το σκορπινίστικο πείσμα «άμα δεν γίνει το δικό μου θα σκάσω» να βαράει κόκκινα.

Ψάχνω να βρω το επεισόδιο σε κανά σχετικό site για να ξανακούσω το συγκεκριμένο σημείο. Είχα στο μυαλό μου καρφωμένο το πολύ συγκεκριμένο σημείο, το οποίο δεν είχε στίχους, ώστε να το αναζητήσω με τη γνωστή μέθοδο «γκουγκλίζω ό,τι έπιασε τ’ αυτί μου κι ελπίζω να το εντοπίσω από τους στίχους του». Πρέπει λοιπόν πάση θυσία να το ξανακούσω, γιατί έχοντας ακούσει και τ’ άλλα 36 κόντευε να μου «φύγει».

Βρίσκω το επεισόδιο, πάω όλο χαρά να το δω... Πάλι τζίφος. Μου έδινε μόνο 5 λεπτά να δω, εκτός κι αν κατέβαζα το Veoh, γινόμουν μέλος κι άλλα διαδικαστικά που τα σκυλοβαριέσαι σε νορμάλ ώρες, πόσο μάλλον 2.00 τα χαράματα.

Συνεχίζω να ψάχνω το internet. Βρίσκω την επίσημη σελίδα της Frenzy Films, την εταιρεία παραγωγής, και – ω του θαύματος – έχει αναλυτικά όλα τα επεισόδια με τίτλο, υπόθεση, συντελεστές και... κάτω κάτω έχει τα κομμάτια που ακούγονται στο συγκεκριμένο επεισόδιο!!!

Αρχίζω και τα γκουγκλίζω ένα προς ένα. Άλλα να βρίσκω, άλλα να μη βρίσκω... μια παράνοια... Είχα αρχίσει να μη θυμάμαι ποιο βρήκα που, κι αν το άκουσα τελικά...

Γύρω στις 02.30΄ χτυπάει τηλέφωνο.

Μ: Έλα, κοιμάσαι?
Σ: Όχι, έχω βρυκολακιάσει. Θυμάσαι που μου έλεγες προχθές τι είχες πάθει με τη Δέκατη Εντολή? Τα ίδια και χειρότερα.
Μ: Να σου δώσω link για τη λίστα που σου έλεγα?
(καμμία απορία για την ώρα της κλήσης... το θέμα... Αυτό το υπέροχο, που όταν συζητάνε δύο «τρελλοί» συνεννοούνται μια χαρά)
Σ: Άσε, την έχω ήδη βρει και την έχω ακούσει κιόλας ολόκληρη. Επίσης, μέχρι στιγμής έχω...
(της αναφέρω όλα τα παραπάνω που έχω ήδη κάνει και ψήνεται κι αρχίζει και ψάχνει κι εκείνη. Είπαμε, οι δύο τρελλοί....)

Είμαστε στ’ ακουστικά χωρίς να μιλάμε μεταξύ μας, απλά ακούμε η μία τους μονολόγους της άλλης, καθώς ψάχνει μάταια.

Σ: (Ανάμεσα σε μανιασμένο ήχο πληκτρολογίου) Το γαμίδι...
Μ: (γελάει δυνατά)
Σ: Τι γελάς, ρε? (γέλιο)
Μ: Μαλάκα, συνειδητοποιείς τώρα πως είμαστε και τι κάνουμε?
Σ: Ναι... Αλλά μας έχω απόλυτα ικανές! Το ίδιο κόλλημα τρώμε μ’ αυτά, γι’ αυτό καταλαβαινόμαστε!

Συνεχίζουμε για λίγη ώρα και μετά την αφήνω να πάει να κοιμηθεί, λέγοντάς της πως κι εγώ θα κάνω το ίδιο.

Κυριακή 10/5/09, ώρα 10.30΄.

Μ: Εμπρός?
Σ: Το βρήκα!
Μ: Καλημέρα! Τι?
Σ: Ναι, καλημέρα, ΤΟ ΒΡΗΚΑ, ΛΕΩ!!!
Μ: (τρελλό γέλιο) Ρε μαλάκαααααααα!!!!!!!! Δεν έχεις κοιμηθεί?????
Σ: Όχι καλέ, κοιμήθηκα, απλά αφού συνέχισα για λίγο τις προσπάθειες.

Κατάλαβα πως η μόνη μου ελπίδα ήταν να ξαναδώ το επεισόδιο. Να ακούσω πιο προσεκτικά, ή να το βάλω σε κάποιον να το ακούσει, μπας και του θυμίσει κάτι. Πάω και κάνω όλα εκείνα τα κέρατα που ήθελε το Veoh. Το βρίσκω και αρχίζω το download. Μόλις είδα με τι ταχύτητα κατεβαίνει, αποφάσισα να πάω να κοιμηθώ, γιατί πλέον το θεωρούσα παράλογο ακόμα ΚΑΙ για μένα να κάθομαι από πάνω να κοιτάω την μπάρα προόδου!

Με το που άνοιξα το μάτι μου, πριν κάνω καν καφέ, κοιτάω να δω αν έχει κατέβει. Download complete. Γιεεεεεεεεςςςςςςςςςςςς!!!!!!!!!! Κάνω καφέ, και πάω όλο χαρά να παλουκωθώ στο πισί. Σκέφτομαι πως και να μην το βρω, μπορώ να το «λιώσω» από το επεισόδιο... έστω και μόνο αυτό το μικρό μέρος που ακουγόταν εκεί. Συνεχώς.

Με το καθαρό μυαλό της ημέρας, παρατηρώ ότι λίγο πριν το σημείο που έπαθα εγώ την παράκρουση, παίζει ως χαλί κάτω από έναν πολύ σημαντικό διάλογο των πρωταγωνιστών για την πλοκή της υπόθεσης, ένα μέρος που έχει στίχους!!! Και δεν δείχνει να «κόβεται» και να παίζει άλλο μετά στην σκηνή με το αυτοκίνητο, είναι το ίδιο!!! Μη έχοντας τώρα κανένα ενδιαφέρον για τον διάλογο, μπορούσα να το προσέξω. Το βάζω και το ξαναβάζω παλεύντας ν’ ακούσω κάτω από τα λόγια τους.

Τον κόβω από τη ρίζα ότι αυτή η φωνή είναι του Damien Rice. Θυμάμαι ότι ένα από τα 6 τραγούδια που αναφέρονταν ως επένδυση του επεισοδίου, ήταν το Eskimo, το οποίο όμως είχα ακούσει και δεν το αναγνώρισα ως αυτό που με στοίχειωσε νυχτιάτικο.

Ξαναμπαίνω να το ακούσω στο You Tube, νομίζοντας πως κάτω από τις χθεσινοβραδινές συνθήκες και όλα όσα είχα ακούσει, κάτι «έχασα». Έτσι κι αλλιώς, είναι σύνηθες γι’ αυτόν, αλλιώς να ξεκινάει κι αλλιώς να καταλήγει ένα κομμάτι! Φαντάζεστε κάποιος να έχει ακούσει κάπου το δεύτερο μέρος από το I remember και ψάχντοντάς το, ν’ ακούσει την αρχή? Θα νομίζει ότι έκανε κάτι λάθος!!!

Έλα όμως που κάθομαι και το ακούω δευτερόλεπτο προς δευτερόλεπτο και... καμμία σχέση??? Ξανά μανά πίσω στο επεισόδιο. Αν έβλεπε κανείς τις εκφράσεις προσπάθειας στο πρόσωπό μου, όταν πάλευα να «πιάσω» κανά στίχο για να τον γκουγκλίζω, θα ανησυχούσε... πραγματικά θ’ ανησυχούσε... Να μού ‘ρχεται να φωνάξω στους ηθοποιούς «ΣΚΑΣΤΕ ΓΑΜΩ ΤΗΝ ΠΟΥΤΑΝΑ ΜΟΥ Ν’ ΑΚΟΥΣΩ!!!»

Μετά από 3-4 προσπάθειες χωρίς αποτέλεσμα, προφανώς έβαλα τον ιδανικό συνδυασμό λέξεων που «έπιασα» και... ΤΣΟΥΠ!

DAMIEN RICE – PRAGUE !!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!

Αφού λέω στη Μ. όλα αυτά από το τηλέφωνο, το βάζουμε στα ψαχτήρια/κατεβαστήρια και το βρίσκουμε... και το ακούμε μαζί από τηλεφώνου...

Ω, θε μου... Ω, ΘΕΕ ΜΟΥΟΥΟΥΟΥΟΥΟΥΟΥ!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!

Όχι η τρίχα... όχι η πέτσα.... Κόντευαν να φύγουν από πάνω μου όλες οι πρώτες στοιβάδες της επιδερμίδας!!! Καλά, εκεί δε, που αρχίζει και σφαδάζει ο Damien…

Δεν υπάρχουν γραμματικοί συνδυασμοί που να αποδίδουν τα επιφωνήματά μας, αφού μας τέλειωσαν τα «άπαπαααααα», «ωωωωωωωωωωωχχχχχχχ», κλπ.

Σκέφτηκα πολύ με τι ανάρτηση θα το ανεβάσω στο μπλογκ. Θα ήταν παραπάνω από ιδανικό για κάποια κείμενά μου, τύπου Sugar… Flat lying… Αλλά μετά από ώριμη σκέψη, κατέληξα πως δεν θέλω να επιβαρύνω το κάρμα μου με αυτοκτονίες αθώων αναγνωστών του μπλογκ μου.

Προτίμησα να σας γράψω την ιστορία του, και να σας αποκαλύψω για μία ακόμη φορά, όπως σε μπλογκοπαίχνιδα στο παρελθόν, πόσο συγκροτημένος, ώριμος, λογικός και πάνω απ’ όλα μετρημένος άνθρωπος είμαι....

Υ.Γ.1 Ελπίζω να μας βάλουν σε διπλανούς θαλάμους, Μ. μου, ναι?

Υ.Γ.2 Με αφορμή το Damage Fatale της προηγούμενης ανάρτησης, είχα θυμηθεί την ονειρεμένη ταινία του Λουί Μαλ - στην οποία ακούγεται αυτό το αριστούργημα του Πράισνερ - με τον Τζέρεμυ Άιρονς και τη Ζυλιέτ Μπινος, το Μοιραίο Πάθος (Πρωτότυπος τίτλος: Damage). Από εκεί, η εξής θεϊκή ατάκα:

With love comes risk. With obsession comes... Damage.

Σάββατο, 9 Μαΐου 2009

Damage fatale

Από εμένα...


... σ' εσένα.


Επειδή είμαστε έτσι.



Broken Glass

video

Πέμπτη, 30 Απριλίου 2009

Thorn apart



Το αγκάθι κάνει πάρτυ μέσα στη σάρκα μου.

Σκάει μύτη στην επιδερμίδα, που και που,
και μου βγάζει γλώσσα περιπαικτικά.

Ύστερα τρέχει και ξανακρύβεται ακόμα βαθύτερα,
ματώνοντας τα πάντα στο πέρασμά του.

Φωλιάζει με θράσος στα σπλάχνα μου και θρέφεται από τα γιατί μου.

Γιγαντώνεται.

Πρέπει νά 'χει γίνει τουλάχιστον συρματόπλεγμα ως τώρα.

Παρασκευή, 24 Απριλίου 2009

Flat Lying


Έτσι απλά θα γίνει. Μια μέρα. Μια μέρα σαν όλες τις άλλες. Απλά. Αθόρυβα.

Πως λέμε για κάποιον «έφυγε ήσυχα στον ύπνο του»?
«Δεν ταλαιπωρήθηκε»?

Έτσι.

Ούτε νεκροψία δεν θα ζητήσουμε.

- Από τι πήγε?
- Από ρηχά γεράματα.

Τετάρτη, 15 Απριλίου 2009

Ο άνθρωπος που γύρισε απ' τα τραίνα...


Προφυλακτάδικο στο Άμστερνταμ


Γυρίσααααμεεεεεε!!!

Πολύ τραίνο, ρε παιδιά... ΠΟΛΥ ΤΡΑΙΝΟ, ΛΕΜΕΕΕΕ!!!!! Το μόνο σίγουρο είναι ότι θα κάνω πολύ καιρό να ξαναμπώ... Βέβαια "ομολογώ να πω" ότι σε όλα τα άλλα μέρη εκτός της Ελλάδας, λειτουργούσαν τα πάντα ρολόι. Συνεπέστατα. Τα είχε κλείσει και άψογα υπολογισμένα ο Πάνος (και τον ευγνωμονούμε όλοι οι υπόλοιποι γι' αυτό!), οπότε δεν αντιμετωπίσαμε πρόβλημα με τους χρόνους.

Εντελώς τυχαία επιλεγμένο προς φωτογράφηση μαγαζί, στο σταθμό των Βρυξελλών...




Το αγαπημένο μας σημείο όλων των σταθμών. Το σημείο που επιτρεπόταν το κάπνισμα! Εκεί, και σε περίμετρο τριών μέτρων μόνο. Το αλλιώς επονομαζόμενο από μένα και "Ρουκ-Ζουκ"...


Πειράζει όμως που από την ώρα που πατήσαμε το πόδι μας στο ελληνικό αεροδρόμιο κάναμε περίπου 2,5 ώρες να φτάσουμε στο σπιτάκι μας?????????? Δεν θα σταθώ άλλο σ' αυτό γιατί θα πέσει τρελλή μίρλα, και δε λέει... Θα μείνω στα καλά, που ευτυχώς ήταν πολλά! (Και εννοείται ότι θα εστιάσω στα ευτράπελα!!!!!!!!!!!! Αυτά δεν μένουν να θυμόμαστε και να γελάμε, όταν έχει ισχύσει μετά, το "τέλος καλό, όλα καλά"???)



Το πρώτο πρώτο που θέλω να πω είναι ένα τεράααααααστιο ευχαριστώ στα παιδιά που μας φιλοξένησαν! Δύο υπέροχα πλάσματα, που έχουν ένα υπέροχο σπίτι, και έκαναν τα πάντα για να περάσουμε τέλεια!!! Με αποκορύφωμα το σουφλέ της Ν. που μας περίμενε την Πέμπτη το βράδυ με το που φτάσαμε ξελιγωμένοι από την πείνα και την κούραση! Θείο δώρο!!! Αφού δεν έφαγα και το πυρέξ... (Είναι που δεν είχα το θάρρος ακόμα, αλλιώς...)

Ν. και Δ.
Τι λίγο που είναι το "ευχαριστώ" κάποιες φορές...

Αυτό το υπέροχο σπίτι, βρίσκεται στο Delft, το οποίο είναι ανάμεσα στη Χάγη και το Ρότερνταμ. Πανέμορφο, γραφικό, ιδιαίτερο, ήσυχο, ζεστό, χαριτωμένο... ΤΟ ΛΑΤΡΕΨΑ! Γεμάτο κανάλια, γεφυράκια και ποδήλατα. Το να δεις εκεί αυτοκίνητο, είναι φαινόμενο! Βέβαια, γενικά στην Ολλανδία, για να περάσεις ένα δρόμο, μόνο στον ουρανό που δεν κοιτάς, γιατί σου έρχονται από παντού τραμ και ποδήλατα πέραν των αυτοκινήτων... Με πιο επικίνδυνα από όλα, τα ποδήλατα φυσικά, το οποία έχουν προτεραιότητα και πρέπει να σταματάει ο πεζός. Πάνε με όσα, και η περίπτωση να σε αποφύγουν ή να φρενάρουν δεν παίζει. Σε παίρνουν σβάρνα χαλαρά, και σε βρίζουν κιόλας που μπήκες μες τη μέση σαν το ζώο!




Το σπίτι των παιδιών είναι σε πολύ κεντρικό σημείο, με όμορφη θέα. Είναι ο πάνω όροφος, που σημαίνει πως είναι σαν σοφίτα, δηλαδή υπάρχουν τα δοκάρια στην οροφή, οι σχετικές κλίσεις... κουκλίστικο!!! Παρκάρουν κι από κάτω σ' ένα δέντρο, δίπλα στο κανάλι, τα ποδήλατά τους... ααααααααχ, αυτή είναι ζωήηηηηηηηηη...



Το πρώτο πράγμα που έβλεπα όταν άνοιγα το πρωί τα μάτια μου



Η θέα από τα παράθυρά τους



Το... πάρκινγκ κάτω από το σπίτι τους!


Μόνο ένα μειονέκτημα... Αυτή η καμπάνα... ΑΥΤΗ Η ΚΑΜΠΑΝΑΑΑΑΑ!!!! Μπορείς να πάθεις νευρικό κλονισμό για πλάκα! Χτυπάει ΚΑΙ στο μισάωρο ΚΑΙ στην ώρα! Και σ' ένα από τα δύο, κάνει κι ολόκληρη μελωδία!!! Δεν συζητώ τι πάθαμε την Κυριακή το πρωί που ήταν το Πάσχα τους... ΛΥΣΣΑ ΚΑΚΙΑΑΑΑΑΑΑΑΑΑΑ!!!!!!!! ΔΕ ΣΤΑΜΑΤΑΓΕ ΜΕ ΤΙΠΟΤΑ!!!!!!!!!

Φωτό από το επίμαχο καμπαναριό. Προλάβετε να το δείτε πριν φάει καμιά μολώτωφ!


Εκεί στο Delft πήγαμε ένα βράδυ σ' ένα μεσαιωνικού τύπου εστιατόριο. Φως κεριών, πήλινα και ξύλινα σκεύη, ανύπαρκτα μαχαιροπήρουνα γιατί τρως με τα χέρια και τα πλένεις μετά σε λεκάνη με νερό και λεμόνι, λουκούλειο γεύμα κυρίως αποτελούμενο από κρεατικά (έφαγα και λαγοπόδαρο!), τροβαδούρος με το κολάν του και τα σχετικά του (απίστευτος, θεόρατος τύπος, για τον οποίο λέγαμε ότι πιθανότατα η άλλη του απασχόληση είναι καμιά death metal μπάντα, μετά τα φιρουλί-φιρουλό με τις φλογέρες...) (και δεν πέσαμε έξω μάλλον, γιατί τον είδαμε να φεύγει με κάτι δερμάτινα και Χάρλευ...), ζυμωτό ψωμάκι το οποίο το σκίσαμε και ως γνήσιοι Ελληνάρες ζητήσαμε κι άλλο, και ένα γλυκό στο τέλος, του οποίου η ιστορία είναι η εξής σε περίληψη και ελεύθερη απόδοση: Του Ερρίκου του 8ου δεν του σηκωνότανε, αλλά είδε μια υπηρέτρια στην κουζίνα την ώρα που χτύπαγε μια κρέμα και σαν κάτι να ταρακουνήθηκε. Πήγε και τη βούτηξε, και πάνω στα μπαλαμουτιάσματα έπεσε μέσα στην κρέμα, κρασί και κεράσια. Παρά τα κάλλη της εν λόγω υπηρετριούλας, πάλι είχε τον ασήκωτο ο λιτλ-έρικ, κι εκεί που είχε αρχίσει να σκέφτεται να τα παρατήσει και να πάει για ψάρεμα, είπε να δοκιμάσει και πως έγινε η κρέμα μετά το "ατύχημα". Ε, αυτό ήταν! "He gave her pleasure 8 times that time, and that's why they call him the 8th"... Αυτά μας είπε σε άπταιστα αγγλικά ο σερβιτόρος και μας προέτρεψε να το φάμε με το μεσαίο δάχτυλο του δεξιού χεριού μας... Εννοείται ότι όχι απλώς δεν σοκαριστήκαμε, αλλά έγινε της ανωμαλίας από τα αλλαξογλειψίματα δαχτύλων πασαλειμμένων με κρέμα και βύσσινα και... κόλαση γενικώς! (Είχαμε πιει και 245263752512 μπύρες...). Highlight της βραδιάς: Η στιγμή που είπε ο Κ. στον σερβιτόρο, λίγο πριν μας πει τη φράση που σας μετέφερα από το επίμαχο σημείο της ιστορίας: "... and he explained her the dream!!!". Έπρεπε να δείτε τη φάτσα του σερβιτόρου...


Η πρόσοψη και κεντρική είσοδος του μεσαιωνικού εστιατορίου. (Δεν είναι δική μου φωτό αυτή, την πήρα από σχετικό site).


Στο Delft επίσης, λέγεται ότι βρίσκεται το παλιότερο μαγαζί της Ευρώπης. Είναι από τότε ως τώρα ιχθυοπωλείο. Στην παρούσα λειτουργία του, διαθέτει και μαγειρεμένα, και σου σπάει τη μύτη όταν περνάς.



Αυτή είναι η "κοντή" πλευρά του. Έχει τεράστια "φάτσα", την οποία ήταν αδύνατο να πιάσω με το κινητό μου. Ορίστε λοιπόν το παλιότερο μαγαζί της Ευρώπης!


Κρατώντας λοιπόν σαν βάση το γλυκύτατο Delft, κάναμε και τις σχετικές "εκδρομούλες". Αρχικώς με τραμ ως την παραλία της Χάγης και μετά πάλι με τραμ στο κέντρο της. Η παραλία πολύ μάπα, τύφλα νά 'χει η Λούτσα, αλλά οι Ολλανδοί είχαν χεστεί από τη χαρά τους που είχε ήλιο και επιδίδονταν σε θαλάσσια σπορ, μπανάκια, ηλιοθεραπείες, κλπ. Το κέντρο όμως, πολύ όμορφο και με χαρακτηριστικό χρώμα. Κάτσαμε για καφέ σε μια... εκκλησία! Ναι, ναι, εκκλησία!!! Μάθαμε από τη Ν. ότι επειδή οι Ολλανδοί είναι εντελώς άθεοι, έχουν κάνει πολλές εκκλησίες, μουσεία, κλαμπ, εστιατόρια ή καφετέριες!!!!!! Καλό???? Δυστυχώς αυτή η φωτό μου βγήκε σκατά, και τις άλλες τις έχει η Ε. Όταν ανταλλάξουμε μεταξύ μας τις φωτό μας, θα σας ανεβάσω μία να γελάσετε! Προς το παρόν, βολευτείτε με μία φωτό της παραλίας και μία από έναν ΑΠΙΣΤΕΥΤΟ παππούλη! Αυτός ο παππούλης έχει ένα παιχνιδάδικο. Μιλούσε τέλεια αγγλικά κι είχε όρεξη για κουβέντα. Είχε μια ποιότητα και μία ευγένεια που με κέρδισε και του ζήτησα να τον φωτογραφήσω. Στη φωτό θα δείτε μια σβούρα να ... ίπταται!!! Είναι ένα παιχνίδι μ' ένα κρυμμένο μαγνήτη κάτω από την εφημερίδα, που δημιουργεί ένα μαγνητικό πεδίο κι έτσι στέκεται η σβούρα στο αέρα. Πολύ εντυπωσιακό και μας έλεγε χαριτολογώντας: "Τώρα θα μπορείτε να λέτε ότι στην Ολλανδία, είδατε UFO!!!"


Η παραλία της Χάγης

Ο παππούς με το... UFO!!!

Φυσικά πήγαμε και στο Άμστερνταααααμ!!! Την πρώτη μέρα περάσαμε εκεί λίγες ώρες πριν την συναυλία. Είχαμε την ατυχία να πέσουμε στο Καθολικό Πάσχα, και γινόταν ο κακός χαμός από κόσμο. Μιλάμε για τρελλό στούμπωμα, να μην μπορείς να περπατήσεις στα πεζοδρόμια! Αυτό μας δυσκόλεψε αρκετά είναι η αλήθεια, αλλά ευτυχώς την επόμενη μέρα που ξαναπήγαμε ήταν κάπως καλύτερα. Είχαμε και όλη μέρα στη διάθεσή μας, οπότε ξεμακρύναμε και κάπως από τα πολύ κεντρικά σημεία και χαζέψαμε με την ησυχία μας!


Εδώ θέλω να αναφέρω ότι έφαγα μεγάλη φρίκη (άλλο που το άκουγα από φίλους που επισκέπτονταν ευρωπαϊκές πόλεις, κι άλλο να το ζω!) με την απαγόρευση του τσιγάρου στους δημόσιους κλειστούς χώρους. Δεν ξέρω τι θα κάνω τώρα που θα ισχύσει και στην Ελλάδα ο νόμος, αλλά δεν με βλέπω να την βγάζω καθαρή... ΦΡΙΚΗΗΗΗΗΗΗΗΗ!!!!! Θεώρησα λοιπόν κι εγώ περιχαρής, πως όταν αξιωθούμε να πάμε σε κανά coffee shop θα βγάλω τ' απωθημένα μου. Και τι μαθαίνω... ΤΙ ΜΑΘΑΙΑΙΑΙΑΙΑΙΑΙΝΩΩΩΩΩΩΩ!!!!!!!!!??????? Απαγορεύεται, λέει, το κάπνισμα ΚΑΙ στα coffee shops!!!!!!!!!! ΕΛΕΟΟΟΟΟΟΟΟΟΟΟΟΟΣ!!!!!!! Μα ρε πούστη μου, να περνάς απλά απ' έξω και να την ψιλοακούς από τη μπαφίλα, να μπαίνεις μέσα και να γίνεσαι κόκκαλο μόνο από τα ντουμάνια, και να σου λένε ότι δεν επιτρέπεται να καπνίσεις κανονικό τσιγάρο??????????????????????????????????????? Κάπνιζα κι εγώ στριφτά που ξεγελάγανε, τι να κάνω...


Όχι που δε θα πηγαίναμε σε coffee shop...

Ένα πολύ χαρακτηριστικό γνώρισμα των κτιρίων στο Άμστερνταμ, είναι κάτι τροχαλίες στην οροφή τους. Σχετικά μ' αυτό, μάθαμε από τον Δ. ότι επειδή παλιά η φορολογία ενός σπιτιού είχε να κάνει με το πλάτος της πόρτας εισόδου, τις έφτιαχναν στενές για να πληρώσουν λιγότερους φόρους, με αποτέλεσμα να χωράνε ίσα -ίσα οι ίδιοι να μπαίνουν, κι αυτό σχεδόν πλαγιαστά! Έτσι για την μεταφορά αντικειμένων, χρησιμοποιούσαν αυτές τις τροχαλίες και τα έβαζαν από τα παράθυρα! (Και λέμε για τους Ελληνάρες μετά...). Ακόμα πιο χαρακτηριστικό και... θεόκουφο, είναι αυτή η απίστευτη απόκλιση που έχουν οι προσόψεις μεταξύ τους. Τα περισσότερα γέρνουν μπροστά!!! Είναι απορίας άξιον το πως στέκονται... Αυτό το μυστήριο δεν το έχουμε λύσει, αλλά έχουμε χώσει τον Δ. και τη Ν. να το ερευνήσουν και να μας ενημερώσουν!

Οι προσόψεις κτιρίων στο Άμστερνταμ, για του λόγου το αληθές! (Υπήρχαν και χειρότερα, αλλά είχε πέσει σκοτάδι όταν τα συνάντησα και δεν έχει φλας το κινητό μου...)


Πριν περάσω στα της συναυλίας, σας χαρίζω ένα βιντεάκι που τράβηξα εν κινήσει από το τραίνο, στη διαδρομή από το Ντελφτ στο Άμστερνταμ. Εκεί αξιώθηκα να δω λιβάδια με τουλίπες, που τους είχα φάει τα τζιέρια από την ώρα που πήγα "πότε θα δω τουλίπες" και "μα που είναι οι τουλίπες"!!! Στην αρχή θα ψιλοστραβολαιμιάσετε, γιατί άργησα να θυμηθώ πως όταν τραβάω "πλαγιαστά" με το κινητό, δεν στρίβει μετά να ισιώσει όπως οι φωτογραφίες. Αλλά ευτυχώς το θυμήθηκα σχετικά σύντομα! Θα δείτε λοιπόν, ανάμεσα στα πράσινα λιβάδια, να ξεπροβάλουν συστάδες (αυτή είναι η σωστή λέξη?) από τουλίπες σε άσπρα, κίτρινα, ροζ, φούξια και - βεβαίως-βεβαίως - μωβ χρώματα! Τίποτα δεν είναι σαν το πρωτότυπο φυσικά, αλλά μια γεύση θα την πάρετε!!! Highligths: Η παράκρουση που θα ακούσετε να παθαίνω όταν είδα ένα κομμάτι ΟΛΟ μωβ, και η αλλαγή στα MΗz της φωνής μου όταν είδα δύο... πόνυ!!! (Μιλάμε πιάνω τρελλή συχνότητα...)



video


Και πάμε στη συναυλίαααααααα... Εγώ δεν θα κάνω σχόλια για ποιότητα, ήχο και τέτοια. Υπάρχουν και οι ειδικοί. (Πάνο, αν δεν κάνεις ανάρτηση, γράψε εδώ, στα σχόλια!!! Χαχαχαχχαααα!!!!!). Θα πω μόνο πως ήταν υπέροχη εμπειρία, εμπειρία ζωής θα έλεγα.


Μέσα στο συναυλιακό χώρο, ένας άνθρωπος που στο τέλος της είπε: "Τώρα μπορώ να πεθάνω!". (Εν τω μεταξύ, την έχω βγάλει τόσο κουνημένη, που μάλλον δεν χρειαζόταν καν το μαύρο στα μάτια...). Το μπλουζάκι, τέλειο??? Ευχαριστούμε θερμά τον Κ. που βρήκε τη φωτό και την Ε. που μας την τύπωσε σε μπλουζάκια!!!

Βέβαια, 1,65 άνθρωπος, τ' αρχ@@@ μου έβλεπα, αλλά... που και που... κάαααατι έπαιρνε το ματάκι μου κι από Μπομπ! Όμως άκουγα! Ω, ναι, ΑΚΟΥΓΑ ΤΟΝ ΝΤΥΛΑΝ LIVE!!!!!!!!! Τα δικά μου βιντεάκια είναι της κακιάς ώρας, γιατί όπως προείπα δεν έχω φλας στο κινητό, αλλά τα έχω κρατήσει για τον ήχο και για σουβενίρ. Δεν είναι για ν' ανέβουν εδώ όμως, οπότε σας βρήκα βιντεάκια της βραδιάς από το Γιουτιούμπι, κι επέλεξα δύο αγαπημένα:






Αυτά τα... ολίγα!!! Είμαι σίγουρη ότι θα μού 'ρθουν στην πορεία κι άλλα που σίγουρα θα ξεχνώ τώρα, αλλά.. τα υπόλοιπα στα σχόλια εν καιρώ, γιατί μεσολαβεί και Πάσχα.

ΚΑΛΗ ΑΝΑΣΤΑΣΗ ΣΕ ΟΛΟΥΣ!!!!!!!!!!

Δευτέρα, 6 Απριλίου 2009

ΚΛΕΙΣΤΟΝ ΛΟΓΩ ΣΜΠΑΡΑΚΟΥΑΚ!*

Όπου "ΣΜΠΑΡΑΚΟΥΑΚ" σημαίνει ότι για λίγες μέρες θα βρίσκομαι...


... εδώ...




... κι εδώ!!!




Τα λέμεεεεεεε!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!


UPDATE 7/4/09
Και ο Σαλίγκαρος, μετά τις μουσικές, συνεχίζει να μας κουρδίζει με φωτό:


ΟΥΙΙΙΙΙΙΙΙΙΙΙΙΙΙΙΙΙΙΙΙΙΙΙΙΙΙΙΙΙΙΙΙΙΙΙΙΙΙΙΙΙΙΙ!!!!!!!!!!!!!!

Τετάρτη, 1 Απριλίου 2009

Πρωταπριλιάτικοι μπουναμάδες - UPDATED!!!

Ναι... πριν αρκετά χρόνια, τέτοια μέρα,
"έσκασαν" δύο λατρεμένα Κριαράκια
σαν μπουναμάδες για τις ζωές κάποιων ανθρώπων.


Χαίρομαι Α-Φ-Α-Ν-Τ-Α-Σ-Τ-Α που είναι και στη δική μου...

Κριαράκια μου γλυκά, σας αγαπώ πολύ
κι εύχομαι να είστε πάντα ευτυχισμένοι!!!



Για την Αλεξάνδρα:


Για τον Πάνο:


UPDATE:


Δεν φαντάζομαι να είχε κανείς την αυταπάτη ότι θα γλίτωνε ο Πάνος από τα Μικρά Πόνυ... Απλά για να μην χαλάσει η έκπληξη, δεν έβαλα εδώ αυτά που τον περίμεναν το βράδυ!!! Σιγά μην έχανα την ευκαιρία να δω την έκφρασή του όταν θα έβλεπε το ντεκόρ και την τούρτα που τον περίμεναν!!! (Μα τι κακός άνθρωπος που είμαι...)


Απολαύστε με σειρά εμφάνισης:




Το πόστερ στην πόρτα του μπαρ






Τα καρτελάκια για το ρεζερβέ στο μπαρ






Η τούρτα





Εκατοντάδες χιλιάδες ευχαριστώ στους δημιουργούς των Μικρών Πόνυ και στο Deviantart που τα βρήκα!!! Ακόμα δεν το πιστεύω ότι υπάρχουν, λέμεεε!!!!!! ΟΥΤΕ ΠΑΡΑΓΓΕΛΙΑ ΝΑ ΤΑ 'ΧΑ ΚΑΝΕΙ!!! ΧΑΧΑΧΑΧΑΧΑΧΑΧΑΧΑΧΑΑΑΑΑΑΑΑΑΑΑΑΑΑ!!!!!!!!!!!!!!!!!

Και του χρόνου, νά 'μαστε καλά...