"Well, I'm gonna get out of bed every morning... breathe in and out all day long.
Then, after a while I won't have to remind myself to get out of bed every morning and breathe in and out...
and, then after a while, I won't have to think about how I had it great and perfect for a while."

Παρασκευή, 29 Αυγούστου 2008

Κι έρχεται πάλι χειμώνας...


video


ΑΑΑΑΑΑΑΓΕΕΕΕΖΘΙΙΛΜΜΜ
ΝΝΝΝΟΟΠΣΣΤΤΤΥΧΩΩΩ

Σάββατο, 23 Αυγούστου 2008

Κάθε κατεργάρης στον πάγκο του!


Αγκίστρι 2008

Γυρίσαμε λοιπόν από το μακρινό κι εξωτικό Αγκίστρι...
Μετά τεραστίας δυσκολίας κινώ τα χέρια μου να γράψω αυτή τη στιγμή, γιατί ακόμα δεν μπορώ να συνέλθω από το κουβάλημα... Πέραν τούτου περάσαμε καταπληκτικά!

Όλη μέρα στη θάλασσα η οποία ήταν μπροστά στο δωμάτιο. Εκεί κ
αφέδες, εκεί σνακς, εκεί μεσημεριανό... Μετά πίσω για μπάνιο, ντύσιμο, στόλισμα (ο μικρός απαραιτήτως και κολώνια Σπάιντερμαν...) και βουρ για έξω!

Ο εξάχρονος συνοδός μου ήταν ο ιδανικός σύντροφος! Και που δεν με πήγε!!! Μιλάμε για τρελλές μπαρότσαρκες, όλο το νησί είχε γνωρίσει στα μπαρ και το πρωί όποιον συναντούσαμε στον δρόμο τον χαιρετούσε! Το τι κεράσματα... Πέφταν οι μπλε πορτοκαλάδες σαν το χαλάζι! Η μαμά κλασσικά με τις Κορώνες της... Να νυστάζω, να είμαι πτώμα, να θέλω να φύγω, και να τον έχω να μου λέει "πάρε μια μπυρίτσα ακόμα, εγώ θέλω να κάτσω κι άλλο"!!! Όχι τίποτα
άλλο, αλλά σκέφτομαι τον κόσμο που θα μας έβλεπε και θα έλεγε "καλά, μάνα είναι αυτή, που τραβάει το παιδάκι 2 η ώρα τα βράδυ στα μπαρ για να μπεκρουλιάζει;;;"!!!!!!!! Που νά 'ξεραν τι τραβάω... Α, αφήστε που ένα από τα πρώτα βράδια που πήγα να κάτσω σε τραπεζάκι, με είπε ξενέρωτη και πήγε καρφί για τη μπάρα!!!!!!! Από τα χάιλάιτς είναι η βραδιά ΚΑΡΑΟΚΕ που είχε βουτήξει το δεύτερο μικρόφωνο και δεν έλεγε να το αφήσει! Όποιος και να τραγουδούσε, ό,τι και να τραγουδούσε, καθόταν από δίπλα και έλεγε την τελευταία συλλαβή από κάθε στίχο! Επίσης έκανε και χρέη κονφερασιέ... "κυρίες και κύριοι και τώρα σας παρουσιάζουμεεεε... τον ΙΑΑΑΑΑΑΑΑΑΝ!!!!!!" και δώστου να τον τραβάνε βίντεο οι τουρίστες και να γελάνε και να τον χειροκροτούν... Εντελώς σούργελο, λέμε, ήθελα νά 'ξερα που έμοιασε αυτό το παιδί... :Ρ

Σας αφήνω να πάω να βάλω κανά πλυντήριο και να ξεβρωμίσω λίγο το σπίτι μου, με φωτό από τα χένα-τατού που κάναμε. (Για το δικό μου, θέλω γκάλοπ: Να κάνω ένα ίδιο και μόνιμο, ή μπα?)


Υ.Γ. Το τραγούδι από δίπλα εξαιρετικά αφιερωμένο στο καμάρι μου, που το λατρεύει και το τραγουδάει συνέχεια (κι όταν είναι στη θάλασσα, βάζει βότσαλα στα δάχτυλα των ποδιών του και λέει τον αντίστοιχο στίχο και ξελιγώνεται στα γέλια...)

Πέμπτη, 7 Αυγούστου 2008

Ε, να πηγαίνω κι εγώ, σιγά - σιγά...



(τώρα ΕΙΝΑΙ μια καλοκαιρινή ανάρτηση)



Μπορείτε, σας παρακαλώ πολύ,
να γυρίσετε όλοι πίσω με τη φάτσα



"θέλει η πουτάνα να κρυφτεί
κι η χαρά δεν την αφήνει"
???



Έτσι!!!




Υ.Γ. Παρακαλώ προσέξτε στο βιντεάκι, που ενώ πρόκειται για "δραματικό τραγούδι αποχαιρετισμού" και μελαγχολική μελωδία, τα τυπάκια τριγύρω και κυρίως οι γκόμενες-γλάστρες, ΕΧΟΥΝ ΞΕΣΚΙΣΤΕΙ ΣΤΟ ΚΟΥΝΗΜΑ!!! (Εμείς γιατί το χορεύαμε "μπλουζ"???)

Τετάρτη, 6 Αυγούστου 2008

Σαν σήμερα...


Σαν σήμερα θα...



Αλλά δεν...

Παρασκευή, 1 Αυγούστου 2008

Σταγόνες διάφανες και σταγόνες κόκκινες.

Βρέχει.

Ορμάω στη βροχή και την παρακαλώ να με μουσκέψει ως το κόκκαλο.
Οι σταγόνες περνούν χωρίς να με αγγίζουν.
Μόνο μία Σταγόνα στέκεται στην άκρη του ματιού μου.
Μορφάζω έντονα, προσπαθώντας να την προκαλέσω να κυλήσει.
Παραμένει αμετάκλητη στην απόφασή της.
Συνεχίζω να τρέχω και να κυνηγώ τις υπόλοιπες.
Καμμία δεν με καταδέχεται.
Κι εκείνη, η μόνη που με τίμησε, αρνείται πεισματικά να με δροσίσει.
Τινάζω άγρια το κεφάλι μου με μανία, χωρίς αποτέλεσμα.

Ζαρώνω κάτω από μία μαρκίζα.
Δεν θέλω ούτε να τις βλέπω, σφίγγω τα μάτια ώσπου να πονέσουν.
Και τότε η Σταγόνα κυλά… Και γεννά κι άλλες…

Δεν βρέχει.

Είδε η Έξω βροχή τη Μέσα βροχή και πάγωσε.
Έσπασε, διαλύθηκε σε μκρούς κρυστάλλους.
Κοφτερούς. Κι εγώ επιστρέφω ξυπόλητη.

Τώρα έχω δύο χρώματα σταγόνες.
Τι ωραία!






















UPDATE: Wednesday, 1 August 2007